Números 11
BBA vs NTLH
1 Sɔ̃ɔ teeru Isirelibɑ bɑ kɑ Yinni Gusunɔ wɔki. Ye u nu nuɑ, yɑǹ nùn dore. Mɑ u kɑ bu mɔru kuɑ, u derɑ dɔ̃ɔ u nɑ u ben sɑnsɑnin bee tiɑ mwɑ.
1 Por estarem passando por muitas dificuldades, os israelitas começaram a se queixar a Deus, o Senhor . Quando o Senhor ouviu as suas reclamações, ficou irado e fez cair fogo em cima deles. O fogo queimou no meio deles e destruiu uma ponta do acampamento.
2 Yerɑ Isireli be, bɑ Mɔwisi wuri koosi. Mɑ u Yinni Gusunɔ kɑnɑ. Mɑ dɔ̃ɔ wi, u yɔ̃rɑ.
2 Então o povo gritou, pedindo socorro a Moisés; Moisés orou ao Senhor , e o fogo se apagou.
3 Mɑ bɑ yɑm mi yĩsiru kɑ̃ Tɑberɑ, yèn sɔ̃ dɔ̃ɔ u yɑburɑ ben suunu sɔɔ.
3 Aí puseram naquele lugar o nome de Taberá porque ali o fogo do Senhor havia queimado no meio deles.
4 Sɔ̃ɔ teeru tɔn tukobu be bɑ Isirelibɑ swĩimɑ ben ɡbɛnubu seewɑ, kɑ sere mɑɑ Isirelibɑn tii bɑ wɔkinu toruɑ bɑ mɔ̀, wɑrɑ u koo sun yɑɑ wɛ̃ su tem.
4 Havia estrangeiros viajando com os israelitas. Eles estavam com muita vontade de comer carne, e até mesmo os israelitas começaram a reclamar, dizendo: — Ah, se tivéssemos um pouco de carne para comer!
5 Domi sɑ yɑɑye swɛ̃ɛ yi sɑ rɑ rɑɑ wɑ su tem fɑɑrɑ kɑ ɡbɛsɛnu kɑ wĩɑru kɑ ɑyo kɑ ɑlumɑsɑnu kɑ ɑlumɑsɑnu ɡɑnu.
5 No Egito comíamos quanto peixe queríamos, e era de graça. E que saudades dos pepinos, dos melões, das verduras, das cebolas e dos alhos!
6 Wee tɛ̃ sɑ ɡberɑmɔ sɑǹ mɑɑ ɡɑ̃ɑnu wɑɑmɔ sɑ dimɔ mɑ n kun mɔ mɑnnɑ.
6 Mas agora acabaram-se as nossas forças. Não há mais nada para comer, e a única coisa que vemos é esse maná !
7 Mɑnnɑ ye, dĩɑ bim kpikɑ yɑ kɑ weenɛ.
7 (O maná era parecido com pequenas sementes brancas, meio amareladas. Ele caía durante a noite, com o orvalho. No dia seguinte de manhã, o povo ia apanhá-lo em volta do acampamento. Eles o moíam em moinhos ou o socavam em pilões, cozinhavam numa panela e faziam pães achatados que tinham gosto de pão assado com azeite.)
10 Mɔwisi u nuɑ mɑ Isirelibɑ bɑ wɔki yɛnu kɑ yɛnu, bwese kɛrɑ kɑ bwese kɛrɑ. Mɑ Yinni Gusunɔn mɔru seewɑ ɡem ɡem.
10 Então Moisés ouviu o choro do povo. Cada família chorava na entrada da sua barraca. O Senhor ficou muito irado . E Moisés também ficou aborrecido
11 Yerɑ Mɔwisin nukurɑ sɑnkirɑ, u Yinni Gusunɔ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑǹ kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛrɑ. Mbɑn sɔ̃nɑ ɑ kɑ mɑn nuki sɑnkumɔ mɛ, ye ɑ kɑ mɑn tɔn be nɔmu bɛriɑ.
11 e disse a Deus, o Senhor : — Por que me tens tratado tão mal? Por que estás aborrecido comigo? Por que me deste um trabalho tão pesado de dirigir todo este povo?
12 Nɛnɑ nɑ tɔn ben ɡurɑ suɑ? Nɛnɑ nɑ bu mɑrɑ? Mbɑn sɔ̃nɑ ɑ mɑn sɔ̃ɔmɔ n bu bɔkio nɡe mɛ bii mɛro u rɑ win bii bɔki, kpɑ n kɑ bu dɑ sere mi ɑ ben bɑɑbɑbɑ nɔɔ mwɛɛru kuɑ.
12 Eu não fiz este povo, nem dei à luz esta gente! Por que me pedes que faça como uma babá e os carregue no colo como criancinhas para a terra que juraste dar aos seus antepassados?
13 Mɑnɑ kon yɑɑ wɑ n tɔn beni kpuro wɛ̃. Domi wee bɑ mɑn wuri koosimɔ, bɑ mɔ̀, n bu yɑɑ wɛ̃ɛyɔ bu tem.
13 Onde poderia eu conseguir carne para dar a todo este povo? Eles vêm chorar perto de mim e dizem que querem comer carne.
14 Nɛ turo nɑǹ kpɛ̃ n bu sɔbe. Domi sɔmu ni, nu bunu.
14 Eu sozinho não posso cuidar de todo este povo; isso é demais para mim!
15 Nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ̀ n kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛrɑ, ye kɑɑ kɑ mɑn deri mɛsum, ɑ mɑn ɡoowo. A ku de nɑ n wɑ̃ɑ nɔni swɑ̃ɑru sɔɔ.
15 Se vais me tratar desse jeito, tem pena de mim e mata-me! Se gostas de mim, não deixes que eu continue sofrendo deste jeito!
16 Yinni Gusunɔ u Mɔwisi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ mɑn Isirelibɑn ɡuro ɡurobu wɑtɑ kɑ wɔku te tɑ sɑ̃ɑ wiruɡibu mɛnnɑmɑ. A de bu nɑ nɛn kuu ten mi kɑ wunɛ sɑnnu.
16 O Senhor Deus respondeu a Moisés: — Reúna para mim setenta homens, que você sabe que são líderes, entre os mais respeitados do povo de Israel; leve-os até a
17 Miyɑ nɛn tii kon nɑ n ɡɑri ko. Kon Hunde wi u wɑ̃ɑ wunɛ sɔɔn dɑm sukum wunɑ n bu wɛ̃ kpɑ bu wɑ bu nun somi ɑ kɑ tɔn be kpɑrɑ. Kpɑ bɑ kun sɑ̃ɑ wunɛ turon sɔmunu.
17 Então eu descerei e falarei com você ali; tirarei uma parte do Espírito que lhe dei e darei a eles, para que o ajudem no pesado trabalho de cuidar do povo. Assim, você não precisará fazer isso sozinho.
18 Kɑɑ Isirelibɑ sɔ̃ ɑ nɛɛ, bu tii dɛɛrɑsio siɑn sɔ̃. Bɑ koo yɑɑ tem domi nɑ ben wɔkinu nuɑ ni bɑ mɑn koosimɔ. Bɑ mɔ̀, wɑrɑ u koo bu yɑɑ wɛ̃ bu tem, domi sɑnɑm mɛ bɑ wɑ̃ɑ Eɡibitiɔ bɑ ye kpuro mɔ. Adɑmɑ tɛ̃ nɛ, Yinni Gusunɔ kon bu yɑɑ wɛ̃.
18 Agora diga ao povo o seguinte: “Purifiquem-se para amanhã; vocês vão comer carne. O Senhor ouviu vocês chorando e dizendo que queriam carne e que passavam bem no Egito. Por isso o Senhor lhes dará carne, e vocês a comerão.
19 N ǹ sɔ̃ɔ teeru tɔnɑ bɑ koo ye tem, ǹ kun mɛ, sɔ̃ɔ yiru, ǹ kun mɛ, sɔ̃ɔ nɔɔbu, ǹ kun mɛ sɔ̃ɔ wɔkuru, ǹ kun mɛ, sɔ̃ɔ yɛndu.
19 E não comerão só um dia, nem dois, nem cinco, nem dez, nem vinte,
20 Suru ɡirɑ bɑ koo ye tem sere yu yɑri ben wɛ̃run di, yu bu tusi. Domi bɑ nɛ, Yinni Gusunɔ yinɑ, nɛ wi nɑ wɑ̃ɑ ben suunu sɔɔ. Bɑ mɑn wɔkisi bɑ mɔ̀, mbɑn sɔ̃nɑ bɑ yɑrɑ Eɡibitin di.
20 mas durante um mês inteiro, até que saia pelos seus narizes, e vocês ficarem com nojo. Pois vocês rejeitaram o Senhor , que está no meio de vocês, e se queixaram, dizendo que nunca deveriam ter saído do Egito.”
21 Mɔwisi u Yinni Gusunɔ wisɑ u nɛɛ, tɔn durɔbu nɔrɔbun subɑ nɑtɑwɑ (600.000) Isirelibɑ bɑ sɑ̃ɑ, bèn suunu sɔɔ nɑ wɑ̃ɑ. Yerɑ ɑ nɛɛ, kɑɑ bu yɑɑ wɛ̃ bu tem sere suru ɡirɑ mɑm mɑm?
21 Moisés disse: — Estou levando seiscentos mil homens, e tu dizes que vais dar a essa gente carne para comer o mês inteiro?
22 Domi wee, bɑɑ sɑ̀ n bɛsɛn yɑ̃ɑnu kɑ kɛtɛbɑ kpuro ɡo, ǹ kun mɛ su nim wɔ̃kun swɛ̃ɛ kpuro mwɛɛri, ye kpuro yɑǹ bu turi.
22 Onde haveria tantas ovelhas e vacas para matar a fim de que todos ficassem satisfeitos? Será que todos os peixes do mar juntos poderiam alimentar essa gente?
23 Yinni Gusunɔ u Mɔwisi wisɑ u nɛɛ, ɑ tɑmɑɑ nɛ nɔm kpiribuɡiiwɑ? Tɛ̃ kɑɑ wɑ ye nɑ nun sɔ̃ɔwɑ yɑ̀ kun koo koorɑ.
23 Porém o Senhor Deus respondeu a Moisés: — Será que eu tenho tão pouco poder? Agora mesmo você verá se o que eu disse vai acontecer ou não.
24 Mɑ Mɔwisi u yɑrɑ u dɑ u Yinni Gusunɔn ɡɑri yi tɔn be sɔ̃ɔwɑ. U Isirelibɑn ɡuro ɡurobu wɑtɑ kɑ wɔkuru mɛnnɑ. Mɑ u derɑ bɑ sinɑ bɑ kɑ kuu te sikerenɑ.
24 Então Moisés saiu e contou ao povo o que o Senhor tinha dito. Ele reuniu setenta líderes do povo e os pôs ao redor da Tenda.
25 Yinni Gusunɔ u sɑrɑmɑ ɡuru wii wuroru sɔɔ. Mɑ u kɑ Mɔwisi ɡɑri kuɑ. Mɑ u Hunde ye u Mɔwisi wɛ̃n dɑm sukum suɑ u ɡuro ɡuro be wɛ̃. Mɑ ɡuro ɡuro be, bɑ sɑ̃ɑru wɔri nɡe Gusunɔn sɔmɔbu, ɑdɑmɑ n ǹ kɑ tɛ.
25 Aí o Senhor desceu na nuvem e falou com ele. Deus tirou uma parte do Espírito que tinha dado a Moisés e deu aos setenta líderes. Quando o Espírito veio sobre eles, eles começaram a falar alto como profetas ; porém isso durou pouco tempo.
26 Ben yiru ɡɑbu Ɛlidɑdi kɑ Mɛdɑdi bɑ sinɑ ben sɑnsɑniɔ, bɑǹ de Yinni Gusunɔn kuu ten mi. Adɑmɑ kɑ mɛ, Hunde u bu yɔɔwɑ. Mɑ bɑ mɑɑ sɑ̃ɑru mɔ̀ sɑnsɑni mi.
26 Dois dos setenta líderes ficaram no acampamento e não foram até a Tenda Sagrada. Um se chamava Eldade, e o outro, Medade. O Espírito veio sobre eles, e eles também começaram a falar alto como profetas.
27 Yerɑ ɑluwɑɑsi ɡoo u seewɑ u dɑ u ye Mɔwisi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee Ɛlidɑdi kɑ Mɛdɑdi bɑ sɑ̃ɑru mɔ̀ nɡe Gusunɔn sɔmɔbu bɛsɛn sɑnsɑniɔ.
27 Então um rapaz foi correndo contar que Eldade e Medade estavam profetizando no acampamento.
28 Yerɑ Yosue Nunin bii, wi u sɑ̃ɑ Mɔwisin sɔm kowo sɑɑ win ɑluwɑɑsi piiburun di, u Mɔwisi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛn yinni, ɑ bu yinɑrio bu sɑ̃ɑ te ko.
28 Aí Josué, filho de Num, que desde a sua mocidade era auxiliar de Moisés, foi logo dizendo: — Moisés, meu chefe, não deixe que eles façam isso!
29 Mɔwisi u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ nisinu mɔ̀wɑ nɛn sɔ̃? Gusunɔ u de win Hunde yu du Isirelibɑ kpuro sɔɔ, kpɑ bu ko win sɔmɔbu.
29 Moisés respondeu: — Por que você está preocupado com os meus direitos, quando eu é que deveria estar? Eu gostaria que o
30 Yen biru Mɔwisi kɑ ɡuro ɡuro be, bɑ doonɑ sɑnsɑni yen min di.
30 Depois Moisés e os setenta líderes do povo de Israel voltaram para o acampamento.
31 Yerɑ Yinni Gusunɔ u woo seeyɑ sɑɑ nim wɔ̃kun di. Mɑ woo ɡe, ɡɑ kɑ kusunu nɑ nu tɛriɑ sɑnsɑni ye sɔɔ kpuro nɡe sɔ̃ɔ teerun sɑnum sɑkɑ. Kusu ni, nu tem wukiriwɑ ɡɔm soonu yirun sɑkɑ.
31 De repente, o Senhor mandou um vento que trouxe do mar bandos de codornas. Elas caíram no acampamento e em volta, em todas as direções, a uma distância de uns trinta quilômetros; e cobriram o chão em montes de quase um metro de altura.
32 Tɔ̃ɔ te, bɑ kusunu ɡurɑwɑ sere kɑ wɔ̃kurɔ. Yen sisiru bɑ mɑɑ ɡurɑ. Be bɑ ɡurɑ fiiko, berɑ bɑ kilo nɔrɔm nɔrɔm subɑ dɑbinu ɡurɑ. Mɑ bɑ kusu ni tɛriɑ bɑ kɑ ben sɑnsɑni sikerenɑ.
32 Assim, todo aquele dia, toda aquela noite e todo o dia seguinte o povo trabalhou catando codornas; ninguém juntou menos de mil quilos. E espalharam as codornas ao redor do acampamento para secar.
33 Sɑnɑm mɛ bɑ kusu ni nɔɔ kpɛ̃ɛ, yerɑ Yinni Gusunɔn mɔru seewɑ mɑ u Isirelibɑ nɔni swɑ̃ɑ bɑkɑru kpɛ̃ɛ.
33 Quando ainda havia muita carne para comer, o Senhor ficou irado com o povo e os castigou com uma terrível epidemia, que matou muita gente.
34 Mɑ bɑ yɑm mi yĩsiru kɑ̃ kɔdɛn sikiru. Domi miyɑ bɑ bu sikɑ be bɑ binɛ kuɑ too yɑɑ ye sɔɔ.
34 Por isso puseram naquele lugar o nome de Quibrote-Ataavá, que quer dizer “As Sepulturas do Desejo”; pois ali foram sepultadas as pessoas que estavam loucas de vontade de comer carne.
35 Sɑɑ min diyɑ Isirelibɑ bɑ seewɑ bɑ dɑ Hɑserɔtuɔ. Mɑ bɑ yɔ̃rɑ mi.
35 Depois os israelitas foram até Hazerote e acamparam ali.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?