Números 11

SES vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Han foo jamaa ŋuunuŋuunu futay Abadantaa ga. Abadantaa maarʼa, a futu, nga nuunaa dii jamaa gamey ra ka ngi kaloo boŋ faa halaci.
1 E aconteceu que, queixou-se o povo falando o que era mal aos ouvidos do SENHOR; e ouvindo o SENHOR a sua ira se acendeu; e o fogo do SENHOR ardeu entre eles e consumiu os que estavam na última parte do arraial.
2 Jamaa kaati ka Musa cee. Musa na Abadantaa ŋaaray, nuunaa kay.
2 Então o povo clamou a Moisés, e Moisés orou ao Senhor, e o fogo se apagou.
3 I na nongoo din maaɲoo daŋ Tabera (maanaa «nuune»), zama Abadantaa nuunaa dii Izirayel game.
3 Pelo que chamou aquele lugar Taberá, porquanto o fogo do Senhor se acendera entre eles.
4 Dumi fooyaŋ kaŋ goo Izirayel borey game hanse ka boonay ŋaayan. Izirayel borey mo yee koyne ka hẽe ka nee: «May no mʼir noo ham ir mʼa ŋaa?
4 E o vulgo, que estava no meio deles, veio a ter grande desejo; pelo que os filhos de Israel tornaram a chorar, e disseram: Quem nos dará carne a comer?
5 Ir ga hongu hamiisawey kaŋ ir gʼi ŋaa yaada Misira, nda konkonburey, nda moley, nda albašar fitawey, nda albašarey, nda layoo.
5 Lembramo-nos dos peixes que no Egito comíamos de graça; e dos pepinos, e dos melões, e dos porros, e das cebolas, e dos alhos.
6 Sohõ ir goo ma ɲom, haya kul sii no, ir si dii haya kul kala ŋaahayaa kaŋ se i ga nee man.»
6 Mas agora a nossa alma se seca; coisa nenhuma há senão este maná diante dos nossos olhos.
7 Man si hima nda kala hayni gurunbu, nga alhaaloo ma nee deeli.
7 E era o maná como semente de coentro, e a sua cor como a cor de bdélio.
8 Jamaa ga fatta ka koy a kuuna, i gʼa fufu fufutondi ga wala i mʼa dur tinda ra. A ga hinandi kusu ra wala i mʼa tee furme. Nga tenbaa ma nee takula kaŋ teendi jii ra.
8 Espalhava-se o povo e o colhia, e em moinhos o moía, ou num gral o pisava, e em panelas o cozia, e dele fazia bolos; e o seu sabor era como o sabor de azeite fresco.
9 Waati kaŋ harandaŋoo kani jamaa kaloo ga cijinoo ra, nga no manoo ga zunbu kaloo ga.
9 E, quando o orvalho descia de noite sobre o arraial, o maná descia sobre ele.
10 Musa ga maa jamaa ga hẽe, i marga alaayan beeri nda alaayan beeri, affoo kul nga hukkumoo miɲoo ga. Abadantaa hanse ka futu, woo din mana kan Musa se.
10 Então Moisés ouviu chorar o povo pelas suas famílias, cada qual à porta da sua tenda; e a ira do Senhor grandemente se acendeu, e pareceu mal aos olhos de Moisés.
11 Musa nee Abadantaa se: «Macin se nʼgʼay maray, agay ni baɲɲaa? Macin se mana alhormo tee ya ne, hala nongu kaŋ ra nʼga jamaa woo kul jeejaa fur ay ga?
11 E disse Moisés ao Senhor: Por que fizeste mal a teu servo, e por que não achei graça aos teus olhos, visto que puseste sobre mim o cargo de todo este povo?
12 Agay ka jamaa woo kul gundoo zaa wala? Agay kʼi hay wala, kaŋ se nʼga nee ya ne: ‹I dii ni gandoo ra sanda takaa kaŋ nda zanka zaakaw ga zanka zaa ka koy nda a gandaa ra kaŋ nʼna žee kaŋ nʼgʼa noo ngi baabey se›?
12 Concebi eu porventura todo este povo? Dei-o eu à luz? para que me dissesses: leva-o ao teu colo, como a ama leva a criança que mama, à terra que juraste a seus pais?
13 Man ra ay ga duu ham kʼa noo jamaa woo kul se? Zama i ga hẽe ay ga ka nee: ‹Ir noo ham kaŋ ir gʼa ŋaa!›
13 De onde teria eu carne para dar a todo este povo? Porquanto contra mim choram, dizendo: Dá-nos carne a comer;
14 Agay foo si hin ka jamaa woo zaa, a ga hanse ka tiŋ ya ne.
14 Eu só não posso levar a todo este povo, porque muito pesado é para mim.
15 Nda woo no nʼgʼa tee ya ne, alhormo tee ya ne, adiši ay wii, ya si dii bonaa woo kaŋ goo kaa ay ga.»
15 E se assim fazes comigo, mata-me, peço-te, se tenho achado graça aos teus olhos, e não me deixes ver o meu mal.
16 Abadantaa nee Musa se: «Izirayel aru beerey kaŋ nʼgʼi dii jamaa boro beerey nda jamaa goy juwalkey, ngi boro woyye (70) marga ya ne i ra. Mʼi ka koy cere kubayyan hukkumoo miɲoo ga, i ma kay no din ni bande.
16 E disse o Senhor a Moisés: Ajunta-me setenta homens dos anciãos de Israel, que sabes serem anciãos do povo e seus oficiais; e os trarás perante a tenda da congregação, e ali estejam contigo.
17 Ay ga zunbu ka šelaŋ ni bande no din, Hundoo kaŋ goo ni ga, ay ga zaa a ra kʼa daŋ i ga, nga ra i ga jamaa jeejaa zaa ni bande, nʼsʼa zaa ni hinne.
17 Então eu descerei e ali falarei contigo, e tirarei do espírito que está sobre ti, e o porei sobre eles; e contigo levarão a carga do povo, para que tu não a leves sozinho.
18 Ma nee jamaa se: ‹Suba se, wa war boŋ daŋ jere ga Irkoy se, war ga ham ŋaa, zama war hẽe Abadantaa haŋawey ra ka nee: “May no mʼir noo ham ir mʼa ŋaa? Ir cindi ka maakaani Misira!” Abadantaa ga war noo ham war ma ŋaa.
18 E dirás ao povo: Santificai-vos para amanhã, e comereis carne; porquanto chorastes aos ouvidos do Senhor, dizendo: Quem nos dará carne a comer? Pois íamos bem no Egito; por isso o Senhor vos dará carne, e comereis;
19 War gʼa ŋaa, manʼti zaari foo, manʼti zaari hinka, manʼti zaari guu, manʼti zaari woy (10), manʼti zaari waranka (20),
19 Não comereis um dia, nem dois dias, nem cinco dias, nem dez dias, nem vinte dias;
20 amma handu foo timmante, hala waati kaŋ a fatta nda war niiney, a na war biney kaa, zama war wanji Abadantaa ga kaŋ goo war game, war hẽe a ga ka nee: “Macin se ir hun Misira?”›»
20 Mas um mês inteiro, até vos sair pelas narinas, até que vos enfastieis dela; porquanto rejeitastes ao Senhor, que está no meio de vós, e chorastes diante dele, dizendo: Por que saímos do Egito?
21 Musa nee: «Jamaa kaŋ game ay goo manʼti kala wongu-ize boro zenber zangu iddu (600.000) kaŋ goo cee ga, ni nee: ‹Ay gʼi noo ham i ma ŋaa handu foo timmante.›
21 E disse Moisés: Seiscentos mil homens de pé é este povo, no meio do qual estou; e tu tens dito: Dar-lhes-ei carne, e comerão um mês inteiro.
22 Ba nda boro na alman buuna nda ibeeri koosu i se, a ga wasa i se wala? Wala boro ma teekoo hamiisa kul dii kate i se, a gʼi wasa wala?»
22 Degolar-se-ão para eles ovelhas e vacas que lhes bastem? Ou ajuntar-se-ão para eles todos os peixes do mar, que lhes bastem?
23 Abadantaa nee Musa se: «Abadantaa kaboo mma dunbay wala? Sohõ nʼga kaa ka dii wala šennoo kaŋ ay nʼa har ma ne ga tee wala a si tee.»
23 Porém, o Senhor disse a Moisés: Teria sido encurtada a mão do Senhor? Agora verás se a minha palavra se há de cumprir ou não.
24 Musa fatta ka koy Abadantaa šenney har jamaa se. Woo banda ga, a na aru woyye (70) marga Izirayel boro beerey ra i ma cere kubayyan hukkumoo kuubi kʼa bere.
24 E saiu Moisés, e falou as palavras do Senhor ao povo, e ajuntou setenta homens dos anciãos do povo e os pôs ao redor da tenda.
25 Abadantaa zunbu kate duulaa ra ka šelaŋ a bande. Irkoy Hundoo kaŋ goo Musa ga, Abadantaa zaa a ra kʼa daŋ boro beeri woyyaa (70) ga. Za Hundoo huru i ga, i šintin ka annabitaray tee, amma manʼti waati kuku.
25 Então o Senhor desceu na nuvem, e lhe falou; e, tirando do espírito, que estava sobre ele, o pôs sobre aqueles setenta anciãos; e aconteceu que, quando o espírito repousou sobre eles, profetizaram; mas depois nunca mais.
26 Aru hinka kaŋ affoo maaɲoo ti Eldad, affaa maaɲoo ti Medad cindi kaloo ra. Irkoy Hundoo zunbu ngi mo ga, maaɲey goo boro beerey ra kaŋ hantumandi, amma i mana fatta ka koy cere kubayyan hukkumoo miɲoo ga, i ga annabitaray tee jamaa kaloo ra.
26 Porém no arraial ficaram dois homens; o nome de um era Eldade, e do outro Medade; e repousou sobre eles o espírito (porquanto estavam entre os inscritos, ainda que não saíram à tenda), e profetizavam no arraial.
27 Zankaaru foo zuru ka koy Musa do kʼa filla a se ka nee: «Eldad nda Medad goo ma annabitaray tee jamaa kaloo ra.»
27 Então correu um moço e anunciou a Moisés e disse: Eldade e Medade profetizam no arraial.
28 Žozuwe, Nun izʼaroo kaŋ ga goy Musa bande za nga zankataraa, zaabi ka nee: «Ay koyoo Musa, i kayandi.»
28 E Josué, filho de Num, servidor de Moisés, um dos seus jovens escolhidos, respondeu e disse: Moisés, meu senhor, proíbe-lho.
29 Musa nee a se: «Ni mma canse ya ne? Jalla, nda a gar ba Abadantaa jamaa kul ti annabiyaŋ, nda a gar ba Abadantaa nka nga Hundoo daŋ i ga!»
29 Porém, Moisés lhe disse: Tens tu ciúmes por mim? Quem dera que todo o povo do Senhor fosse profeta, e que o Senhor pusesse o seu espírito sobre ele!
30 Woo banda ga, Musa willi jamaa kaloo ra, nga nda Izirayel boro beerey.
30 Depois Moisés se recolheu ao arraial, ele e os anciãos de Israel.
31 Abadantaa na hew tunandi, hewoo na jerfendayyaŋ ka hun za teekoo here ka kaa kʼi kaŋandi jamaa kaloo ra, kʼa kuubi kʼa bere, caraw foo zaari foo diray kuuyan, caraw faa zaari foo diray kuuyan, i goo cere boŋ laboo ga ka jer beene kabedaaru hinka.
31 Então soprou um vento do Senhor e trouxe codornizes do mar, e as espalhou pelo arraial quase caminho de um dia, de um lado e de outro lado, ao redor do arraial; quase dois côvados sobre a terra.
32 Jamaa tun zaaroo din kul nda cijinoo kul, nda subaa zaaroo kul ka jerfendawey kuuna. Boro kaŋ mana haya kul kuuna nga no ma kilo zenber hinka (2.000) jerfenday kuuna. I nʼi daaru ka jamaa kaloo kuubi kʼa bere.
32 Então o povo se levantou todo aquele dia e toda aquela noite, e todo o dia seguinte, e colheram as codornizes; o que menos tinha, colhera dez ômeres; e as estenderam para si ao redor do arraial.
33 Hamoo goo miɲey ra, i manʼa kaama jina kaŋ Abadantaa futayyanoo kaa jamaa ga. Abadantaa na balaawu futu beeri ka jamaa kar.
33 Quando a carne estava entre os seus dentes, antes que fosse mastigada, se acendeu a ira do Senhor contra o povo, e feriu o Senhor o povo com uma praga mui grande.
34 I na nongoo din maaɲoo daŋ Kiworot-Hataawa (maanaa «boonay futaa saaraa»), zama no din ra jamaa kaŋ boonay futu fijandi.
34 Por isso o nome daquele lugar se chamou Quibrote-Ataavá, porquanto ali enterraram o povo que teve o desejo.
35 Jamaa hun Kiworot-Hataawa ka koy Haserot, de i goro no din.
35 De Quibrote-Ataavá caminhou o povo para Hazerote, e pararam em Hazerote.

Ler em outra tradução

Comparar com outra