Números 11

PDC vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Nau di leit henn geglawkt veyyich vi hatt es si's henn, un da Hah hott's keaht. Vo eah dess keaht hott, hott sei zann gebrend. No is feiyah fumm Hah kumma un hott ohkfanga brenna. Dayl funn di bletz am ausahsht end funn di camps nohch sinn fabrend vadda.
1 O povo se queixou de sua sorte aos ouvidos do Senhor . Quando o Senhor ouviu as reclamações, sua ira se acendeu, e fogo do Senhor ardeu entre eles e consumiu algumas extremidades do arraial.
2 Di leit henn no zumm Mosi gegrisha un da Mosi hott zumm Hah gebayda. No hott's feiyah kshtobt.
2 Então o povo clamou a Moisés. Este orou ao Senhor , e o fogo se apagou.
3 Sellah blatz voah no Thabeera kaysa veil's feiyah fumm Hah gebrend hott unnich eena.
3 Por isso aquele lugar foi chamado de Taberá, porque o fogo do Senhor se havia acendido entre eles.
4 Di fremda unnich eena henn no ohkfanga lushta fa annah ess-sach, un di Kinnah-Israel henn aw geglawkt un henn ksawt, “Oh vann miah yusht flaysh hedda zu essa!
4 E o populacho que estava no meio deles veio a ter grande desejo das comidas dos egípcios. Também os filhos de Israel começaram a chorar outra vez, dizendo: — Quem nos dará carne para comer?
5 Miah denka an di fish es miah gessa henn in Egypta fa nix, un aw di gummahra, di vasmelohna un moshmelohna, un di leeks, zvivla un gnovlich.
5 Lembramos dos peixes que comíamos de graça no Egito. Que saudade dos pepinos, dos melões, dos alhos silvestres, das cebolas e dos alhos!
6 Avvah nau is unsah sayl matt, un's is nix fannich unsah awwa es vi dess manna.”
6 Mas agora a nossa alma está seca, e não vemos nada a não ser este maná.
7 Es manna voah vi koriandah-sohma un hott gegukt vi gayl bedellion.
7 O maná era como semente de coentro, e a sua aparência era semelhante à de bdélio.
8 Di leit sinn rumm heah ganga un henn's gegeddaht un's gmawla mitt meel-shtay adda's fei gmawla mitt mortar un peshtel. Si henn's gekocht in kesla un henn no kucha gmacht difunn. Es hott getayst vi kucha es gmacht voahra mitt ayl.
8 O povo ia por toda parte e o colhia. Eles o moíam em moinhos ou o socavam em pilões. Depois o cozinhavam em panelas e dele faziam bolos. O sabor do maná era como o de bolos amassados com azeite.
9 Vann da dau runnah uf di camp kfalla is nachts is dess manna mitt runnah kfalla.
9 Quando, de noite, descia o orvalho sobre o arraial, sobre este também caía o maná.
10 Da Mosi hott di leit funn alli family keaht brilla un veina fannich yaydahs funn iahra tents. No is da Hah veesht zannich vadda un's hott da Mosi aw gedruvveld.
10 Então Moisés ouviu como o povo chorava por famílias, cada um à porta da sua tenda. O Senhor ficou muito irado, e Moisés também não gostou daquilo.
11 No hott da Mosi da Hah kfrohkt, “Favass hosht du deah druvvel uf dei gnecht gebrocht? Favass habb ich nett gnawt kfunna in dei awwa, es du da lasht funn awl dee leit uf mich glaykt hosht?
11 Moisés disse ao Senhor : — Por que fizeste mal a teu servo, e por que não achei favor aos teus olhos, visto que puseste sobre mim a carga de todo este povo?
12 Binn ich uf em family vayk vadda mitt dee leit? Voahra si geboahra zu miah? Favass sawksht du miah fa si drawwa in mei eahm vi en heedah en kind drawkt, biss an's land es du iahra foah-feddah fashprocha hosht?
12 Será que fui eu quem concebeu todo este povo? Será que fui eu quem o deu à luz, para que me digas que o leve no colo, como a babá leva a criança que mama, até a terra que prometeste dar a seus pais?
13 Vo kann ich flaysh greeya fa awl dee leit? Si halda oh gneixa zu miah un sawwa, ‘Gebb uns flaysh zu essa!’
13 Onde eu poderia conseguir carne para dar a todo este povo? Pois chora diante de mim, dizendo: “Dê-nos carne para comer.”
14 Ich kann awl dee leit nett selvaht drawwa, da lasht is zu shveah fa mich.
14 Eu sozinho não posso levar todo este povo, pois é pesado demais para mim.
15 Vann du deah vayk shaffa zaylsht mitt miah, un ich gnawt finn mitt diah, dann bring mich grawt um, so es ich mei ayya aylend nett sayna brauch.”
15 Se me tratas assim, mata-me de uma vez. Se achei favor aos teus olhos, peço que não me deixes ver a minha miséria.
16 No hott da Hah ksawt zumm Mosi, “Bring zu miah sivvatzich mennah funn di eldishti funn Israel, sohwichi es du vaysht es eldishti un evvahshti sinn unnich di leit. Loss si an da fasamling-tent kumma un datt shtay mitt diah.
16 O Senhor disse a Moisés: — Reúna para mim setenta homens dos anciãos de Israel, que você sabe que são anciãos e superintendentes do povo, e traga-os diante da tenda do encontro, para que estejam ali com você.
17 No kumm ich nunnah un shvetz zu diah datt, un nemm fumm Geisht es uf diah is un du da Geisht uf si. Si zayla no diah helfa da lasht funn di leit drawwa, so es du's nett laynich drawwa brauchsht.
17 Então descerei e ali falarei com você. Tirarei do Espírito que está sobre você e o porei sobre eles; e eles ajudarão você a levar a carga do povo, para que você não tenha de levá-la sozinho.
18 Sawk zu di leit, ‘Heilichet eich un rishtet eich, fa meiya zaylet diah flaysh essa. Da Hah hott eich keaht vo diah gebrild un ksawt hend, “Vann miah yusht flaysh hedda fa essa. Miah voahra bessah ab in Egypta!” Da Hah zayld eich flaysh gevva zu essa, un diah zaylet's essa.
18 Diga ao povo: “Santifiquem-se para amanhã e vocês comerão carne, porque vocês choraram aos ouvidos do Senhor , dizendo: ‘Quem nos dará carne para comer? A vida era melhor no Egito.’” Por isso o Senhor lhes dará carne e vocês poderão comer.
19 Diah zaylet's nett yusht ay dawk essa, adda zvay dawk, adda fimf dawk, adda zeyya dawk, adda zvansich dawk,
19 Não comerão um dia, nem dois dias, nem cinco, nem dez, nem ainda vinte,
20 avvah fa en gansah moonet, biss es aus eiyah nays kumd un ayklich is zu eich. Dess is veil diah da Hah nunnah gedrayt hend es unnich eich is un ohkalda hend heila fannich eem un sawwa, “Favass henn miah Egypta falossa?”’”
20 mas um mês inteiro, até que saia pelo nariz, até que fiquem com nojo dela, porque vocês rejeitaram o Senhor , que está no meio de vocês, e choraram diante dele, dizendo: “Por que saímos do Egito?”
21 Avvah da Mosi hott ksawt, “Do binn ich unnich sex hunnaht dausend mennah es lawfa, un du sawksht, ‘Ich gebb eena flaysh fa en gansah moonet.’
21 Moisés, porém, respondeu: — Este povo no meio do qual estou é de seiscentos mil homens em pé, e tu dizes: “Eu lhes darei carne, e eles a comerão durante um mês inteiro.”
22 Sinn genunk kee un shohf do zu shlachta fa si? Hedda si genunk vann awl di fish im say kfanga veahra fa si?”
22 Quantos rebanhos de ovelhas e de gado teríamos de matar, para que tivessem o suficiente? Ou será que bastaria, se ajuntássemos para eles todos os peixes do mar?
23 Da Hah hott no ksawt zumm Mosi, “Is em Hah sei oahm zu katz? Nau zaylsht du sayna eb vass ich sawk voah kumma zayld fa dich adda nett.”
23 Porém o Senhor respondeu a Moisés: — Será que a mão do
24 So is da Mosi naus ganga un hott di leit ksawt vass da Hah ksawt hott. Eah hott di sivvatzich eldishti zammah gebrocht un hott si um da tent rumm kshteld.
