Rute 2
BCO vs NVT
1 Ho꞉len a꞉namio꞉ A꞉lema꞉la꞉ga꞉ ene so꞉lo꞉ amilo꞉ wabulun kalu imilig nowo꞉ a꞉na sen. Kalu a꞉ma꞉ wiyo꞉, Boas ko꞉lo꞉ elen.
1 Havia em Belém um homem rico e respeitado chamado Boaz. Ele era parente de Elimeleque, o marido de Noemi.
2 — ausente —
2 Certo dia, Rute, a moabita, disse a Noemi: “Deixe-me ir ao campo ver se alguém, em sua bondade, me permite recolher as espigas de cereal que sobrarem”. Noemi respondeu: “Está bem, minha filha, pode ir”.
3 — ausente —
3 Rute saiu para colher espigas após os ceifeiros. Aconteceu de ela ir trabalhar num campo que pertencia a Boaz, parente de seu sogro, Elimeleque.
4 Lud e a꞉na kegea꞉liki elen amio꞉, Boas e Ba꞉diliha꞉m a꞉la꞉ta꞉ga꞉yo꞉ ene egelo꞉wa fa꞉la꞉dowo꞉. E fa꞉la꞉dowakiyo꞉, ene nanogdo꞉ dia꞉sen kalu imo꞉wo꞉ sagalo꞉ towo꞉ ho꞉le sa꞉lakiyo꞉, “Yawe eyo꞉ gio꞉ bo꞉fo꞉len.” A꞉la꞉sa꞉labiki, nanogdo꞉ dia꞉sen kalu iliyo꞉ a꞉ma꞉la꞉ sa꞉laki “A꞉, Yawe eyo꞉ gelo꞉ tili dofo꞉mela꞉ib” a꞉la꞉sio꞉.
4 Enquanto Rute estava ali, Boaz chegou de Belém e saudou os ceifeiros: “O S enhor esteja com vocês!”. “O S
5 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Boas eyo꞉ nanogdo꞉ bo꞉fo꞉len kalu o꞉mo꞉ dabu ba꞉ba꞉, “Ga tif amilo꞉ dia꞉lab hoso o꞉ba?” a꞉la꞉sio꞉.
5 Então Boaz perguntou a seu capataz: “Quem é aquela moça? A quem ela pertence?”.
6 To elo꞉ sa꞉lab a꞉no꞉ da꞉da꞉ga꞉, nanogdo꞉ bo꞉fo꞉len kalu a꞉ma꞉ sa꞉laki, “Ga hoso, Moab ga ko꞉lo꞉, Na꞉omi o꞉lia꞉lo꞉ mio꞉wo꞉ o꞉m.
6 O capataz respondeu: “É a moça que veio de Moabe com Noemi.
7 E kea꞉fo ya꞉ga꞉, nemo꞉ dabu ba꞉dakiyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, ‘Bali wa sulufo꞉sia꞉yo꞉ ne kegenema꞉no꞉wo꞉ o꞉liya꞉le?’ A꞉la꞉dabu ba꞉dabiki, niyo꞉ ‘O꞉lika꞉’ a꞉la꞉sio꞉ ko꞉lo꞉, e a꞉na dia꞉likilo꞉ mio꞉wo꞉, ha꞉fo꞉la꞉su dota꞉ga꞉, nanogo꞉ dia꞉lab.”
7 Hoje de manhã ela me pediu permissão para colher espigas após os ceifeiros. Desde que chegou, não parou de trabalhar um instante sequer, a não ser por alguns minutos de descanso no abrigo”.
8 A꞉no꞉ da꞉da꞉sa꞉ga꞉, Boas e Lud elo꞉wa kagayaka, a꞉la꞉sio꞉, “Ga, ge nanogo꞉ wenaka dia꞉liki ta꞉bi. Ge hen nol amio꞉ da꞉si baliyo꞉ kegenema꞉nikiyo꞉ ha꞉na꞉so꞉bo. Ni nanogdo꞉ dia꞉sen ka꞉isale we o꞉lia꞉ ani dia꞉i ha꞉na꞉bi.
8 Boaz foi até Rute e disse: “Ouça, minha filha. Quando for colher espigas, fique conosco; não vá a nenhum outro campo. Acompanhe as moças que trabalham para mim.
9 Ilo꞉ nanogdo꞉ diab hen a꞉no꞉ ba꞉da꞉sa꞉ga꞉, gelo꞉ i a꞉no꞉ ko꞉lo꞉ kudu ha꞉naki, nanogo꞉ a꞉na dia꞉bi. Niyo꞉ na꞉ nanog kalu imo꞉wo꞉ ge amio꞉ gola꞉so꞉boka꞉ a꞉la꞉salifa꞉. A꞉la꞉ta꞉ga꞉, ge ho꞉n maiyalega, ho꞉n wasula꞉ hoso, gelo꞉ ma꞉ ha꞉na꞉bi.”
9 Observe em que parte do campo estão colhendo e vá atrás delas. Avisei os homens para não a tratarem mal. E, quando tiver sede, sirva-se da água que os servos tiram do poço”.
