Gálatas 2

MCP vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ Nə́ ndɛɛ́, mə á ka nyiŋgə zə kə Yurʉ́səlɛm njɨ mpʉ́sə mimbú wûm nə mínɔ̧̂; jâŋ jaa, sá Barnábas wə́ sə́ á kə, mə ŋkág nə Titus sámbád.

¹ Catorze anos depois, voltei a Jerusalém, dessa vez com Barnabé, e Tito também nos acompanhou.

² Mə á kə ntâg nəcé Zɛmbî wə́ nyə a lwó mə nə́ a ŋgə jɨɨ nə́ mə kə́g. Sə́nɔ̂ŋ otɔ́we ɔ shwóg sə́ á ka kə sɛɛŋgya, mə mú kə lwó bwo Jɔ̧jɔ̧ Kɛ́ɛl mə́ ŋgə́ cúndə ikûl ishús yí, nə́ ŋgə́ŋ. Bwó otɔ́we ɔ shwóg ɨɨ́, mə á lwó bwo Jɔ̧jɔ̧ Kɛ́ɛl dɔɔŋgʉ́, nəcé mə a shígɛ́ jɨɨ nə́ isɛ́y byâm í yə́g iyɨ́y-yɨ̂y, tɔɔ byɔɔŋg mə́ á sá mwɔ̂w mə́ mpʉ́s yí, tɔɔ byɔɔŋg mə́ ŋgə́ sá mwɔ̂w mə́ga dɨ́ yí byɛ̂sh.

² Fui para lá por causa de uma revelação. Reuni-me em particular com os líderes e compartilhei com eles as boas-novas que tenho anunciado aos gentios. Queria me certificar de que estávamos de acordo, pois temia que meus esforços, anteriores e presentes, fossem considerados inúteis.

³ Mə ŋgə cɨ nə́ sə́nɔ̂ŋ Títus wə́ sə́ á bə sámbá, a njúl mwâ Gʉrɛ̂k; otɔ́we ɔ shwóg bwə́ áshígɛ́ nə́mə́ yɨ́ɨ́mbʉli nyə nə́ a sɨ́yág ábɨwáág.

³ Mas eles me apoiaram e nem sequer exigiram que Tito, que me acompanhava, fosse circuncidado, embora fosse gentio.

⁴ Njɨ bɔ́ɔ́l búúd bwə́ á ŋgə shɨɨg nə́ bʉ́sə gwooŋg dɨ́ wá bwə́ á ŋgə cɨ nə́ a sɨ́yág. Nəcé buud bɔɔŋgʉ́ bwə́ á zə nyíi gwooŋg jísʉ́d nda bʉ́sə nə́mə́ ókrîstɛn nda sə́, ndug bwə́ á yida zə nə́ bwə́ zə́ ŋgə baagʉsə sə́ ishwoó ishwoó, nə́ bwə́ dʉ́g váál sə́ ŋgə́ cʉgə cʉg á kú nə mənyámá Yésus-Krîst ŋgə́ yə sə́ yí. Bwə́ á ŋgə baagʉsə ntɔ́ nə́ bwə́ cɛɛl nyiŋgə wá sə́ mə́nyámád.

⁴ Essa questão foi levantada apenas por causa de alguns falsos irmãos que se infiltraram em nosso meio para nos espionar e nos tirar a liberdade que temos em Cristo Jesus. Sua intenção era nos escravizar,

⁵ Njɨ, sə́ áshígɛ́ bwɛlɛ kúd lúu nə bwo, kú nə́mə́ bwɛlɛ yə bwo zhɨɨ́; sə́ á ŋgə jɨɨ njɨ nə́ obʉ́bə́lɛ́ wâ Jɔ̧jɔ̧ Kɛ́ɛl sə́ ŋgə́ bwiiŋg bɨ́ wá bwə́ bə́g kú fúfug.

⁵ mas não cedemos a eles nem por um momento, a fim de preservar a verdade das boas-novas para vocês.

⁶ Buud bwə́ á bwey mpûy nə́ otɔ́we ɔ shwóg wá bwə́ áshígɛ́ nə́mə́ yɨ́ɨ́mbʉli mə nə tɔɔ gúl sâ shús. Mɛɛ mə abíshɛ́ sâ ótɔ́we ɔ shwóg bɔɔŋg bwə́ á dʉ bə yí, Zɛmbî nyə ádɛ́ bísh nə́ mbɛɛ́ jɨ jíga, kɛɛl jɨ jíga.

⁶ Quanto aos líderes — cuja reputação, a propósito, não fez diferença alguma para mim, pois Deus não age com favoritismo —, nada tiveram a acrescentar àquilo que eu pregava.

⁷ Otɔ́we ɔ shwóg bɔɔŋg bwə́ á yida kwey nə́ Zɛmbî nyə á yə mə mbag nə́ mə bwííŋgʉg ikûl ishús Jɔ̧jɔ̧ Kɛ́ɛl, nə́mə́ nda nyə á yə Pyɛ̂r nə́ a bwííŋgʉg *Oyúdɛn nə́.

⁷ Ao contrário, viram que me havia sido confiada a responsabilidade de anunciar as boas-novas aos gentios, assim como a Pedro tinha sido confiada a responsabilidade de anunciar as boas-novas aos judeus.

⁸ Nəcé Zɛmbî muud nyə á sá nə́ Pyɛ̂r bə́g *muud lwámá shú Oyúdɛn yɛ́, nyə nə́mə́ wə́ nyə a sá nə́ mə bə́g muud lwámá shú íkûl ishús.

⁸ Pois o mesmo Deus que atuou por meio de Pedro como apóstolo aos judeus também atuou por meu intermédio como apóstolo aos gentios.

⁹ Nə́ ndɛɛ́, buud bwə́ á ŋgə ŋwa Zhâk bá Séfas nə Yuánɛs nə́ omənci-mənci wâ *Dɔ̧. Omənci-mənci ɔ́nɨ báá bwə́ á magʉlə nə́ Zɛmbî nyə a mə́ fɛ́ɛ́sh mə fééshá mpáam; báá bwə́ á ka bə́da sá Barnábas, lwó nə́ bwə́ mə́ magʉlə nə́ sə́ mə́ fʉla nə bwo ísɛ́y bwə́ ŋgə́ sɛ̂y yííd, sə́ kə́g íkûl ishúsʉ́d, bâŋ bwə́ kə Oyúdɛn dɨ́.

⁹ De fato, Tiago, Pedro e João, tidos como colunas, reconheceram a graça que me foi dada e aceitaram Barnabé e a mim como seus colaboradores. Eles nos incentivaram a dar continuidade à pregação aos gentios, enquanto eles prosseguiriam no trabalho com os judeus.

¹⁰ Bwə́ á yida cɨ nə́ sə́ bág dʉ tə́dʉga mímbúmbúwá myâ Dɔ̧; mə á bwey nə́mə́ wá lâm nə́ mə́ dʉ sá ntɔ́.

¹⁰ Sua única sugestão foi que continuássemos a ajudar os pobres, o que sempre fiz com dedicação.

¹¹ Njɨ, ja Séfas nyə á zə Antyósh yí, mə a lʉl lúu nə nyə tâm buud, nəcé nyə a sá sâ mə́bɛ̧ɛ̧́.

¹¹ Mas, quando Pedro veio a Antioquia, tive de opor-me a ele abertamente, pois o que ele fez foi muito errado.

¹² Nyə á bə nə́, shúshwóógʉ́ nə buud Zhâk nyə á ntɨ wá bwə́ wɔ́ɔ́sʉ́g ɨɨ́, nyə á ŋgə də səŋ ŋgwúdʉ́ nə ikûl ishús; njɨ ja búúd ɔ Zhâk bwə́ á wɔ́ɔ́s yí, a mú fúndə nə́ buud bwə́ dʉ́ yáág nə ábɨwáág wá bwə́ á bá dʉ́g nyə, a mú julə nyúúl, kú ná fʉla nə ikûl ishús.

¹² No começo, quando chegou, ele comia com os gentios. Mais tarde, porém, quando vieram alguns amigos de Tiago, começou a se afastar, com medo daqueles que insistiam na necessidade de circuncisão.

¹³ Dʉ́gʉ́lə bɔ́ɔ́l *Oyúdɛn bwə́ á dʉ́g ntɔ́ yí, bwə́ mú nə́mə́ julə mənyúúl, Barnábas mú nə́mə́ nyíi mə́shɨɨgá mɔɔŋgʉ́d.

¹³ Como resultado, outros judeus imitaram a hipocrisia de Pedro, e até mesmo Barnabé se deixou levar por ela.

¹⁴ Nda mə á dʉ́g nə́ kuú njɔɔnd wáŋ í á shígɛ́ ná ŋgə bɛ̧ obʉ́bə́lɛ́ sə́ ŋgə́ bwiiŋg Jɔ̧jɔ̧ Kɛ́ɛl dɨ́ wá nə́, mə á ka cɨ nə Séfas buud bɛ̂sh bwə́ njúl, nə́: «Ja wɛ́ɛ mwâ Yúdɛn wó tɛ́ɛ́d bə kú sá nda Yúdɛn, ŋgə yida sá nda ikûl ishús yí, ntʉdɛlɛ́ wó jɨ́ nə ŋkul ka yɨ́ɨ́mbʉli ikûl ishús nə́ í ŋwág kuú njɔɔnd Oyúdɛn yɛ́?

¹⁴ Quando vi que não estavam seguindo a verdade das boas-novas, disse a Pedro diante de todos: “Se você, que é judeu de nascimento, vive como gentio, e não como judeu, por que agora obriga esses gentios a viverem como judeus?

¹⁵ «Shé bâŋ, shé á byɛ̂l Oyúdɛn, shé cugɛ́ íkûl ishús í ŋgə́ sá *misə́m ínɨ.

