Números 11
PDC vs BKJ
1 Nau di leit henn geglawkt veyyich vi hatt es si's henn, un da Hah hott's keaht. Vo eah dess keaht hott, hott sei zann gebrend. No is feiyah fumm Hah kumma un hott ohkfanga brenna. Dayl funn di bletz am ausahsht end funn di camps nohch sinn fabrend vadda.
1 E quando o povo se queixou, isso desagradou ao SENHOR, e o SENHOR ouviu isto; e a sua ira se acendeu, e o fogo do SENHOR ardeu entre eles, e consumiu os que estavam nas partes mais distantes do acampamento.
2 Di leit henn no zumm Mosi gegrisha un da Mosi hott zumm Hah gebayda. No hott's feiyah kshtobt.
2 E o povo clamou a Moisés, e quando Moisés orou ao SENHOR, o fogo se apagou.
3 Sellah blatz voah no Thabeera kaysa veil's feiyah fumm Hah gebrend hott unnich eena.
3 E ele chamou aquele lugar de Taberá, porque o fogo do SENHOR acendera entre eles.
4 Di fremda unnich eena henn no ohkfanga lushta fa annah ess-sach, un di Kinnah-Israel henn aw geglawkt un henn ksawt, “Oh vann miah yusht flaysh hedda zu essa!
4 E no meio deles havia alguns estrangeiros que sentiram um anseio, e os filhos de Israel também choraram outra vez, e perguntaram: Quem nos dará carne para comer?
5 Miah denka an di fish es miah gessa henn in Egypta fa nix, un aw di gummahra, di vasmelohna un moshmelohna, un di leeks, zvivla un gnovlich.
5 Nós nos lembramos dos peixes que comíamos livremente no Egito; e os pepinos, e os melões, e os alhos-porros, e as cebolas, e os alhos.
6 Avvah nau is unsah sayl matt, un's is nix fannich unsah awwa es vi dess manna.”
6 Mas agora a nossa alma está seca; não há nada além deste maná, diante dos nossos olhos.
7 Es manna voah vi koriandah-sohma un hott gegukt vi gayl bedellion.
7 E o maná era como semente de coentro, e a sua cor como a cor do bdélio.
8 Di leit sinn rumm heah ganga un henn's gegeddaht un's gmawla mitt meel-shtay adda's fei gmawla mitt mortar un peshtel. Si henn's gekocht in kesla un henn no kucha gmacht difunn. Es hott getayst vi kucha es gmacht voahra mitt ayl.
8 E o povo ia e o colhia, e o moía em moinhos ou esmagava em pilões, e o cozinhava em panelas, e fazia bolos deles; e o seu sabor era como o do azeite fresco.
9 Vann da dau runnah uf di camp kfalla is nachts is dess manna mitt runnah kfalla.
9 E quando caía o orvalho sobre o acampamento, à noite, o maná descia sobre ele.
10 Da Mosi hott di leit funn alli family keaht brilla un veina fannich yaydahs funn iahra tents. No is da Hah veesht zannich vadda un's hott da Mosi aw gedruvveld.
10 Então, Moisés ouviu o povo chorar, as suas famílias, cada homem à porta da sua tenda; e a ira do SENHOR se acendeu grandemente. Moisés também estava descontente.
11 No hott da Mosi da Hah kfrohkt, “Favass hosht du deah druvvel uf dei gnecht gebrocht? Favass habb ich nett gnawt kfunna in dei awwa, es du da lasht funn awl dee leit uf mich glaykt hosht?
11 E Moisés disse ao SENHOR: Por que afligiste a teu servo, e por que não encontrei favor aos teus olhos, por qual razão colocaste os cuidados de todo este povo sobre mim?
12 Binn ich uf em family vayk vadda mitt dee leit? Voahra si geboahra zu miah? Favass sawksht du miah fa si drawwa in mei eahm vi en heedah en kind drawkt, biss an's land es du iahra foah-feddah fashprocha hosht?
12 Eu concebi todo este povo? Fui eu que o gerei, para que me dissesses: Leva-os no teu seio, como a ama leva a criança que ainda é amamentada à terra que juraste aos seus pais?
13 Vo kann ich flaysh greeya fa awl dee leit? Si halda oh gneixa zu miah un sawwa, ‘Gebb uns flaysh zu essa!’
13 De onde eu poderia obter carne para dar a todo este povo? Porque choram a mim, e dizem: Dá-nos carne para que possamos comer.
14 Ich kann awl dee leit nett selvaht drawwa, da lasht is zu shveah fa mich.
14 Eu sozinho não sou capaz de suportar com todo este povo, porque isto é pesado demais para mim.
15 Vann du deah vayk shaffa zaylsht mitt miah, un ich gnawt finn mitt diah, dann bring mich grawt um, so es ich mei ayya aylend nett sayna brauch.”
15 E, se ages assim comigo, eu te peço, mata-me se encontrei favor aos teus olhos; e não me deixes ver a minha desgraça.
16 No hott da Hah ksawt zumm Mosi, “Bring zu miah sivvatzich mennah funn di eldishti funn Israel, sohwichi es du vaysht es eldishti un evvahshti sinn unnich di leit. Loss si an da fasamling-tent kumma un datt shtay mitt diah.
16 E o SENHOR disse a Moisés: Reúne para mim setenta homens dos anciãos de Israel, a quem conheces como anciãos do povo e seus oficiais; e traze-os ao tabernáculo da congregação, para que possam ficar ali contigo.
17 No kumm ich nunnah un shvetz zu diah datt, un nemm fumm Geisht es uf diah is un du da Geisht uf si. Si zayla no diah helfa da lasht funn di leit drawwa, so es du's nett laynich drawwa brauchsht.
17 E eu descerei, e ali falarei contigo, e tirarei do espírito que está sobre ti, e o colocarei sobre eles; e eles levarão contigo a carga do povo, para que não a leves sozinho.
18 Sawk zu di leit, ‘Heilichet eich un rishtet eich, fa meiya zaylet diah flaysh essa. Da Hah hott eich keaht vo diah gebrild un ksawt hend, “Vann miah yusht flaysh hedda fa essa. Miah voahra bessah ab in Egypta!” Da Hah zayld eich flaysh gevva zu essa, un diah zaylet's essa.
18 E dize ao povo: Santificai-vos para amanhã e comereis carne, porque chorastes aos ouvidos do SENHOR, dizendo: Quem nos dará carne para comer? Porque tudo ia bem conosco no Egito; e por isso o SENHOR vos dará carne, e comereis.
19 Diah zaylet's nett yusht ay dawk essa, adda zvay dawk, adda fimf dawk, adda zeyya dawk, adda zvansich dawk,
19 E não comereis um dia, nem dois dias, nem cinco dias, nem dez dias, nem vinte dias;
20 avvah fa en gansah moonet, biss es aus eiyah nays kumd un ayklich is zu eich. Dess is veil diah da Hah nunnah gedrayt hend es unnich eich is un ohkalda hend heila fannich eem un sawwa, “Favass henn miah Egypta falossa?”’”
20 mas durante um mês inteiro, até que vos saia pelas narinas, até que vos seja repugnante, porque desprezastes o SENHOR, que está no vosso meio, e chorastes diante dele, dizendo: Por que saímos do Egito?
21 Avvah da Mosi hott ksawt, “Do binn ich unnich sex hunnaht dausend mennah es lawfa, un du sawksht, ‘Ich gebb eena flaysh fa en gansah moonet.’
21 E disse Moisés: O povo no meio do qual estou, são seiscentos mil homens de pé, e disseste: Eu lhes darei carne para que possam comer um mês inteiro.
22 Sinn genunk kee un shohf do zu shlachta fa si? Hedda si genunk vann awl di fish im say kfanga veahra fa si?”
22 Deveremos matar os rebanhos e o gado, para satisfazê-los? Ou todos os peixes do mar serão reunidos para eles, para satisfazê-los?
23 Da Hah hott no ksawt zumm Mosi, “Is em Hah sei oahm zu katz? Nau zaylsht du sayna eb vass ich sawk voah kumma zayld fa dich adda nett.”
23 E o SENHOR disse a Moisés: Terá a mão do SENHOR ficado mais curta? Verás, agora, se a minha palavra acontecerá a ti ou não.
24 So is da Mosi naus ganga un hott di leit ksawt vass da Hah ksawt hott. Eah hott di sivvatzich eldishti zammah gebrocht un hott si um da tent rumm kshteld.
24 E Moisés saiu, e disse ao povo as palavras do SENHOR, e reuniu setenta homens dos anciãos do povo e os colocou ao redor do tabernáculo.
25 No is da Hah runnah kumma in di volk un hott kshvetzt zu eem. Eah hott fumm Geisht es uf eem voah gnumma, un hott een uf di sivvatzich eldishti gedu. Vo da Geisht uf si kumma is henn si gebroffetzeit. Avvah si henn nett viddah so gedu.
25 E o SENHOR desceu em uma nuvem, e lhe falou; e tomou do Espírito que estava sobre ele, e deu aos setenta anciãos; e sucedeu que, quando repousava sobre eles o Espírito, eles profetizaram, e não cessou.
26 Zvay mennah es Eldad un Medad kaysa henn sinn in di camp geblivva. Si voahra unnich di eldishti es nunnah kshrivva voahra, avvah si sinn nett naus ganga an da tent. Doch is da Geisht aw uf si kumma, un si henn gebroffetzeit diveil es si in di camp voahra.
26 Mas ficaram dois dos homens no acampamento; um deles se chamava Eldade, e o outro Medade; e pousou sobre eles o Espírito, e eles estavam entre os inscritos, porém não foram ao tabernáculo, e eles profetizavam no acampamento.
27 En yungah mann is naus kshprunga un hott ksawt zumm Mosi, “Da Eldad un da Medad sinn am broffetzeiya in di camp.”
27 E um jovem correu, e contou a Moisés, dizendo: Eldade e Medade estão profetizando no acampamento.
28 Em Nun sei boo da Joshua, es em Mosi sei gnecht voah funn yungem uf, hott no ksawt, “Mei hah, Mosi, mach si shtobba!”
28 E Josué, filho de Num, servo de Moisés, um dos seus jovens, respondeu e disse: Moisés, meu senhor, proíbe que façam isso.
29 Avvah da Mosi hott ksawt, “Bisht du bekimmaht fa mich? Ich vott awl fumm Hah sei leit veahra brofayda, so es da Hah sei Geisht uf si du dayt!”
29 E Moisés lhe disse: Tens tu ciúmes por mim? Quisera Deus que todo o povo do SENHOR fosse profeta, e que o SENHOR colocasse o seu Espírito sobre eles.
30 No is da Mosi un di eldishti viddah nei in di camp ganga.
30 E Moisés o levou ao acampamento, ele e os anciãos de Israel.
31 En vind is no uf kumma fumm Hah un hott badreeslen rei geblohsa fumm say. Si sinn runnah kumma gans um di camp rumm drei foos dikk uf em bodda, so veit rumm es ma lawfa kann in aym dawk.
31 E então, veio um vento do SENHOR, e trouxe codornizes do mar, e as fez cair no acampamento, estavam um dia de viagem de um lado, e estavam um dia de viagem do outro lado, ao redor do acampamento, e era dois côvados de altura sobre a terra.
32 Di leit sinn naus ganga un henn badreeslen ufgegeddaht sellah dawk un nacht un da gans neksht dawk. Nimmand hott vennichah es fuftzich bushel gegeddaht. No henn si si ausnannah uf da bodda gedu gans um sich rumm.
32 E o povo se levantou todo aquele dia, e toda aquela noite, e todo o dia seguinte, e recolheu as codornizes; aquele que colhera menos, colhera dez ômeres; e as espalharam ao redor do acampamento.
33 Avvah diveil es es flaysh noch zvishich iahra zay voah, eb si's gessa katt henn, hott em Hah sei zann hays gebrend geyyich di leit, un eah hott si kshlauwa mitt en veeshti granket.
33 E quando a carne estava entre os seus dentes, e antes que fosse mastigada, a ira do SENHOR se acendeu contra o povo, e o SENHOR feriu o povo com uma praga muito grande.
34 So voah sellah blatz Lusht-Grayvah kaysa veil si di leit datt fagrawva henn es glusht henn fa annah ess-sach.
34 E deu àquele lugar o nome de Quibrote-Hataavá, porque ali enterraram o povo que teve o desejo.
35 Funn Lusht-Grayvah sinn di leit no naus kshteaht noch Hazeroth un sinn datt geblivva.
35 E de Quibrote-Hataavá, o povo viajou para Hazerote e ficou em Hazerote.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?