24 Moisés saiu e contou ao povo as palavras do Senhor . Ele reuniu setenta homens dos anciãos do povo e os pôs ao redor da tenda.
25 No is da Hah runnah kumma in di volk un hott kshvetzt zu eem. Eah hott fumm Geisht es uf eem voah gnumma, un hott een uf di sivvatzich eldishti gedu. Vo da Geisht uf si kumma is henn si gebroffetzeit. Avvah si henn nett viddah so gedu.
25 Então o Senhor desceu na nuvem e falou com Moisés. E, tirando do Espírito que estava sobre Moisés, o pôs sobre aqueles setenta anciãos. Quando o Espírito repousou sobre eles, profetizaram; mas isto nunca mais se repetiu.
26 Zvay mennah es Eldad un Medad kaysa henn sinn in di camp geblivva. Si voahra unnich di eldishti es nunnah kshrivva voahra, avvah si sinn nett naus ganga an da tent. Doch is da Geisht aw uf si kumma, un si henn gebroffetzeit diveil es si in di camp voahra.
26 Porém dois homens ficaram no arraial. Um se chamava Eldade, e o outro, Medade. O Espírito repousou sobre eles, porque estavam entre os inscritos, mesmo que não tivessem ido até a tenda; e profetizavam no arraial.
27 En yungah mann is naus kshprunga un hott ksawt zumm Mosi, “Da Eldad un da Medad sinn am broffetzeiya in di camp.”
27 Então um jovem correu e anunciou a Moisés: — Eldade e Medade estão profetizando no arraial.
28 Em Nun sei boo da Joshua, es em Mosi sei gnecht voah funn yungem uf, hott no ksawt, “Mei hah, Mosi, mach si shtobba!”
28 Josué, filho de Num, auxiliar de Moisés, um dos seus escolhidos, respondeu e disse: — Moisés, meu senhor, ordene que parem com isso.
29 Avvah da Mosi hott ksawt, “Bisht du bekimmaht fa mich? Ich vott awl fumm Hah sei leit veahra brofayda, so es da Hah sei Geisht uf si du dayt!”
29 Porém Moisés lhe disse: — Você está com ciúmes por mim? Eu gostaria que todo o povo do
30 No is da Mosi un di eldishti viddah nei in di camp ganga.
30 Depois, Moisés se recolheu ao arraial, ele e os anciãos de Israel.
31 En vind is no uf kumma fumm Hah un hott badreeslen rei geblohsa fumm say. Si sinn runnah kumma gans um di camp rumm drei foos dikk uf em bodda, so veit rumm es ma lawfa kann in aym dawk.
31 Então soprou um vento do Senhor , e trouxe codornizes do mar, e as espalhou pelo arraial em todas as direções, numa extensão de cerca de um dia de caminhada, a uma altura de quase um metro sobre a terra.
32 Di leit sinn naus ganga un henn badreeslen ufgegeddaht sellah dawk un nacht un da gans neksht dawk. Nimmand hott vennichah es fuftzich bushel gegeddaht. No henn si si ausnannah uf da bodda gedu gans um sich rumm.
32 Todo aquele dia e toda aquela noite, e também no dia seguinte, o povo se levantou e recolheu as codornizes; o que menos recolheu teve dez montões; e as estenderam para si ao redor do arraial.
33 Avvah diveil es es flaysh noch zvishich iahra zay voah, eb si's gessa katt henn, hott em Hah sei zann hays gebrend geyyich di leit, un eah hott si kshlauwa mitt en veeshti granket.
33 Enquanto a carne ainda estava entre os seus dentes, antes que fosse mastigada, a ira do Senhor se acendeu contra o povo, e o feriu com uma terrível praga.
34 So voah sellah blatz Lusht-Grayvah kaysa veil si di leit datt fagrawva henn es glusht henn fa annah ess-sach.
34 Por isso aquele lugar foi chamado de Quibrote-Hataavá, porque ali foi sepultado o povo que teve o desejo das comidas dos egípcios.
35 Funn Lusht-Grayvah sinn di leit no naus kshteaht noch Hazeroth un sinn datt geblivva.
35 De Quibrote-Hataavá o povo partiu para Hazerote e ali ficou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra