Números 9
MRI2012 vs ARIB
1 I kōrero anō a Ihowā ki a Mohi i te koraha o Hinai, i te rua o ngā tau o tō rātou haerenga mai i te whenua o Īhipa, i te tahi o ngā marama, i mea,
1 Também falou o Senhor a Moisés no deserto de Sinai, no primeiro mês do segundo ano depois que saíram da terra do Egito, dizendo:
2 “Me mahi anō te Kapenga e ngā tama a Īharaira i tōna wā anō.
2 Celebrem os filhos de Israel a páscoa a seu tempo determinado.
3 Me mahi i te tekau mā whā o ngā rā o tēnei marama, i te ahiahi, i tōna wā anō; kia rite ki ōna tikanga katoa, ki ōna ritenga katoa, tā koutou meatanga.”
3 No dia catorze deste mês, à tardinha, a seu tempo determinado, a celebrareis; segundo todos os seus estatutos, e segundo todas as suas ordenanças a celebrareis.
4 Nā, ka kōrero a Mohi ki ngā tama a Īharaira kia mahia te Kapenga.
4 Disse, pois, Moisés aos filhos de Israel que celebrassem a páscoa.
5 Ā, ka mahia e rātou te Kapenga i te tekau mā whā o ngā rā o te marama tuatahi, i te ahiahi, i te koraha o Hinai; rite tonu ki ngā mea katoa i whakahau ai a Ihowā ki a Mohi tā ngā tama a Īharaira i mea ai.
5 Então celebraram a páscoa no dia catorze do primeiro mês, à tardinha, no deserto de Sinai; conforme tudo o que o Senhor ordenara a Moisés, assim fizeram os filhos de Israel.
6 Nā, tērā ētahi tāngata i poke i te tūpāpaku, i kore ai e āhei te mahi i te Kapenga i taua rā. Nā, ka haere rātou ki te aroaro o Mohi rāua ko Ārona i taua rā;
6 Ora, havia alguns que se achavam imundos por terem tocado o cadáver de um homem, de modo que não podiam celebrar a páscoa naquele dia; pelo que no mesmo dia se chegaram perante Moisés e Arão;
7 ā, ka mea aua tāngata ki a ia, “Kua poke mātou i te tūpāpaku; he aha mātou tē tukua ai ki te whakahere i te whakahere mā Ihowā i tōna wā i rite ai, i roto i ngā tama a Īharaira?”
7 e aqueles homens disseram-lhes: Estamos imundos por havermos tocado o cadáver de um homem; por que seríamos privados de oferecer a oferta do Senhor a seu tempo determinado no meio dos filhos de Israel?
8 Nā, ka mea a Mohi ki a rātou, “E tū koutou, ā, me whakarongo atu ahau ki tā Ihowā e whakahau ai mō koutou.”
8 Respondeu-lhes Moisés: Esperai, para que eu ouça o que o Senhor há de ordenar acerca de vós.
9 Ā, i kōrero a Ihowā ki a Mohi, i mea,
9 Então disse o Senhor a Moisés:
10 “Kōrero ki ngā tama a Īharaira, mea atu: Ki te poke i te tūpāpaku tētahi o koutou, o ō koutou uri rānei, ki te mea rānei kei tawhiti e haere ana, me mahi anō e ia te Kapenga ki a Ihowā.
10 Fala aos filhos de Israel, dizendo: Se alguém dentre vós, ou dentre os vossos descendentes estiver imundo por ter tocado um cadáver, ou achar-se longe, em viagem, contudo ainda celebrará a páscoa ao Senhor.
11 Me mahi e rātou i te rua o ngā marama, i te tekau mā whā o ngā rā, i te ahiahi, me kīnaki ki te taro rēwenakore, ki ngā pūwhā kawa.
11 No segundo mês, no dia: catorze, à tardinha, a celebrarão; comê-la-ão com pães ázimos e ervas amargas.
12 Kaua tētahi wāhi o tēnā mea e whakatoea e rātou mō te ata, kaua anō hoki e whatia tētahi o ōna wheua; kia rite ki ngā tikanga katoa o te Kapenga tā rātou mahinga i tēnā mahi.
12 Dela não deixarão nada até pela manhã, nem quebrarão dela osso algum; segundo todo o estatuto da páscoa a celebrarão.
13 “Ko te tangata ia kāhore ōna poke, ā, kāhore anō i te haere, ā, e māngere ana ki te mahi i te Kapenga, inā, ka hātepea atu taua wairua i roto i tōna iwi; kāhore nei hoki i kawea e ia te whakahere mā Ihowā i tōna wā i rite ai, ka waha e taua tangata tōna hara.
13 Mas o homem que, estando limpo e não se achando em viagem, deixar de celebrar a páscoa, essa alma será extirpada do seu povo; porquanto não ofereceu a oferta do Senhor a seu tempo determinado, tal homem levará o seu pecado.
14 “Ā, ki te noho he manene i roto i a koutou, ā, ka mea ki te mahi i te Kapenga ki a Ihowā; kia rite ki ngā tikanga o te Kapenga, ki ngā ritenga anō o taua mahi, tāna e mea ai. Kia kotahi anō tā koutou tikanga mō te manene rāua ko te tangata whenua.”
14 Também se um estrangeiro peregrinar entre vós e celebrar a páscoa ao Senhor, segundo o estatuto da páscoa e segundo a sua ordenança a celebrará; haverá um só estatuto, quer para o estrangeiro, quer para o natural da terra.
15 Ā, i te rā i whakaarahia ai te tapenākara, ka taupokina te tapenākara e te kapua, arā te tēneti o te whakaaturanga; ā, i te ahiahi i rite a runga o te tapenākara ki te āhua ahi, taea noatia te ata.
15 No dia em que foi levantado o tabernáculo, a nuvem cobriu o tabernáculo, isto é, a própria tenda do testemunho; e desde a tarde até pela manhã havia sobre o tabernáculo uma aparência de fogo.
16 I pērā tonu: i taupokina e te kapua i te awatea, e te āhua ahi hoki i te pō.
16 Assim acontecia de contínuo: a nuvem o cobria, e de noite havia aparência de fogo.
17 Ka riro ake hoki te kapua i runga i te tapenākara, nā, muri iho, ka haere ngā tama a Īharaira; ā, i te wāhi i tau ai te kapua ka whakatūria e ngā tama a Īharaira ō rātou tēneti ki reira.
17 Mas sempre que a nuvem se alçava de sobre a tenda, os filhos de Israel partiam; e no lugar em que a nuvem parava, ali os filhos de Israel se acampavam.
18 Nā, ko ngā haerenga o ngā tama a Īharaira nā te whakahau a Ihowā, ā, ko ō rātou nohoanga iho nā te whakahau anō a Ihowā. I noho anō rātou i ngā rā katoa i tau ai te kapua ki runga ki te tapenākara.
18 À ordem do Senhor os filhos de Israel partiam, e à ordem do Senhor se acampavam; por todos os dias em que a nuvem parava sobre o tabernáculo eles ficavam acampados.
19 Ā, ka maha ngā rā i roa ai te kapua ki runga ki te tapenākara, nā, ka rite i ngā tama a Īharaira tā Ihowā i whakarite ai, ā, kīhai i haere.
19 E, quando a nuvem se detinha sobre o tabernáculo muitos dias, os filhos de Israel cumpriam o mandado do Senhor, e não partiam.
20 Ā, he wā anō i torutoru ngā rā o te kapua ki runga ki te tapenākara; heoi nā te whakahau a Ihowā ka noho rātou i ō rātou tēneti, ā, nā te whakahau anō a Ihowā ka haere rātou.
20 Às vezes a nuvem ficava poucos dias sobre o tabernáculo; então à ordem do Senhor permaneciam acampados, e à ordem do Senhor partiam.
21 Ā, i ētahi wā i tūturu te kapua i te ahiahi taea noatia te ata; ā, ka riro ake te kapua i te ata, nā, ka haere rātou. Ahakoa he ao, he pō rānei, i riro ake ai te kapua, i haere anō rātou.
21 Outras vezes ficava a nuvem desde a tarde até pela manhã; e quando pela manhã a nuvem se alçava, eles partiam; ou de dia ou de noite, alçando-se a nuvem, partiam.
22 Ahakoa e rua ngā rā, kotahi marama rānei, kotahi tau rānei, i roa ai te kapua ki runga ki te tapenākara, i mau ai ki reira, nā, noho ā-puni tonu iho ngā tama a Īharaira, kāhore hoki i haere; tōna rironga ake ki runga, nā, ka haere rātou.
22 Quer fosse por dois dias, quer por um mês, quer por mais tempo, que a nuvem se detinha sobre o tabernáculo, enquanto ficava sobre ele os filhos de Israel permaneciam acampados, e não partiam; mas, alçando-se ela, eles partiam.
23 Nā te whakahau a Ihowā tā rātou noho, nā te whakahau hoki a Ihowā tā rātou haere. I rite i a rātou tā Ihowā i whakarite ai, tā Ihowā i whakahau ai, i kōrerotia ai e Mohi.
23 À ordem do Senhor se acampavam, e à ordem do Senhor partiam; cumpriam o mandado do Senhor, que ele lhes dera por intermédio de Moisés.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?