Números 11
BBA vs ARA
1 Sɔ̃ɔ teeru Isirelibɑ bɑ kɑ Yinni Gusunɔ wɔki. Ye u nu nuɑ, yɑǹ nùn dore. Mɑ u kɑ bu mɔru kuɑ, u derɑ dɔ̃ɔ u nɑ u ben sɑnsɑnin bee tiɑ mwɑ.
1 Queixou-se o povo de sua sorte aos ouvidos do Senhor ; ouvindo-o o Senhor , acendeu-se-lhe a ira, e fogo do Senhor ardeu entre eles e consumiu extremidades do arraial.
2 Yerɑ Isireli be, bɑ Mɔwisi wuri koosi. Mɑ u Yinni Gusunɔ kɑnɑ. Mɑ dɔ̃ɔ wi, u yɔ̃rɑ.
2 Então, o povo clamou a Moisés, e, orando este ao Senhor , o fogo se apagou.
3 Mɑ bɑ yɑm mi yĩsiru kɑ̃ Tɑberɑ, yèn sɔ̃ dɔ̃ɔ u yɑburɑ ben suunu sɔɔ.
3 Pelo que chamou aquele lugar Taberá, porque o fogo do Senhor se acendera entre eles.
4 Sɔ̃ɔ teeru tɔn tukobu be bɑ Isirelibɑ swĩimɑ ben ɡbɛnubu seewɑ, kɑ sere mɑɑ Isirelibɑn tii bɑ wɔkinu toruɑ bɑ mɔ̀, wɑrɑ u koo sun yɑɑ wɛ̃ su tem.
4 E o populacho que estava no meio deles veio a ter grande desejo das comidas dos egípcios; pelo que os filhos de Israel tornaram a chorar e também disseram: Quem nos dará carne a comer?
5 Domi sɑ yɑɑye swɛ̃ɛ yi sɑ rɑ rɑɑ wɑ su tem fɑɑrɑ kɑ ɡbɛsɛnu kɑ wĩɑru kɑ ɑyo kɑ ɑlumɑsɑnu kɑ ɑlumɑsɑnu ɡɑnu.
5 Lembramo-nos dos peixes que, no Egito, comíamos de graça; dos pepinos, dos melões, dos alhos silvestres, das cebolas e dos alhos.
6 Wee tɛ̃ sɑ ɡberɑmɔ sɑǹ mɑɑ ɡɑ̃ɑnu wɑɑmɔ sɑ dimɔ mɑ n kun mɔ mɑnnɑ.
6 Agora, porém, seca-se a nossa alma, e nenhuma coisa vemos senão este maná.
7 Mɑnnɑ ye, dĩɑ bim kpikɑ yɑ kɑ weenɛ.
7 Era o maná como semente de coentro, e a sua aparência, semelhante à de bdélio.
8 — ausente —
8 Espalhava-se o povo, e o colhia, e em moinhos o moía ou num gral o pisava, e em panelas o cozia, e dele fazia bolos; o seu sabor era como o de bolos amassados com azeite.
9 — ausente —
9 Quando, de noite, descia o orvalho sobre o arraial, sobre este também caía o maná.
10 Mɔwisi u nuɑ mɑ Isirelibɑ bɑ wɔki yɛnu kɑ yɛnu, bwese kɛrɑ kɑ bwese kɛrɑ. Mɑ Yinni Gusunɔn mɔru seewɑ ɡem ɡem.
10 Então, Moisés ouviu chorar o povo por famílias, cada um à porta de sua tenda; e a ira do Senhor grandemente se acendeu, e pareceu mal aos olhos de Moisés.
11 Yerɑ Mɔwisin nukurɑ sɑnkirɑ, u Yinni Gusunɔ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑǹ kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛrɑ. Mbɑn sɔ̃nɑ ɑ kɑ mɑn nuki sɑnkumɔ mɛ, ye ɑ kɑ mɑn tɔn be nɔmu bɛriɑ.
11 Disse Moisés ao Senhor : Por que fizeste mal a teu servo, e por que não achei favor aos teus olhos, visto que puseste sobre mim a carga de todo este povo?
12 Nɛnɑ nɑ tɔn ben ɡurɑ suɑ? Nɛnɑ nɑ bu mɑrɑ? Mbɑn sɔ̃nɑ ɑ mɑn sɔ̃ɔmɔ n bu bɔkio nɡe mɛ bii mɛro u rɑ win bii bɔki, kpɑ n kɑ bu dɑ sere mi ɑ ben bɑɑbɑbɑ nɔɔ mwɛɛru kuɑ.
12 Concebi eu, porventura, todo este povo? Dei-o eu à luz, para que me digas: Leva-o ao teu colo, como a ama leva a criança que mama, à terra que, sob juramento, prometeste a seus pais?
13 Mɑnɑ kon yɑɑ wɑ n tɔn beni kpuro wɛ̃. Domi wee bɑ mɑn wuri koosimɔ, bɑ mɔ̀, n bu yɑɑ wɛ̃ɛyɔ bu tem.
13 Donde teria eu carne para dar a todo este povo? Pois chora diante de mim, dizendo: Dá-nos carne que possamos comer.
14 Nɛ turo nɑǹ kpɛ̃ n bu sɔbe. Domi sɔmu ni, nu bunu.
14 Eu sozinho não posso levar todo este povo, pois me é pesado demais.
15 Nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ̀ n kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛrɑ, ye kɑɑ kɑ mɑn deri mɛsum, ɑ mɑn ɡoowo. A ku de nɑ n wɑ̃ɑ nɔni swɑ̃ɑru sɔɔ.
15 Se assim me tratas, mata-me de uma vez, eu te peço, se tenho achado favor aos teus olhos; e não me deixes ver a minha miséria.
16 Yinni Gusunɔ u Mɔwisi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ mɑn Isirelibɑn ɡuro ɡurobu wɑtɑ kɑ wɔku te tɑ sɑ̃ɑ wiruɡibu mɛnnɑmɑ. A de bu nɑ nɛn kuu ten mi kɑ wunɛ sɑnnu.
16 Disse o Senhor a Moisés: Ajunta-me setenta homens dos anciãos de Israel, que sabes serem anciãos e superintendentes do povo; e os trarás perante a tenda da congregação, para que assistam ali contigo.
17 Miyɑ nɛn tii kon nɑ n ɡɑri ko. Kon Hunde wi u wɑ̃ɑ wunɛ sɔɔn dɑm sukum wunɑ n bu wɛ̃ kpɑ bu wɑ bu nun somi ɑ kɑ tɔn be kpɑrɑ. Kpɑ bɑ kun sɑ̃ɑ wunɛ turon sɔmunu.
17 Então, descerei e ali falarei contigo; tirarei do Espírito que está sobre ti e o porei sobre eles; e contigo levarão a carga do povo, para que não a leves tu somente.
18 Kɑɑ Isirelibɑ sɔ̃ ɑ nɛɛ, bu tii dɛɛrɑsio siɑn sɔ̃. Bɑ koo yɑɑ tem domi nɑ ben wɔkinu nuɑ ni bɑ mɑn koosimɔ. Bɑ mɔ̀, wɑrɑ u koo bu yɑɑ wɛ̃ bu tem, domi sɑnɑm mɛ bɑ wɑ̃ɑ Eɡibitiɔ bɑ ye kpuro mɔ. Adɑmɑ tɛ̃ nɛ, Yinni Gusunɔ kon bu yɑɑ wɛ̃.
18 Dize ao povo: Santificai-vos para amanhã e comereis carne; porquanto chorastes aos ouvidos do Senhor , dizendo: Quem nos dará carne a comer? Íamos bem no Egito. Pelo que o Senhor vos dará carne, e comereis.
19 N ǹ sɔ̃ɔ teeru tɔnɑ bɑ koo ye tem, ǹ kun mɛ, sɔ̃ɔ yiru, ǹ kun mɛ, sɔ̃ɔ nɔɔbu, ǹ kun mɛ sɔ̃ɔ wɔkuru, ǹ kun mɛ, sɔ̃ɔ yɛndu.
19 Não comereis um dia, nem dois dias, nem cinco, nem dez, nem ainda vinte;
20 Suru ɡirɑ bɑ koo ye tem sere yu yɑri ben wɛ̃run di, yu bu tusi. Domi bɑ nɛ, Yinni Gusunɔ yinɑ, nɛ wi nɑ wɑ̃ɑ ben suunu sɔɔ. Bɑ mɑn wɔkisi bɑ mɔ̀, mbɑn sɔ̃nɑ bɑ yɑrɑ Eɡibitin di.
20 mas um mês inteiro, até vos sair pelos narizes, até que vos enfastieis dela, porquanto rejeitastes o Senhor , que está no meio de vós, e chorastes diante dele, dizendo: Por que saímos do Egito?
21 Mɔwisi u Yinni Gusunɔ wisɑ u nɛɛ, tɔn durɔbu nɔrɔbun subɑ nɑtɑwɑ (600.000) Isirelibɑ bɑ sɑ̃ɑ, bèn suunu sɔɔ nɑ wɑ̃ɑ. Yerɑ ɑ nɛɛ, kɑɑ bu yɑɑ wɛ̃ bu tem sere suru ɡirɑ mɑm mɑm?
21 Respondeu Moisés: Seiscentos mil homens de pé é este povo no meio do qual estou; e tu disseste: Dar-lhes-ei carne, e a comerão um mês inteiro.
22 Domi wee, bɑɑ sɑ̀ n bɛsɛn yɑ̃ɑnu kɑ kɛtɛbɑ kpuro ɡo, ǹ kun mɛ su nim wɔ̃kun swɛ̃ɛ kpuro mwɛɛri, ye kpuro yɑǹ bu turi.
22 Matar-se-ão para eles rebanhos de ovelhas e de gado que lhes bastem? Ou se ajuntarão para eles todos os peixes do mar que lhes bastem?
23 Yinni Gusunɔ u Mɔwisi wisɑ u nɛɛ, ɑ tɑmɑɑ nɛ nɔm kpiribuɡiiwɑ? Tɛ̃ kɑɑ wɑ ye nɑ nun sɔ̃ɔwɑ yɑ̀ kun koo koorɑ.
23 Porém o Senhor respondeu a Moisés: Ter-se-ia encurtado a mão do Senhor ? Agora mesmo, verás se se cumprirá ou não a minha palavra!
24 Mɑ Mɔwisi u yɑrɑ u dɑ u Yinni Gusunɔn ɡɑri yi tɔn be sɔ̃ɔwɑ. U Isirelibɑn ɡuro ɡurobu wɑtɑ kɑ wɔkuru mɛnnɑ. Mɑ u derɑ bɑ sinɑ bɑ kɑ kuu te sikerenɑ.
24 Saiu, pois, Moisés, e referiu ao povo as palavras do Senhor , e ajuntou setenta homens dos anciãos do povo, e os pôs ao redor da tenda.
25 Yinni Gusunɔ u sɑrɑmɑ ɡuru wii wuroru sɔɔ. Mɑ u kɑ Mɔwisi ɡɑri kuɑ. Mɑ u Hunde ye u Mɔwisi wɛ̃n dɑm sukum suɑ u ɡuro ɡuro be wɛ̃. Mɑ ɡuro ɡuro be, bɑ sɑ̃ɑru wɔri nɡe Gusunɔn sɔmɔbu, ɑdɑmɑ n ǹ kɑ tɛ.
25 Então, o Senhor desceu na nuvem e lhe falou; e, tirando do Espírito que estava sobre ele, o pôs sobre aqueles setenta anciãos; quando o Espírito repousou sobre eles, profetizaram; mas, depois, nunca mais.
26 Ben yiru ɡɑbu Ɛlidɑdi kɑ Mɛdɑdi bɑ sinɑ ben sɑnsɑniɔ, bɑǹ de Yinni Gusunɔn kuu ten mi. Adɑmɑ kɑ mɛ, Hunde u bu yɔɔwɑ. Mɑ bɑ mɑɑ sɑ̃ɑru mɔ̀ sɑnsɑni mi.
26 Porém, no arraial, ficaram dois homens; um se chamava Eldade, e o outro, Medade. Repousou sobre eles o Espírito, porquanto estavam entre os inscritos, ainda que não saíram à tenda; e profetizavam no arraial.
27 Yerɑ ɑluwɑɑsi ɡoo u seewɑ u dɑ u ye Mɔwisi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee Ɛlidɑdi kɑ Mɛdɑdi bɑ sɑ̃ɑru mɔ̀ nɡe Gusunɔn sɔmɔbu bɛsɛn sɑnsɑniɔ.
27 Então, correu um moço, e o anunciou a Moisés, e disse: Eldade e Medade profetizam no arraial.
28 Yerɑ Yosue Nunin bii, wi u sɑ̃ɑ Mɔwisin sɔm kowo sɑɑ win ɑluwɑɑsi piiburun di, u Mɔwisi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛn yinni, ɑ bu yinɑrio bu sɑ̃ɑ te ko.
28 Josué, filho de Num, servidor de Moisés, um dos seus escolhidos, respondeu e disse: Moisés, meu senhor, proíbe-lho.
29 Mɔwisi u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ nisinu mɔ̀wɑ nɛn sɔ̃? Gusunɔ u de win Hunde yu du Isirelibɑ kpuro sɔɔ, kpɑ bu ko win sɔmɔbu.
29 Porém Moisés lhe disse: Tens tu ciúmes por mim? Tomara todo o povo do Senhor fosse profeta, que o Senhor lhes desse o seu Espírito!
30 Yen biru Mɔwisi kɑ ɡuro ɡuro be, bɑ doonɑ sɑnsɑni yen min di.
30 Depois, Moisés se recolheu ao arraial, ele e os anciãos de Israel.
31 Yerɑ Yinni Gusunɔ u woo seeyɑ sɑɑ nim wɔ̃kun di. Mɑ woo ɡe, ɡɑ kɑ kusunu nɑ nu tɛriɑ sɑnsɑni ye sɔɔ kpuro nɡe sɔ̃ɔ teerun sɑnum sɑkɑ. Kusu ni, nu tem wukiriwɑ ɡɔm soonu yirun sɑkɑ.
31 Então, soprou um vento do Senhor , e trouxe codornizes do mar, e as espalhou pelo arraial quase caminho de um dia, ao seu redor, cerca de dois côvados sobre a terra.
32 Tɔ̃ɔ te, bɑ kusunu ɡurɑwɑ sere kɑ wɔ̃kurɔ. Yen sisiru bɑ mɑɑ ɡurɑ. Be bɑ ɡurɑ fiiko, berɑ bɑ kilo nɔrɔm nɔrɔm subɑ dɑbinu ɡurɑ. Mɑ bɑ kusu ni tɛriɑ bɑ kɑ ben sɑnsɑni sikerenɑ.
32 Levantou-se o povo todo aquele dia, e a noite, e o outro dia e recolheu as codornizes; o que menos colheu teve dez ômeres; e as estenderam para si ao redor do arraial.
33 Sɑnɑm mɛ bɑ kusu ni nɔɔ kpɛ̃ɛ, yerɑ Yinni Gusunɔn mɔru seewɑ mɑ u Isirelibɑ nɔni swɑ̃ɑ bɑkɑru kpɛ̃ɛ.
33 Estava ainda a carne entre os seus dentes, antes que fosse mastigada, quando se acendeu a ira do Senhor contra o povo, e o feriu com praga mui grande.
34 Mɑ bɑ yɑm mi yĩsiru kɑ̃ kɔdɛn sikiru. Domi miyɑ bɑ bu sikɑ be bɑ binɛ kuɑ too yɑɑ ye sɔɔ.
34 Pelo que o nome daquele lugar se chamou Quibrote-Hataavá, porquanto ali enterraram o povo que teve o desejo das comidas dos egípcios.
35 Sɑɑ min diyɑ Isirelibɑ bɑ seewɑ bɑ dɑ Hɑserɔtuɔ. Mɑ bɑ yɔ̃rɑ mi.
35 De Quibrote-Hataavá partiu o povo para Hazerote e ali ficou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?