Números 9
MRI2012 vs ARA
1 I kōrero anō a Ihowā ki a Mohi i te koraha o Hinai, i te rua o ngā tau o tō rātou haerenga mai i te whenua o Īhipa, i te tahi o ngā marama, i mea,
1 Falou o Senhor a Moisés no deserto do Sinai, no ano segundo da sua saída da terra do Egito, no mês primeiro, dizendo:
2 “Me mahi anō te Kapenga e ngā tama a Īharaira i tōna wā anō.
2 Celebrem os filhos de Israel a Páscoa a seu tempo.
3 Me mahi i te tekau mā whā o ngā rā o tēnei marama, i te ahiahi, i tōna wā anō; kia rite ki ōna tikanga katoa, ki ōna ritenga katoa, tā koutou meatanga.”
3 No dia catorze deste mês, ao crepúsculo da tarde, a seu tempo a celebrareis; segundo todos os seus estatutos e segundo todos os seus ritos, a celebrareis.
4 Nā, ka kōrero a Mohi ki ngā tama a Īharaira kia mahia te Kapenga.
4 Disse, pois, Moisés aos filhos de Israel que celebrassem a Páscoa.
5 Ā, ka mahia e rātou te Kapenga i te tekau mā whā o ngā rā o te marama tuatahi, i te ahiahi, i te koraha o Hinai; rite tonu ki ngā mea katoa i whakahau ai a Ihowā ki a Mohi tā ngā tama a Īharaira i mea ai.
5 Então, celebraram a Páscoa no dia catorze do mês primeiro, ao crepúsculo da tarde, no deserto do Sinai; segundo tudo o que o Senhor ordenara a Moisés, assim fizeram os filhos de Israel.
6 Nā, tērā ētahi tāngata i poke i te tūpāpaku, i kore ai e āhei te mahi i te Kapenga i taua rā. Nā, ka haere rātou ki te aroaro o Mohi rāua ko Ārona i taua rā;
6 Houve alguns que se acharam imundos por terem tocado o cadáver de um homem, de maneira que não puderam celebrar a Páscoa naquele dia; por isso, chegando-se perante Moisés e Arão,
7 ā, ka mea aua tāngata ki a ia, “Kua poke mātou i te tūpāpaku; he aha mātou tē tukua ai ki te whakahere i te whakahere mā Ihowā i tōna wā i rite ai, i roto i ngā tama a Īharaira?”
7 disseram-lhes: Estamos imundos por termos tocado o cadáver de um homem; por que havemos de ser privados de apresentar a oferta do Senhor , a seu tempo, no meio dos filhos de Israel?
8 Nā, ka mea a Mohi ki a rātou, “E tū koutou, ā, me whakarongo atu ahau ki tā Ihowā e whakahau ai mō koutou.”
8 Respondeu-lhes Moisés: Esperai, e ouvirei o que o Senhor vos ordenará.
9 Ā, i kōrero a Ihowā ki a Mohi, i mea,
9 Então, disse o Senhor a Moisés:
10 “Kōrero ki ngā tama a Īharaira, mea atu: Ki te poke i te tūpāpaku tētahi o koutou, o ō koutou uri rānei, ki te mea rānei kei tawhiti e haere ana, me mahi anō e ia te Kapenga ki a Ihowā.
10 Fala aos filhos de Israel, dizendo: Quando alguém entre vós ou entre as vossas gerações achar-se imundo por causa de um morto ou se achar em jornada longe de vós, contudo, ainda celebrará a Páscoa ao Senhor .
11 Me mahi e rātou i te rua o ngā marama, i te tekau mā whā o ngā rā, i te ahiahi, me kīnaki ki te taro rēwenakore, ki ngā pūwhā kawa.
11 No mês segundo, no dia catorze, no crepúsculo da tarde, a celebrarão; com pães asmos e ervas amargas a comerão.
12 Kaua tētahi wāhi o tēnā mea e whakatoea e rātou mō te ata, kaua anō hoki e whatia tētahi o ōna wheua; kia rite ki ngā tikanga katoa o te Kapenga tā rātou mahinga i tēnā mahi.
12 Dela nada deixarão até à manhã e dela não quebrarão osso algum; segundo todo o estatuto da Páscoa, a celebrarão.
13 “Ko te tangata ia kāhore ōna poke, ā, kāhore anō i te haere, ā, e māngere ana ki te mahi i te Kapenga, inā, ka hātepea atu taua wairua i roto i tōna iwi; kāhore nei hoki i kawea e ia te whakahere mā Ihowā i tōna wā i rite ai, ka waha e taua tangata tōna hara.
13 Porém, se um homem achar-se limpo, e não estiver de caminho, e deixar de celebrar a Páscoa, essa alma será eliminada do seu povo, porquanto não apresentou a oferta do Senhor , a seu tempo; tal homem levará sobre si o seu pecado.
14 “Ā, ki te noho he manene i roto i a koutou, ā, ka mea ki te mahi i te Kapenga ki a Ihowā; kia rite ki ngā tikanga o te Kapenga, ki ngā ritenga anō o taua mahi, tāna e mea ai. Kia kotahi anō tā koutou tikanga mō te manene rāua ko te tangata whenua.”
14 Se um estrangeiro habitar entre vós e também celebrar a Páscoa ao Senhor , segundo o estatuto da Páscoa e segundo o seu rito, assim a celebrará; um só estatuto haverá para vós outros, tanto para o estrangeiro como para o natural da terra.
15 Ā, i te rā i whakaarahia ai te tapenākara, ka taupokina te tapenākara e te kapua, arā te tēneti o te whakaaturanga; ā, i te ahiahi i rite a runga o te tapenākara ki te āhua ahi, taea noatia te ata.
15 No dia em que foi erigido o tabernáculo, a nuvem o cobriu, a saber, a tenda do Testemunho; e, à tarde, estava sobre o tabernáculo uma aparência de fogo até à manhã.
16 I pērā tonu: i taupokina e te kapua i te awatea, e te āhua ahi hoki i te pō.
16 Assim era de contínuo: a nuvem o cobria, e, de noite, havia aparência de fogo.
17 Ka riro ake hoki te kapua i runga i te tapenākara, nā, muri iho, ka haere ngā tama a Īharaira; ā, i te wāhi i tau ai te kapua ka whakatūria e ngā tama a Īharaira ō rātou tēneti ki reira.
17 Quando a nuvem se erguia de sobre a tenda, os filhos de Israel se punham em marcha; e, no lugar onde a nuvem parava, aí os filhos de Israel se acampavam.
18 Nā, ko ngā haerenga o ngā tama a Īharaira nā te whakahau a Ihowā, ā, ko ō rātou nohoanga iho nā te whakahau anō a Ihowā. I noho anō rātou i ngā rā katoa i tau ai te kapua ki runga ki te tapenākara.
18 Segundo o mandado do Senhor , os filhos de Israel partiam e, segundo o mandado do Senhor , se acampavam; por todo o tempo em que a nuvem pairava sobre o tabernáculo, permaneciam acampados.
19 Ā, ka maha ngā rā i roa ai te kapua ki runga ki te tapenākara, nā, ka rite i ngā tama a Īharaira tā Ihowā i whakarite ai, ā, kīhai i haere.
19 Quando a nuvem se detinha muitos dias sobre o tabernáculo, então, os filhos de Israel cumpriam a ordem do Senhor e não partiam.
20 Ā, he wā anō i torutoru ngā rā o te kapua ki runga ki te tapenākara; heoi nā te whakahau a Ihowā ka noho rātou i ō rātou tēneti, ā, nā te whakahau anō a Ihowā ka haere rātou.
20 Às vezes, a nuvem ficava poucos dias sobre o tabernáculo; então, segundo o mandado do Senhor , permaneciam e, segundo a ordem do Senhor , partiam.
21 Ā, i ētahi wā i tūturu te kapua i te ahiahi taea noatia te ata; ā, ka riro ake te kapua i te ata, nā, ka haere rātou. Ahakoa he ao, he pō rānei, i riro ake ai te kapua, i haere anō rātou.
21 Às vezes, a nuvem ficava desde a tarde até à manhã; quando, pela manhã, a nuvem se erguia, punham-se em marcha; quer de dia, quer de noite, erguendo-se a nuvem, partiam.
22 Ahakoa e rua ngā rā, kotahi marama rānei, kotahi tau rānei, i roa ai te kapua ki runga ki te tapenākara, i mau ai ki reira, nā, noho ā-puni tonu iho ngā tama a Īharaira, kāhore hoki i haere; tōna rironga ake ki runga, nā, ka haere rātou.
22 Se a nuvem se detinha sobre o tabernáculo por dois dias, ou um mês, ou por mais tempo, enquanto pairava sobre ele, os filhos de Israel permaneciam acampados e não se punham em marcha; mas, erguendo-se ela, partiam.
23 Nā te whakahau a Ihowā tā rātou noho, nā te whakahau hoki a Ihowā tā rātou haere. I rite i a rātou tā Ihowā i whakarite ai, tā Ihowā i whakahau ai, i kōrerotia ai e Mohi.
23 Segundo o mandado do Senhor , se acampavam e, segundo o mandado do Senhor , se punham em marcha; cumpriam o seu dever para com o Senhor , segundo a ordem do Senhor por intermédio de Moisés.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?