10 Boas eyo꞉ a꞉la꞉sa꞉la꞉sa꞉ga꞉ dowabiki, Lud e hena misa꞉fu siliki a꞉la꞉sio꞉, “Ne Isolael ka꞉isalema, ne ha꞉la꞉ ga. Giyo꞉ nemo꞉wo꞉ mada nafa dimidab ko, ne waga asula꞉sa꞉ga꞉ gaya?” a꞉la꞉dabu ba꞉ba꞉.
10 Rute se curvou diante dele, com o rosto no chão, e disse: “O que fiz para merecer tanta bondade? Sou apenas uma estrangeira!”.
11 Boas eyo꞉ a꞉ma꞉la꞉ sa꞉laki, “Ge kaluwo꞉ sowab amio꞉, go꞉no꞉n heno꞉lo꞉, so꞉lo꞉wo꞉lo꞉ ta꞉taki, o꞉go꞉ ge hen ho꞉gi, gelo꞉ mo꞉ba꞉dan, wena mesa꞉ni mio꞉ ko꞉lo꞉, gilo꞉ man nafale ko꞉lo꞉ ga꞉sumo꞉lo꞉ dimido꞉ a꞉no꞉ ne tambo dabu. A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ a꞉na ilikiyo꞉, niyo꞉ ge asuwa꞉to꞉l.
11 “Eu sei”, respondeu Boaz. “Mas também sei de tudo que você fez por sua sogra desde a morte de seu marido. Ouvi falar de como você deixou seu pai, sua mãe e sua própria terra para viver aqui no meio de desconhecidos.
12 Gilo꞉ man nafa dimida꞉len a꞉na ilikiyo꞉, Yawe eyo꞉lo꞉ gemo꞉wo꞉ wa꞉lo꞉ nafa dimina꞉ki asulab. Ge ha꞉fa꞉nolo mesa꞉no꞉ a꞉lakiyo꞉, Isolaela꞉ Gode ene kanulo꞉ a꞉ma꞉yo꞉ ge go꞉lu alitaki tilidoma꞉ki, ge wena mio꞉ ko꞉lo꞉, eyo꞉ wa꞉lo꞉ gemo꞉wo꞉ mada dimia꞉ib.”
12 Que o S enhor , o Deus de Israel, sob cujas asas você veio se refugiar, a recompense ricamente pelo que você fez.”
13 To a꞉no꞉ da꞉da꞉sa꞉ga꞉, Lud eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Ne gi nanog dian gama ko꞉sega, giyo꞉ nemo꞉wo꞉ ha꞉fo꞉ disa꞉laki, madali asuwa꞉tab. Gilo꞉ man nafa dimidab a꞉ma꞉yo꞉ ni asulo꞉wo꞉ ko꞉lo꞉ sagale alitakigab,” a꞉la꞉sio꞉.
13 Ela respondeu: “Espero que eu continue a receber sua bondade, meu senhor, pois me animou com suas palavras gentis, embora eu nem seja uma de suas servas”.
14 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ iliyo꞉ ma꞉no꞉ ma꞉niki kegeakiyo꞉, Boas eyo꞉ Ludo꞉lo꞉ ho꞉lelia꞉sa꞉ga꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Gelo꞉ ya꞉ga꞉ ma꞉no꞉ nakiyo꞉, ma꞉n heb a꞉no꞉ wain ho꞉n wena gelema꞉ni mena.” A꞉la꞉sa꞉labiki Lud e nanog dia꞉leno꞉ ta꞉ta꞉ga꞉, ma꞉no꞉ ma꞉ni ane. Lud e nanogdo꞉ dia꞉len kaluka꞉isale o꞉lia꞉ sabiki, Boas eyo꞉ da꞉si bali dele so꞉fa꞉ a꞉no꞉lo꞉ emo꞉ dimiabiki, a꞉na mo꞉no꞉. Eyo꞉ ma꞉no꞉wo꞉ na꞉i ha꞉na꞉sa꞉ga꞉ o꞉li dowabiki, hebo꞉ ka difa꞉.
14 Na hora da refeição, Boaz lhe disse: “Venha cá e sirva-se de comida; também pode molhar o pão no vinagre”. Rute sentou-se junto aos ceifeiros, e Boaz lhe deu grãos tostados. Ela comeu até ficar satisfeita, e ainda sobrou alimento.
15 Ma꞉no꞉wo꞉ na꞉sa꞉ga꞉, Ludo꞉ nanogo꞉ a꞉ma꞉la꞉ dia꞉ni ha꞉nabiki, Boasa꞉ ene nanogdo꞉ dian kalumo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Ga a꞉ma꞉yo꞉ da꞉si bali bobodo꞉ anib amilo꞉ sulufa꞉lab a꞉no꞉ kegealega, giliyo꞉ emo꞉wo꞉ sendeloma꞉no꞉ towo꞉ sa꞉la꞉so꞉bo!
15 Quando Rute voltou ao trabalho, Boaz ordenou a seus servos: “Permitam que ela colha espigas entre os feixes e não a incomodem.
16 Ko꞉sega giliyo꞉ da꞉si bali fowo꞉ bobodakiyo꞉, gililo꞉ bobodo꞉ us a꞉namio꞉ heb nolo꞉ emo꞉ dima꞉ki, a꞉ma꞉la꞉ suduto꞉lo fela꞉bi. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ emo꞉wo꞉ towo꞉ halalebo꞉ sa꞉la꞉so꞉boka꞉” a꞉la꞉sio꞉.
16 Tirem dos feixes algumas espigas de cevada e deixem-nas cair para que ela as recolha. Não a atrapalhem!”.
17 — ausente —
17 Assim, Rute colheu cevada o dia todo e, à tarde, quando debulhou o cereal, encheu quase um cesto inteiro.
18 — ausente —
18 Carregou tudo para a cidade e mostrou à sua sogra. Também lhe deu o que havia sobrado da refeição.
19 Na꞉omi eyo꞉ ba꞉da꞉sa꞉ga꞉yo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Ge mada nanog we abelo꞉wa dio꞉? Ma꞉no꞉ we abe meabeyo꞉? Kalu gelo꞉ asufa꞉ a꞉no꞉, Gode eyo꞉ emo꞉wo꞉ sagale alifa꞉ib,” a꞉la꞉sio꞉. Luda꞉ ena꞉sumo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “O꞉go꞉ ne ha꞉na꞉sa꞉ga꞉lo꞉ nanogdo꞉ di we, Boasa꞉ ene egelo꞉wa dia꞉la꞉ga꞉ mio꞉.” A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ Boas elo꞉ dimido꞉wo꞉ tambo, Na꞉omimo꞉ malolo꞉ me.
19 “Onde você colheu todo esse cereal?”, perguntou Noemi. “Onde você trabalhou hoje? Que seja abençoado quem a ajudou!” Então Rute contou à sogra com quem havia trabalhado: “O homem com quem trabalhei hoje se chama Boaz”.
20 Luda꞉ to a꞉no꞉ da꞉da꞉sa꞉ga꞉, Na꞉omi eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Yawe eyo꞉ na꞉ndo꞉ ta꞉i ha꞉na꞉no꞉wo꞉lo꞉, sowo꞉ ta꞉fo꞉ mio꞉ a꞉no꞉lo꞉ asulufo꞉ mela꞉no꞉ a꞉laki go꞉. Gode eyo꞉ kalu welo꞉ dowa꞉i ha꞉na꞉no꞉wo꞉ tif amio꞉ asuwa꞉foma꞉ki asulab. Hendele, kalu a꞉no꞉ nili ho꞉bo꞉wa a꞉la꞉ta꞉ga꞉ fa꞉la꞉dowo꞉wo꞉ e ko꞉lo꞉, eyo꞉ na꞉no꞉ ko꞉lo꞉ asuwa꞉taki tili dofo꞉mela꞉ib.” Na꞉omi eyo꞉ emo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉.
20 “O S enhor o abençoe!”, disse Noemi à nora. “O S enhor não deixou de lado sua bondade tanto pelos vivos como pelos mortos. Esse homem é um de nossos parentes mais próximos, o resgatador de nossa família.”
21 A꞉la꞉sa꞉labiki Lud e sa꞉laki, “Boas eyo꞉ to nowo꞉ nemo꞉wo꞉ a꞉la꞉salabe, ‘Ni nanog dian kaluka꞉isale we o꞉lia꞉ dia꞉i ha꞉na꞉la꞉ga꞉, nanogdo꞉ kedetaba eda꞉bi.’ ”
21 Rute, a moabita, acrescentou: “Boaz disse que devo voltar e trabalhar com seus ceifeiros até que terminem toda a colheita”.
22 A꞉la꞉do꞉ sa꞉lab a꞉no꞉ da꞉da꞉sa꞉ga꞉, Na꞉omi eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Ge Boasa꞉ ene nanog dian ka꞉isale so꞉wa o꞉lia꞉ dia꞉ni ha꞉na꞉lubi. Kalu nolba꞉yo꞉ ge mogagabena꞉kiyo꞉, egelo꞉ noma꞉lo꞉ amio꞉ dia꞉ni ha꞉na꞉so꞉bo.”
22 “Muito bom!”, exclamou Noemi. “Faça o que ele disse, minha filha. Fique com as servas dele até o final da colheita. Em outros campos, poderiam maltratá-la.”
23 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ e Boas ene nanog dian ka꞉isale o꞉lia꞉ egele dia꞉i ha꞉na꞉leno꞉, da꞉si bali o꞉lia꞉ da꞉si wit o꞉lia꞉ tula꞉leno꞉ kedetabiki, a꞉na edo꞉. Ho꞉len a꞉namio꞉ Ludo꞉ ena꞉su o꞉lia꞉ sen.
23 Assim, Rute trabalhou com as servas nos campos de Boaz e recolheu espigas com elas até o final das colheitas da cevada e do trigo. Nesse tempo, ficou morando com sua sogra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?