Números 22

RIFA vs NAA

NAA Nova Almeida Atualizada 2017

¹ خنِّي فسْينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل إِقِيضَانْ نْسنْ ؤُشَا وْثِينْ إِقِيضَانْ نْسنْ ذِي ڒوْضَاثْ ن مُوآبَ، أَرنْذَاذْ ن أَرِيحَا نِّي إِدْجَانْ خْ ؤُجمَّاضْ ن لْ-ؤُرْذُونْ.

¹ Os filhos de Israel partiram e acamparam nas campinas de Moabe, do outro lado do Jordão, na altura de Jericó.

² ؤُشَا إِژْرَا بَالَاقْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ، مَارَّا مِينْ إِڭَّا إِسْرَائِيل ذڭْ إِمُورِييّنْ.

² Balaque, filho de Zipor, viu tudo o que Israel havia feito aos amorreus.

³ مُوآبَ ثُوغَا إِتّڭّْوذْ أَطَّاسْ زِي ڒْڭنْسْ-أَ، مِينْزِي ثُوغَا أَثنْ ذڭْ وَاطَّاسْ. مُوآبَ ثُوغَا إِتّْنخْڒَاعْ زڭْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل.

³ E os moabitas tiveram grande medo deste povo, porque era muito numeroso. E andavam angustiados por causa dos filhos de Israel.

⁴ خنِّي إِنَّا مُوآبَ إِ إِمْغَارنْ ن مِيذْيَانْ: ”ڒخُّو ڒْغَاشِي-يَا أَذْ إِڒْسحْ مَارَّا مِينْ ذ أَنغْ-د إِنّْضنْ، أَمْ مَامّشْ إِڒسّحْ ؤُفُونَاسْ ثَازِييْزَاوْثْ ن ييَّارْ.“ ثُوغَا بَالَاقْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ، أَجدْجِيذْ ن مُوآبَ.

⁴ Por isso o povo de Moabe disse aos anciãos dos midianitas: — Agora essa multidão vai lamber tudo o que houver ao redor de nós, como o boi lambe a erva do campo. Balaque, filho de Zipor, era o rei dos moabitas naquele tempo.

⁵ إِسّكّْ إِرقَّاسنْ غَارْ بَالْعَامْ، مِّيسْ ن بَاعُورْ، غَارْ ثنْذِينْثْ ن فَاثُورْ غَارْ يغْزَارْ ن لْفُورَاطْ، ذِي ثمُّورْثْ ن أَيْثْ ن ڒْڭنْسْ نّسْ، مَاحنْذْ أَذْ أَسْ د-ڒَْاغَانْ ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”خْزَارْ، إِفّغْ-د إِجّْ ن ڒْڭنْسْ زِي مِيصْرَا ؤُشَا خْزَارْ، أَقَا إِذْڒَا ؤُذمْ ن ثمُّورْثْ ؤُشَا أَقَا نِيثْنِي زدّْغنْ نِيشَانْ أَرنْذَاذْ إِنُو.

⁵ Ele enviou mensageiros a Balaão, filho de Beor, a Petor, que está junto ao rio Eufrates, na terra dos filhos do seu povo, para chamá-lo, dizendo: — Eis que um povo saiu do Egito, cobre a face da terra e está morando perto de mim.

⁶ أَسْ-د ڒخُّو، نْعڒْ ڒْڭنْسْ ذِي طّْوعْ إِنُو، مِينْزِي أَقَا إِجْهذْ خَافِي. أَذْ ثَاغْ نشّْ زمَّارغْ أَذْ ثغڒْبغْ نِيغْ أَذْ ث سُّوفّْغغْ زِي ثمُّورْثْ، مِينْزِي نشّْ سّْنغْ بلِّي وِي غَا ثْبَارْكذْ شكْ، أَذْ إِتّْوَابَاركْ ؤُ وِي غَا ثْنعْڒذْ، أَذْ إِتّْوَانْعڒْ.“

⁶ Venha agora e, por favor, amaldiçoe este povo, pois eles são mais poderosos do que eu; talvez assim eu possa atacá-los e expulsá-los da terra. Porque sei que a quem você abençoar será abençoado, e a quem você amaldiçoar será amaldiçoado.

⁷ خنِّي رُوحنْ إِمْغَارنْ ن مُوآبَ ذ إِمْغَارنْ ن مِيذْيَانْ أَكْ-ذ ڒْمُونثْ ن ؤُعزّمْ ذڭْ ؤُفُوسْ نْسنْ، إِوْضنْ غَارْ بَالْعَامْ ؤُشَا سِّيوْڒنْ أَكِيذسْ س وَاوَاڒنْ ن بَالَاكْ.

⁷ Então os anciãos dos moabitas e os anciãos dos midianitas foram, levando consigo o dinheiro para pagar os encantamentos. Chegaram ao lugar onde Balaão estava e lhe transmitiram as palavras de Balaque.

⁸ نتَّا إِنَّا أَسنْ: ”سنْسمْ ذَا دْجِيڒثْ-أَ، خنِّي نشّْ أَذْ خَاومْ د-أَرّغْ أَمْ مَامّشْ غَارِي غَا إِسِّيوڒْ سِيذِي.“ خنِّي قِّيمنْ ڒْحُوكَّامْ ن مُوآبَ غَارْ بَالْعَامْ.

⁸ Balaão lhes disse: — Fiquem aqui esta noite, e lhes trarei a resposta, como o Então os chefes dos moabitas ficaram com Balaão.

⁹ يُوسَا-د أَربِّي غَارْ بَالْعَامْ، إِنَّا: ”مِينْ عْنَانْ إِرْيَازنْ نِّي إِدْجَانْ أَكِيذكْ؟“

⁹ Deus veio a Balaão e perguntou: — Quem são esses homens que estão com você?

¹⁰ إِنَّا بَالْعَامْ إِ أَربِّي: ”بَالَاكْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ، أَجدْجِيذْ ن مُوآبَ، إِسّكّْ إِ-ثنْ-د غَارِي، إِنَّا:

¹⁰ Balaão respondeu: — Balaque, rei dos moabitas, filho de Zipor, enviou esses homens para que me dissessem:

¹¹ ’خْزَارْ، إِجّْ ن ڒْڭنْسْ إِفّغْ-د زِي مِيصْرَا ؤُ أَقَا إِذْڒَا ؤُذمْ ن ثمُّورْثْ. أَسْ-د، نْعڒْ إِ-ث ذِي طّْوعْ إِنُو. أَذْ ثَاغْ زمَّارغْ خنِّي أَذْ كِيسنْ منْغغْ نِيغْ أَذْ ثنْ سُّوفّْغغْ.‘ “

¹¹ “Eis que o povo que saiu do Egito cobre a face da terra. Venha agora e amaldiçoe este povo; talvez eu possa combatê-lo e expulsá-lo daqui.”

¹² إِنَّا أَربِّي إِ بَالْعَامْ: ”وَارْ تّْرِيحْ كِيسنْ نِيغْ أَذْ ثْنعْڒذْ ڒْڭنْسْ نِّي، مِينْزِي ڒْڭنْسْ أَقَا إِتّْوَابَاركْ.“

¹² Então Deus disse a Balaão: — Não vá com eles, nem amaldiçoe o povo; porque é povo abençoado.

¹³ خنِّي إِكَّارْ بَالْعَامْ ذِي صّْبحْ ؤُشَا إِنَّا إِ ڒْحُوكَّامْ ن بَالَاكْ: ”ذوْڒمْ-د غَارْ ثمُّورْثْ نْومْ، مِينْزِي سِيذِي وَارْ ذ أَيِي إِسْمِيحْ حِيمَا أَذْ رَاحغْ أَكِيذْومْ.“

¹³ Na manhã seguinte Balaão se levantou e disse aos chefes de Balaque: — Voltem para a sua terra, porque o

¹⁴ خنِّي كَّارنْ ڒْحُوكَّامْ ن مُوآبَ ؤُشَا ذوْڒنْ-د غَارْ بَالَاكْ ؤُشَا نَّانْ: ”بَالْعَامْ يُوڭِي أَذْ د-يَاسْ أَكِيذْنغْ.“

¹⁴ Então os chefes dos moabitas se levantaram, foram a Balaque e disseram: — Balaão se recusou a vir conosco.

¹⁵ إِسّكّْ بَالَاكْ عَاوذْ ڒْحُوكَّامْ، عَاذْ كْثَارْ ؤُ عَاذْ ونِّي إِشنّْعنْ كْثَارْ خْ يِينَا إِمزْوُورَا.

¹⁵ De novo, Balaque enviou chefes, em maior número e mais honrados do que os primeiros.

¹⁶ ؤُسِينْ-د غَارْ بَالْعَامْ، نَّانْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ بَالَاكْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ: ’تّْزَاوْڭغْ شكْ، وَارْ تّجِّي إِخفْ نّشْ مَاحنْذْ وَارْ غَارِي د-تَّاسذْ،

¹⁶ Eles chegaram a Balaão e lhe disseram: — Assim diz Balaque, filho de Zipor: Peço-lhe que não se demore em vir até aqui,

¹⁷ مِينْزِي أَذْ شكْ كَارّْمغْ س وَاطَّاسْ ؤُشَا أَذْ ڭّغْ مَارَّا مِينْ ذ أَيِي غَا ثِينِيذْ. تّْزَاوْڭغْ شكْ، أَسْ-د ؤُشَا نْعڒْ ڒْڭنْسْ-أَ ذِي طّْوعْ إِنُو!“

¹⁷ porque eu o cobrirei de honras e farei tudo o que você me disser; venha, pois, e, por favor, amaldiçoe este povo.

¹⁸ يَارَّا-د بَالْعَامْ ؤُشَا إِنَّا إِ إِمْسخَّارنْ ن بَالَاكْ: ”وَاخَّا بَالَاكْ أَذْ أَيِي إِوْشْ ثَادَّارْثْ نّسْ ثشُّورْ س نُّوقَارْثْ ذ وُورغْ، عَاذْ وَارْ زْمِيرغْ أَذْ فّْغغْ خْ ڒُومُورْ ن سِيذِي، أَربِّي إِنُو، مَاحنْذْ أَذْ ڭّغْ شَا ن ڒْحَاجّثْ ذ ثَامژْيَانْثْ نِيغْ شَا ن ڒْحَاجّثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ.

¹⁸ Balaão respondeu aos oficiais de Balaque: — Ainda que Balaque me desse a sua casa cheia de prata e de ouro, eu não poderia transgredir o mandado do

¹⁹ خنِّي ڒخُّو، تّْزَاوَاڭغْ كنِّيوْ، قِّيممْ ذَانِيثَا دْجِيڒثْ-أَ حِيمَا أَذْ سّْنغْ مِينْ ذ أَيِي غَا يِينِي سِيذِي عَاذْ كْثَارْ.“

¹⁹ Agora peço que fiquem aqui também esta noite, para que eu saiba o que mais o Senhor me dirá.

²⁰ ذِي دْجِيڒثْ يُوسَا-د أَربِّي غَارْ بَالْعَامْ، إِنَّا أَسْ: ”مَاڒَا ذوْڒنْ-د يرْيَازنْ نِّي مَاحنْذْ أَذْ أَشْ د-ڒَْاغَانْ، كَّارْ خنِّي ؤُشَا رُوحْ أَكِيذْسنْ. مَاشَا وَارْ تّڭّْ مْغِيرْ مِينْ ذ أَشْ غَا إِنِيغْ.“

²⁰ De noite o Senhor veio a Balaão e lhe disse: — Como aqueles homens vieram chamá-lo, levante-se e vá com eles; mas faça apenas o que eu lhe disser.

²¹ إِكَّارْ بَالْعَامْ غَارْ صّْبحْ ؤُشَا إِحزّمْ إِ ثغْيُوتْشْ نّسْ ؤُشَا يُويُورْ أَكْ-ذ ڒْحُوكَّامْ ن مُوآبَ.

²¹ Balaão levantou-se pela manhã, preparou a sua jumenta e partiu com os chefes de Moabe.

²² خنِّي يَارْغَا وغْضَابْ ن أَربِّي، مِينْزِي نتَّا إِرُوحْ ؤُشَا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِبدّْ ذڭْ وبْرِيذْ أَمْ شِّيطَانْ ضِيدّْ نّسْ. نتَّا إِنْيَا خْ ثغْيُوتْشْ نّسْ ؤُشَا ثْنَاينْ ن إِمْسخَّارنْ ثُوغَا أَثنْ أَكِيذسْ.

²² Mas acendeu-se a ira de Deus, porque Balaão foi, e o Anjo do Senhor se pôs por adversário no caminho dele. Ora, Balaão ia montado na sua jumenta, e dois de seus servos iam com ele.

²³ ؤُشَا ثَاغْيُوتْشْ ثژْرَا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِبدّْ ذڭْ وبْرِيذْ س سِّيفْ نّسْ إِتّْوَاجبْذنْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّسْ. س ؤُينِّي ثڒْحمْ ثغْيُوتْشْ زڭْ وبْرِيذْ ؤُشَا ثُويُورْ ذڭْ إِيَّارْ. خنِّي إِوْثَا بَالْعَامْ ثَاغْيُوتْشْ حِيمَا أَذْ ت يَارّْ غَارْ وبْرِيذْ.

²³ A jumenta viu o Anjo do Senhor parado no caminho, com a sua espada na mão; por isso a jumenta se desviou do caminho, indo pelo campo. Então Balaão espancou a jumenta para fazê-la voltar ao caminho.

²⁴ مَاشَا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِبدّْ ذڭْ إِشْثْ ن ثبْرِيذْثْ ثحْصَارْ جَارْ إِمَارْجَاعنْ ن ؤُضِيڒْ س يِيجّْ ن وغْبَارْ غَارْ طَّارْفْ ذ إِجّْ ن وغْبَارْ غَارْ طَّارْفْ نّغْنِيثْ.

²⁴ Mas o Anjo do Senhor pôs-se num caminho estreito entre as vinhas, havendo muro dos dois lados.

²⁵ ؤُمِي ثژْرَا ثغْيُوتْشْ لْمَالَاكْ ن سِيذِي، ثڒْصقْ غَارْ وغْبَارْ ؤُشَا إِتّْوَاحْصَارْ ؤُضَارْ ن بَالْعَامْ أَكْ-ذ وغْبَارْ ؤُشَا نتَّا إِقِّيمْ إِشَّاثْ إِ-ت.

²⁵ Quando a jumenta viu o Anjo do Senhor , encostou-se no muro e apertou o pé de Balaão contra ele. Por isso Balaão tornou a espancá-la.

²⁶ ؤُشَا إِرُوحْ لْمَالَاكْ ن سِيذِي غَارْ زَّاثْ ؤُشَا إِبدّْ ذڭْ إِجّْ ن ومْشَانْ إِحْصَارْ أَطَّاسْ أَڒْ مَانِي وَارْ إِتّْوِيفْ تَّاسِيعْ مَاحنْذْ أَذْ إِحيّذْ غَارْ يفُوسْ ؤُڒَا غَارْ ؤُزڒْمَاضْ.

²⁶ Então o Anjo do Senhor passou mais adiante e pôs-se num lugar estreito, onde não havia caminho para se desviar nem para a direita nem para a esquerda.

²⁷ ؤُمِي ثژْرَا ثغْيُوتْشْ لْمَالَاكْ ن سِيذِي، ثْبَارْشْ سَاذُو بَالْعَامْ ؤُشَا بَالْعَامْ إِخيّقْ أَطَّاسْ ؤُشَا إِفَارْشْ ثَاغْيُوتْشْ س يِيجّْ ن ؤُكشُّوضْ.

²⁷ Quando a jumenta viu o Anjo do Senhor , deixou-se cair debaixo de Balaão. Balaão ficou irado e espancou a jumenta com uma vara.

²⁸ خنِّي يَارْزمْ سِيذِي أَقمُّومْ ن ثغْيُوتْشْ ؤُشَا ثنَّا إِ بَالْعَامْ: ”مِينْ ذ أَشْ ڭِّيغْ ؤُمِي ذ أَيِي ثْفَارْشذْ ڒخُّو عَاذْ ثْڒَاثَا ن إِمُورنْ؟“

²⁸ Então o Senhor fez a jumenta falar, e ela disse a Balaão: — O que foi que eu fiz a você, para que você me espancasse já três vezes?

²⁹ خنِّي إِنَّا بَالْعَامْ إِ ثغْيُوتْشْ: ”مِينْزِي شمْ ثْبُوصَارذْ خَافِي. مْڒِي غَارِي سِّيفْ ذڭْ ؤُفُوسْ إِنُو، أَذْ ثِيڒِي خنِّي نْغِيغْ شمْ!“

²⁹ Balaão respondeu à jumenta: — Foi porque você zombou de mim. Se eu tivesse uma espada na mão, mataria você agora mesmo!

³⁰ ثنَّا ثغْيُوتْشْ إِ بَالْعَامْ: ”مَا وَارْ دْجِيغْ نشّْ ثَاغْيُوتْشْ نّشْ إِ خفْ ثنْيِيذْ زڭْ وَامِي نشّْ غَاركْ دْجِيغْ أَڒْ أَسّْ-أَ؟ مَا أَقَا نشّْ نُّومغْ تّڭّغْ أَكْ كِيكْ أَمُّو؟“ ؤُشَا يَارَّا-د خَاسْ: ”لَّ!“

³⁰ A jumenta disse a Balaão: — Não é verdade que eu sou a sua jumenta, em que você tem montado toda a sua vida até hoje? Será que tem sido o meu costume fazer isso com você? Ele respondeu: — Não.

³¹ خنِّي يَارْزمْ سِيذِي ثِيطَّاوِينْ ن بَالْعَامْ أَڒَامِي إِژْرَا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِبدّْ ذڭْ وبْرِيذْ س سِّيفْ نّسْ إِتّْوَاجبْذنْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّسْ. خنِّي يُوضَارْ بَالْعَامْ، إِبنْذقْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ.

³¹ Então o Senhor abriu os olhos a Balaão e ele viu o Anjo do Senhor , que estava no caminho, com a sua espada desembainhada na mão. Por isso Balaão inclinou a cabeça e se prostrou com o rosto em terra.

³² إِنَّا أَسْ لْمَالَاكْ ن سِيذِي: ”مَايمِّي ثوْثِيذْ ثَاغْيُوتْشْ نّشْ ثْڒَاثَا ن إِمُورنْ؟ خْزَارْ، أَقَا نشّْ فّْغغْ-د أَمْ إِجّْ ن وغْرِيمْ، مِينْزِي أَبْرِيذْ-أَ إِتّْضَارَّا أَيِي نشّْ نِيشَانْ.

³² Então o Anjo do Senhor lhe disse: — Por que você já espancou a sua jumenta três vezes? Eis que eu saí para ser o seu adversário, porque o seu caminho é perverso diante de mim.

³³ ثژْرَا أَيِي ثغْيُوتْشْ ؤُشَا ثڒْحمْ خنِّي زِي زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو ثْڒَاثَا ن إِمُورنْ. مَاڒَا وَارْ ثڒْحِيمْ زِي زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو، خنِّي نشّْ أَذْ يِيڒِي أَقَا ڒخُّو نْغِيغْ شكْ ؤُ نتَّاثْ أَذْ ت جّغْ أَذْ ثدَّارْ.“

³³ A jumenta me viu e já três vezes se desviou de mim. Se ela não tivesse se desviado, eu teria matado você e a teria deixado com vida.

³⁴ خنِّي إِنَّا بَالْعَامْ إِ لْمَالَاكْ ن سِيذِي: ”أَقَا نشّْ خْضِيغْ، مِينْزِي وَارْ سِّينغْ بلِّي شكْ ثْبدّذْ زَّاثِي ذڭْ وبْرِيذْ. عَاذْ ڒخُّو، مَاڒَا أَيَا ذ ڒْعِيبْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، نشّْ أَذْ د-ذوْڒغْ.“

³⁴ Então Balaão disse ao Anjo do Senhor : — Pequei, porque não sabia que você estava neste caminho para se opor a mim; agora, se parece mal aos seus olhos seguir viagem, voltarei.

³⁵ إِنَّا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِ بَالْعَامْ: ”رُوحْ أَكْ-ذ إِوْذَانْ-أَ، مَاشَا سِيوڒْ وَاهَا مِينْ ذ أَشْ غَا إِنِيغْ نشّْ.“ أَمُّو إِرُوحْ بَالْعَامْ أَكْ-ذ ڒْحُوكَّامْ ن بَالَاكْ.

³⁵ O Anjo do Senhor disse a Balaão: — Vá com esses homens, mas fale somente o que eu lhe disser. Assim, Balaão foi com os chefes de Balaque.

³⁶ ؤُمِي بَالَاكْ إِسْڒَا، أَقَا بَالْعَامْ يُوسَا-د، إِرُوحْ حِيمَا أَذْ ث إِمّڒْقَا غَارْ ثَانْذِينْثْ ن مُوآبَ إِ إِدْجَانْ غَارْ جِّيهثْ ن ويْمِيرْ ن أَرْنُونْ، غَارْ طَّارْفْ ن جِّيهثْ ن ويْمِيرْ.

³⁶ Quando Balaque ouviu que Balaão havia chegado, foi ao encontro dele até a cidade de Moabe, que está nos confins do Arnom e na fronteira extrema.

³⁷ ؤُشَا بَالَاكْ إِنَّا إِ بَالْعَامْ: ”مَا وَارْ سّكّغْ نشّْ إِوْذَانْ أَذْ أَشْ د-ڒَْاغَانْ؟ مَايمِّي وَارْ غَارِي د-ثُوسِيذْ؟ مَا وَارْ زمَّارغْ نشّْ أَذْ شكْ كَارْمغْ؟“

³⁷ Balaque perguntou a Balaão: — Por acaso não mandei mensageiros para chamá-lo? Por que você não veio até aqui? Será que não posso, de fato, cobrir você de honrarias?

³⁸ خنِّي يَارَّا-د بَالْعَامْ خْ بَالَاكْ: ”خْزَارْ، نشّْ ؤُسِيغْ-د غَاركْ، مَاشَا مَا زمَّارغْ نشّْ ڒخُّو أَذْ سِّيوْڒغْ خْ شَا؟ أَوَاڒْ نِّي إِ غَا يڭّْ سِيذِي ذڭْ ؤُقمُّومْ إِنُو، أَذْ ث إِنِيغْ.“

³⁸ Balaão respondeu a Balaque: — Eis que estou aqui diante de você. Mas será que poderei, agora, falar alguma coisa? A palavra que Deus puser na minha boca, essa falarei.

³⁹ ؤُشَا إِرُوحْ بَالْعَامْ أَكْ-ذ بَالَاكْ ؤُشَا ؤُسِينْ-د غَارْ قَارْيَاثْ-حَاصُوثْ.

³⁹ Balaão foi com Balaque, e chegaram a Quiriate-Huzote.

⁴⁰ خنِّي إِغَارْصْ بَالَاكْ إِ إِفُونَاسنْ ذ وُودْجِي، إِسّكّْ زَّايْسنْ غَارْ بَالْعَامْ ؤُ غَارْ ڒْحُوكَّامْ نِّي ثُوغَا أَكِيذسْ.

⁴⁰ Então Balaque sacrificou bois e ovelhas, e enviou uma parte da carne a Balaão e aos chefes que estavam com ele.

⁴¹ غَارْ صّْبحْ إِمْسَارْ بلِّي بَالَاكْ يِيوِي أَكِيسْ بَالْعَامْ ؤُشَا إِسِّيڒِي إِ-ث خْ ڒُوعْڒَاثْ ن بَاعْلْ مَانِي ثُوغَا إِزمَّارْ أَذْ إِژَارْ ڒْڭنْسْ أَڒْ طَّارْفْ إِڭّْوجنْ قَاعْ.

⁴¹ Na manhã seguinte, Balaque fez Balaão subir a Bamote-Baal; e dali Balaão viu a parte mais próxima do povo de Israel.

Números 22

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra