Números 11
SES vs NVT
1 Han foo jamaa ŋuunuŋuunu futay Abadantaa ga. Abadantaa maarʼa, a futu, nga nuunaa dii jamaa gamey ra ka ngi kaloo boŋ faa halaci.
1 O povo começou a reclamar de sua situação ao S enhor , que ouviu tudo que diziam. Então a ira do S enhor se acendeu, e ele enviou fogo que ardeu entre o povo, devorando alguns que viviam nas extremidades do acampamento.
2 Jamaa kaati ka Musa cee. Musa na Abadantaa ŋaaray, nuunaa kay.
2 O povo gritou, pedindo ajuda a Moisés, e quando ele orou ao S enhor , o fogo se apagou.
3 I na nongoo din maaɲoo daŋ Tabera (maanaa «nuune»), zama Abadantaa nuunaa dii Izirayel game.
3 Depois disso, aquele lugar foi chamado de Taberá, pois o fogo do S enhor ardeu ali entre eles.
4 Dumi fooyaŋ kaŋ goo Izirayel borey game hanse ka boonay ŋaayan. Izirayel borey mo yee koyne ka hẽe ka nee: «May no mʼir noo ham ir mʼa ŋaa?
4 Então o bando de estrangeiros que viajava com os israelitas começou a desejar intensamente a comida do Egito. E o povo de Israel também começou a se queixar: “Ah, se tivéssemos carne para comer!
5 Ir ga hongu hamiisawey kaŋ ir gʼi ŋaa yaada Misira, nda konkonburey, nda moley, nda albašar fitawey, nda albašarey, nda layoo.
5 Que saudade dos peixes que comíamos de graça no Egito! Também tínhamos pepinos, melões, alhos-porós, cebolas e alhos à vontade.
6 Sohõ ir goo ma ɲom, haya kul sii no, ir si dii haya kul kala ŋaahayaa kaŋ se i ga nee man.»
6 Mas, agora, perdemos o apetite. Não vemos outra coisa além desse maná!”.
7 Man si hima nda kala hayni gurunbu, nga alhaaloo ma nee deeli.
7 O maná era como semente de coentro e tinha aparência de resina.
8 Jamaa ga fatta ka koy a kuuna, i gʼa fufu fufutondi ga wala i mʼa dur tinda ra. A ga hinandi kusu ra wala i mʼa tee furme. Nga tenbaa ma nee takula kaŋ teendi jii ra.
8 O povo saía e o recolhia do chão. Usava-o para fazer farinha, triturando-o em moinhos manuais ou socando-o em pilões. Depois, cozinhava o maná numa panela e fazia bolos achatados, que tinham gosto de massa folheada assada com azeite.
9 Waati kaŋ harandaŋoo kani jamaa kaloo ga cijinoo ra, nga no manoo ga zunbu kaloo ga.
9 O maná caía sobre o acampamento durante a noite, com o orvalho.
10 Musa ga maa jamaa ga hẽe, i marga alaayan beeri nda alaayan beeri, affoo kul nga hukkumoo miɲoo ga. Abadantaa hanse ka futu, woo din mana kan Musa se.
10 Moisés ouviu todas as famílias reclamando à entrada de suas tendas, e a ira do S enhor se acendeu. Com isso, Moisés se revoltou
11 Musa nee Abadantaa se: «Macin se nʼgʼay maray, agay ni baɲɲaa? Macin se mana alhormo tee ya ne, hala nongu kaŋ ra nʼga jamaa woo kul jeejaa fur ay ga?
11 e disse ao S enhor : “Por que tratas a mim, teu servo, com tanta crueldade? Tem misericórdia de mim! O que fiz para merecer o peso de todo este povo?
12 Agay ka jamaa woo kul gundoo zaa wala? Agay kʼi hay wala, kaŋ se nʼga nee ya ne: ‹I dii ni gandoo ra sanda takaa kaŋ nda zanka zaakaw ga zanka zaa ka koy nda a gandaa ra kaŋ nʼna žee kaŋ nʼgʼa noo ngi baabey se›?
12 Por acaso gerei ou dei à luz este povo? Por que me pedes para carregá-lo nos braços como a mãe carrega o bebê que mama? Como o levarei à terra que juraste dar a seus antepassados?
13 Man ra ay ga duu ham kʼa noo jamaa woo kul se? Zama i ga hẽe ay ga ka nee: ‹Ir noo ham kaŋ ir gʼa ŋaa!›
13 Onde conseguirei carne para todo este povo? Eles vêm a mim reclamando dizendo: ‘Dê-nos carne para comer!’.
14 Agay foo si hin ka jamaa woo zaa, a ga hanse ka tiŋ ya ne.
14 Sozinho, não sou capaz de carregar todo este povo! O peso é grande demais!
15 Nda woo no nʼgʼa tee ya ne, alhormo tee ya ne, adiši ay wii, ya si dii bonaa woo kaŋ goo kaa ay ga.»
15 Se é assim que pretendes me tratar, mata-me de uma vez; para mim seria um favor, pois eu não veria esta calamidade!”.
16 Abadantaa nee Musa se: «Izirayel aru beerey kaŋ nʼgʼi dii jamaa boro beerey nda jamaa goy juwalkey, ngi boro woyye (70) marga ya ne i ra. Mʼi ka koy cere kubayyan hukkumoo miɲoo ga, i ma kay no din ni bande.
16 Então o S enhor disse a Moisés: “Reúna diante de mim setenta homens reconhecidos como autoridades e líderes de Israel. Leve-os à tenda do encontro, para que permaneçam ali com você.
17 Ay ga zunbu ka šelaŋ ni bande no din, Hundoo kaŋ goo ni ga, ay ga zaa a ra kʼa daŋ i ga, nga ra i ga jamaa jeejaa zaa ni bande, nʼsʼa zaa ni hinne.
17 Eu descerei e falarei com você. Tomarei um pouco do Espírito que está sobre você e o colocarei sobre eles. Assim, dividirão com você o peso do povo, para que não precise carregá-lo sozinho.
18 Ma nee jamaa se: ‹Suba se, wa war boŋ daŋ jere ga Irkoy se, war ga ham ŋaa, zama war hẽe Abadantaa haŋawey ra ka nee: “May no mʼir noo ham ir mʼa ŋaa? Ir cindi ka maakaani Misira!” Abadantaa ga war noo ham war ma ŋaa.
18 “Diga ao povo: ‘Consagrem-se, pois amanhã terão carne para comer. Vocês reclamaram e o S enhor os ouviu quando disseram: ‘Ah, se tivéssemos carne para comer! Estávamos melhor no Egito!’. Agora o S enhor lhes dará carne, e vocês terão de comê-la.
19 War gʼa ŋaa, manʼti zaari foo, manʼti zaari hinka, manʼti zaari guu, manʼti zaari woy (10), manʼti zaari waranka (20),
19 E não será apenas um dia, ou dois, ou cinco, ou dez ou mesmo vinte.
20 amma handu foo timmante, hala waati kaŋ a fatta nda war niiney, a na war biney kaa, zama war wanji Abadantaa ga kaŋ goo war game, war hẽe a ga ka nee: “Macin se ir hun Misira?”›»
20 Comerão carne por um mês inteiro, até lhes sair pelo nariz e vocês enjoarem dela, pois rejeitaram o S enhor que está aqui entre vocês e reclamaram contra ele, dizendo: ‘Por que saímos do Egito?’’”.
21 Musa nee: «Jamaa kaŋ game ay goo manʼti kala wongu-ize boro zenber zangu iddu (600.000) kaŋ goo cee ga, ni nee: ‹Ay gʼi noo ham i ma ŋaa handu foo timmante.›
21 Moisés, porém, respondeu ao S enhor : “Tenho comigo um exército de seiscentos mil soldados e, no entanto, dizes: ‘Eu lhes darei carne durante um mês inteiro!’.
22 Ba nda boro na alman buuna nda ibeeri koosu i se, a ga wasa i se wala? Wala boro ma teekoo hamiisa kul dii kate i se, a gʼi wasa wala?»
22 Mesmo que abatêssemos todos os nossos rebanhos, bastaria para satisfazê-los? Mesmo que pegássemos todos os peixes do mar, seria suficiente?”.
23 Abadantaa nee Musa se: «Abadantaa kaboo mma dunbay wala? Sohõ nʼga kaa ka dii wala šennoo kaŋ ay nʼa har ma ne ga tee wala a si tee.»
23 Então o S enhor disse a Moisés: “Você duvida do meu poder? Agora você verá se minha palavra se cumprirá ou não!”.
24 Musa fatta ka koy Abadantaa šenney har jamaa se. Woo banda ga, a na aru woyye (70) marga Izirayel boro beerey ra i ma cere kubayyan hukkumoo kuubi kʼa bere.
24 Moisés saiu e transmitiu as palavras do S enhor ao povo. Reuniu os setenta líderes e os colocou ao redor da tenda da reunião.
25 Abadantaa zunbu kate duulaa ra ka šelaŋ a bande. Irkoy Hundoo kaŋ goo Musa ga, Abadantaa zaa a ra kʼa daŋ boro beeri woyyaa (70) ga. Za Hundoo huru i ga, i šintin ka annabitaray tee, amma manʼti waati kuku.
25 O S enhor desceu na nuvem e falou com ele. Depois, deu aos setenta líderes o mesmo Espírito que estava sobre Moisés. E, quando o Espírito pousou sobre eles, os líderes profetizaram, algo que nunca mais aconteceu.
26 Aru hinka kaŋ affoo maaɲoo ti Eldad, affaa maaɲoo ti Medad cindi kaloo ra. Irkoy Hundoo zunbu ngi mo ga, maaɲey goo boro beerey ra kaŋ hantumandi, amma i mana fatta ka koy cere kubayyan hukkumoo miɲoo ga, i ga annabitaray tee jamaa kaloo ra.
26 Dois homens, Eldade e Medade, haviam permanecido no acampamento. Faziam parte da lista de autoridades, mas não tinham ido à tenda da reunião. E, no entanto, o Espírito também pousou sobre eles, de modo que profetizaram ali no acampamento.
27 Zankaaru foo zuru ka koy Musa do kʼa filla a se ka nee: «Eldad nda Medad goo ma annabitaray tee jamaa kaloo ra.»
27 Um rapaz correu e contou a Moisés: “Eldade e Medade estão profetizando no acampamento!”.
28 Žozuwe, Nun izʼaroo kaŋ ga goy Musa bande za nga zankataraa, zaabi ka nee: «Ay koyoo Musa, i kayandi.»
28 Josué, filho de Num, que desde jovem era auxiliar de Moisés, protestou: “Moisés, meu senhor, faça-os parar!”.
29 Musa nee a se: «Ni mma canse ya ne? Jalla, nda a gar ba Abadantaa jamaa kul ti annabiyaŋ, nda a gar ba Abadantaa nka nga Hundoo daŋ i ga!»
29 Moisés, porém, respondeu: “Você está com ciúmes por mim? Que bom seria se todos do povo do S enhor fossem profetas e se o S enhor colocasse seu Espírito sobre todos eles!”.
30 Woo banda ga, Musa willi jamaa kaloo ra, nga nda Izirayel boro beerey.
30 Então Moisés voltou ao acampamento com as autoridades de Israel.
31 Abadantaa na hew tunandi, hewoo na jerfendayyaŋ ka hun za teekoo here ka kaa kʼi kaŋandi jamaa kaloo ra, kʼa kuubi kʼa bere, caraw foo zaari foo diray kuuyan, caraw faa zaari foo diray kuuyan, i goo cere boŋ laboo ga ka jer beene kabedaaru hinka.
31 O S enhor mandou um vento que trouxe codornas do lado do mar e as fez voar baixo por todo o acampamento. Numa área de vários quilômetros em todas as direções, voavam a uma altura de quase um metro do chão.
32 Jamaa tun zaaroo din kul nda cijinoo kul, nda subaa zaaroo kul ka jerfendawey kuuna. Boro kaŋ mana haya kul kuuna nga no ma kilo zenber hinka (2.000) jerfenday kuuna. I nʼi daaru ka jamaa kaloo kuubi kʼa bere.
32 O povo saiu e pegou codornas durante todo aquele dia, toda aquela noite e todo o dia seguinte. Ninguém recolheu menos de dez cestos grandes. Em seguida, espalharam as codornas por todo o acampamento para secá-las.
33 Hamoo goo miɲey ra, i manʼa kaama jina kaŋ Abadantaa futayyanoo kaa jamaa ga. Abadantaa na balaawu futu beeri ka jamaa kar.
33 Mas, enquanto ainda se empanturravam, com a boca cheia de carne, a ira do S enhor se acendeu contra o povo, e ele os feriu com uma praga terrível.
34 I na nongoo din maaɲoo daŋ Kiworot-Hataawa (maanaa «boonay futaa saaraa»), zama no din ra jamaa kaŋ boonay futu fijandi.
34 Por isso, aquele lugar foi chamado de Quibrote-Hataavá, pois ali sepultaram o povo que cobiçou a carne do Egito.
35 Jamaa hun Kiworot-Hataawa ka koy Haserot, de i goro no din.
35 De Quibrote-Hataavá o povo viajou para Hazerote, onde ficou algum tempo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?