Números 22

RIFA vs ARA

ARA Almeida Revista e Atualizada 1993

¹ خنِّي فسْينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل إِقِيضَانْ نْسنْ ؤُشَا وْثِينْ إِقِيضَانْ نْسنْ ذِي ڒوْضَاثْ ن مُوآبَ، أَرنْذَاذْ ن أَرِيحَا نِّي إِدْجَانْ خْ ؤُجمَّاضْ ن لْ-ؤُرْذُونْ.

¹ Tendo partido os filhos de Israel, acamparam-se nas campinas de Moabe, além do Jordão, na altura de Jericó.

² ؤُشَا إِژْرَا بَالَاقْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ، مَارَّا مِينْ إِڭَّا إِسْرَائِيل ذڭْ إِمُورِييّنْ.

² Viu, pois, Balaque, filho de Zipor, tudo o que Israel fizera aos amorreus;

³ مُوآبَ ثُوغَا إِتّڭّْوذْ أَطَّاسْ زِي ڒْڭنْسْ-أَ، مِينْزِي ثُوغَا أَثنْ ذڭْ وَاطَّاسْ. مُوآبَ ثُوغَا إِتّْنخْڒَاعْ زڭْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل.

³ Moabe teve grande medo deste povo, porque era muito; e andava angustiado por causa dos filhos de Israel;

⁴ خنِّي إِنَّا مُوآبَ إِ إِمْغَارنْ ن مِيذْيَانْ: ”ڒخُّو ڒْغَاشِي-يَا أَذْ إِڒْسحْ مَارَّا مِينْ ذ أَنغْ-د إِنّْضنْ، أَمْ مَامّشْ إِڒسّحْ ؤُفُونَاسْ ثَازِييْزَاوْثْ ن ييَّارْ.“ ثُوغَا بَالَاقْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ، أَجدْجِيذْ ن مُوآبَ.

⁴ pelo que Moabe disse aos anciãos dos midianitas: Agora, lamberá esta multidão tudo quanto houver ao redor de nós, como o boi lambe a erva do campo. Balaque, filho de Zipor, naquele tempo, era rei dos moabitas.

⁵ إِسّكّْ إِرقَّاسنْ غَارْ بَالْعَامْ، مِّيسْ ن بَاعُورْ، غَارْ ثنْذِينْثْ ن فَاثُورْ غَارْ يغْزَارْ ن لْفُورَاطْ، ذِي ثمُّورْثْ ن أَيْثْ ن ڒْڭنْسْ نّسْ، مَاحنْذْ أَذْ أَسْ د-ڒَْاغَانْ ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”خْزَارْ، إِفّغْ-د إِجّْ ن ڒْڭنْسْ زِي مِيصْرَا ؤُشَا خْزَارْ، أَقَا إِذْڒَا ؤُذمْ ن ثمُّورْثْ ؤُشَا أَقَا نِيثْنِي زدّْغنْ نِيشَانْ أَرنْذَاذْ إِنُو.

⁵ Enviou ele mensageiros a Balaão, filho de Beor, a Petor, que está junto ao rio Eufrates, na terra dos filhos do seu povo, a chamá-lo, dizendo: Eis que um povo saiu do Egito, cobre a face da terra e está morando defronte de mim.

⁶ أَسْ-د ڒخُّو، نْعڒْ ڒْڭنْسْ ذِي طّْوعْ إِنُو، مِينْزِي أَقَا إِجْهذْ خَافِي. أَذْ ثَاغْ نشّْ زمَّارغْ أَذْ ثغڒْبغْ نِيغْ أَذْ ث سُّوفّْغغْ زِي ثمُّورْثْ، مِينْزِي نشّْ سّْنغْ بلِّي وِي غَا ثْبَارْكذْ شكْ، أَذْ إِتّْوَابَاركْ ؤُ وِي غَا ثْنعْڒذْ، أَذْ إِتّْوَانْعڒْ.“

⁶ Vem, pois, agora, rogo-te, amaldiçoa-me este povo, pois é mais poderoso do que eu; para ver se o poderei ferir e lançar fora da terra, porque sei que a quem tu abençoares será abençoado, e a quem tu amaldiçoares será amaldiçoado.

⁷ خنِّي رُوحنْ إِمْغَارنْ ن مُوآبَ ذ إِمْغَارنْ ن مِيذْيَانْ أَكْ-ذ ڒْمُونثْ ن ؤُعزّمْ ذڭْ ؤُفُوسْ نْسنْ، إِوْضنْ غَارْ بَالْعَامْ ؤُشَا سِّيوْڒنْ أَكِيذسْ س وَاوَاڒنْ ن بَالَاكْ.

⁷ Então, foram-se os anciãos dos moabitas e os anciãos dos midianitas, levando consigo o preço dos encantamentos; e chegaram a Balaão e lhe referiram as palavras de Balaque.

⁸ نتَّا إِنَّا أَسنْ: ”سنْسمْ ذَا دْجِيڒثْ-أَ، خنِّي نشّْ أَذْ خَاومْ د-أَرّغْ أَمْ مَامّشْ غَارِي غَا إِسِّيوڒْ سِيذِي.“ خنِّي قِّيمنْ ڒْحُوكَّامْ ن مُوآبَ غَارْ بَالْعَامْ.

⁸ Balaão lhes disse: Ficai aqui esta noite, e vos trarei a resposta, como o Senhor me falar; então, os príncipes dos moabitas ficaram com Balaão.

⁹ يُوسَا-د أَربِّي غَارْ بَالْعَامْ، إِنَّا: ”مِينْ عْنَانْ إِرْيَازنْ نِّي إِدْجَانْ أَكِيذكْ؟“

⁹ Veio Deus a Balaão e disse: Quem são estes homens contigo?

¹⁰ إِنَّا بَالْعَامْ إِ أَربِّي: ”بَالَاكْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ، أَجدْجِيذْ ن مُوآبَ، إِسّكّْ إِ-ثنْ-د غَارِي، إِنَّا:

¹⁰ Respondeu Balaão a Deus: Balaque, rei dos moabitas, filho de Zipor, os enviou para que me dissessem:

¹¹ ’خْزَارْ، إِجّْ ن ڒْڭنْسْ إِفّغْ-د زِي مِيصْرَا ؤُ أَقَا إِذْڒَا ؤُذمْ ن ثمُّورْثْ. أَسْ-د، نْعڒْ إِ-ث ذِي طّْوعْ إِنُو. أَذْ ثَاغْ زمَّارغْ خنِّي أَذْ كِيسنْ منْغغْ نِيغْ أَذْ ثنْ سُّوفّْغغْ.‘ “

¹¹ Eis que o povo que saiu do Egito cobre a face da terra; vem, agora, amaldiçoa-mo; talvez eu possa combatê-lo e lançá-lo fora.

¹² إِنَّا أَربِّي إِ بَالْعَامْ: ”وَارْ تّْرِيحْ كِيسنْ نِيغْ أَذْ ثْنعْڒذْ ڒْڭنْسْ نِّي، مِينْزِي ڒْڭنْسْ أَقَا إِتّْوَابَاركْ.“

¹² Então, disse Deus a Balaão: Não irás com eles, nem amaldiçoarás o povo; porque é povo abençoado.

¹³ خنِّي إِكَّارْ بَالْعَامْ ذِي صّْبحْ ؤُشَا إِنَّا إِ ڒْحُوكَّامْ ن بَالَاكْ: ”ذوْڒمْ-د غَارْ ثمُّورْثْ نْومْ، مِينْزِي سِيذِي وَارْ ذ أَيِي إِسْمِيحْ حِيمَا أَذْ رَاحغْ أَكِيذْومْ.“

¹³ Levantou-se Balaão pela manhã e disse aos príncipes de Balaque: Tornai à vossa terra, porque o Senhor recusa deixar-me ir convosco.

¹⁴ خنِّي كَّارنْ ڒْحُوكَّامْ ن مُوآبَ ؤُشَا ذوْڒنْ-د غَارْ بَالَاكْ ؤُشَا نَّانْ: ”بَالْعَامْ يُوڭِي أَذْ د-يَاسْ أَكِيذْنغْ.“

¹⁴ Tendo-se levantado os príncipes dos moabitas, foram a Balaque e disseram: Balaão recusou vir conosco.

¹⁵ إِسّكّْ بَالَاكْ عَاوذْ ڒْحُوكَّامْ، عَاذْ كْثَارْ ؤُ عَاذْ ونِّي إِشنّْعنْ كْثَارْ خْ يِينَا إِمزْوُورَا.

¹⁵ De novo, enviou Balaque príncipes, em maior número e mais honrados do que os primeiros,

¹⁶ ؤُسِينْ-د غَارْ بَالْعَامْ، نَّانْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ بَالَاكْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ: ’تّْزَاوْڭغْ شكْ، وَارْ تّجِّي إِخفْ نّشْ مَاحنْذْ وَارْ غَارِي د-تَّاسذْ،

¹⁶ os quais chegaram a Balaão e lhe disseram: Assim diz Balaque, filho de Zipor: Peço-te não te demores em vir a mim,

¹⁷ مِينْزِي أَذْ شكْ كَارّْمغْ س وَاطَّاسْ ؤُشَا أَذْ ڭّغْ مَارَّا مِينْ ذ أَيِي غَا ثِينِيذْ. تّْزَاوْڭغْ شكْ، أَسْ-د ؤُشَا نْعڒْ ڒْڭنْسْ-أَ ذِي طّْوعْ إِنُو!“

¹⁷ porque grandemente te honrarei e farei tudo o que me disseres; vem, pois, rogo-te, amaldiçoa-me este povo.

¹⁸ يَارَّا-د بَالْعَامْ ؤُشَا إِنَّا إِ إِمْسخَّارنْ ن بَالَاكْ: ”وَاخَّا بَالَاكْ أَذْ أَيِي إِوْشْ ثَادَّارْثْ نّسْ ثشُّورْ س نُّوقَارْثْ ذ وُورغْ، عَاذْ وَارْ زْمِيرغْ أَذْ فّْغغْ خْ ڒُومُورْ ن سِيذِي، أَربِّي إِنُو، مَاحنْذْ أَذْ ڭّغْ شَا ن ڒْحَاجّثْ ذ ثَامژْيَانْثْ نِيغْ شَا ن ڒْحَاجّثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ.

¹⁸ Respondeu Balaão aos oficiais de Balaque: Ainda que Balaque me desse a sua casa cheia de prata e de ouro, eu não poderia traspassar o mandado do Senhor , meu Deus, para fazer coisa pequena ou grande;

¹⁹ خنِّي ڒخُّو، تّْزَاوَاڭغْ كنِّيوْ، قِّيممْ ذَانِيثَا دْجِيڒثْ-أَ حِيمَا أَذْ سّْنغْ مِينْ ذ أَيِي غَا يِينِي سِيذِي عَاذْ كْثَارْ.“

¹⁹ agora, pois, rogo-vos que também aqui fiqueis esta noite, para que eu saiba o que mais o Senhor me dirá.

²⁰ ذِي دْجِيڒثْ يُوسَا-د أَربِّي غَارْ بَالْعَامْ، إِنَّا أَسْ: ”مَاڒَا ذوْڒنْ-د يرْيَازنْ نِّي مَاحنْذْ أَذْ أَشْ د-ڒَْاغَانْ، كَّارْ خنِّي ؤُشَا رُوحْ أَكِيذْسنْ. مَاشَا وَارْ تّڭّْ مْغِيرْ مِينْ ذ أَشْ غَا إِنِيغْ.“

²⁰ Veio, pois, o Senhor a Balaão, de noite, e disse-lhe: Se aqueles homens vieram chamar-te, levanta-te, vai com eles; todavia, farás somente o que eu te disser.

²¹ إِكَّارْ بَالْعَامْ غَارْ صّْبحْ ؤُشَا إِحزّمْ إِ ثغْيُوتْشْ نّسْ ؤُشَا يُويُورْ أَكْ-ذ ڒْحُوكَّامْ ن مُوآبَ.

²¹ Então, Balaão levantou-se pela manhã, albardou a sua jumenta e partiu com os príncipes de Moabe.

²² خنِّي يَارْغَا وغْضَابْ ن أَربِّي، مِينْزِي نتَّا إِرُوحْ ؤُشَا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِبدّْ ذڭْ وبْرِيذْ أَمْ شِّيطَانْ ضِيدّْ نّسْ. نتَّا إِنْيَا خْ ثغْيُوتْشْ نّسْ ؤُشَا ثْنَاينْ ن إِمْسخَّارنْ ثُوغَا أَثنْ أَكِيذسْ.

²² Acendeu-se a ira de Deus, porque ele se foi; e o Anjo do Senhor pôs-se-lhe no caminho por adversário. Ora, Balaão ia caminhando, montado na sua jumenta, e dois de seus servos, com ele.

²³ ؤُشَا ثَاغْيُوتْشْ ثژْرَا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِبدّْ ذڭْ وبْرِيذْ س سِّيفْ نّسْ إِتّْوَاجبْذنْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّسْ. س ؤُينِّي ثڒْحمْ ثغْيُوتْشْ زڭْ وبْرِيذْ ؤُشَا ثُويُورْ ذڭْ إِيَّارْ. خنِّي إِوْثَا بَالْعَامْ ثَاغْيُوتْشْ حِيمَا أَذْ ت يَارّْ غَارْ وبْرِيذْ.

²³ Viu, pois, a jumenta o Anjo do Senhor parado no caminho, com a sua espada desembainhada na mão; pelo que se desviou a jumenta do caminho, indo pelo campo; então, Balaão espancou a jumenta para fazê-la tornar ao caminho.

²⁴ مَاشَا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِبدّْ ذڭْ إِشْثْ ن ثبْرِيذْثْ ثحْصَارْ جَارْ إِمَارْجَاعنْ ن ؤُضِيڒْ س يِيجّْ ن وغْبَارْ غَارْ طَّارْفْ ذ إِجّْ ن وغْبَارْ غَارْ طَّارْفْ نّغْنِيثْ.

²⁴ Mas o Anjo do Senhor pôs-se numa vereda entre as vinhas, havendo muro de um e outro lado.

²⁵ ؤُمِي ثژْرَا ثغْيُوتْشْ لْمَالَاكْ ن سِيذِي، ثڒْصقْ غَارْ وغْبَارْ ؤُشَا إِتّْوَاحْصَارْ ؤُضَارْ ن بَالْعَامْ أَكْ-ذ وغْبَارْ ؤُشَا نتَّا إِقِّيمْ إِشَّاثْ إِ-ت.

²⁵ Vendo, pois, a jumenta o Anjo do Senhor , coseu-se contra o muro e comprimiu contra este o pé de Balaão; por isso, tornou a espancá-la.

²⁶ ؤُشَا إِرُوحْ لْمَالَاكْ ن سِيذِي غَارْ زَّاثْ ؤُشَا إِبدّْ ذڭْ إِجّْ ن ومْشَانْ إِحْصَارْ أَطَّاسْ أَڒْ مَانِي وَارْ إِتّْوِيفْ تَّاسِيعْ مَاحنْذْ أَذْ إِحيّذْ غَارْ يفُوسْ ؤُڒَا غَارْ ؤُزڒْمَاضْ.

²⁶ Então, o Anjo do Senhor passou mais adiante e pôs-se num lugar estreito, onde não havia caminho para se desviar nem para a direita, nem para a esquerda.

²⁷ ؤُمِي ثژْرَا ثغْيُوتْشْ لْمَالَاكْ ن سِيذِي، ثْبَارْشْ سَاذُو بَالْعَامْ ؤُشَا بَالْعَامْ إِخيّقْ أَطَّاسْ ؤُشَا إِفَارْشْ ثَاغْيُوتْشْ س يِيجّْ ن ؤُكشُّوضْ.

²⁷ Vendo a jumenta o Anjo do Senhor , deixou-se cair debaixo de Balaão; acendeu-se a ira de Balaão, e espancou a jumenta com a vara.

²⁸ خنِّي يَارْزمْ سِيذِي أَقمُّومْ ن ثغْيُوتْشْ ؤُشَا ثنَّا إِ بَالْعَامْ: ”مِينْ ذ أَشْ ڭِّيغْ ؤُمِي ذ أَيِي ثْفَارْشذْ ڒخُّو عَاذْ ثْڒَاثَا ن إِمُورنْ؟“

²⁸ Então, o Senhor fez falar a jumenta, a qual disse a Balaão: Que te fiz eu, que me espancaste já três vezes?

²⁹ خنِّي إِنَّا بَالْعَامْ إِ ثغْيُوتْشْ: ”مِينْزِي شمْ ثْبُوصَارذْ خَافِي. مْڒِي غَارِي سِّيفْ ذڭْ ؤُفُوسْ إِنُو، أَذْ ثِيڒِي خنِّي نْغِيغْ شمْ!“

²⁹ Respondeu Balaão à jumenta: Porque zombaste de mim; tivera eu uma espada na mão e, agora, te mataria.

³⁰ ثنَّا ثغْيُوتْشْ إِ بَالْعَامْ: ”مَا وَارْ دْجِيغْ نشّْ ثَاغْيُوتْشْ نّشْ إِ خفْ ثنْيِيذْ زڭْ وَامِي نشّْ غَاركْ دْجِيغْ أَڒْ أَسّْ-أَ؟ مَا أَقَا نشّْ نُّومغْ تّڭّغْ أَكْ كِيكْ أَمُّو؟“ ؤُشَا يَارَّا-د خَاسْ: ”لَّ!“

³⁰ Replicou a jumenta a Balaão: Porventura, não sou a tua jumenta, em que toda a tua vida cavalgaste até hoje? Acaso, tem sido o meu costume fazer assim contigo? Ele respondeu: Não.

³¹ خنِّي يَارْزمْ سِيذِي ثِيطَّاوِينْ ن بَالْعَامْ أَڒَامِي إِژْرَا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِبدّْ ذڭْ وبْرِيذْ س سِّيفْ نّسْ إِتّْوَاجبْذنْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّسْ. خنِّي يُوضَارْ بَالْعَامْ، إِبنْذقْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ.

³¹ Então, o Senhor abriu os olhos a Balaão, ele viu o Anjo do Senhor , que estava no caminho, com a sua espada desembainhada na mão; pelo que inclinou a cabeça e prostrou-se com o rosto em terra.

³² إِنَّا أَسْ لْمَالَاكْ ن سِيذِي: ”مَايمِّي ثوْثِيذْ ثَاغْيُوتْشْ نّشْ ثْڒَاثَا ن إِمُورنْ؟ خْزَارْ، أَقَا نشّْ فّْغغْ-د أَمْ إِجّْ ن وغْرِيمْ، مِينْزِي أَبْرِيذْ-أَ إِتّْضَارَّا أَيِي نشّْ نِيشَانْ.

³² Então, o Anjo do Senhor lhe disse: Por que já três vezes espancaste a jumenta? Eis que eu saí como teu adversário, porque o teu caminho é perverso diante de mim;

³³ ثژْرَا أَيِي ثغْيُوتْشْ ؤُشَا ثڒْحمْ خنِّي زِي زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو ثْڒَاثَا ن إِمُورنْ. مَاڒَا وَارْ ثڒْحِيمْ زِي زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو، خنِّي نشّْ أَذْ يِيڒِي أَقَا ڒخُّو نْغِيغْ شكْ ؤُ نتَّاثْ أَذْ ت جّغْ أَذْ ثدَّارْ.“

³³ a jumenta me viu e já três vezes se desviou de diante de mim; na verdade, eu, agora, te haveria matado e a ela deixaria com vida.

³⁴ خنِّي إِنَّا بَالْعَامْ إِ لْمَالَاكْ ن سِيذِي: ”أَقَا نشّْ خْضِيغْ، مِينْزِي وَارْ سِّينغْ بلِّي شكْ ثْبدّذْ زَّاثِي ذڭْ وبْرِيذْ. عَاذْ ڒخُّو، مَاڒَا أَيَا ذ ڒْعِيبْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، نشّْ أَذْ د-ذوْڒغْ.“

³⁴ Então, Balaão disse ao Anjo do Senhor : Pequei, porque não soube que estavas neste caminho para te opores a mim; agora, se parece mal aos teus olhos, voltarei.

³⁵ إِنَّا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِ بَالْعَامْ: ”رُوحْ أَكْ-ذ إِوْذَانْ-أَ، مَاشَا سِيوڒْ وَاهَا مِينْ ذ أَشْ غَا إِنِيغْ نشّْ.“ أَمُّو إِرُوحْ بَالْعَامْ أَكْ-ذ ڒْحُوكَّامْ ن بَالَاكْ.

³⁵ Tornou o Anjo do Senhor a Balaão: Vai-te com estes homens; mas somente aquilo que eu te disser, isso falarás. Assim, Balaão se foi com os príncipes de Balaque.

³⁶ ؤُمِي بَالَاكْ إِسْڒَا، أَقَا بَالْعَامْ يُوسَا-د، إِرُوحْ حِيمَا أَذْ ث إِمّڒْقَا غَارْ ثَانْذِينْثْ ن مُوآبَ إِ إِدْجَانْ غَارْ جِّيهثْ ن ويْمِيرْ ن أَرْنُونْ، غَارْ طَّارْفْ ن جِّيهثْ ن ويْمِيرْ.

³⁶ Tendo Balaque ouvido que Balaão havia chegado, saiu-lhe ao encontro até à cidade de Moabe, que está nos confins do Arnom e na fronteira extrema.

³⁷ ؤُشَا بَالَاكْ إِنَّا إِ بَالْعَامْ: ”مَا وَارْ سّكّغْ نشّْ إِوْذَانْ أَذْ أَشْ د-ڒَْاغَانْ؟ مَايمِّي وَارْ غَارِي د-ثُوسِيذْ؟ مَا وَارْ زمَّارغْ نشّْ أَذْ شكْ كَارْمغْ؟“

³⁷ Perguntou Balaque a Balaão: Porventura, não enviei mensageiros a chamar-te? Por que não vieste a mim? Não posso eu, na verdade, honrar-te?

³⁸ خنِّي يَارَّا-د بَالْعَامْ خْ بَالَاكْ: ”خْزَارْ، نشّْ ؤُسِيغْ-د غَاركْ، مَاشَا مَا زمَّارغْ نشّْ ڒخُّو أَذْ سِّيوْڒغْ خْ شَا؟ أَوَاڒْ نِّي إِ غَا يڭّْ سِيذِي ذڭْ ؤُقمُّومْ إِنُو، أَذْ ث إِنِيغْ.“

³⁸ Respondeu Balaão a Balaque: Eis-me perante ti; acaso, poderei eu, agora, falar alguma coisa? A palavra que Deus puser na minha boca, essa falarei.

³⁹ ؤُشَا إِرُوحْ بَالْعَامْ أَكْ-ذ بَالَاكْ ؤُشَا ؤُسِينْ-د غَارْ قَارْيَاثْ-حَاصُوثْ.

³⁹ Balaão foi com Balaque, e chegaram a Quiriate-Huzote.

⁴⁰ خنِّي إِغَارْصْ بَالَاكْ إِ إِفُونَاسنْ ذ وُودْجِي، إِسّكّْ زَّايْسنْ غَارْ بَالْعَامْ ؤُ غَارْ ڒْحُوكَّامْ نِّي ثُوغَا أَكِيذسْ.

⁴⁰ Então, Balaque sacrificou bois e ovelhas; e deles enviou a Balaão e aos príncipes que estavam com ele.

⁴¹ غَارْ صّْبحْ إِمْسَارْ بلِّي بَالَاكْ يِيوِي أَكِيسْ بَالْعَامْ ؤُشَا إِسِّيڒِي إِ-ث خْ ڒُوعْڒَاثْ ن بَاعْلْ مَانِي ثُوغَا إِزمَّارْ أَذْ إِژَارْ ڒْڭنْسْ أَڒْ طَّارْفْ إِڭّْوجنْ قَاعْ.

⁴¹ Sucedeu que, pela manhã, Balaque tomou a Balaão e o fez subir a Bamote-Baal; e Balaão viu dali a parte mais próxima do povo.

Números 22

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra