Números 11
BBA vs BKJ
1 Sɔ̃ɔ teeru Isirelibɑ bɑ kɑ Yinni Gusunɔ wɔki. Ye u nu nuɑ, yɑǹ nùn dore. Mɑ u kɑ bu mɔru kuɑ, u derɑ dɔ̃ɔ u nɑ u ben sɑnsɑnin bee tiɑ mwɑ.
1 E quando o povo se queixou, isso desagradou ao SENHOR, e o SENHOR ouviu isto; e a sua ira se acendeu, e o fogo do SENHOR ardeu entre eles, e consumiu os que estavam nas partes mais distantes do acampamento.
2 Yerɑ Isireli be, bɑ Mɔwisi wuri koosi. Mɑ u Yinni Gusunɔ kɑnɑ. Mɑ dɔ̃ɔ wi, u yɔ̃rɑ.
2 E o povo clamou a Moisés, e quando Moisés orou ao SENHOR, o fogo se apagou.
3 Mɑ bɑ yɑm mi yĩsiru kɑ̃ Tɑberɑ, yèn sɔ̃ dɔ̃ɔ u yɑburɑ ben suunu sɔɔ.
3 E ele chamou aquele lugar de Taberá, porque o fogo do SENHOR acendera entre eles.
4 Sɔ̃ɔ teeru tɔn tukobu be bɑ Isirelibɑ swĩimɑ ben ɡbɛnubu seewɑ, kɑ sere mɑɑ Isirelibɑn tii bɑ wɔkinu toruɑ bɑ mɔ̀, wɑrɑ u koo sun yɑɑ wɛ̃ su tem.
4 E no meio deles havia alguns estrangeiros que sentiram um anseio, e os filhos de Israel também choraram outra vez, e perguntaram: Quem nos dará carne para comer?
5 Domi sɑ yɑɑye swɛ̃ɛ yi sɑ rɑ rɑɑ wɑ su tem fɑɑrɑ kɑ ɡbɛsɛnu kɑ wĩɑru kɑ ɑyo kɑ ɑlumɑsɑnu kɑ ɑlumɑsɑnu ɡɑnu.
5 Nós nos lembramos dos peixes que comíamos livremente no Egito; e os pepinos, e os melões, e os alhos-porros, e as cebolas, e os alhos.
6 Wee tɛ̃ sɑ ɡberɑmɔ sɑǹ mɑɑ ɡɑ̃ɑnu wɑɑmɔ sɑ dimɔ mɑ n kun mɔ mɑnnɑ.
6 Mas agora a nossa alma está seca; não há nada além deste maná, diante dos nossos olhos.
7 Mɑnnɑ ye, dĩɑ bim kpikɑ yɑ kɑ weenɛ.
7 E o maná era como semente de coentro, e a sua cor como a cor do bdélio.
8 — ausente —
8 E o povo ia e o colhia, e o moía em moinhos ou esmagava em pilões, e o cozinhava em panelas, e fazia bolos deles; e o seu sabor era como o do azeite fresco.
9 — ausente —
9 E quando caía o orvalho sobre o acampamento, à noite, o maná descia sobre ele.
10 Mɔwisi u nuɑ mɑ Isirelibɑ bɑ wɔki yɛnu kɑ yɛnu, bwese kɛrɑ kɑ bwese kɛrɑ. Mɑ Yinni Gusunɔn mɔru seewɑ ɡem ɡem.
10 Então, Moisés ouviu o povo chorar, as suas famílias, cada homem à porta da sua tenda; e a ira do SENHOR se acendeu grandemente. Moisés também estava descontente.
11 Yerɑ Mɔwisin nukurɑ sɑnkirɑ, u Yinni Gusunɔ sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑǹ kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛrɑ. Mbɑn sɔ̃nɑ ɑ kɑ mɑn nuki sɑnkumɔ mɛ, ye ɑ kɑ mɑn tɔn be nɔmu bɛriɑ.
11 E Moisés disse ao SENHOR: Por que afligiste a teu servo, e por que não encontrei favor aos teus olhos, por qual razão colocaste os cuidados de todo este povo sobre mim?
12 Nɛnɑ nɑ tɔn ben ɡurɑ suɑ? Nɛnɑ nɑ bu mɑrɑ? Mbɑn sɔ̃nɑ ɑ mɑn sɔ̃ɔmɔ n bu bɔkio nɡe mɛ bii mɛro u rɑ win bii bɔki, kpɑ n kɑ bu dɑ sere mi ɑ ben bɑɑbɑbɑ nɔɔ mwɛɛru kuɑ.
12 Eu concebi todo este povo? Fui eu que o gerei, para que me dissesses: Leva-os no teu seio, como a ama leva a criança que ainda é amamentada à terra que juraste aos seus pais?
13 Mɑnɑ kon yɑɑ wɑ n tɔn beni kpuro wɛ̃. Domi wee bɑ mɑn wuri koosimɔ, bɑ mɔ̀, n bu yɑɑ wɛ̃ɛyɔ bu tem.
13 De onde eu poderia obter carne para dar a todo este povo? Porque choram a mim, e dizem: Dá-nos carne para que possamos comer.
14 Nɛ turo nɑǹ kpɛ̃ n bu sɔbe. Domi sɔmu ni, nu bunu.
14 Eu sozinho não sou capaz de suportar com todo este povo, porque isto é pesado demais para mim.
15 Nɑ nun kɑnɑmɔ, ɑ̀ n kɑ mɑn nɔnu ɡeu mɛɛrɑ, ye kɑɑ kɑ mɑn deri mɛsum, ɑ mɑn ɡoowo. A ku de nɑ n wɑ̃ɑ nɔni swɑ̃ɑru sɔɔ.
15 E, se ages assim comigo, eu te peço, mata-me se encontrei favor aos teus olhos; e não me deixes ver a minha desgraça.
16 Yinni Gusunɔ u Mɔwisi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ mɑn Isirelibɑn ɡuro ɡurobu wɑtɑ kɑ wɔku te tɑ sɑ̃ɑ wiruɡibu mɛnnɑmɑ. A de bu nɑ nɛn kuu ten mi kɑ wunɛ sɑnnu.
16 E o SENHOR disse a Moisés: Reúne para mim setenta homens dos anciãos de Israel, a quem conheces como anciãos do povo e seus oficiais; e traze-os ao tabernáculo da congregação, para que possam ficar ali contigo.
17 Miyɑ nɛn tii kon nɑ n ɡɑri ko. Kon Hunde wi u wɑ̃ɑ wunɛ sɔɔn dɑm sukum wunɑ n bu wɛ̃ kpɑ bu wɑ bu nun somi ɑ kɑ tɔn be kpɑrɑ. Kpɑ bɑ kun sɑ̃ɑ wunɛ turon sɔmunu.
17 E eu descerei, e ali falarei contigo, e tirarei do espírito que está sobre ti, e o colocarei sobre eles; e eles levarão contigo a carga do povo, para que não a leves sozinho.
18 Kɑɑ Isirelibɑ sɔ̃ ɑ nɛɛ, bu tii dɛɛrɑsio siɑn sɔ̃. Bɑ koo yɑɑ tem domi nɑ ben wɔkinu nuɑ ni bɑ mɑn koosimɔ. Bɑ mɔ̀, wɑrɑ u koo bu yɑɑ wɛ̃ bu tem, domi sɑnɑm mɛ bɑ wɑ̃ɑ Eɡibitiɔ bɑ ye kpuro mɔ. Adɑmɑ tɛ̃ nɛ, Yinni Gusunɔ kon bu yɑɑ wɛ̃.
18 E dize ao povo: Santificai-vos para amanhã e comereis carne, porque chorastes aos ouvidos do SENHOR, dizendo: Quem nos dará carne para comer? Porque tudo ia bem conosco no Egito; e por isso o SENHOR vos dará carne, e comereis.
19 N ǹ sɔ̃ɔ teeru tɔnɑ bɑ koo ye tem, ǹ kun mɛ, sɔ̃ɔ yiru, ǹ kun mɛ, sɔ̃ɔ nɔɔbu, ǹ kun mɛ sɔ̃ɔ wɔkuru, ǹ kun mɛ, sɔ̃ɔ yɛndu.
19 E não comereis um dia, nem dois dias, nem cinco dias, nem dez dias, nem vinte dias;
20 Suru ɡirɑ bɑ koo ye tem sere yu yɑri ben wɛ̃run di, yu bu tusi. Domi bɑ nɛ, Yinni Gusunɔ yinɑ, nɛ wi nɑ wɑ̃ɑ ben suunu sɔɔ. Bɑ mɑn wɔkisi bɑ mɔ̀, mbɑn sɔ̃nɑ bɑ yɑrɑ Eɡibitin di.
20 mas durante um mês inteiro, até que vos saia pelas narinas, até que vos seja repugnante, porque desprezastes o SENHOR, que está no vosso meio, e chorastes diante dele, dizendo: Por que saímos do Egito?
21 Mɔwisi u Yinni Gusunɔ wisɑ u nɛɛ, tɔn durɔbu nɔrɔbun subɑ nɑtɑwɑ (600.000) Isirelibɑ bɑ sɑ̃ɑ, bèn suunu sɔɔ nɑ wɑ̃ɑ. Yerɑ ɑ nɛɛ, kɑɑ bu yɑɑ wɛ̃ bu tem sere suru ɡirɑ mɑm mɑm?
21 E disse Moisés: O povo no meio do qual estou, são seiscentos mil homens de pé, e disseste: Eu lhes darei carne para que possam comer um mês inteiro.
22 Domi wee, bɑɑ sɑ̀ n bɛsɛn yɑ̃ɑnu kɑ kɛtɛbɑ kpuro ɡo, ǹ kun mɛ su nim wɔ̃kun swɛ̃ɛ kpuro mwɛɛri, ye kpuro yɑǹ bu turi.
22 Deveremos matar os rebanhos e o gado, para satisfazê-los? Ou todos os peixes do mar serão reunidos para eles, para satisfazê-los?
23 Yinni Gusunɔ u Mɔwisi wisɑ u nɛɛ, ɑ tɑmɑɑ nɛ nɔm kpiribuɡiiwɑ? Tɛ̃ kɑɑ wɑ ye nɑ nun sɔ̃ɔwɑ yɑ̀ kun koo koorɑ.
23 E o SENHOR disse a Moisés: Terá a mão do SENHOR ficado mais curta? Verás, agora, se a minha palavra acontecerá a ti ou não.
24 Mɑ Mɔwisi u yɑrɑ u dɑ u Yinni Gusunɔn ɡɑri yi tɔn be sɔ̃ɔwɑ. U Isirelibɑn ɡuro ɡurobu wɑtɑ kɑ wɔkuru mɛnnɑ. Mɑ u derɑ bɑ sinɑ bɑ kɑ kuu te sikerenɑ.
24 E Moisés saiu, e disse ao povo as palavras do SENHOR, e reuniu setenta homens dos anciãos do povo e os colocou ao redor do tabernáculo.
25 Yinni Gusunɔ u sɑrɑmɑ ɡuru wii wuroru sɔɔ. Mɑ u kɑ Mɔwisi ɡɑri kuɑ. Mɑ u Hunde ye u Mɔwisi wɛ̃n dɑm sukum suɑ u ɡuro ɡuro be wɛ̃. Mɑ ɡuro ɡuro be, bɑ sɑ̃ɑru wɔri nɡe Gusunɔn sɔmɔbu, ɑdɑmɑ n ǹ kɑ tɛ.
25 E o SENHOR desceu em uma nuvem, e lhe falou; e tomou do Espírito que estava sobre ele, e deu aos setenta anciãos; e sucedeu que, quando repousava sobre eles o Espírito, eles profetizaram, e não cessou.
26 Ben yiru ɡɑbu Ɛlidɑdi kɑ Mɛdɑdi bɑ sinɑ ben sɑnsɑniɔ, bɑǹ de Yinni Gusunɔn kuu ten mi. Adɑmɑ kɑ mɛ, Hunde u bu yɔɔwɑ. Mɑ bɑ mɑɑ sɑ̃ɑru mɔ̀ sɑnsɑni mi.
26 Mas ficaram dois dos homens no acampamento; um deles se chamava Eldade, e o outro Medade; e pousou sobre eles o Espírito, e eles estavam entre os inscritos, porém não foram ao tabernáculo, e eles profetizavam no acampamento.
27 Yerɑ ɑluwɑɑsi ɡoo u seewɑ u dɑ u ye Mɔwisi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee Ɛlidɑdi kɑ Mɛdɑdi bɑ sɑ̃ɑru mɔ̀ nɡe Gusunɔn sɔmɔbu bɛsɛn sɑnsɑniɔ.
27 E um jovem correu, e contou a Moisés, dizendo: Eldade e Medade estão profetizando no acampamento.
28 Yerɑ Yosue Nunin bii, wi u sɑ̃ɑ Mɔwisin sɔm kowo sɑɑ win ɑluwɑɑsi piiburun di, u Mɔwisi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɛn yinni, ɑ bu yinɑrio bu sɑ̃ɑ te ko.
28 E Josué, filho de Num, servo de Moisés, um dos seus jovens, respondeu e disse: Moisés, meu senhor, proíbe que façam isso.
29 Mɔwisi u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ nisinu mɔ̀wɑ nɛn sɔ̃? Gusunɔ u de win Hunde yu du Isirelibɑ kpuro sɔɔ, kpɑ bu ko win sɔmɔbu.
29 E Moisés lhe disse: Tens tu ciúmes por mim? Quisera Deus que todo o povo do SENHOR fosse profeta, e que o SENHOR colocasse o seu Espírito sobre eles.
30 Yen biru Mɔwisi kɑ ɡuro ɡuro be, bɑ doonɑ sɑnsɑni yen min di.
30 E Moisés o levou ao acampamento, ele e os anciãos de Israel.
31 Yerɑ Yinni Gusunɔ u woo seeyɑ sɑɑ nim wɔ̃kun di. Mɑ woo ɡe, ɡɑ kɑ kusunu nɑ nu tɛriɑ sɑnsɑni ye sɔɔ kpuro nɡe sɔ̃ɔ teerun sɑnum sɑkɑ. Kusu ni, nu tem wukiriwɑ ɡɔm soonu yirun sɑkɑ.
31 E então, veio um vento do SENHOR, e trouxe codornizes do mar, e as fez cair no acampamento, estavam um dia de viagem de um lado, e estavam um dia de viagem do outro lado, ao redor do acampamento, e era dois côvados de altura sobre a terra.
32 Tɔ̃ɔ te, bɑ kusunu ɡurɑwɑ sere kɑ wɔ̃kurɔ. Yen sisiru bɑ mɑɑ ɡurɑ. Be bɑ ɡurɑ fiiko, berɑ bɑ kilo nɔrɔm nɔrɔm subɑ dɑbinu ɡurɑ. Mɑ bɑ kusu ni tɛriɑ bɑ kɑ ben sɑnsɑni sikerenɑ.
32 E o povo se levantou todo aquele dia, e toda aquela noite, e todo o dia seguinte, e recolheu as codornizes; aquele que colhera menos, colhera dez ômeres; e as espalharam ao redor do acampamento.
33 Sɑnɑm mɛ bɑ kusu ni nɔɔ kpɛ̃ɛ, yerɑ Yinni Gusunɔn mɔru seewɑ mɑ u Isirelibɑ nɔni swɑ̃ɑ bɑkɑru kpɛ̃ɛ.
33 E quando a carne estava entre os seus dentes, e antes que fosse mastigada, a ira do SENHOR se acendeu contra o povo, e o SENHOR feriu o povo com uma praga muito grande.
34 Mɑ bɑ yɑm mi yĩsiru kɑ̃ kɔdɛn sikiru. Domi miyɑ bɑ bu sikɑ be bɑ binɛ kuɑ too yɑɑ ye sɔɔ.
34 E deu àquele lugar o nome de Quibrote-Hataavá, porque ali enterraram o povo que teve o desejo.
35 Sɑɑ min diyɑ Isirelibɑ bɑ seewɑ bɑ dɑ Hɑserɔtuɔ. Mɑ bɑ yɔ̃rɑ mi.
35 E de Quibrote-Hataavá, o povo viajou para Hazerote e ficou em Hazerote.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?