Números 11
PDC vs ARIB
1 Nau di leit henn geglawkt veyyich vi hatt es si's henn, un da Hah hott's keaht. Vo eah dess keaht hott, hott sei zann gebrend. No is feiyah fumm Hah kumma un hott ohkfanga brenna. Dayl funn di bletz am ausahsht end funn di camps nohch sinn fabrend vadda.
1 Depois o povo tornou-se queixoso, falando o que era mau aos ouvidos do Senhor; e quando o Senhor o ouviu, acendeu-se a sua ira; o fogo do Senhor irrompeu entre eles, e devorou as extremidades do arraial.
2 Di leit henn no zumm Mosi gegrisha un da Mosi hott zumm Hah gebayda. No hott's feiyah kshtobt.
2 Então o povo clamou a Moisés, e Moisés orou ao Senhor, e o fogo se apagou.
3 Sellah blatz voah no Thabeera kaysa veil's feiyah fumm Hah gebrend hott unnich eena.
3 Pelo que se chamou aquele lugar Taberá, porquanto o fogo do Senhor se acendera entre eles.
4 Di fremda unnich eena henn no ohkfanga lushta fa annah ess-sach, un di Kinnah-Israel henn aw geglawkt un henn ksawt, “Oh vann miah yusht flaysh hedda zu essa!
4 Ora, o vulgo que estava no meio deles veio a ter grande desejo; pelo que os filhos de Israel também tornaram a chorar, e disseram: Quem nos dará carne a comer?
5 Miah denka an di fish es miah gessa henn in Egypta fa nix, un aw di gummahra, di vasmelohna un moshmelohna, un di leeks, zvivla un gnovlich.
5 Lembramo-nos dos peixes que no Egito comíamos de graça, e dos pepinos, dos melões, dos porros, das cebolas e dos alhos.
6 Avvah nau is unsah sayl matt, un's is nix fannich unsah awwa es vi dess manna.”
6 Mas agora a nossa alma se seca; coisa nenhuma há senão este maná diante dos nossos olhos.
7 Es manna voah vi koriandah-sohma un hott gegukt vi gayl bedellion.
7 E era o maná como a semente do coentro, e a sua aparência como a aparência de bdélio.
8 Di leit sinn rumm heah ganga un henn's gegeddaht un's gmawla mitt meel-shtay adda's fei gmawla mitt mortar un peshtel. Si henn's gekocht in kesla un henn no kucha gmacht difunn. Es hott getayst vi kucha es gmacht voahra mitt ayl.
8 O povo espalhava-se e o colhia, e, triturando-o em moinhos ou pisando-o num gral, em panelas o cozia, e dele fazia bolos; e o seu sabor era como o sabor de azeite fresco.
9 Vann da dau runnah uf di camp kfalla is nachts is dess manna mitt runnah kfalla.
9 E, quando o orvalho descia de noite sobre o arraial, sobre ele descia também o maná.
10 Da Mosi hott di leit funn alli family keaht brilla un veina fannich yaydahs funn iahra tents. No is da Hah veesht zannich vadda un's hott da Mosi aw gedruvveld.
10 Então Moisés ouviu chorar o povo, todas as suas famílias, cada qual à porta da sua tenda; e a ira do Senhor grandemente se acendeu; e aquilo pareceu mal aos olhos de Moisés.
11 No hott da Mosi da Hah kfrohkt, “Favass hosht du deah druvvel uf dei gnecht gebrocht? Favass habb ich nett gnawt kfunna in dei awwa, es du da lasht funn awl dee leit uf mich glaykt hosht?
11 Disse, pois, Moisés ao Senhor: Por que fizeste mal a teu servo, e por que não achei graça aos teus olhos, pois que puseste sobre mim o peso de todo este povo.
12 Binn ich uf em family vayk vadda mitt dee leit? Voahra si geboahra zu miah? Favass sawksht du miah fa si drawwa in mei eahm vi en heedah en kind drawkt, biss an's land es du iahra foah-feddah fashprocha hosht?
12 Concebi eu porventura todo este povo? dei-o eu à luz, para que me dissesses: Leva-o ao teu colo, como a ama leva a criança de peito, para a terra que com juramento prometeste a seus pais?
13 Vo kann ich flaysh greeya fa awl dee leit? Si halda oh gneixa zu miah un sawwa, ‘Gebb uns flaysh zu essa!’
13 Donde teria eu carne para dar a todo este povo? porquanto choram diante de mim, dizendo: Dá-nos carne a comer.
14 Ich kann awl dee leit nett selvaht drawwa, da lasht is zu shveah fa mich.
14 Eu só não posso: levar a todo este povo, porque me é pesado demais.
15 Vann du deah vayk shaffa zaylsht mitt miah, un ich gnawt finn mitt diah, dann bring mich grawt um, so es ich mei ayya aylend nett sayna brauch.”
15 Se tu me hás de tratar assim, mata-me, peço-te, se tenho achado graça aos teus olhos; e não me deixes ver a minha miséria.
16 No hott da Hah ksawt zumm Mosi, “Bring zu miah sivvatzich mennah funn di eldishti funn Israel, sohwichi es du vaysht es eldishti un evvahshti sinn unnich di leit. Loss si an da fasamling-tent kumma un datt shtay mitt diah.
16 Disse então o Senhor a Moisés: Ajunta-me setenta homens dos anciãos de Israel, que sabes serem os anciãos do povo e seus oficiais; e os trarás perante a tenda da revelação, para que estejam ali contigo.
17 No kumm ich nunnah un shvetz zu diah datt, un nemm fumm Geisht es uf diah is un du da Geisht uf si. Si zayla no diah helfa da lasht funn di leit drawwa, so es du's nett laynich drawwa brauchsht.
17 Então descerei e ali falarei contigo, e tirarei do espírito que está sobre ti, e o porei sobre eles; e contigo levarão eles o peso do povo para que tu não o leves só.
18 Sawk zu di leit, ‘Heilichet eich un rishtet eich, fa meiya zaylet diah flaysh essa. Da Hah hott eich keaht vo diah gebrild un ksawt hend, “Vann miah yusht flaysh hedda fa essa. Miah voahra bessah ab in Egypta!” Da Hah zayld eich flaysh gevva zu essa, un diah zaylet's essa.
18 E dirás ao povo: Santificai-vos para amanhã, e comereis carne; porquanto chorastes aos ouvidos do Senhor, dizendo: Quem nos dará carne a comer? pois bem nos ia no Egito. Pelo que o Senhor vos dará carne, e comereis.
19 Diah zaylet's nett yusht ay dawk essa, adda zvay dawk, adda fimf dawk, adda zeyya dawk, adda zvansich dawk,
19 Não comereis um dia, nem dois dias, nem cinco dias, nem dez dias, nem vinte dias;
20 avvah fa en gansah moonet, biss es aus eiyah nays kumd un ayklich is zu eich. Dess is veil diah da Hah nunnah gedrayt hend es unnich eich is un ohkalda hend heila fannich eem un sawwa, “Favass henn miah Egypta falossa?”’”
20 mas um mês inteiro, até vos sair pelas narinas, até que se vos torne coisa nojenta; porquanto rejeitastes ao Senhor, que está no meio de vós, e chorastes diante dele, dizendo: Por que saímos do Egito?
21 Avvah da Mosi hott ksawt, “Do binn ich unnich sex hunnaht dausend mennah es lawfa, un du sawksht, ‘Ich gebb eena flaysh fa en gansah moonet.’
21 Respondeu Moisés: Seiscentos mil homens de pé é este povo no meio do qual estou; todavia tu tens dito: Dar-lhes-ei carne, e comerão um mês inteiro.
22 Sinn genunk kee un shohf do zu shlachta fa si? Hedda si genunk vann awl di fish im say kfanga veahra fa si?”
22 Matar-se-ão para eles rebanhos e gados, que lhes bastem? ou ajuntar-se-ão, para eles todos os peixes do mar, que lhes bastem?
23 Da Hah hott no ksawt zumm Mosi, “Is em Hah sei oahm zu katz? Nau zaylsht du sayna eb vass ich sawk voah kumma zayld fa dich adda nett.”
23 Pelo que replicou o Senhor a Moisés: Porventura tem-se encurtado a mão do Senhor? agora mesmo verás se a minha palavra se há de cumprir ou não.
24 So is da Mosi naus ganga un hott di leit ksawt vass da Hah ksawt hott. Eah hott di sivvatzich eldishti zammah gebrocht un hott si um da tent rumm kshteld.
24 Saiu, pois, Moisés, e relatou ao povo as palavras do Senhor; e ajuntou setenta homens dentre os anciãos do povo e os colocou ao redor da tenda.
25 No is da Hah runnah kumma in di volk un hott kshvetzt zu eem. Eah hott fumm Geisht es uf eem voah gnumma, un hott een uf di sivvatzich eldishti gedu. Vo da Geisht uf si kumma is henn si gebroffetzeit. Avvah si henn nett viddah so gedu.
25 Então o Senhor desceu: na nuvem, e lhe falou; e, tirando do espírito que estava sobre ele, pô-lo sobre aqueles setenta anciãos; e aconteceu que, quando o espírito repousou sobre eles profetizaram, mas depois nunca mais o fizeram.
26 Zvay mennah es Eldad un Medad kaysa henn sinn in di camp geblivva. Si voahra unnich di eldishti es nunnah kshrivva voahra, avvah si sinn nett naus ganga an da tent. Doch is da Geisht aw uf si kumma, un si henn gebroffetzeit diveil es si in di camp voahra.
26 Mas no arraial ficaram dois homens; chamava-se um Eldade, e o outro Medade; e repousou sobre eles: o espírito, porquanto estavam entre os inscritos, ainda que não saíram para irem à tenda; e profetizavam no arraial.
27 En yungah mann is naus kshprunga un hott ksawt zumm Mosi, “Da Eldad un da Medad sinn am broffetzeiya in di camp.”
27 Correu, pois, um moço, e anunciou a Moisés: Eldade e Medade profetizaram no arraial.
28 Em Nun sei boo da Joshua, es em Mosi sei gnecht voah funn yungem uf, hott no ksawt, “Mei hah, Mosi, mach si shtobba!”
28 Então Josué, filho de Num, servidor de Moisés, um dos seus mancebos escolhidos, respondeu e disse: Meu Senhor Moisés, proíbe-lho.
29 Avvah da Mosi hott ksawt, “Bisht du bekimmaht fa mich? Ich vott awl fumm Hah sei leit veahra brofayda, so es da Hah sei Geisht uf si du dayt!”
29 Moisés, porém, lhe disse: Tens tu ciúmes por mim? Oxalá que do povo do Senhor todos fossem profetas, que o Senhor pusesse o seu espírito sobre eles!
30 No is da Mosi un di eldishti viddah nei in di camp ganga.
30 Depois Moisés se recolheu ao arraial, ele e os anciãos de Israel.
31 En vind is no uf kumma fumm Hah un hott badreeslen rei geblohsa fumm say. Si sinn runnah kumma gans um di camp rumm drei foos dikk uf em bodda, so veit rumm es ma lawfa kann in aym dawk.
31 Soprou, então, um vento da parte do Senhor e, do lado do mar, trouxe codornizes que deixou cair junto ao arraial quase caminho de um dia de um e de outro lado, à roda do arraial, a cerca de dois côvados da terra.
32 Di leit sinn naus ganga un henn badreeslen ufgegeddaht sellah dawk un nacht un da gans neksht dawk. Nimmand hott vennichah es fuftzich bushel gegeddaht. No henn si si ausnannah uf da bodda gedu gans um sich rumm.
32 Então o povo, levantando-se, colheu as codornizes por todo aquele dia e toda aquela noite, e por todo o dia seguinte; o que colheu menos, colheu dez hômeres. E as estenderam para si ao redor do arraial.
33 Avvah diveil es es flaysh noch zvishich iahra zay voah, eb si's gessa katt henn, hott em Hah sei zann hays gebrend geyyich di leit, un eah hott si kshlauwa mitt en veeshti granket.
33 Quando a carne ainda estava entre os seus dentes, antes que fosse mastigada, acendeu-se a ira do Senhor contra o povo, e feriu o Senhor ao povo com uma praga, mui grande.
34 So voah sellah blatz Lusht-Grayvah kaysa veil si di leit datt fagrawva henn es glusht henn fa annah ess-sach.
34 Pelo que se chamou aquele lugar Quibrote-Taavá, porquanto ali enterraram o povo que tivera o desejo.
35 Funn Lusht-Grayvah sinn di leit no naus kshteaht noch Hazeroth un sinn datt geblivva.
35 De Quibrote-Taavá partiu o povo para Hazerote; e demorou-se em Hazerote.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?