¹⁵ Você e eu somos judeus de nascimento, e não pecadores, como os judeus consideram os gentios.

¹⁶ Njɨ, shé mə́ yida mpu nə́ Zɛmbî cugɛ́ nə ŋkul cɨ nə́ muud jɨ tʉ́təlí nə sálə mísɔ́ɔ́lʉ́gʉ́ mə́cɛ̧ɛ̧ mə́ ŋgə́ jɨɨ myá; Zɛmbî mə́ cɨ nə́ muud jɨ tʉ́təlí njɨ ja á búgʉ́lá Yésus-Krîst yí; shé bâŋ shé á mə́ *búgʉla Yésus-Krîst shú nə́ búgə́ jɔɔŋg í sáág shé otʉ́təlí mísh mə́ Zɛmbî dɨ́, kú bə sálə mísɔ́ɔ́lʉ́gʉ́ mí mə́cɛ̧ɛ̧. Shé mə́ mpú nə́ sálə mísɔ́ɔ́lʉ́gʉ́ mí mə́cɛ̧ɛ̧ í cúgɛ́ nə ŋkul sá múúd tʉ́təlí mísh mə́ Zɛmbî dɨ̂.

¹⁶ E, no entanto, sabemos que uma pessoa é declarada justa diante de Deus pela fé em Jesus Cristo, e não pela obediência à lei. E cremos em Cristo Jesus, para que fôssemos declarados justos pela fé em Cristo, e não porque obedecemos à lei. Pois ninguém é declarado justo diante de Deus pela obediência à lei”.

¹⁷ Shé ŋgə sɔ̧́ nə́ Zɛmbî ŋwág shé nə́ otʉ́təlí ɔ búúd nəcé Krîst; njɨ, í ká yida ŋgə nyîn cínɔŋg nə́ shé músə osɔ́ɔl ɔ mísə́m nda ikûl ishús ɨɨ́, ntɔ́ ka kə nə́ jɨ? *Krîst ŋgə yida kə nə buud mísə́mʉ́d ɨɨ́? Gúl sâ cúgɛ́ nə ŋkul bə ntɔ́.»

¹⁷ Mas, se a busca da justiça por meio de Cristo nos torna culpados de abandonar a lei, isso torna Cristo responsável por nosso pecado? De maneira nenhuma!

¹⁸ Mə́ ká nyiŋgə ŋgə wɛɛl məcɛ̧ɛ̧ mə́ á bwey myaas má, ŋgaá mə nyiŋgə tə̂l mə́mɛ́fwó cé múúd mə cáám mə́cɛ̧ɛ̧́ yɛ́?

¹⁸ Se, pois, reconstruo o antigo sistema da lei que já destruí, então faço de mim mesmo transgressor da lei.

¹⁹ Jɨ́ nə́, Məcɛ̧ɛ̧ mə́ á gwú mə, mə músə ka bə mbimbə shú sâ í dʉ́gyá nə məcɛ̧ɛ̧ yí; mə jɨ mbimbə jínɨ kɔ́ɔ́mbʉ́d shú nə́ mə ŋgə́g nə ka cʉgə njɨ shú mə́ Zɛmbî. Mə á bə mbádʉ́gá nə Krîst ja nyə á yə kwolós dɨ́ yí.

¹⁹ Pois, quando procurei viver por meio da lei, ela me condenou. Portanto, morri para a lei a fim de viver para Deus.

²⁰ Ntɔ́ jɨ nə́, mə ná dɨ́ ŋgə́ cʉgə yɛ́, Krîst wə́ ŋgə́ cʉgə mə́dɨ́ cwû. Cʉg mə́ ŋgə́ cʉgə nyúúl nyâm dɨ́ ja gaád yí, mə ŋgə cʉgə gwo njɨ nə búgə́ ŋgə́lə búgʉla Mwân mə Zɛmbî, nyə muud nyə á cɛɛl mə nə́ ndɛɛ́ a yána cʉg jé shú dâm yɛ́.

²⁰ Fui crucificado com Cristo; assim, já não sou eu quem vive, mas Cristo vive em mim. Portanto, vivo neste corpo terreno pela fé no Filho de Deus, que me amou e se entregou por mim.

²¹ Mə acɛ́ɛ́lɛ́ sá nə́ mpaam mə́ Zɛmbî í bə́g kú nə mfíí. Nəcé, í ká bə nə́ muud jɨ nə ŋkul bə tʉ́təlí mísh mə́ Zɛmbî dɨ̂ nə sálə mísɔ́ɔ́lʉ́gʉ́ mí mə́cɛ̧ɛ̧, mpu nə́ Krîst nyə a fánda zə yə shwɨy kú nə mfíí.

²¹ Não considero a graça de Deus algo sem sentido. Pois, se a obediência à lei nos tornasse justos diante de Deus, não haveria necessidade alguma de Cristo morrer.

Gálatas 2

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra