Números 11

RIFA vs NVT

NVT Nova Versão Transformadora

¹ إِمْسَارْ ؤُمِي إِذْوڒْ ڒْڭنْسْ أَمْ يِيجّْ ن ؤُبَارُّو إِتّْشثْشَانْ، ثُوغَا مَانْ أَيَا ذ ڒحْرِيقْ إِ إِمزُّوغنْ ن سِيذِي. ڒَْامِي إِسْڒَا سِيذِي أَيَا، يَارْغَا وغْضَابْ نّسْ ؤُ ثِيمسِّي ن سِيذِي ثَارْغَا ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ ؤُشَا ثشَّا ڒضْرُوفْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.

¹ O povo começou a reclamar de sua situação ao S enhor , que ouviu tudo que diziam. Então a ira do S enhor se acendeu, e ele enviou fogo que ardeu entre o povo, devorando alguns que viviam nas extremidades do acampamento.

² خنِّي إِڒَاغَا-د ڒْڭنْسْ خْ مُوسَا ؤُشَا مُوسَا إِژُّودْجْ إِ سِيذِي ؤُشَا ثخْسِي ثْمسِّي.

² O povo gritou, pedindo ajuda a Moisés, e quando ele orou ao S enhor , o fogo se apagou.

³ ؤُشَا إِڒَاغَا أَسْ إِ ومْشَانْ نِّي ’ثَابْعِيرَا‘، مِينْزِي ثِيمسِّي ن سِيذِي ثُوغَا ثَارْغَا ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ.

³ Depois disso, aquele lugar foi chamado de Taberá, pois o fogo do S enhor ardeu ali entre eles.

⁴ أَبَارُّو إِمْخدْجَاضنْ ن إِبَارَّانِييّنْ نِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ، ذوْڒنْ شُورّنْ س ؤُمژْرِي ؤُ بْذَانْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل عَاوذْ أَذْ شتّْشَانْ، نَّانْ: ”وِي ذ أَنغْ غَا إِوْشِينْ أَيْسُومْ؟

⁴ Então o bando de estrangeiros que viajava com os israelitas começou a desejar intensamente a comida do Egito. E o povo de Israel também começou a se queixar: “Ah, se tivéssemos carne para comer!

⁵ نْعقّڒْ عَاذْ خْ إِسڒْمَانْ نِّي نشَّا ذِي مِيصْرَا بَاطڒْ ؤُ خْ ڒخْيَارْ ذ دّلَّاعْ ذ ڒبْصڒْ يُوژْغنْ ذ ڒبْصڒْ ذ ثِيشَّارْثْ.

⁵ Que saudade dos peixes que comíamos de graça no Egito! Também tínhamos pepinos, melões, alhos-porós, cebolas e alhos à vontade.

⁶ ڒخُّو ڒعْمُورْ نّغْ ؤُژْغنْ ؤُشَا وَارْ ذِينْ وَالُو مْغِيرْ ’مَانَّا‘-يَا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّغْ!“

⁶ Mas, agora, perdemos o apetite. Não vemos outra coisa além desse maná!”.

⁷ ثُوغَا ’مَانَّا‘ إِتّمْشَابهْ ذِي زَّارِيعثْ ن ڒْقصْبُورْ ؤُشَا شُّوفْ نّسْ أَمشْنَاوْ شُّوفْ ن ؤُسرْغَاغْ أَشمْڒَاڒْ قَّارنْ أَسْ ’بذُولَا‘.

⁷ O maná era como semente de coentro e tinha aparência de resina.

⁸ ڒْڭنْسْ إِفّغْ، إِمّْسبْضَا ؤُشَا يْرُونْ ت ؤُشَا حَارْينْ ت سَاذُو ثْسِيرْثْ نِيغْ دّْزنْ ت س وزْذُوزْ ؤُشَا خنِّي سّنْڭّْونْ ت ذِي أَرْوَا ؤُشَا ڭِّينْ زَّايسْ ثِيفْضِيرِينْ. ثُوغَا أَڒذِّي نّسْ أَمْ مِينْ إِنْڭّْوَانْ س زّشْثْ.

⁸ O povo saía e o recolhia do chão. Usava-o para fazer farinha, triturando-o em moinhos manuais ou socando-o em pilões. Depois, cozinhava o maná numa panela e fazia bolos achatados, que tinham gosto de massa folheada assada com azeite.

⁹ خْمِي د-إِهكّْوَا نّْذَا خْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، خنِّي ثْهكّْوَا-د خَاسْ ’مَانَّا‘ عَاوذْ.

⁹ O maná caía sobre o acampamento durante a noite, com o orvalho.

¹⁰ ؤُشَا إِسْڒَا مُوسَا أَقَا ڒْڭنْسْ إِسْغُويْ، ڒَادْجْ أَوَارْنِي إِنّغْنِي، كُوڒْ إِجّْ غَارْ وَاذَافْ ن ؤُقِيضُونْ نّسْ. يَارْغَا وغْضَابْ ن سِيذِي أَطَّاسْ، ؤُشَا ثُوغَا مَانْ أَيَا ؤُڒَا ذ ثُوعفّْنَا ذِي ثِيطَّاوِينْ ن مُوسَا.

¹⁰ Moisés ouviu todas as famílias reclamando à entrada de suas tendas, e a ira do S enhor se acendeu. Com isso, Moisés se revoltou

¹¹ إِنَّا مُوسَا إِ سِيذِي: ”مَايمِّي ثڭِّيذْ ڒْغَارْ ذڭْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ ؤُ مَايمِّي وَارْ ؤُفِيغْ ڒْخَاضَارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، ؤُمِي خَافِي د-ثسَّارْسذْ دّْقڒْ ن مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟

¹¹ e disse ao S enhor : “Por que tratas a mim, teu servo, com tanta crueldade? Tem misericórdia de mim! O que fiz para merecer o peso de todo este povo?

¹² مَا نشّْ ذيْسغْ بَالَاكْ س مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟ نِيغْ نشّْ إِ-ث-إِ-د يُورْونْ، مَاحنْذْ ثْزمَّارذْ أَذْ أَيِي ثِينِيذْ: ’أَوْيِي ث ذڭْ وشْيُونْ نّشْ!‘، أَمْ ونِّي إِسُّوطُّوضنْ يَاربُّو أَسيْمِي، غَارْ ثمُّورْثْ مِينْ خفْ ثجُّودْجذْ شكْ إِ ڒجْذُوذْ نّسْ.

¹² Por acaso gerei ou dei à luz este povo? Por que me pedes para carregá-lo nos braços como a mãe carrega o bebê que mama? Como o levarei à terra que juraste dar a seus antepassados?

¹³ زِي مَانِيسْ ذ أَسنْ-د غَا يَاوْيغْ أَيْسُومْ إِ غَا وْشغْ ذ مَاشَّا إِ مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟ مِينْزِي نِيثْنِي سْغُويُّونْ-د غَارِي، قَّارنْ: ’أوْشْ أَنغْ أَيْسُومْ إِ غَا نشّْ!‘

¹³ Onde conseguirei carne para todo este povo? Eles vêm a mim reclamando dizendo: ‘Dê-nos carne para comer!’.

¹⁴ نشّْ وحّْذِي وَارْ زمَّارغْ أَذْ أَرْبُوغْ ڒْڭنْسْ-أَ مَارَّا، أَقَا مَانْ أَيَا إِذْقڒْ خَافِي أَطَّاسْ.

¹⁴ Sozinho, não sou capaz de carregar todo este povo! O peso é grande demais!

¹⁵ مَاڒَا ذَايِي ثڭِّيذْ أَمُّو، نشّْ تّْزَاوَاڭغْ أَذْ أَيِي ثنْغذْ حْسنْ، مَاڒَا ؤُفِيغْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، خنِّي نشّْ وَارْ ژَترّغْ ڒغْبنْ إِنُو عَاذْ كْثَارْ!“

¹⁵ Se é assim que pretendes me tratar, mata-me de uma vez; para mim seria um favor, pois eu não veria esta calamidade!”.

¹⁶ خنِّي إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”سْمُونْ أَيِي-د سبْعِينْ ن يرْيَازنْ زڭْ إِمْغَارنْ ن إِسْرَائِيل، إِنِّي ثسّْنذْ شكْ ذ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُ ذ إِمحْضَاينْ. أَوْيِي ثنْ-د غَارْ ؤُقِيضُونْ ن ؤُمْسَاڭَارْ ؤُشَا أجّْ إِثنْ أَذْ ذِينْ بدّنْ زَّاثكْ.

¹⁶ Então o S enhor disse a Moisés: “Reúna diante de mim setenta homens reconhecidos como autoridades e líderes de Israel. Leve-os à tenda do encontro, para que permaneçam ali com você.

¹⁷ خنِّي نشّْ أَذْ هْوِيغْ ؤُشَا أَذْ كِيكْ سِّيوْڒغْ. أَذْ كْسِيغْ زِي أَرُّوحْ إِ خَاكْ إِدْجَانْ ؤُشَا أَذْ خَاسنْ ث سَّارْسغْ. أَمُّو إِ كِيكْ غَا أَرْبُونْ دّْقڒْ ن ڒْڭنْسْ-أَ، مَاحنْذْ وَارْ ث ثَاربُّوذْ شَا وحّْذكْ.

¹⁷ Eu descerei e falarei com você. Tomarei um pouco do Espírito que está sobre você e o colocarei sobre eles. Assim, dividirão com você o peso do povo, para que não precise carregá-lo sozinho.

¹⁸ أَذْ ثِينِيذْ إِ ڒْڭنْسْ: ’سْقدّْسمْ إِخفْ نْومْ إِ ثِيوشَّا، خنِّي أَذْ ثشّمْ أَيْسُومْ، مِينْزِي أَقَا ثْرُومْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن سِيذِي، ثنَّامْ: وِي ذ أَنغْ غَا إِوْشنْ أَذْ نشّْ أَيْسُومْ؟ ثُوغَا-نغْ مْلِيحْ ذِي مِيصْرَا! س ؤُيَا إِ ذ أَومْ غَا إِوْشْ سِيذِي أَيْسُومْ أَذْ ثشّمْ.

¹⁸ “Diga ao povo: ‘Consagrem-se, pois amanhã terão carne para comer. Vocês reclamaram e o S enhor os ouviu quando disseram: ‘Ah, se tivéssemos carne para comer! Estávamos melhor no Egito!’. Agora o S enhor lhes dará carne, e vocês terão de comê-la.

¹⁹ وَارْ ث ثتّتّمْ إِجّْ ن وَاسّْ وَاهَا ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ ن وُوسَّانْ، نِيغْ خمْسَا ن وُوسَّانْ، نِيغْعشْرَا ن وُوسَّانْ، نِيغْ عِيشْرِينْ ن وُوسَّانْ،

¹⁹ E não será apenas um dia, ou dois, ou cinco, ou dez ou mesmo vinte.

²⁰ مَاشَا مَارَّا ؤُسَّانْ ن ؤُيُورْ أَڒْ ذ أَومْ د-إِفّغْ زڭْ ونْزَارنْ نْومْ ؤُشَا أَذْ زَّايسْ ثْعِيفّمْ، ؤُمِي ثنْضَارمْ سِيذِي ونِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْوسْطْ نْومْ، ؤُشَا ثْرُومْ زَّاثْ إِ ؤُغمْبُوبْ نّسْ، ثنَّامْ: مَايمِّي عَاذْ د-نفّغْ زِي مِيصْرَا؟‘ “

²⁰ Comerão carne por um mês inteiro, até lhes sair pelo nariz e vocês enjoarem dela, pois rejeitaram o S enhor que está aqui entre vocês e reclamaram contra ele, dizendo: ‘Por que saímos do Egito?’’”.

²¹ ؤُشَا مُوسَا إِنَّا: ”ڒْڭنْسْ-يَا، ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ إِ دْجِيغْ، أَقَا-ث ذِي ستَّا-أَڒَافْ ن يرْيَازنْ خْ إِضَارنْ ؤُشَا شكْ ثقَّارذْ: ’أَذْ أَسنْ وْشغْ أَيْسُومْ ؤُشَا أَذْ زَّايسْ شّنْ إِجّْ ن ؤُيُورْ أَمنْ إِكْمڒْ!‘

²¹ Moisés, porém, respondeu ao S enhor : “Tenho comigo um exército de seiscentos mil soldados e, no entanto, dizes: ‘Eu lhes darei carne durante um mês inteiro!’.

²² مَاڒَا غَارْصنْ أَسنْ إِ مَارَّا وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ، مَا أَذْ يِيڒِي شْفَا أَسنْ؟ نِيغْ مَاڒَا سّْمُوننْ أَسنْ مَارَّا إِسڒْمَانْ ن ڒبْحَارْ، مَا أَذْ يِيڒِي شْفَا أَسنْ؟“

²² Mesmo que abatêssemos todos os nossos rebanhos, bastaria para satisfazê-los? Mesmo que pegássemos todos os peixes do mar, seria suficiente?”.

²³ إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”مَا خنِّي يبْرِي ؤُفُوسْ ن سِيذِي؟ ڒخُّو خنِّي، أَذْ ثْژَارذْ مَا أَذْ إِقْفڒْ أَوَاڒْ نّسْ نِيغْ لَّا!“

²³ Então o S enhor disse a Moisés: “Você duvida do meu poder? Agora você verá se minha palavra se cumprirá ou não!”.

²⁴ إِفّغْ-د مُوسَا ؤُشَا إِنَّا أَوَاڒنْ ن سِيذِي إِ ڒْڭنْسْ ؤُشَا إِسّْمُونْ سبْعِينْ ن يرْيَازنْ زڭْ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُشَا إِسّْبدّْ إِ-ثنْ أَمْ د-نّْضنْ إِ ؤُقِيضُونْ.

²⁴ Moisés saiu e transmitiu as palavras do S enhor ao povo. Reuniu os setenta líderes e os colocou ao redor da tenda da reunião.

²⁵ خنِّي إِهْوَا-د سِيذِي ذڭْ ؤُسيْنُو ؤُشَا إِسِّيوڒْ أَكِيذسْ ؤُشَا إِكْسِي زِي أَرُّوحْ نِّي ثُوغَا خَاسْ ؤُشَا إِسَّارْسْ إِ-ث خْ سبْعِينْ ن يرْيَازنْ، خْ إِمْغَارنْ. ؤُشَا إِمْسَارْ، ؤُمِي ثُوغَا خَاسنْ أَرُّوحْ، بْذَانْ أَذْ نبَّانْ، مَاشَا أَوَارْنِي إِ ؤُيَا وَارْ إِقِّيمْ عَاذْ.

²⁵ O S enhor desceu na nuvem e falou com ele. Depois, deu aos setenta líderes o mesmo Espírito que estava sobre Moisés. E, quando o Espírito pousou sobre eles, os líderes profetizaram, algo que nunca mais aconteceu.

²⁶ ؤُشَا قِّيمنْ ثْنَاينْ ن يرْيَازنْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، إِجّنْ قَّارنْ أَسْ إِلْذَاذْ ؤُ ونّغْنِي قَّارنْ أَسْ مِيذَاذْ ؤُشَا أَرُّوحْ ن سِيذِي ثُوغَا-ث خَاسنْ، مِينْزِي نِيثْنِي أَقَا أَثنْ زڭْ إِنِّي يُورَانْ، مَاشَا وَارْ د-فِّيغنْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ؤُشَا ثُوغَا تّْنبَّانْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.

²⁶ Dois homens, Eldade e Medade, haviam permanecido no acampamento. Faziam parte da lista de autoridades, mas não tinham ido à tenda da reunião. E, no entanto, o Espírito também pousou sobre eles, de modo que profetizaram ali no acampamento.

²⁷ يُوزّڒْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ ؤُشَا إِخبَّارْ مَانْ أَيَا إِ مُوسَا، إِنَّا: ”إِلْذَاذْ ذ مِيذَاذْ تّْنبَّانْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.“

²⁷ Um rapaz correu e contou a Moisés: “Eldade e Medade estão profetizando no acampamento!”.

²⁸ يَارَّا-د يَاشُووَا، مِّيسْ ن نُونْ، إِجّنْ زڭْ إِبْڒِيغنْ إِتّْفَارْزنْ، إِنَّا: ”سِيذِي إِنُو، مُوسَا، حَارّمْ إِ-ثنْ!“

²⁸ Josué, filho de Num, que desde jovem era auxiliar de Moisés, protestou: “Moisés, meu senhor, faça-os parar!”.

²⁹ إِنَّا أَسْ مُوسَا: ”مَا شكْ ثشْضَارذْ ذِي طّْوعْ إِنُو؟ مْڒِي مَارَّا ڒْڭنْسْ ن سِيذِي ثُوغَا-ث مَارَّا ذ إِنَابِييّنْ، إِڒِي إِڭَّا خَاسنْ سِيذِي أَرُّوحْ نّسْ!“

²⁹ Moisés, porém, respondeu: “Você está com ciúmes por mim? Que bom seria se todos do povo do S enhor fossem profetas e se o S enhor colocasse seu Espírito sobre todos eles!”.

³⁰ إِذْوڒْ-د مُوسَا غَارْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، نتَّا ذ إِمْغَارنْ ن إِسْرَائِيل.

³⁰ Então Moisés voltou ao acampamento com as autoridades de Israel.

³¹ خنِّي يُوسَا-د إِجّْ ن ؤُسمِّيضْ، إِسّكَّارْ إِ-ث سِيذِي، إِنْذهْ-د إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘ زِي ڒبْحَارْ ؤُشَا إِنْضَارْ إِ-ثنْثْ خْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، ثِيشْڒِي ن وبْرِيذْ ن إِجّْ ن وَاسّْ غَارْ إِجّْ ن ثْمَا ذ ثِيشْڒِي ن وبْرِيذْ غَارْ ثْمَا نّغْنِي، ذڭْ ونّضْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، أَڒْ عْڒَاينْ ثْنَاينْ ن إِغَادْجنْ خْ وُوذمْ ن ثمُّورْثْ.

³¹ O S enhor mandou um vento que trouxe codornas do lado do mar e as fez voar baixo por todo o acampamento. Numa área de vários quilômetros em todas as direções, voavam a uma altura de quase um metro do chão.

³² إِكَّارْ ڒْڭنْسْ ؤُشَا أَسّْ نِّي إِكْمڒْ ذ دْجِيڒثْ نِّي ثكْمڒْ ذ مَارَّا أَسّْ إِ ث-إِ-د إِضْفَارنْ يْرُونْ نِيثْنِي إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘. ونِّي غَارسْ ذْرُوسْ، إِكْسِيعشْرَا إِحُومِيرنْ. بزّْعنْ ثنْثْ قِيبَاتْشْ نْسنْ خْ ثِيرُو إِ إِنّْضنْ إِ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.

³² O povo saiu e pegou codornas durante todo aquele dia, toda aquela noite e todo o dia seguinte. Ninguém recolheu menos de dez cestos grandes. Em seguida, espalharam as codornas por todo o acampamento para secá-las.

³³ مِينْثْرَا أَيْسُومْ عَاذْ جَارْ ثغْمَاسْ نْسنْ، قْبڒْ مَا أَذْ ث فّْژنْ، يَارْغَا وغْضَابْ ن سِيذِي خْ ڒْڭنْسْ ؤُشَا سِيذِي إِوْثَا ڒْڭنْسْ س إِشْثْ ن ثشْثِي ثمْغَارْ أَطَّاسْ.

³³ Mas, enquanto ainda se empanturravam, com a boca cheia de carne, a ira do S enhor se acendeu contra o povo, e ele os feriu com uma praga terrível.

³⁴ إِسمَّا مُوسَا أَمْشَانْ نِّي ’قَابَارُوثْ-هَاثَاآوَاثْ‘، مِينْزِي ذِينِّي إِ نضْڒنْ ڒْڭنْسْ إِ ثُوغَا إِمّژْرنْ أَمُّو.

³⁴ Por isso, aquele lugar foi chamado de Quibrote-Hataavá, pois ali sepultaram o povo que cobiçou a carne do Egito.

³⁵ زِي قَابَارُوثْ-هَاثَاآوَاثْ إِفْسِي ڒْڭنْسْ إِقِيضَانْ نّسْ، ؤُيُورنْ غَارْ حَاضَايْرُوثْ ؤُشَا قِّيمنْ ذِي حَاضَايْرُوثْ.

³⁵ De Quibrote-Hataavá o povo viajou para Hazerote, onde ficou algum tempo.

Números 11

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra