Números 11
SES vs NAA
1 Han foo jamaa ŋuunuŋuunu futay Abadantaa ga. Abadantaa maarʼa, a futu, nga nuunaa dii jamaa gamey ra ka ngi kaloo boŋ faa halaci.
1 O povo se queixou de sua sorte aos ouvidos do Senhor . Quando o Senhor ouviu as reclamações, sua ira se acendeu, e fogo do Senhor ardeu entre eles e consumiu algumas extremidades do arraial.
2 Jamaa kaati ka Musa cee. Musa na Abadantaa ŋaaray, nuunaa kay.
2 Então o povo clamou a Moisés. Este orou ao Senhor , e o fogo se apagou.
3 I na nongoo din maaɲoo daŋ Tabera (maanaa «nuune»), zama Abadantaa nuunaa dii Izirayel game.
3 Por isso aquele lugar foi chamado de Taberá, porque o fogo do Senhor se havia acendido entre eles.
4 Dumi fooyaŋ kaŋ goo Izirayel borey game hanse ka boonay ŋaayan. Izirayel borey mo yee koyne ka hẽe ka nee: «May no mʼir noo ham ir mʼa ŋaa?
4 E o populacho que estava no meio deles veio a ter grande desejo das comidas dos egípcios. Também os filhos de Israel começaram a chorar outra vez, dizendo: — Quem nos dará carne para comer?
5 Ir ga hongu hamiisawey kaŋ ir gʼi ŋaa yaada Misira, nda konkonburey, nda moley, nda albašar fitawey, nda albašarey, nda layoo.
5 Lembramos dos peixes que comíamos de graça no Egito. Que saudade dos pepinos, dos melões, dos alhos silvestres, das cebolas e dos alhos!
6 Sohõ ir goo ma ɲom, haya kul sii no, ir si dii haya kul kala ŋaahayaa kaŋ se i ga nee man.»
6 Mas agora a nossa alma está seca, e não vemos nada a não ser este maná.
7 Man si hima nda kala hayni gurunbu, nga alhaaloo ma nee deeli.
7 O maná era como semente de coentro, e a sua aparência era semelhante à de bdélio.
8 Jamaa ga fatta ka koy a kuuna, i gʼa fufu fufutondi ga wala i mʼa dur tinda ra. A ga hinandi kusu ra wala i mʼa tee furme. Nga tenbaa ma nee takula kaŋ teendi jii ra.
8 O povo ia por toda parte e o colhia. Eles o moíam em moinhos ou o socavam em pilões. Depois o cozinhavam em panelas e dele faziam bolos. O sabor do maná era como o de bolos amassados com azeite.
9 Waati kaŋ harandaŋoo kani jamaa kaloo ga cijinoo ra, nga no manoo ga zunbu kaloo ga.
9 Quando, de noite, descia o orvalho sobre o arraial, sobre este também caía o maná.
10 Musa ga maa jamaa ga hẽe, i marga alaayan beeri nda alaayan beeri, affoo kul nga hukkumoo miɲoo ga. Abadantaa hanse ka futu, woo din mana kan Musa se.
10 Então Moisés ouviu como o povo chorava por famílias, cada um à porta da sua tenda. O Senhor ficou muito irado, e Moisés também não gostou daquilo.
11 Musa nee Abadantaa se: «Macin se nʼgʼay maray, agay ni baɲɲaa? Macin se mana alhormo tee ya ne, hala nongu kaŋ ra nʼga jamaa woo kul jeejaa fur ay ga?
11 Moisés disse ao Senhor : — Por que fizeste mal a teu servo, e por que não achei favor aos teus olhos, visto que puseste sobre mim a carga de todo este povo?
12 Agay ka jamaa woo kul gundoo zaa wala? Agay kʼi hay wala, kaŋ se nʼga nee ya ne: ‹I dii ni gandoo ra sanda takaa kaŋ nda zanka zaakaw ga zanka zaa ka koy nda a gandaa ra kaŋ nʼna žee kaŋ nʼgʼa noo ngi baabey se›?
12 Será que fui eu quem concebeu todo este povo? Será que fui eu quem o deu à luz, para que me digas que o leve no colo, como a babá leva a criança que mama, até a terra que prometeste dar a seus pais?
13 Man ra ay ga duu ham kʼa noo jamaa woo kul se? Zama i ga hẽe ay ga ka nee: ‹Ir noo ham kaŋ ir gʼa ŋaa!›
13 Onde eu poderia conseguir carne para dar a todo este povo? Pois chora diante de mim, dizendo: “Dê-nos carne para comer.”
14 Agay foo si hin ka jamaa woo zaa, a ga hanse ka tiŋ ya ne.
14 Eu sozinho não posso levar todo este povo, pois é pesado demais para mim.
15 Nda woo no nʼgʼa tee ya ne, alhormo tee ya ne, adiši ay wii, ya si dii bonaa woo kaŋ goo kaa ay ga.»
15 Se me tratas assim, mata-me de uma vez. Se achei favor aos teus olhos, peço que não me deixes ver a minha miséria.
16 Abadantaa nee Musa se: «Izirayel aru beerey kaŋ nʼgʼi dii jamaa boro beerey nda jamaa goy juwalkey, ngi boro woyye (70) marga ya ne i ra. Mʼi ka koy cere kubayyan hukkumoo miɲoo ga, i ma kay no din ni bande.
16 O Senhor disse a Moisés: — Reúna para mim setenta homens dos anciãos de Israel, que você sabe que são anciãos e superintendentes do povo, e traga-os diante da tenda do encontro, para que estejam ali com você.
17 Ay ga zunbu ka šelaŋ ni bande no din, Hundoo kaŋ goo ni ga, ay ga zaa a ra kʼa daŋ i ga, nga ra i ga jamaa jeejaa zaa ni bande, nʼsʼa zaa ni hinne.
17 Então descerei e ali falarei com você. Tirarei do Espírito que está sobre você e o porei sobre eles; e eles ajudarão você a levar a carga do povo, para que você não tenha de levá-la sozinho.
18 Ma nee jamaa se: ‹Suba se, wa war boŋ daŋ jere ga Irkoy se, war ga ham ŋaa, zama war hẽe Abadantaa haŋawey ra ka nee: “May no mʼir noo ham ir mʼa ŋaa? Ir cindi ka maakaani Misira!” Abadantaa ga war noo ham war ma ŋaa.
18 Diga ao povo: “Santifiquem-se para amanhã e vocês comerão carne, porque vocês choraram aos ouvidos do Senhor , dizendo: ‘Quem nos dará carne para comer? A vida era melhor no Egito.’” Por isso o Senhor lhes dará carne e vocês poderão comer.
19 War gʼa ŋaa, manʼti zaari foo, manʼti zaari hinka, manʼti zaari guu, manʼti zaari woy (10), manʼti zaari waranka (20),
19 Não comerão um dia, nem dois dias, nem cinco, nem dez, nem ainda vinte,
20 amma handu foo timmante, hala waati kaŋ a fatta nda war niiney, a na war biney kaa, zama war wanji Abadantaa ga kaŋ goo war game, war hẽe a ga ka nee: “Macin se ir hun Misira?”›»
20 mas um mês inteiro, até que saia pelo nariz, até que fiquem com nojo dela, porque vocês rejeitaram o Senhor , que está no meio de vocês, e choraram diante dele, dizendo: “Por que saímos do Egito?”
21 Musa nee: «Jamaa kaŋ game ay goo manʼti kala wongu-ize boro zenber zangu iddu (600.000) kaŋ goo cee ga, ni nee: ‹Ay gʼi noo ham i ma ŋaa handu foo timmante.›
21 Moisés, porém, respondeu: — Este povo no meio do qual estou é de seiscentos mil homens em pé, e tu dizes: “Eu lhes darei carne, e eles a comerão durante um mês inteiro.”
22 Ba nda boro na alman buuna nda ibeeri koosu i se, a ga wasa i se wala? Wala boro ma teekoo hamiisa kul dii kate i se, a gʼi wasa wala?»
22 Quantos rebanhos de ovelhas e de gado teríamos de matar, para que tivessem o suficiente? Ou será que bastaria, se ajuntássemos para eles todos os peixes do mar?
23 Abadantaa nee Musa se: «Abadantaa kaboo mma dunbay wala? Sohõ nʼga kaa ka dii wala šennoo kaŋ ay nʼa har ma ne ga tee wala a si tee.»
23 Porém o Senhor respondeu a Moisés: — Será que a mão do
24 Musa fatta ka koy Abadantaa šenney har jamaa se. Woo banda ga, a na aru woyye (70) marga Izirayel boro beerey ra i ma cere kubayyan hukkumoo kuubi kʼa bere.
24 Moisés saiu e contou ao povo as palavras do Senhor . Ele reuniu setenta homens dos anciãos do povo e os pôs ao redor da tenda.
25 Abadantaa zunbu kate duulaa ra ka šelaŋ a bande. Irkoy Hundoo kaŋ goo Musa ga, Abadantaa zaa a ra kʼa daŋ boro beeri woyyaa (70) ga. Za Hundoo huru i ga, i šintin ka annabitaray tee, amma manʼti waati kuku.
25 Então o Senhor desceu na nuvem e falou com Moisés. E, tirando do Espírito que estava sobre Moisés, o pôs sobre aqueles setenta anciãos. Quando o Espírito repousou sobre eles, profetizaram; mas isto nunca mais se repetiu.
26 Aru hinka kaŋ affoo maaɲoo ti Eldad, affaa maaɲoo ti Medad cindi kaloo ra. Irkoy Hundoo zunbu ngi mo ga, maaɲey goo boro beerey ra kaŋ hantumandi, amma i mana fatta ka koy cere kubayyan hukkumoo miɲoo ga, i ga annabitaray tee jamaa kaloo ra.
26 Porém dois homens ficaram no arraial. Um se chamava Eldade, e o outro, Medade. O Espírito repousou sobre eles, porque estavam entre os inscritos, mesmo que não tivessem ido até a tenda; e profetizavam no arraial.
27 Zankaaru foo zuru ka koy Musa do kʼa filla a se ka nee: «Eldad nda Medad goo ma annabitaray tee jamaa kaloo ra.»
27 Então um jovem correu e anunciou a Moisés: — Eldade e Medade estão profetizando no arraial.
28 Žozuwe, Nun izʼaroo kaŋ ga goy Musa bande za nga zankataraa, zaabi ka nee: «Ay koyoo Musa, i kayandi.»
28 Josué, filho de Num, auxiliar de Moisés, um dos seus escolhidos, respondeu e disse: — Moisés, meu senhor, ordene que parem com isso.
29 Musa nee a se: «Ni mma canse ya ne? Jalla, nda a gar ba Abadantaa jamaa kul ti annabiyaŋ, nda a gar ba Abadantaa nka nga Hundoo daŋ i ga!»
29 Porém Moisés lhe disse: — Você está com ciúmes por mim? Eu gostaria que todo o povo do
30 Woo banda ga, Musa willi jamaa kaloo ra, nga nda Izirayel boro beerey.
30 Depois, Moisés se recolheu ao arraial, ele e os anciãos de Israel.
31 Abadantaa na hew tunandi, hewoo na jerfendayyaŋ ka hun za teekoo here ka kaa kʼi kaŋandi jamaa kaloo ra, kʼa kuubi kʼa bere, caraw foo zaari foo diray kuuyan, caraw faa zaari foo diray kuuyan, i goo cere boŋ laboo ga ka jer beene kabedaaru hinka.
31 Então soprou um vento do Senhor , e trouxe codornizes do mar, e as espalhou pelo arraial em todas as direções, numa extensão de cerca de um dia de caminhada, a uma altura de quase um metro sobre a terra.
32 Jamaa tun zaaroo din kul nda cijinoo kul, nda subaa zaaroo kul ka jerfendawey kuuna. Boro kaŋ mana haya kul kuuna nga no ma kilo zenber hinka (2.000) jerfenday kuuna. I nʼi daaru ka jamaa kaloo kuubi kʼa bere.
32 Todo aquele dia e toda aquela noite, e também no dia seguinte, o povo se levantou e recolheu as codornizes; o que menos recolheu teve dez montões; e as estenderam para si ao redor do arraial.
33 Hamoo goo miɲey ra, i manʼa kaama jina kaŋ Abadantaa futayyanoo kaa jamaa ga. Abadantaa na balaawu futu beeri ka jamaa kar.
33 Enquanto a carne ainda estava entre os seus dentes, antes que fosse mastigada, a ira do Senhor se acendeu contra o povo, e o feriu com uma terrível praga.
34 I na nongoo din maaɲoo daŋ Kiworot-Hataawa (maanaa «boonay futaa saaraa»), zama no din ra jamaa kaŋ boonay futu fijandi.
34 Por isso aquele lugar foi chamado de Quibrote-Hataavá, porque ali foi sepultado o povo que teve o desejo das comidas dos egípcios.
35 Jamaa hun Kiworot-Hataawa ka koy Haserot, de i goro no din.
35 De Quibrote-Hataavá o povo partiu para Hazerote e ali ficou.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?