Números 22

RIFA vs BKJ

¹ خنِّي فسْينْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل إِقِيضَانْ نْسنْ ؤُشَا وْثِينْ إِقِيضَانْ نْسنْ ذِي ڒوْضَاثْ ن مُوآبَ، أَرنْذَاذْ ن أَرِيحَا نِّي إِدْجَانْ خْ ؤُجمَّاضْ ن لْ-ؤُرْذُونْ.

¹ E os filhos de Israel partiram, e acamparam nas planícies de Moabe, deste lado do Jordão, junto a Jericó.

² ؤُشَا إِژْرَا بَالَاقْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ، مَارَّا مِينْ إِڭَّا إِسْرَائِيل ذڭْ إِمُورِييّنْ.

² E Balaque, filho de Zipor, viu tudo o que Israel havia feito aos amorreus.

³ مُوآبَ ثُوغَا إِتّڭّْوذْ أَطَّاسْ زِي ڒْڭنْسْ-أَ، مِينْزِي ثُوغَا أَثنْ ذڭْ وَاطَّاسْ. مُوآبَ ثُوغَا إِتّْنخْڒَاعْ زڭْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل.

³ E Moabe estava com medo do povo, porque eram muitos, e Moabe se afligiu, por causa dos filhos de Israel.

⁴ خنِّي إِنَّا مُوآبَ إِ إِمْغَارنْ ن مِيذْيَانْ: ”ڒخُّو ڒْغَاشِي-يَا أَذْ إِڒْسحْ مَارَّا مِينْ ذ أَنغْ-د إِنّْضنْ، أَمْ مَامّشْ إِڒسّحْ ؤُفُونَاسْ ثَازِييْزَاوْثْ ن ييَّارْ.“ ثُوغَا بَالَاقْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ، أَجدْجِيذْ ن مُوآبَ.

⁴ E Moabe disse aos anciãos de Midiã: Agora este grupo lamberá tudo o que há ao nosso redor, como o boi lambe a erva do campo. E naquele tempo, Balaque, filho de Zipor, era rei dos moabitas.

⁵ إِسّكّْ إِرقَّاسنْ غَارْ بَالْعَامْ، مِّيسْ ن بَاعُورْ، غَارْ ثنْذِينْثْ ن فَاثُورْ غَارْ يغْزَارْ ن لْفُورَاطْ، ذِي ثمُّورْثْ ن أَيْثْ ن ڒْڭنْسْ نّسْ، مَاحنْذْ أَذْ أَسْ د-ڒَْاغَانْ ؤُشَا نتَّا إِنَّا: ”خْزَارْ، إِفّغْ-د إِجّْ ن ڒْڭنْسْ زِي مِيصْرَا ؤُشَا خْزَارْ، أَقَا إِذْڒَا ؤُذمْ ن ثمُّورْثْ ؤُشَا أَقَا نِيثْنِي زدّْغنْ نِيشَانْ أَرنْذَاذْ إِنُو.

⁵ Assim, ele enviou mensageiros a Balaão, filho de Beor, a Petor, que está junto ao rio, na terra dos filhos do seu povo, para chamá-lo, dizendo: Eis que um povo saiu do Egito; eis que cobrem a face da terra e eles habitam diante de mim.

⁶ أَسْ-د ڒخُّو، نْعڒْ ڒْڭنْسْ ذِي طّْوعْ إِنُو، مِينْزِي أَقَا إِجْهذْ خَافِي. أَذْ ثَاغْ نشّْ زمَّارغْ أَذْ ثغڒْبغْ نِيغْ أَذْ ث سُّوفّْغغْ زِي ثمُّورْثْ، مِينْزِي نشّْ سّْنغْ بلِّي وِي غَا ثْبَارْكذْ شكْ، أَذْ إِتّْوَابَاركْ ؤُ وِي غَا ثْنعْڒذْ، أَذْ إِتّْوَانْعڒْ.“

⁶ Por isso, peço-te, vem agora, amaldiçoa-me este povo, porque é forte demais para mim; para que eu possa vencê-los, feri-los e expulsá-los da terra, porque sei que aquele a quem abençoas está abençoado, e aquele a quem amaldiçoas está amaldiçoado.

⁷ خنِّي رُوحنْ إِمْغَارنْ ن مُوآبَ ذ إِمْغَارنْ ن مِيذْيَانْ أَكْ-ذ ڒْمُونثْ ن ؤُعزّمْ ذڭْ ؤُفُوسْ نْسنْ، إِوْضنْ غَارْ بَالْعَامْ ؤُشَا سِّيوْڒنْ أَكِيذسْ س وَاوَاڒنْ ن بَالَاكْ.

⁷ E os anciãos de Moabe e os anciãos de Midiã partiram, com a recompensa pela adivinhação em suas mãos; e foram até Balaão e lhe transmitiram as palavras de Balaque.

⁸ نتَّا إِنَّا أَسنْ: ”سنْسمْ ذَا دْجِيڒثْ-أَ، خنِّي نشّْ أَذْ خَاومْ د-أَرّغْ أَمْ مَامّشْ غَارِي غَا إِسِّيوڒْ سِيذِي.“ خنِّي قِّيمنْ ڒْحُوكَّامْ ن مُوآبَ غَارْ بَالْعَامْ.

⁸ E ele lhes disse: Passai aqui esta noite, e vos trarei a resposta que o SENHOR me falar; e os príncipes de Moabe ficaram com Balaão.

⁹ يُوسَا-د أَربِّي غَارْ بَالْعَامْ، إِنَّا: ”مِينْ عْنَانْ إِرْيَازنْ نِّي إِدْجَانْ أَكِيذكْ؟“

⁹ E Deus veio até Balaão e disse: Quem são estes homens contigo?

¹⁰ إِنَّا بَالْعَامْ إِ أَربِّي: ”بَالَاكْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ، أَجدْجِيذْ ن مُوآبَ، إِسّكّْ إِ-ثنْ-د غَارِي، إِنَّا:

¹⁰ E Balaão disse a Deus: Balaque, filho de Zipor, rei de Moabe, os enviou a mim, dizendo:

¹¹ ’خْزَارْ، إِجّْ ن ڒْڭنْسْ إِفّغْ-د زِي مِيصْرَا ؤُ أَقَا إِذْڒَا ؤُذمْ ن ثمُّورْثْ. أَسْ-د، نْعڒْ إِ-ث ذِي طّْوعْ إِنُو. أَذْ ثَاغْ زمَّارغْ خنِّي أَذْ كِيسنْ منْغغْ نِيغْ أَذْ ثنْ سُّوفّْغغْ.‘ “

¹¹ Eis que saiu um povo do Egito, que cobre a face da terra. Vem, agora, amaldiçoa-os; talvez eu consiga vencê-los e expulsá-los.

¹² إِنَّا أَربِّي إِ بَالْعَامْ: ”وَارْ تّْرِيحْ كِيسنْ نِيغْ أَذْ ثْنعْڒذْ ڒْڭنْسْ نِّي، مِينْزِي ڒْڭنْسْ أَقَا إِتّْوَابَاركْ.“

¹² Então, Deus disse a Balaão: Não irás com eles, tu não amaldiçoarás a este povo, porque são benditos.

¹³ خنِّي إِكَّارْ بَالْعَامْ ذِي صّْبحْ ؤُشَا إِنَّا إِ ڒْحُوكَّامْ ن بَالَاكْ: ”ذوْڒمْ-د غَارْ ثمُّورْثْ نْومْ، مِينْزِي سِيذِي وَارْ ذ أَيِي إِسْمِيحْ حِيمَا أَذْ رَاحغْ أَكِيذْومْ.“

¹³ E Balaão se levantou pela manhã, e disse aos príncipes de Balaque: Voltai à vossa terra, porque o SENHOR se recusa a deixar que eu vá convosco.

¹⁴ خنِّي كَّارنْ ڒْحُوكَّامْ ن مُوآبَ ؤُشَا ذوْڒنْ-د غَارْ بَالَاكْ ؤُشَا نَّانْ: ”بَالْعَامْ يُوڭِي أَذْ د-يَاسْ أَكِيذْنغْ.“

¹⁴ E os príncipes de Moabe se levantaram e foram até Balaque, e disseram: Balaão se recusou a vir conosco.

¹⁵ إِسّكّْ بَالَاكْ عَاوذْ ڒْحُوكَّامْ، عَاذْ كْثَارْ ؤُ عَاذْ ونِّي إِشنّْعنْ كْثَارْ خْ يِينَا إِمزْوُورَا.

¹⁵ E Balaque enviou mais príncipes, ainda mais honrados do que eles.

¹⁶ ؤُسِينْ-د غَارْ بَالْعَامْ، نَّانْ: ”أَمُّو إِ إِقَّارْ بَالَاكْ، مِّيسْ ن صِيفُّورْ: ’تّْزَاوْڭغْ شكْ، وَارْ تّجِّي إِخفْ نّشْ مَاحنْذْ وَارْ غَارِي د-تَّاسذْ،

¹⁶ E eles vieram até Balaão e lhe disseram: Assim diz Balaque, filho de Zipor: Peço-te que não deixes de vir até mim,

¹⁷ مِينْزِي أَذْ شكْ كَارّْمغْ س وَاطَّاسْ ؤُشَا أَذْ ڭّغْ مَارَّا مِينْ ذ أَيِي غَا ثِينِيذْ. تّْزَاوْڭغْ شكْ، أَسْ-د ؤُشَا نْعڒْ ڒْڭنْسْ-أَ ذِي طّْوعْ إِنُو!“

¹⁷ porque grandemente te honrarei, e farei tudo o que me disseres. Portanto, vem, peço-te, amaldiçoa este povo.

¹⁸ يَارَّا-د بَالْعَامْ ؤُشَا إِنَّا إِ إِمْسخَّارنْ ن بَالَاكْ: ”وَاخَّا بَالَاكْ أَذْ أَيِي إِوْشْ ثَادَّارْثْ نّسْ ثشُّورْ س نُّوقَارْثْ ذ وُورغْ، عَاذْ وَارْ زْمِيرغْ أَذْ فّْغغْ خْ ڒُومُورْ ن سِيذِي، أَربِّي إِنُو، مَاحنْذْ أَذْ ڭّغْ شَا ن ڒْحَاجّثْ ذ ثَامژْيَانْثْ نِيغْ شَا ن ڒْحَاجّثْ ذ ثَامقّْرَانْثْ.

¹⁸ E Balaão respondeu, e disse aos servos de Balaque: Mesmo que Balaque me desse a sua casa cheia de prata e de ouro, eu não poderia ir além da palavra do SENHOR, meu Deus, para fazer mais ou menos.

¹⁹ خنِّي ڒخُّو، تّْزَاوَاڭغْ كنِّيوْ، قِّيممْ ذَانِيثَا دْجِيڒثْ-أَ حِيمَا أَذْ سّْنغْ مِينْ ذ أَيِي غَا يِينِي سِيذِي عَاذْ كْثَارْ.“

¹⁹ Agora portanto, peço-vos que fiqueis também aqui esta noite, para que eu possa saber o que o SENHOR me dirá mais.

²⁰ ذِي دْجِيڒثْ يُوسَا-د أَربِّي غَارْ بَالْعَامْ، إِنَّا أَسْ: ”مَاڒَا ذوْڒنْ-د يرْيَازنْ نِّي مَاحنْذْ أَذْ أَشْ د-ڒَْاغَانْ، كَّارْ خنِّي ؤُشَا رُوحْ أَكِيذْسنْ. مَاشَا وَارْ تّڭّْ مْغِيرْ مِينْ ذ أَشْ غَا إِنِيغْ.“

²⁰ Veio, pois, Deus a Balaão, de noite, e disse-lhe: Se os homens vierem te chamar, levanta-te e vai com eles; porém a palavra que eu te disser, isso farás.

²¹ إِكَّارْ بَالْعَامْ غَارْ صّْبحْ ؤُشَا إِحزّمْ إِ ثغْيُوتْشْ نّسْ ؤُشَا يُويُورْ أَكْ-ذ ڒْحُوكَّامْ ن مُوآبَ.

²¹ E Balaão se levantou pela manhã, e selou sua jumenta, e foi com os príncipes de Moabe.

²² خنِّي يَارْغَا وغْضَابْ ن أَربِّي، مِينْزِي نتَّا إِرُوحْ ؤُشَا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِبدّْ ذڭْ وبْرِيذْ أَمْ شِّيطَانْ ضِيدّْ نّسْ. نتَّا إِنْيَا خْ ثغْيُوتْشْ نّسْ ؤُشَا ثْنَاينْ ن إِمْسخَّارنْ ثُوغَا أَثنْ أَكِيذسْ.

²² E a ira de Deus se acendeu, porque ele foi; e o anjo do SENHOR se pôs no caminho, como adversário. E ele seguia, montado em sua jumenta, e seus dois servos estavam com ele.

²³ ؤُشَا ثَاغْيُوتْشْ ثژْرَا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِبدّْ ذڭْ وبْرِيذْ س سِّيفْ نّسْ إِتّْوَاجبْذنْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّسْ. س ؤُينِّي ثڒْحمْ ثغْيُوتْشْ زڭْ وبْرِيذْ ؤُشَا ثُويُورْ ذڭْ إِيَّارْ. خنِّي إِوْثَا بَالْعَامْ ثَاغْيُوتْشْ حِيمَا أَذْ ت يَارّْ غَارْ وبْرِيذْ.

²³ E a jumenta viu o anjo do SENHOR em pé no caminho, com a espada desembainhada na mão; e a jumenta se desviou do caminho e foi para o campo; e Balaão feriu a jumenta, para trazê-la de volta ao caminho.

²⁴ مَاشَا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِبدّْ ذڭْ إِشْثْ ن ثبْرِيذْثْ ثحْصَارْ جَارْ إِمَارْجَاعنْ ن ؤُضِيڒْ س يِيجّْ ن وغْبَارْ غَارْ طَّارْفْ ذ إِجّْ ن وغْبَارْ غَارْ طَّارْفْ نّغْنِيثْ.

²⁴ Mas o anjo do SENHOR se pôs em uma vereda entre as vinhas, um muro de um lado, e um muro do outro lado.

²⁵ ؤُمِي ثژْرَا ثغْيُوتْشْ لْمَالَاكْ ن سِيذِي، ثڒْصقْ غَارْ وغْبَارْ ؤُشَا إِتّْوَاحْصَارْ ؤُضَارْ ن بَالْعَامْ أَكْ-ذ وغْبَارْ ؤُشَا نتَّا إِقِّيمْ إِشَّاثْ إِ-ت.

²⁵ E quando a jumenta viu o anjo do SENHOR, encostou-se no muro, e esmagou o pé de Balaão contra o muro, e ele a feriu novamente.

²⁶ ؤُشَا إِرُوحْ لْمَالَاكْ ن سِيذِي غَارْ زَّاثْ ؤُشَا إِبدّْ ذڭْ إِجّْ ن ومْشَانْ إِحْصَارْ أَطَّاسْ أَڒْ مَانِي وَارْ إِتّْوِيفْ تَّاسِيعْ مَاحنْذْ أَذْ إِحيّذْ غَارْ يفُوسْ ؤُڒَا غَارْ ؤُزڒْمَاضْ.

²⁶ Então, o anjo do SENHOR passou mais à frente, e ficou mais adiante, em um lugar estreito, onde não havia como se desviar, nem para a direita nem para a esquerda.

²⁷ ؤُمِي ثژْرَا ثغْيُوتْشْ لْمَالَاكْ ن سِيذِي، ثْبَارْشْ سَاذُو بَالْعَامْ ؤُشَا بَالْعَامْ إِخيّقْ أَطَّاسْ ؤُشَا إِفَارْشْ ثَاغْيُوتْشْ س يِيجّْ ن ؤُكشُّوضْ.

²⁷ E quando a jumenta viu o anjo do SENHOR, caiu debaixo de Balaão; e a ira de Balaão se acendeu, e ele feriu a jumenta com uma vara.

²⁸ خنِّي يَارْزمْ سِيذِي أَقمُّومْ ن ثغْيُوتْشْ ؤُشَا ثنَّا إِ بَالْعَامْ: ”مِينْ ذ أَشْ ڭِّيغْ ؤُمِي ذ أَيِي ثْفَارْشذْ ڒخُّو عَاذْ ثْڒَاثَا ن إِمُورنْ؟“

²⁸ E o SENHOR abriu a boca da jumenta, e ela disse a Balaão: O que eu te fiz, que me feriste estas três vezes?

²⁹ خنِّي إِنَّا بَالْعَامْ إِ ثغْيُوتْشْ: ”مِينْزِي شمْ ثْبُوصَارذْ خَافِي. مْڒِي غَارِي سِّيفْ ذڭْ ؤُفُوسْ إِنُو، أَذْ ثِيڒِي خنِّي نْغِيغْ شمْ!“

²⁹ E Balaão disse à jumenta: Porque zombaste de mim; quisera eu ter uma espada na mão, porque agora te mataria.

³⁰ ثنَّا ثغْيُوتْشْ إِ بَالْعَامْ: ”مَا وَارْ دْجِيغْ نشّْ ثَاغْيُوتْشْ نّشْ إِ خفْ ثنْيِيذْ زڭْ وَامِي نشّْ غَاركْ دْجِيغْ أَڒْ أَسّْ-أَ؟ مَا أَقَا نشّْ نُّومغْ تّڭّغْ أَكْ كِيكْ أَمُّو؟“ ؤُشَا يَارَّا-د خَاسْ: ”لَّ!“

³⁰ E a jumenta disse a Balaão: Não sou a tua jumenta, em que cavalgaste desde o tempo em que me tornei tua até hoje? Alguma vez fiz isso contigo? E ele disse: Não.

³¹ خنِّي يَارْزمْ سِيذِي ثِيطَّاوِينْ ن بَالْعَامْ أَڒَامِي إِژْرَا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِبدّْ ذڭْ وبْرِيذْ س سِّيفْ نّسْ إِتّْوَاجبْذنْ ذڭْ ؤُفُوسْ نّسْ. خنِّي يُوضَارْ بَالْعَامْ، إِبنْذقْ س ؤُغمْبُوبْ نّسْ غَارْ ثمُّورْثْ.

³¹ Então, o SENHOR abriu os olhos de Balaão, e ele viu o anjo do SENHOR em pé no caminho, com a sua espada desembainhada na mão; e ele inclinou a cabeça e caiu sobre a sua face.

³² إِنَّا أَسْ لْمَالَاكْ ن سِيذِي: ”مَايمِّي ثوْثِيذْ ثَاغْيُوتْشْ نّشْ ثْڒَاثَا ن إِمُورنْ؟ خْزَارْ، أَقَا نشّْ فّْغغْ-د أَمْ إِجّْ ن وغْرِيمْ، مِينْزِي أَبْرِيذْ-أَ إِتّْضَارَّا أَيِي نشّْ نِيشَانْ.

³² E o anjo do SENHOR lhe disse: Por que espancaste a tua jumenta três vezes? Eis que eu saí para ser teu adversário, porque o teu caminho é perverso diante de mim.

³³ ثژْرَا أَيِي ثغْيُوتْشْ ؤُشَا ثڒْحمْ خنِّي زِي زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو ثْڒَاثَا ن إِمُورنْ. مَاڒَا وَارْ ثڒْحِيمْ زِي زَّاثْ إِ وُوذمْ إِنُو، خنِّي نشّْ أَذْ يِيڒِي أَقَا ڒخُّو نْغِيغْ شكْ ؤُ نتَّاثْ أَذْ ت جّغْ أَذْ ثدَّارْ.“

³³ E a jumenta me viu e se desviou de mim três vezes; se ela não tivesse se desviado de mim, certamente agora eu teria te matado, e poupado a vida dela.

³⁴ خنِّي إِنَّا بَالْعَامْ إِ لْمَالَاكْ ن سِيذِي: ”أَقَا نشّْ خْضِيغْ، مِينْزِي وَارْ سِّينغْ بلِّي شكْ ثْبدّذْ زَّاثِي ذڭْ وبْرِيذْ. عَاذْ ڒخُّو، مَاڒَا أَيَا ذ ڒْعِيبْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، نشّْ أَذْ د-ذوْڒغْ.“

³⁴ E Balaão disse ao anjo do SENHOR: Eu pequei, porque não sabia que estavas no caminho contra mim. Agora, se te desagradei, voltarei.

³⁵ إِنَّا لْمَالَاكْ ن سِيذِي إِ بَالْعَامْ: ”رُوحْ أَكْ-ذ إِوْذَانْ-أَ، مَاشَا سِيوڒْ وَاهَا مِينْ ذ أَشْ غَا إِنِيغْ نشّْ.“ أَمُّو إِرُوحْ بَالْعَامْ أَكْ-ذ ڒْحُوكَّامْ ن بَالَاكْ.

³⁵ E o anjo do SENHOR disse a Balaão: Vai com os homens, mas somente a palavra que eu falar, essa falarás. Então Balaão foi com os príncipes de Balaque.

³⁶ ؤُمِي بَالَاكْ إِسْڒَا، أَقَا بَالْعَامْ يُوسَا-د، إِرُوحْ حِيمَا أَذْ ث إِمّڒْقَا غَارْ ثَانْذِينْثْ ن مُوآبَ إِ إِدْجَانْ غَارْ جِّيهثْ ن ويْمِيرْ ن أَرْنُونْ، غَارْ طَّارْفْ ن جِّيهثْ ن ويْمِيرْ.

³⁶ E quando Balaque soube que Balaão vinha, foi ao seu encontro até a cidade de Moabe, que está na fronteira de Arnom, na extremidade do território.

³⁷ ؤُشَا بَالَاكْ إِنَّا إِ بَالْعَامْ: ”مَا وَارْ سّكّغْ نشّْ إِوْذَانْ أَذْ أَشْ د-ڒَْاغَانْ؟ مَايمِّي وَارْ غَارِي د-ثُوسِيذْ؟ مَا وَارْ زمَّارغْ نشّْ أَذْ شكْ كَارْمغْ؟“

³⁷ E Balaque disse a Balaão: Porventura não te enviei mensageiros a chamar-te? Por que não viestes a mim? Eu não sou capaz de te honrar?

³⁸ خنِّي يَارَّا-د بَالْعَامْ خْ بَالَاكْ: ”خْزَارْ، نشّْ ؤُسِيغْ-د غَاركْ، مَاشَا مَا زمَّارغْ نشّْ ڒخُّو أَذْ سِّيوْڒغْ خْ شَا؟ أَوَاڒْ نِّي إِ غَا يڭّْ سِيذِي ذڭْ ؤُقمُّومْ إِنُو، أَذْ ث إِنِيغْ.“

³⁸ E Balaão disse a Balaque: Eis que eu tenho vindo a ti; por acaso, posso eu falar alguma coisa? A palavra que Deus puser em minha boca, esta falarei.

³⁹ ؤُشَا إِرُوحْ بَالْعَامْ أَكْ-ذ بَالَاكْ ؤُشَا ؤُسِينْ-د غَارْ قَارْيَاثْ-حَاصُوثْ.

³⁹ E Balaão foi com Balaque, e chegaram a Quiriate-Huzote.

⁴⁰ خنِّي إِغَارْصْ بَالَاكْ إِ إِفُونَاسنْ ذ وُودْجِي، إِسّكّْ زَّايْسنْ غَارْ بَالْعَامْ ؤُ غَارْ ڒْحُوكَّامْ نِّي ثُوغَا أَكِيذسْ.

⁴⁰ E Balaque ofereceu bois e ovelhas; e os enviou a Balaão e aos príncipes que estavam com ele.

⁴¹ غَارْ صّْبحْ إِمْسَارْ بلِّي بَالَاكْ يِيوِي أَكِيسْ بَالْعَامْ ؤُشَا إِسِّيڒِي إِ-ث خْ ڒُوعْڒَاثْ ن بَاعْلْ مَانِي ثُوغَا إِزمَّارْ أَذْ إِژَارْ ڒْڭنْسْ أَڒْ طَّارْفْ إِڭّْوجنْ قَاعْ.

⁴¹ E no dia seguinte, Balaque tomou a Balaão e o levou aos lugares altos de Baal, para que pudesse ver dali a parte mais distante do povo.

Números 22

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra