Atos 7

Õ'âkĩ̶ hɨ yeere uúkũri turi Tukano (TUONT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Estebare na ĩꞌarĩ cura paꞌia wiogʉ sẽrĩtiñaꞌcʉ niwĩ:
1 Perguntou-lhe então o sumo sacerdote: É realmente assim?
2 Cʉ̃ tojo nicã, Esteba yʉꞌticʉ niwĩ:
2 Respondeu ele: Irmãos e pais, escutai. O Deus da glória apareceu a nosso pai Abraão, quando estava na Mesopotâmia, antes de ir morar em Harã.
3 Aꞌtiro nicʉ niwĩ: “Aꞌti diꞌtare, mʉꞌʉ acawererãrẽ wijayá. Waꞌaya yʉꞌʉ mʉꞌʉrẽ diꞌta wereatjopʉ”, nicʉ niwĩ.
3 E disse-lhe: Sai de teu país e de tua parentela, e vai para a terra que eu te mostrar {Gn 12,1}.
4 Tojo nicã tʉꞌogʉ, cʉ̃ acawererã caldeo masã ye diꞌtapʉ níꞌcʉ wija, Harã́pʉ macãrĩ waꞌacʉ niwĩ. Topʉ ni, beꞌro Abrahã pacʉ wẽrĩa waꞌacʉ niwĩ. Cʉ̃ pacʉ wẽ́rĩ́ca beꞌro Õꞌacʉ̃ cʉ̃rẽ wijaduticʉ niwĩ tja, aꞌti diꞌta Judea marĩ nirõrẽ aꞌtidutigʉ.
4 Ele saiu da terra dos caldeus, e foi habitar em Harã. Dali, depois que lhe faleceu o pai, Deus o fez passar para esta terra, em que vós agora habitais.
5 Cʉ̃ aꞌtopʉ etacã, cʉ̃rẽ ne cãꞌrõacã diꞌta oꞌoticʉ niwĩ yujupʉ. Oꞌotimigʉ̃ta, “Beꞌropʉ mʉꞌʉ ye, mʉꞌʉ pãrãmerã nituriarã ye diꞌta nirõsaꞌa”, nicʉ niwĩ. Õꞌacʉ̃ tojo nícaterore Abrahã ne niꞌcʉ̃ põꞌrãmarĩcʉ niwĩ.
5 Não lhe deu nela propriedade alguma, nem sequer um palmo de terra, mas prometeu dar-lha em posse, e depois dele à sua posteridade, quando ainda não tinha filho algum.
6 Õꞌacʉ̃ cʉ̃rẽ apeye ninemocʉ niwĩ tja: “Mʉꞌʉ pãrãmerã nituriarã ape diꞌtapʉ nirãsama yujupʉ. Cuatrocientos cʉ̃ꞌmarĩ ti diꞌtacjãrã peorã nirãsama. Narẽ daꞌraduti, tãrãperãsama.
6 Eis como falou Deus: Tua descendência habitará em terra estranha e será reduzida à escravidão e maltratada pelo espaço de quatrocentos anos.
7 Yʉꞌʉ narẽ tojo weecã, ti diꞌtacjãrãrẽ buꞌiri daꞌregʉsaꞌa. Narẽ daꞌretoja, mʉꞌʉ pãrãmerã nituriarã ti diꞌtapʉ níꞌcãrã wija, yʉꞌʉre aꞌtopʉ ñubuepeorã aꞌtirãsama”, nicʉ niwĩ Õꞌacʉ̃.
7 Mas eu julgarei a nação que os dominar - diz o Senhor -, e eles sairão e me prestarão culto neste lugar {Gn 15,13s.; Ex 3,12}.
8 Cʉ̃ tojo níca beꞌro Abrahãrẽ aꞌtiro weeduticʉ niwĩ: “Nipeꞌtirã ʉmʉarẽ na õꞌrẽcjʉ yapa caserore yejecõꞌaña. Mʉsã aꞌtiro wéérã, yʉꞌʉre ĩꞌorãsaꞌa mʉsã ẽjõpeosere”, nicʉ niwĩ Õꞌacʉ̃. Tojo weegʉ Abrahã cʉ̃ macʉ̃ Isaare niꞌcã semana cʉ̃ bajuáca beꞌro cʉ̃ õꞌrẽcjʉ yapa caserore yejecõꞌacʉ niwĩ. Isaa quẽꞌrã cʉ̃ macʉ̃ Jacore tojota weecʉ niwĩ. Jacob mejãrõta weecʉ niwĩ cʉ̃ põꞌrã docere. Õꞌacʉ̃ dutiꞌcaronojõta weecãrã niwã, ni werecʉ niwĩ Esteba.
8 E deu-lhe a aliança da circuncisão. Assim, Abraão teve um filho, Isaac, e, passados oito dias, o circuncidou; e Isaac, a Jacó; e Jacó, os doze patriarcas.
9 — ausente —
9 Os patriarcas, invejosos de José, venderam-no para o Egito. Mas Deus estava com ele.
10 — ausente —
10 Livrou-o de todas as suas tribulações e deu-lhe graça e sabedoria diante do faraó, rei do Egito, que o fez governador do Egito e chefe de sua casa.
11 »José topʉ wiogʉ nirĩ cura nipeꞌtiro Egiptopʉre baꞌase peꞌtia waꞌacaro niwʉ̃. Cʉ̃ acawererã, marĩ ñecʉ̃sʉmʉa nirõpʉ Canaápʉ quẽꞌrãrẽ peꞌtia waꞌacaro niwʉ̃. Te peꞌtíca beꞌro masã te diꞌtapʉ nirã́ ʉpʉtʉ ʉjaboacãrã niwã. Marĩ ñecʉ̃sʉmʉa Abrahã pãrãmerã quẽꞌrãrẽ ne baꞌase marĩcaro niwʉ̃.
11 Sobreveio depois uma fome a todo o Egito e Canaã. Grande era a tribulação, e os nossos pais não achavam o que comer.
12 — ausente —
12 Mas quando Jacó soube que havia trigo no Egito, enviou pela primeira vez os nossos pais para lá.
13 — ausente —
13 Na segunda, foi José reconhecido por seus irmãos, e foi descoberta ao faraó a sua origem.
14 To beꞌro José cʉ̃ maꞌmisʉmʉa meꞌrã queti oꞌócʉ niwĩ cʉ̃ pacʉpʉre. “Marĩ pacʉ, nipeꞌtirã marĩ acawererã macãrĩ aꞌtiato aꞌtopʉ”, níoꞌocʉ niwĩ narẽ. Cʉ̃ acawererã peꞌe setenta y cinco nicãrã niwã.
14 Enviando mensageiros, José mandou vir seu pai Jacó com toda a sua família, que constava de setenta e cinco pessoas.
15 Cʉ̃ ʉocã tʉꞌogʉ, Jacob cʉ̃ põꞌrã meꞌrã José tiropʉ waꞌarã, Egiptopʉre buꞌacãrã niwã. Topʉ nígʉ̃ta, na pacʉ Jacob wẽrĩa waꞌacʉ niwĩ. Cʉ̃ põꞌrã marĩ ñecʉ̃sʉmʉa cʉ̃ weronojõta wẽrĩpeꞌtidija waꞌacãrã niwã.
15 Jacó desceu ao Egito e morreu ali, como também nossos pais.
16 Beꞌropʉ na õꞌarĩrẽ yaarã waꞌarã Siquem wãmetiri macãpʉ miacãrã niwã. Abrahã cʉ̃ Hamor põꞌrãrẽ ʉ̃tã tuti dúúca tutipʉ cʉ̃ mijĩrẽ yaaꞌcaropʉta narẽ sĩosõrõcũuocãrã niwã.
16 Seus corpos foram trasladados para Siquém, e foram postos no sepulcro que Abraão tinha comprado, a peso de dinheiro, dos filhos de Hemor, de Siquém.
17 »Õꞌacʉ̃ todʉporopʉ Abrahãrẽ nicʉ niwĩ: “Mʉꞌʉ pãrãmerã nituriarãpʉ ape diꞌtapʉ níꞌcãrã aꞌti diꞌta Canaápʉ tojatirãsama tja.” Cʉ̃ tojo níꞌque ejatji dʉporoacã Egiptopʉ nírã, marĩ ñecʉ̃sʉmʉa pãrãmerã pãjãrã masãputinemocãrã niwã.
17 Aproximava-se o tempo em que devia realizar-se a promessa que Deus havia jurado a Abraão. O povo cresceu e se multiplicou no Egito
18 Egiptopʉre na nicã, apĩ wiogʉ sãjãcʉ niwĩ tja. Joseré dʉporopʉ wẽ́rĩ́ca beꞌro niyucã, ne masĩticʉ niwĩ.
18 até que se levantou outro rei no Egito, o qual nada sabia de José.
19 Cʉ̃ marĩ ñecʉ̃sʉmʉa pãjãrã na masãputicã ĩꞌa, narẽ ñaꞌabutiaro weepecʉ niwĩ. Na põꞌrã ne bajuaꞌcãrã ʉmʉarẽ wẽrĩato nígʉ̃ aperopʉ cõꞌadutimʉjãcʉ niwĩ.
19 Este rei, usando de astúcia contra a nossa raça, maltratou nossos pais e obrigou-os a enjeitar seus filhos para privá-los da vida.
20 Cʉ̃ narẽ tojo dutiri cura Moisé bajuacʉ niwĩ. Cʉ̃ añubutiagʉacã nicʉ niwĩ. Cʉ̃ pacʉsʉmʉa iꞌtiarã mujĩpũ na ya wiꞌipʉre cʉ̃rẽ masõcãrã niwã.
20 Por este mesmo tempo, nasceu Moisés. Era belo aos olhos de Deus e por três meses foi criado na casa paterna.
21 Beꞌro na cʉ̃rẽ wẽjẽrĩ nírã, diapʉ poꞌocãrã niwã. Na poꞌóca beꞌro Faraṍ macõ cʉ̃rẽ ĩꞌabocaco niwõ. Ĩꞌaboca, miimajãco niwõ co ya wiꞌipʉ. Topʉ co macʉ̃rẽ weronojõ cʉ̃rẽ masõco niwõ.
21 Depois, quando foi exposto, a filha do faraó o recolheu e o criou como seu próprio filho.
22 Cʉ̃ ti wiꞌipʉ bʉcʉa, nipeꞌtise Egiptocjãrã na buꞌesere buꞌecʉ niwĩ. Cʉ̃ masĩse meꞌrã ucũ, nipeꞌtisere añurõ weecʉ niwĩ.
22 Moisés foi instruído em todas as ciências dos egípcios e tornou-se forte em palavras e obras.
23 »Beꞌro Moisé cuarenta cʉ̃ꞌmarĩ cʉogʉ, cʉ̃ acawererã tiropʉ sijagʉ waꞌacʉ niwĩ.
23 Quando completou 40 anos, veio-lhe à mente visitar seus irmãos, os filhos de Israel.
24 Topʉ ejagʉ, niꞌcʉ̃ Egiptocjʉ̃ cʉ̃ acaweregʉre paacã ĩꞌacʉ niwĩ. Cʉ̃ tojo weecã ĩꞌagʉ̃, cʉ̃rẽ aꞌmegʉ̃, Egiptocjʉ̃rẽ paawẽjẽcãꞌcʉ niwĩ.
24 Viu que um deles era maltratado; tomou-lhe a defesa e vingou o que padecia a injúria, matando o egípcio.
25 Cʉ̃ basu Moisé peꞌe aꞌtiro ni wãcũcʉ niwĩ: “Yʉꞌʉ meꞌrãta Õꞌacʉ̃ yʉꞌʉ acawererãrẽ na aꞌti diꞌtacjãrã peorã nisere wijacã weegʉsami. Yʉꞌʉre na aꞌtere masĩsama”, ni wãcũcʉ nimiwĩ. Cʉ̃ acawererã peꞌe cʉ̃ weronojõ wãcũticãrã niwã.
25 Ele esperava que os seus irmãos compreendessem que Deus se servia de sua mão para livrá-los. Mas não o entenderam.
26 »Ape nʉmʉ cʉ̃ na tiropʉ waꞌacʉ niwĩ tja. Topʉ ejagʉ, ãpẽrã pʉarã cʉ̃ acawererã aꞌmequẽcã ĩꞌacʉ niwĩ. Narẽ bosamigʉ̃ “Acawererã, tocãꞌrõta aꞌmequẽduꞌuya. ¿Deꞌro weerã tocãꞌrõ aꞌmequẽti niꞌcʉ̃ acawererã nimirã?” nicʉ niwĩ.
26 No dia seguinte, dois dentre eles brigavam, e ele procurou reconciliá-los: Amigos, disse ele, sois irmãos, por que vos maltratais um ao outro?
27 »Cʉ̃ tojo nicã tʉꞌogʉ, apĩrẽ ʉpʉtʉ paaꞌcʉ peꞌe Moisére tuuquenʉꞌcõcʉ niwĩ. “¿Noa mʉꞌʉrẽ ʉ̃sã wiogʉ ‘Narẽ besegʉ waꞌaya’, níoꞌoati?
27 Mas o que maltratava seu compatriota o repeliu: Quem te constituiu chefe ou juiz sobre nós?
28 ¿Mʉꞌʉ yʉꞌʉre wẽjẽsĩꞌrĩsari tja ñamicaꞌa mʉꞌʉ Egiptocjʉ̃rẽ wẽjẽꞌcaronojõta?” ni yeꞌsucʉ niwĩ.
28 Porventura queres tu matar-me, como ontem mataste o egípcio?
29 »Cʉ̃ tojo nicã tʉꞌogʉ, Moisé, ãꞌrã yʉꞌʉre tere masĩpeꞌtitojasama nígʉ̃, uiwãꞌcã waꞌacʉ niwĩ. Beꞌro ape diꞌtapʉ Madiã́ wãmetiropʉ duꞌtiwãꞌcãcʉ niwĩ. Topʉ omocã dʉꞌte, nicãꞌcʉ niwĩ. Pʉarã ʉmʉa põꞌrãticʉ niwĩ.
29 A estas palavras, Moisés fugiu. E esteve como estrangeiro na terra de Madiã, onde teve dois filhos.
30 »Madiã́ diꞌtapʉre cuarenta cʉ̃ꞌmarĩ nicʉ niwĩ. Cʉ̃ ticʉse cʉ̃ꞌmarĩ níca beꞌro niꞌcã nʉmʉ yucʉ marĩrõ ʉ̃rʉ̃gʉ̃ Sinaí wãmeticjʉ tiropʉ ĩꞌawãꞌcãcʉ niwĩ. Topʉ waꞌacã, niꞌcã siti yucʉsiti ʉ̃jʉ̃cã ĩꞌacʉ niwĩ. Ti pecameꞌe ʉ̃jʉ̃rĩ põꞌrã decopʉ Õꞌacʉ̃rẽ werecoꞌtegʉ weronojõ bajugʉ bajuacʉ niwĩ.
30 Passados quarenta anos, apareceu-lhe no deserto do monte Sinai um anjo, na chama duma sarça ardente.
31 Cʉ̃ ti siti ʉ̃jʉ̃cã ĩꞌagʉ̃, ĩꞌamarĩa waꞌacʉ niwĩ. “¿Deꞌro weero tojo waꞌamitito?” ni, pʉꞌtoacãcure ĩꞌagʉ̃ waꞌacʉ niwĩ. Pʉꞌtoacã ejacã, Õꞌacʉ̃ ti meꞌe waꞌteropʉ nigʉ̃́ cʉ̃rẽ ucũcʉ niwĩ:
31 Moisés, admirado de uma tal visão, aproximou-se para a examinar. E a voz do Senhor lhe falou:
32 “Yʉꞌʉ Õꞌacʉ̃ niꞌi. Mʉꞌʉ ñecʉ̃sʉmʉa Abrahã, Isaa, Jacob na wiogʉ niꞌi”, nicʉ niwĩ. Tojo ucũcã tʉꞌogʉ, ʉpʉtʉ ui, narãsãcʉ niwĩ. Uigʉ, ĩꞌaduꞌucãꞌcʉ niwĩ ti meꞌerẽ.
32 Eu sou o Deus de teus pais, o Deus de Abraão, de Isaac, de Jacó. Moisés, atemorizado, não ousava levantar os olhos.
33 »Beꞌro cʉ̃rẽ ucũnemocʉ niwĩ tja: “Yʉꞌʉ aꞌtota niꞌi mʉꞌʉ tirota. Tojo weegʉ mʉꞌʉ sãñase sapature tuweeya. Mʉꞌʉ tere tuweegʉ, ĩꞌogʉ̃saꞌa yʉꞌʉre mʉꞌʉ ẽjõpeosere.
33 O Senhor lhe disse: Tira o teu calçado, porque o lugar onde estás é uma terra santa.
34 Yarã masã Egiptopʉ nirãrẽ na ʉpʉtʉ piꞌeticã ĩꞌapʉ. Na caricũcã tʉꞌoapʉ. Tojo weegʉ mʉꞌʉrẽ Egiptopʉ oꞌógʉtigʉ weeꞌe tja narẽ yʉꞌrʉoacjʉ”, ni werecʉ niwĩ Õꞌacʉ̃ Moisére.
34 Considerei a aflição do meu povo no Egito, ouvi os seus gemidos e desci para livrá-los. Vem, pois, agora e eu te enviarei ao Egito.
35 »Ãꞌrĩ Moiséreta marĩ ñecʉ̃sʉmʉa teerã, aꞌtiro nicãrã niwã: “¿Noa mʉꞌʉrẽ ʉ̃sã wiogʉ, ‘Narẽ besegʉ waꞌaya’, níoꞌoati?” nicãrã niwã. Marĩ ñecʉ̃sʉmʉa tojo nimicã, Õꞌacʉ̃ peꞌe Moisére narẽ yʉꞌrʉoacjʉ, narẽ dutiacjʉ sõrõcʉ niwĩ. Pecameꞌe siti ʉ̃jʉ̃ꞌcaro bajuaꞌcʉta Moisére yʉꞌrʉotamucʉ niwĩ marĩ ñecʉ̃sʉmʉarẽ.
35 Este Moisés que desprezaram, dizendo: Quem te constituiu chefe ou juiz?, a este Deus enviou como chefe e libertador pela mão do anjo que lhe apareceu na sarça.
36 Cʉ̃ Egiptopʉ nígʉ̃, pajiri maa Aco sõꞌarĩ maapʉ nígʉ̃, Õꞌacʉ̃ tutuaro meꞌrã peje weeĩꞌocʉ niwĩ. Tojo weegʉ cʉ̃ acawererã Egiptopʉ níꞌcãrãrẽ apeye diꞌtapʉ sʉꞌori miiwijacʉ niwĩ. Cuarenta cʉ̃ꞌmarĩ yucʉ marĩrõ, masã marĩrõpʉ na waꞌacã, Õꞌacʉ̃ tutuaro meꞌrã weeĩꞌonuꞌcũcãꞌcʉ niwĩ.
36 Ele os fez sair do Egito, operando prodígios e milagres na terra do Egito, no mar Vermelho e no deserto, por espaço de quarenta anos.
37 Moiséta marĩ ñecʉ̃sʉmʉarẽ aꞌtiro werecʉ niwĩ: “Õꞌacʉ̃ beꞌropʉ niꞌcʉ̃ oꞌógʉsami cʉ̃ ye queti wereacjʉre. Yʉꞌʉre oꞌóꞌcaro weronojõta cʉ̃rẽ oꞌógʉsami. Cʉ̃ quẽꞌrã marĩ acaweregʉ nigʉ̃sami”, nicʉ niwĩ.
37 Foi este Moisés que disse aos filhos de Israel: Deus vos suscitará dentre os vossos irmãos um profeta como eu.
38 Marĩ ñecʉ̃sʉmʉa na yucʉ marĩrõpʉ nicã, Moisé na meꞌrã nicʉ niwĩ. Topʉ ʉ̃rʉ̃gʉ̃ Sinaí wãmeticjʉpʉ Õꞌacʉ̃rẽ werecoꞌtegʉ bajua, cʉ̃rẽ wereꞌquere narẽ wereturiacʉ niwĩ. Marĩ quẽꞌrã cʉ̃ wereturiaꞌquepʉreta cʉoꞌo. Te tojo ninuꞌcũcãꞌrõsaꞌa. Ne peꞌtisome.
38 Este é o que esteve entre o povo congregado no deserto, e com o anjo que lhe falara no monte Sinai, e com os nossos pais; que recebeu palavras de vida para no-las transmitir.
39 »Moisé tere weremicã, marĩ ñecʉ̃sʉmʉa ne ẽjõpeoticãrã niwã. Na cʉ̃ weresere tʉꞌosĩꞌrĩtirã, “Majãmitojaa waꞌarãti Egiptopʉ tja”, ni wãcũcãrã niwã.
39 Nossos pais não lhe quiseram obedecer, mas o repeliram. Em seus corações voltaram-se para o Egito,
40 Tojo wãcũrã, Moisé apaturi cʉ̃ ʉ̃rʉ̃gʉ̃pʉ mʉjã́ca beꞌro cʉ̃ maꞌmi Aarṍrẽ aꞌtiro nicãrã niwã: “Sõꞌonícʉ marĩrẽ Egiptopʉ níꞌcãrãrẽ miitiꞌcʉ waro cuarenta nʉmʉrĩ yʉꞌrʉꞌʉ cʉ̃ bajutiro. ¿Deꞌro waꞌapari cʉ̃rẽ? Marĩ ne masĩtisaꞌa.” Tojo weerã cʉ̃ maꞌmi Aarṍrẽ nicãrã niwã: “Ʉ̃sã ẽjõpeoatje queosere yeebosaya. Marĩ dʉporo wʉamʉꞌtãrãsama. Na marĩ waꞌatji maꞌarẽ ĩꞌorãsama”, nicãrã niwã.
40 dizendo a Aarão: Faze-nos deuses, que vão diante de nós, porque quanto a este Moisés, que nos tirou da terra do Egito, não sabemos o que foi feito dele.
41 Na tojo nicã tʉꞌogʉ, Aarṍ na dutiꞌcaronojõta niꞌcʉ̃ wecʉ wĩꞌmagʉ̃ queose daꞌrecʉ niwĩ. Beꞌro cʉ̃rẽ ẽjõpeorã, ecarãrẽ wẽjẽ ʉ̃jʉ̃amorõ, ñubuepeocãrã niwã. Tojo nicã na yeeꞌcʉreta bosenʉmʉ wee, eꞌcatipeocãrã niwã.
41 Fizeram, naqueles dias, um bezerro de ouro e ofereceram um sacrifício ao ídolo, e se alegravam diante da obra das suas mãos.
42 Na tojo weecã ĩꞌagʉ̃, Õꞌacʉ̃ na ʉaro weeato nígʉ̃ na meꞌrã níꞌcʉ cõꞌacãꞌcʉ niwĩ. Tojo weerã na noꞌo ʉaro ñocõarẽ, mujĩpũarẽ ẽjõpeocãrã niwã. Tojo na weeꞌquere Õꞌacʉ̃ ye queti weremʉꞌtãrĩ masã aꞌtiro ni ojacãrã niwã:
42 Mas Deus afastou-se e os abandonou ao culto dos astros do céu, como está escrito no livro dos profetas: Porventura, casa de Israel, vós me oferecestes vítimas e sacrifícios por quarenta anos no deserto?
43 Apĩ Moloc wãmetigʉ cʉ̃ queosere ẽjõpeorã suꞌti caseri wiꞌi meꞌrã yoowãꞌcãwʉ̃.
43 Aceitastes a tenda de Moloc e a estrela do vosso deus Renfão, figuras que vós fizestes para adorá-las! Assim eu vos deportarei para além da Babilônia {Am 5,25ss.}.
44 Esteba wiorãrẽ werenemocʉ niwĩ apeye Õꞌacʉ̃ wiꞌi cjasere:
44 A Arca da Aliança esteve com os nossos pais no deserto, como Deus ordenou a Moisés que a fizesse conforme o modelo que tinha visto.
45 Na wẽ́rĩ́ca beꞌro ãpẽrã cʉoturia sirutucãrã niwã ti wiꞌire tja. Noꞌo na waꞌaro miamʉjãcãrã niwã. Beꞌro Josué Moisé wẽ́rĩ́ca beꞌro aꞌti diꞌta Canaápʉ aꞌtigʉ, narẽ ti wiꞌire sʉꞌori miiticʉ niwĩ. Na aꞌtopʉ aꞌticã, Õꞌacʉ̃ aꞌti diꞌtacjãrãrẽ judío masã nitirãrẽ cõꞌaõꞌomʉjãcʉ niwĩ. Na waꞌaweꞌoꞌquepʉre nicãrã niwã. Yoacã ti wiꞌipʉ Õꞌacʉ̃rẽ ẽjõpeocãrã niwã téé Davi cʉ̃ wiogʉ sãjã́ca beꞌropʉ.
45 Recebendo-a nossos pais, levaram-na sob a direção de Josué às terras dos pagãos, que Deus expulsou da presença de nossos pais. E ali ficou até o tempo de Davi.
46 Davi ape wiꞌi weesĩꞌrĩmicʉ niwĩ. Õꞌacʉ̃ tʉꞌsayʉꞌrʉanoꞌgʉ̃ aꞌtiro nicʉ niwĩ: “Mʉꞌʉ yʉꞌʉ ñecʉ̃ Jacob ẽjõpeoꞌcʉ niꞌi. Mʉꞌʉrẽ añurĩ wiꞌi, pajiri wiꞌi weebosasĩꞌrĩsaꞌa mʉꞌʉ niatji wiꞌire”, nicʉ niwĩ Õꞌacʉ̃rẽ. Cʉ̃ tojo weesĩꞌrĩꞌcʉ nimigʉ̃, ti wiꞌire weeticʉ niwĩ.
46 Este encontrou graça diante de Deus e pediu que pudesse achar uma morada para o Deus de Jacó.
47 Cʉ̃ macʉ̃ Salomó peꞌe weecʉ niwĩ ti wiꞌire.
47 Salomão foi quem lhe edificou a casa.
48 Õꞌacʉ̃ tutuayʉꞌrʉgʉ niꞌcã wiꞌi, masã wééca wiꞌipʉ diaꞌcʉ̃ nímasĩtisami. Õꞌacʉ̃ ye queti weremʉꞌtãrĩ masʉ̃ dʉporocjʉ̃pʉ aꞌtiro ni ojacʉ niwĩ Õꞌacʉ̃ cʉ̃ ucũꞌquere:
48 O Altíssimo, porém, não habita em casas construídas por mãos humanas. Como diz o profeta:
49 “Yʉꞌʉ nipeꞌtiropʉ niꞌi.
49 O céu é o meu trono, e a terra o escabelo dos meus pés. Que casa me edificareis vós?, diz o Senhor. Qual é o lugar do meu repouso?
50 Yʉꞌʉ basuta nipeꞌtise aꞌtere weewʉ, nicʉ niwĩ Õꞌacʉ̃”, ni ojacʉ niwĩ Õꞌacʉ̃ ye queti weremʉꞌtãrĩ masʉ̃.
50 Acaso não foi minha mão que fez tudo isto {Is 66,1s.}?
51 Beꞌro Esteba narẽ nicʉ niwĩ tja:
51 Homens de dura cerviz, e de corações e ouvidos incircuncisos! Vós sempre resistis ao Espírito Santo. Como procederam os vossos pais, assim procedeis vós também!
52 Na nipeꞌtirã Õꞌacʉ̃ ye queti weremʉꞌtãrĩ masãrẽ piꞌetise oꞌocãrã niwã. Ãpẽrãrẽ marĩrẽ yʉꞌrʉogʉ aꞌtiatjere weremʉꞌtãrãrẽ wẽjẽcãꞌcãrã niwã. Na tojo ninoꞌcʉreta cʉ̃ aꞌticã, mʉsã ãpẽrãrẽ wia, cʉ̃rẽ wẽjẽdutiwʉ.
52 A qual dos profetas não perseguiram os vossos pais? Mataram os que prediziam a vinda do Justo, do qual vós agora tendes sido traidores e homicidas.
53 Mʉsãrẽ Õꞌacʉ̃ cʉ̃rẽ werecoꞌterã meꞌrã cʉ̃ dutisere oꞌócʉ niwĩ. Tere oꞌónoꞌcãrã nimirã, mʉsã yʉꞌrʉnʉꞌcãyʉꞌrʉaꞌa, ni tuꞌticʉ niwĩ narẽ Esteba.
53 Vós que recebestes a lei pelo ministério dos anjos e não a guardastes...
54 Cʉ̃ tojo nicã tʉꞌorã, wiorã ʉpʉtʉ uayʉꞌrʉa waꞌacãrã niwã.
54 Ao ouvir tais palavras, esbravejaram de raiva e rangiam os dentes contra ele.
55 Esteba peꞌe Espíritu Santure cʉoyʉꞌrʉatjĩagʉ̃, ʉꞌmʉsepʉ ĩꞌamorõ, Õꞌacʉ̃ cʉ̃ añurõ asistegʉre ĩꞌacʉ niwĩ. Jesú quẽꞌrãrẽ ĩꞌacʉ niwĩ cʉ̃ pacʉ diacjʉ̃ peꞌe nuꞌcũgʉ̃rẽ.
55 Mas, cheio do Espírito Santo, Estêvão fitou o céu e viu a glória de Deus e Jesus de pé à direita de Deus:
56 Cʉ̃ narẽ ĩꞌagʉ̃, “Jãa, ĩꞌaña. Ʉꞌmʉse pãrĩcã ĩꞌaꞌa. Jesú, Õꞌacʉ̃ macʉ̃ masʉ̃ weronojõ upʉtigʉ cʉ̃ diacjʉ̃ peꞌe nuꞌcũgʉ̃rẽ ĩꞌaꞌa”, nicʉ niwĩ Esteba. Estebare na doquewẽjẽꞌque niꞌi|alt="Make 120 percent Stephen being stoned, Saul watching (with hair" src="cn02154b.tif" size="col" ref="Hch 7.51-60"
56 Eis que vejo, disse ele, os céus abertos e o Filho do Homem, de pé, à direita de Deus.
57 — ausente —
57 Levantaram então um grande clamor, taparam os ouvidos e todos juntos se atiraram furiosos contra ele.
58 — ausente —
58 Lançaram-no fora da cidade e começaram a apedrejá-lo. As testemunhas depuseram os seus mantos aos pés de um moço chamado Saulo.
59 Na tojo weecã, Õꞌacʉ̃rẽ aꞌtiro ñubuecʉ niwĩ:
59 E apedrejavam Estêvão, que orava e dizia: Senhor Jesus, recebe o meu espírito.
60 Beꞌro bʉrʉqueꞌa, pũrõ caricũrõ meꞌrã nicʉ niwĩ tja:
60 Posto de joelhos, exclamou em alta voz: Senhor, não lhes leves em conta este pecado... A estas palavras, expirou.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.