Rute 2

CMO vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Ta ƀon Ƀêtlêhem geh du huê bu klô băl mpôl tâm dăch đah sai Naômi rnha Bôas, păng bu têh bu kuŏng geh drăp ndơ ŏk ngăn.
1 Noemi tinha um parente de seu marido, dono de muitos bens, da família de Elimeleque, o qual se chamava Boaz.
2 Geh du nar ri Rut i phung Môăp nây nơh ngơi ma po păng: “Hơi u, ăn gâp brô̆ dônh Ba Prăng ta mir bu yơ̆, ƀar na bu yô̆ ăn gâp dônh bơh kơi bu”. Naômi ơh: “Brô̆ heh măn!”
2 Rute, a moabita, disse a Noemi: — Deixe-me ir ao campo para apanhar espigas atrás daquele que me permitir fazer isso. Noemi respondeu: — Vá, minha filha!
3 Jêh ri Rut brô̆ dônh ba i tŭp bơh kơi mpôl i rek ba ri ăn ma păng nơm, geh dônh plăng mir Bôas i băl mpôl Êlimalêk ri nơh.
3 Ela se foi, chegou ao campo e apanhava espigas atrás dos ceifeiros. Por casualidade entrou na parte do campo que pertencia a Boaz, que era da família de Elimeleque.
4 Jêh ri Bôas brô̆ tă bơh ƀon Ƀêtlêhem, tât ta nây păng ôp ueh lăng ma mpôl rek ba nây: “Dăn Brah Yêhôva gŭ ndrel khân ay may!” Khân păng ơh: “Dăn Brah Yêhôva ăn nau geh jêng ma kôranh đŏng!”
4 Eis que Boaz veio de Belém e disse aos ceifeiros: — Que o E eles responderam: — Que o
5 Jêh ri Bôas ôp bu klô i mât uănh mpôl rek ba nây: “Bu moh mpôl bu ur drôh i to mêh?”
5 Depois, Boaz perguntou ao servo encarregado dos ceifeiros: — De quem é essa moça?
6 Păng ơh: “Bu ur phung Môăp i sât ndrel Naômi bơh bri Môăp nơh.
6 O servo respondeu: — Essa é a moça moabita que veio com Noemi da terra de Moabe.
7 Păng dăn tâng bơh kơi bu gay ma rƀŭn ba i tŭp ta neh, păng brô̆ dônh ơm ôi nsrôyh n'ho ma tât aƀaơ dja, păng rlu ta nkưp du ndŏm dơm”.
7 Ela me pediu que a deixasse recolher espigas e ajuntá-las entre os feixes após os ceifeiros. Assim, ela veio e ficou aqui desde a manhã até agora. Só parou um pouco para descansar no abrigo.
8 Jêh ri Bôas hăn mâp Rut a to lah ma păng: “Hơi oh, dăn iăt gâp yơ̆! Lơi dônh ba ta mir bu êng yơ̆, mâu khăch ôh hăn ta mir bu êng, hăn gŭ ndrel bu ur oh mon gâp ta dja hŏ!
8 Então Boaz disse a Rute: — Escute, minha filha, você não precisa ir colher em outro campo, nem se afastar daqui. Fique aqui com as minhas servas.
9 Uănh ah ntŭk bu rek, jêh ri tâng khân păng bơh kơi bơh kơi, ndrel ma phung bu ur, gâp buay oh mon phung bu klô, mâu ôh ăn jan djơh ma ay. Lah ay ji hir dak, nhêt dak nông i oh mon gâp mbŭk nây hŏ!”
9 Fique atenta ao campo onde forem colher e vá atrás delas. Eu dei ordem aos servos para que não toquem em você. Quando você ficar com sede, vá até as vasilhas e beba da água que os servos tiraram.
10 Jêh Rut tăng nau nây păng păn ta neh, jêh ri ơh ma Bôas: “Moh nau kôranh yô̆ ma gâp bunuyh phung bu năch êng dja?”
10 Então Rute se inclinou e, encostando o rosto no chão, disse a Boaz: — Por que o senhor está me favorecendo e se importa comigo, se eu sou uma estrangeira?
11 Bôas lah: “Bu nkoch ma gâp lĕ rngôch nau ay jan ma po ay, jêh sai ay khât nơh, ay dơi ntlơi mê̆ bơ̆, ndrel ma bri ƀon ay nơm, du gŭ ndrel mpôl i ay mâu vay năl bơh ntơm nơh.
11 Boaz respondeu: — Já me contaram tudo o que você fez pela sua sogra, depois que você perdeu o marido. Sei que você deixou pai, mãe e a terra onde nasceu e veio para um povo que antes disso você não conhecia.
12 Ăn Brah Yêhôva plơng jan ueh ma ay, yor ma ndơ ueh i ay lĕ jan nơh. Ăn Brah Yêhôva i brah phung Israel yơk mbah nkhôm ndơ ŏk ma ay, yorlah ay ran gŭ nde ta Păng tâm ban ma kon iăr ran gŭ ta nâm nar me păng”.
12 O Senhor lhe pague pelo bem que você fez. Que você receba uma grande recompensa do Senhor , Deus de Israel, sob cujas asas você veio buscar refúgio.
13 Rut lah: “Ơ kôranh, may geh nuih n'hâm ueh ma gâp hô ngăn, may lĕ rthi gâp, bol lah gâp bunuyh gŭ ta nâm oh mon bu ur may kađôi, may hôm ngơi ueh ma gâp ngăn”.
13 Então Rute disse: — Meu caro senhor, você está me favorecendo muito, pois me consolou e falou ao coração desta sua serva, e eu nem mesmo sou como uma das suas servas.
14 Nôk sông sa, Bôas lah ma Rut: “Hô̆ sa nŭmpăng lŭp đah dak lŭp dja!” Jêh ri Rut gŭ ndrel mpôl oh mon nây, Bôas ndơ̆ mbo ge lĕ jêh vŏr ăn păng, păng sa tât hơm, hôm rmeh đŏng, jêh ri păng prăp.
14 Na hora de comer, Boaz disse a Rute: — Venha para cá e coma do pão. Molhe o seu bocado no vinho. Ela se sentou ao lado dos ceifeiros, e Boaz lhe deu grãos tostados de cereais. Ela comeu até ficar satisfeita, e ainda sobrou.
15 Jêh sông sa ri păng dâk brô̆ dônh tay ba, Bôas lah ma mpôl oh mon păng: “Ăn păng dônh ba ta ntŭk i bun nây đŏng, lơi ôh buay păng!
15 Quando ela se levantou para ir apanhar espigas, Boaz deu esta ordem aos seus servos: — Deixem que ela apanhe espigas até no meio dos feixes e não sejam rudes com ela.
16 Ntŭp ba bơh nchăp ƀă, ăn păng dônh, lơi ôh lah păng!”
16 Tirem também algumas espigas dos feixes e deixem cair, para que ela as apanhe, e não a repreendam.
17 Jêh ri păng dônh ba n'ho ma tât kêng măng, plên ba i nây bơi ma bêng sah.
17 E assim Rute esteve apanhando espigas naquele campo até de tarde. Depois debulhou o que havia apanhado, e foi quase vinte litros de cevada.
18 Păng anh ba i nây sât a ƀon nhhơ ăn i po păng say, n'ho ma ndjôt ndơ sông sa i rmeh nơh ndơ̆ ăn ma i po păng đŏng.
18 Ela pegou o cereal e voltou para a cidade. E a sogra viu o quanto de cereal ela havia conseguido apanhar. Rute também deu para a sogra a comida que lhe havia sobrado, depois que ela comeu até ficar satisfeita.
19 Po păng ôp: “Nar dja bu moh mir ƀe dônh hă? Ăn Brah Yêhôva ăn nau geh jêng ma păng i geh nuih n'hâm lŏng ma ƀe!” Jêh ri Rut nkoch ma po păng: “Nar dja gâp dônh ba ta mir bu klô rnha Bôas, u ê̆”.
19 Então Noemi perguntou: — Onde você foi colher hoje? Onde trabalhou? Bendito seja aquele que acolheu você com tanta generosidade! E Rute contou à sua sogra onde havia trabalhado. E acrescentou: — O nome do homem com quem trabalhei hoje é Boaz.
20 Naômi ơh ma i măn păng: “Gâp dăn Brah Yêhôva ăn nau geh jêng ma păng! Brah Yêhôva geh nuih n'hâm ueh răp jăp, hôm kah gĭt nau Păng rŏng nâp ma bunuyh hôm rêh, bol lah bunuyh lĕ khât đŏng!” Naômi ngơi tay: “Bu klô i nây jêng băl mpôl bân, jêng du huê bunuyh ndơn mât uănh bân”.
20 Então Noemi disse à sua nora: — Que ele seja abençoado pelo E Noemi acrescentou: — Esse homem é nosso parente chegado e um dos nossos resgatadores.
21 Rut i phung Môăp nây ơh: “N'ho păng đă gâp gŭ dônh ba ndrel oh mon păng tât jêh rek ba ro”.
21 Então Rute, a moabita, disse: — Ele também me disse que eu posso continuar com os servos dele, até que eles terminem de fazer a colheita.
22 Jêh ri Naômi ngơi tay ma i măn păng: “Ƀe gŭ dônh ba ndrel oh mon bu ur Bôas nây ueh ngăn! Lah ƀe brô̆ mir bu êng klach lah bu jan djơh ma ƀe”.
22 Noemi respondeu: — É melhor mesmo que você vá com as servas dele, minha filha. Noutro campo, poderiam maltratar você.
23 Ăp nar ăp nar Rut gŭ dônh ba ndrel oh mon Bôas nây, a măng măng păng sât gŭ chuanh i po păng đŏng, n'ho ma tât lĕ rek ba i nây.
23 Assim Rute ficou na companhia das servas de Boaz, para apanhar espigas, até que a colheita da cevada e do trigo se acabou. E continuou morando com a sua sogra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra