Gálatas 2

MCP vs NTLH

NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000

¹ Nə́ ndɛɛ́, mə á ka nyiŋgə zə kə Yurʉ́səlɛm njɨ mpʉ́sə mimbú wûm nə mínɔ̧̂; jâŋ jaa, sá Barnábas wə́ sə́ á kə, mə ŋkág nə Titus sámbád.

¹ Catorze anos depois, eu voltei para Jerusalém com Barnabé e levei Tito comigo.

² Mə á kə ntâg nəcé Zɛmbî wə́ nyə a lwó mə nə́ a ŋgə jɨɨ nə́ mə kə́g. Sə́nɔ̂ŋ otɔ́we ɔ shwóg sə́ á ka kə sɛɛŋgya, mə mú kə lwó bwo Jɔ̧jɔ̧ Kɛ́ɛl mə́ ŋgə́ cúndə ikûl ishús yí, nə́ ŋgə́ŋ. Bwó otɔ́we ɔ shwóg ɨɨ́, mə á lwó bwo Jɔ̧jɔ̧ Kɛ́ɛl dɔɔŋgʉ́, nəcé mə a shígɛ́ jɨɨ nə́ isɛ́y byâm í yə́g iyɨ́y-yɨ̂y, tɔɔ byɔɔŋg mə́ á sá mwɔ̂w mə́ mpʉ́s yí, tɔɔ byɔɔŋg mə́ ŋgə́ sá mwɔ̂w mə́ga dɨ́ yí byɛ̂sh.

² Voltei para lá porque Deus me revelou que eu devia fazer isso. Ali, numa reunião particular com os líderes da igreja, eu expliquei a eles a mensagem do evangelho que anuncio aos não judeus. Eu não queria que o trabalho que tinha feito e estava fazendo fosse um trabalho perdido.

³ Mə ŋgə cɨ nə́ sə́nɔ̂ŋ Títus wə́ sə́ á bə sámbá, a njúl mwâ Gʉrɛ̂k; otɔ́we ɔ shwóg bwə́ áshígɛ́ nə́mə́ yɨ́ɨ́mbʉli nyə nə́ a sɨ́yág ábɨwáág.

³ Tito estava comigo, mas ele não foi obrigado a circuncidar-se , embora ele não seja judeu.

⁴ Njɨ bɔ́ɔ́l búúd bwə́ á ŋgə shɨɨg nə́ bʉ́sə gwooŋg dɨ́ wá bwə́ á ŋgə cɨ nə́ a sɨ́yág. Nəcé buud bɔɔŋgʉ́ bwə́ á zə nyíi gwooŋg jísʉ́d nda bʉ́sə nə́mə́ ókrîstɛn nda sə́, ndug bwə́ á yida zə nə́ bwə́ zə́ ŋgə baagʉsə sə́ ishwoó ishwoó, nə́ bwə́ dʉ́g váál sə́ ŋgə́ cʉgə cʉg á kú nə mənyámá Yésus-Krîst ŋgə́ yə sə́ yí. Bwə́ á ŋgə baagʉsə ntɔ́ nə́ bwə́ cɛɛl nyiŋgə wá sə́ mə́nyámád.

⁴ Porém alguns tinham se juntado ao nosso grupo, fazendo de conta que eram irmãos na fé, e queriam circuncidá-lo. Eram homens que tinham entrado para o grupo como espiões a fim de espiar a liberdade que temos por estarmos unidos com Cristo Jesus e para nos tornar escravos de novo.

⁵ Njɨ, sə́ áshígɛ́ bwɛlɛ kúd lúu nə bwo, kú nə́mə́ bwɛlɛ yə bwo zhɨɨ́; sə́ á ŋgə jɨɨ njɨ nə́ obʉ́bə́lɛ́ wâ Jɔ̧jɔ̧ Kɛ́ɛl sə́ ŋgə́ bwiiŋg bɨ́ wá bwə́ bə́g kú fúfug.

⁵ Mas em nenhum momento nós cedemos, pois queríamos que vocês tivessem o verdadeiro evangelho.

⁶ Buud bwə́ á bwey mpûy nə́ otɔ́we ɔ shwóg wá bwə́ áshígɛ́ nə́mə́ yɨ́ɨ́mbʉli mə nə tɔɔ gúl sâ shús. Mɛɛ mə abíshɛ́ sâ ótɔ́we ɔ shwóg bɔɔŋg bwə́ á dʉ bə yí, Zɛmbî nyə ádɛ́ bísh nə́ mbɛɛ́ jɨ jíga, kɛɛl jɨ jíga.

⁶ E aqueles que pareciam ser os líderes da igreja — digo isso porque para mim não importa o que eles eram, pois Deus não julga pela aparência — aqueles líderes, repito, não me deram nenhuma ideia nova.

⁷ Otɔ́we ɔ shwóg bɔɔŋg bwə́ á yida kwey nə́ Zɛmbî nyə á yə mə mbag nə́ mə bwííŋgʉg ikûl ishús Jɔ̧jɔ̧ Kɛ́ɛl, nə́mə́ nda nyə á yə Pyɛ̂r nə́ a bwííŋgʉg *Oyúdɛn nə́.

⁷ Pelo contrário, eles viram que Deus me tinha dado a responsabilidade de anunciar o evangelho aos não judeus, assim como tinha dado a Pedro a responsabilidade de anunciá-lo aos judeus.

⁸ Nəcé Zɛmbî muud nyə á sá nə́ Pyɛ̂r bə́g *muud lwámá shú Oyúdɛn yɛ́, nyə nə́mə́ wə́ nyə a sá nə́ mə bə́g muud lwámá shú íkûl ishús.

⁸ Pois pelo poder de Deus fui feito apóstolo para anunciar o evangelho aos não judeus, assim como Pedro foi feito apóstolo para anunciar o evangelho aos judeus.

⁹ Nə́ ndɛɛ́, buud bwə́ á ŋgə ŋwa Zhâk bá Séfas nə Yuánɛs nə́ omənci-mənci wâ *Dɔ̧. Omənci-mənci ɔ́nɨ báá bwə́ á magʉlə nə́ Zɛmbî nyə a mə́ fɛ́ɛ́sh mə fééshá mpáam; báá bwə́ á ka bə́da sá Barnábas, lwó nə́ bwə́ mə́ magʉlə nə́ sə́ mə́ fʉla nə bwo ísɛ́y bwə́ ŋgə́ sɛ̂y yííd, sə́ kə́g íkûl ishúsʉ́d, bâŋ bwə́ kə Oyúdɛn dɨ́.

⁹ Por isso Tiago, Pedro e João, que eram considerados os líderes da igreja, reconheceram que Deus me tinha dado essa tarefa especial. E, como sinal de que éramos todos companheiros, eles deram a mim e a Barnabé um aperto de mãos. E todos nós combinamos que eu e Barnabé iríamos trabalhar entre os não judeus e eles, entre os judeus.

¹⁰ Bwə́ á yida cɨ nə́ sə́ bág dʉ tə́dʉga mímbúmbúwá myâ Dɔ̧; mə á bwey nə́mə́ wá lâm nə́ mə́ dʉ sá ntɔ́.

¹⁰ Eles nos pediram só uma coisa: que lembrássemos dos pobres das igrejas deles, e isso eu sempre tenho procurado fazer.

¹¹ Njɨ, ja Séfas nyə á zə Antyósh yí, mə a lʉl lúu nə nyə tâm buud, nəcé nyə a sá sâ mə́bɛ̧ɛ̧́.

¹¹ Porém, quando Pedro veio para Antioquia da Síria, eu fiquei contra ele em público porque ele estava completamente errado.

¹² Nyə á bə nə́, shúshwóógʉ́ nə buud Zhâk nyə á ntɨ wá bwə́ wɔ́ɔ́sʉ́g ɨɨ́, nyə á ŋgə də səŋ ŋgwúdʉ́ nə ikûl ishús; njɨ ja búúd ɔ Zhâk bwə́ á wɔ́ɔ́s yí, a mú fúndə nə́ buud bwə́ dʉ́ yáág nə ábɨwáág wá bwə́ á bá dʉ́g nyə, a mú julə nyúúl, kú ná fʉla nə ikûl ishús.

¹² De fato, antes de chegarem ali alguns homens mandados por Tiago, Pedro tomava refeições com os irmãos não judeus. Mas, depois que aqueles homens chegaram, ele não queria mais tomar refeições com os não judeus porque tinha medo dos que eram a favor de circuncidar os não judeus.

¹³ Dʉ́gʉ́lə bɔ́ɔ́l *Oyúdɛn bwə́ á dʉ́g ntɔ́ yí, bwə́ mú nə́mə́ julə mənyúúl, Barnábas mú nə́mə́ nyíi mə́shɨɨgá mɔɔŋgʉ́d.

¹³ E também os outros irmãos judeus começaram a agir como hipócritas, do mesmo modo que Pedro. E até Barnabé se deixou levar pela hipocrisia deles.

¹⁴ Nda mə á dʉ́g nə́ kuú njɔɔnd wáŋ í á shígɛ́ ná ŋgə bɛ̧ obʉ́bə́lɛ́ sə́ ŋgə́ bwiiŋg Jɔ̧jɔ̧ Kɛ́ɛl dɨ́ wá nə́, mə á ka cɨ nə Séfas buud bɛ̂sh bwə́ njúl, nə́: «Ja wɛ́ɛ mwâ Yúdɛn wó tɛ́ɛ́d bə kú sá nda Yúdɛn, ŋgə yida sá nda ikûl ishús yí, ntʉdɛlɛ́ wó jɨ́ nə ŋkul ka yɨ́ɨ́mbʉli ikûl ishús nə́ í ŋwág kuú njɔɔnd Oyúdɛn yɛ́?

¹⁴ Quando vi que eles não estavam agindo direito, de acordo com a verdade do evangelho , eu disse a Pedro na presença de todos: “Você é judeu, mas não está vivendo como judeu e sim como não judeu. Então, como é que você quer obrigar os não judeus a viverem como judeus?”

¹⁵ «Shé bâŋ, shé á byɛ̂l Oyúdɛn, shé cugɛ́ íkûl ishús í ŋgə́ sá *misə́m ínɨ.

¹⁵ O fato é que nós somos judeus de nascimento e não “pecadores não judeus”, como eles são chamados.

¹⁶ Njɨ, shé mə́ yida mpu nə́ Zɛmbî cugɛ́ nə ŋkul cɨ nə́ muud jɨ tʉ́təlí nə sálə mísɔ́ɔ́lʉ́gʉ́ mə́cɛ̧ɛ̧ mə́ ŋgə́ jɨɨ myá; Zɛmbî mə́ cɨ nə́ muud jɨ tʉ́təlí njɨ ja á búgʉ́lá Yésus-Krîst yí; shé bâŋ shé á mə́ *búgʉla Yésus-Krîst shú nə́ búgə́ jɔɔŋg í sáág shé otʉ́təlí mísh mə́ Zɛmbî dɨ́, kú bə sálə mísɔ́ɔ́lʉ́gʉ́ mí mə́cɛ̧ɛ̧. Shé mə́ mpú nə́ sálə mísɔ́ɔ́lʉ́gʉ́ mí mə́cɛ̧ɛ̧ í cúgɛ́ nə ŋkul sá múúd tʉ́təlí mísh mə́ Zɛmbî dɨ̂.

¹⁶ Mas sabemos que todos são aceitos por Deus somente pela fé em Jesus Cristo e não por fazerem o que a lei manda. Assim nós também temos crido em Cristo Jesus a fim de sermos aceitos por Deus pela nossa fé em Cristo e não por fazermos o que a lei manda. Pois ninguém é aceito por Deus por fazer o que a lei manda.

¹⁷ Shé ŋgə sɔ̧́ nə́ Zɛmbî ŋwág shé nə́ otʉ́təlí ɔ búúd nəcé Krîst; njɨ, í ká yida ŋgə nyîn cínɔŋg nə́ shé músə osɔ́ɔl ɔ mísə́m nda ikûl ishús ɨɨ́, ntɔ́ ka kə nə́ jɨ? *Krîst ŋgə yida kə nə buud mísə́mʉ́d ɨɨ́? Gúl sâ cúgɛ́ nə ŋkul bə ntɔ́.»

¹⁷ Ao procurarmos ser aceitos por Deus por estarmos unidos com Cristo, fica claro que somos “pecadores” como os não judeus. Mas será que isso quer dizer que Cristo trabalha em favor do pecado? Claro que não!

¹⁸ Mə́ ká nyiŋgə ŋgə wɛɛl məcɛ̧ɛ̧ mə́ á bwey myaas má, ŋgaá mə nyiŋgə tə̂l mə́mɛ́fwó cé múúd mə cáám mə́cɛ̧ɛ̧́ yɛ́?

¹⁸ Se eu, depois de ter destruído a lei, começar a construí-la de novo como meio de ser aceito por Deus, aí, sim, fica claro que eu havia quebrado a lei.

¹⁹ Jɨ́ nə́, Məcɛ̧ɛ̧ mə́ á gwú mə, mə músə ka bə mbimbə shú sâ í dʉ́gyá nə məcɛ̧ɛ̧ yí; mə jɨ mbimbə jínɨ kɔ́ɔ́mbʉ́d shú nə́ mə ŋgə́g nə ka cʉgə njɨ shú mə́ Zɛmbî. Mə á bə mbádʉ́gá nə Krîst ja nyə á yə kwolós dɨ́ yí.

¹⁹ Pois, quanto à lei, estou morto, morto pela própria lei, a fim de viver para Deus. Eu fui morto com Cristo na cruz.

²⁰ Ntɔ́ jɨ nə́, mə ná dɨ́ ŋgə́ cʉgə yɛ́, Krîst wə́ ŋgə́ cʉgə mə́dɨ́ cwû. Cʉg mə́ ŋgə́ cʉgə nyúúl nyâm dɨ́ ja gaád yí, mə ŋgə cʉgə gwo njɨ nə búgə́ ŋgə́lə búgʉla Mwân mə Zɛmbî, nyə muud nyə á cɛɛl mə nə́ ndɛɛ́ a yána cʉg jé shú dâm yɛ́.

²⁰ Assim já não sou eu quem vive, mas Cristo é quem vive em mim. E esta vida que vivo agora, eu a vivo pela fé no Filho de Deus, que me amou e se deu a si mesmo por mim.

²¹ Mə acɛ́ɛ́lɛ́ sá nə́ mpaam mə́ Zɛmbî í bə́g kú nə mfíí. Nəcé, í ká bə nə́ muud jɨ nə ŋkul bə tʉ́təlí mísh mə́ Zɛmbî dɨ̂ nə sálə mísɔ́ɔ́lʉ́gʉ́ mí mə́cɛ̧ɛ̧, mpu nə́ Krîst nyə a fánda zə yə shwɨy kú nə mfíí.

²¹ Eu me recuso a rejeitar a graça de Deus. Pois, se é por meio da lei que as pessoas são aceitas por Deus, então a morte de Cristo não adiantou nada!

Gálatas 2

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra