Números 11

RIFA vs ARIB

ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica

¹ إِمْسَارْ ؤُمِي إِذْوڒْ ڒْڭنْسْ أَمْ يِيجّْ ن ؤُبَارُّو إِتّْشثْشَانْ، ثُوغَا مَانْ أَيَا ذ ڒحْرِيقْ إِ إِمزُّوغنْ ن سِيذِي. ڒَْامِي إِسْڒَا سِيذِي أَيَا، يَارْغَا وغْضَابْ نّسْ ؤُ ثِيمسِّي ن سِيذِي ثَارْغَا ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ ؤُشَا ثشَّا ڒضْرُوفْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.

¹ Depois o povo tornou-se queixoso, falando o que era mau aos ouvidos do Senhor; e quando o Senhor o ouviu, acendeu-se a sua ira; o fogo do Senhor irrompeu entre eles, e devorou as extremidades do arraial.

² خنِّي إِڒَاغَا-د ڒْڭنْسْ خْ مُوسَا ؤُشَا مُوسَا إِژُّودْجْ إِ سِيذِي ؤُشَا ثخْسِي ثْمسِّي.

² Então o povo clamou a Moisés, e Moisés orou ao Senhor, e o fogo se apagou.

³ ؤُشَا إِڒَاغَا أَسْ إِ ومْشَانْ نِّي ’ثَابْعِيرَا‘، مِينْزِي ثِيمسِّي ن سِيذِي ثُوغَا ثَارْغَا ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ.

³ Pelo que se chamou aquele lugar Taberá, porquanto o fogo do Senhor se acendera entre eles.

⁴ أَبَارُّو إِمْخدْجَاضنْ ن إِبَارَّانِييّنْ نِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ، ذوْڒنْ شُورّنْ س ؤُمژْرِي ؤُ بْذَانْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل عَاوذْ أَذْ شتّْشَانْ، نَّانْ: ”وِي ذ أَنغْ غَا إِوْشِينْ أَيْسُومْ؟

⁴ Ora, o vulgo que estava no meio deles veio a ter grande desejo; pelo que os filhos de Israel também tornaram a chorar, e disseram: Quem nos dará carne a comer?

⁵ نْعقّڒْ عَاذْ خْ إِسڒْمَانْ نِّي نشَّا ذِي مِيصْرَا بَاطڒْ ؤُ خْ ڒخْيَارْ ذ دّلَّاعْ ذ ڒبْصڒْ يُوژْغنْ ذ ڒبْصڒْ ذ ثِيشَّارْثْ.

⁵ Lembramo-nos dos peixes que no Egito comíamos de graça, e dos pepinos, dos melões, dos porros, das cebolas e dos alhos.

⁶ ڒخُّو ڒعْمُورْ نّغْ ؤُژْغنْ ؤُشَا وَارْ ذِينْ وَالُو مْغِيرْ ’مَانَّا‘-يَا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّغْ!“

⁶ Mas agora a nossa alma se seca; coisa nenhuma há senão este maná diante dos nossos olhos.

⁷ ثُوغَا ’مَانَّا‘ إِتّمْشَابهْ ذِي زَّارِيعثْ ن ڒْقصْبُورْ ؤُشَا شُّوفْ نّسْ أَمشْنَاوْ شُّوفْ ن ؤُسرْغَاغْ أَشمْڒَاڒْ قَّارنْ أَسْ ’بذُولَا‘.

⁷ E era o maná como a semente do coentro, e a sua aparência como a aparência de bdélio.

⁸ ڒْڭنْسْ إِفّغْ، إِمّْسبْضَا ؤُشَا يْرُونْ ت ؤُشَا حَارْينْ ت سَاذُو ثْسِيرْثْ نِيغْ دّْزنْ ت س وزْذُوزْ ؤُشَا خنِّي سّنْڭّْونْ ت ذِي أَرْوَا ؤُشَا ڭِّينْ زَّايسْ ثِيفْضِيرِينْ. ثُوغَا أَڒذِّي نّسْ أَمْ مِينْ إِنْڭّْوَانْ س زّشْثْ.

⁸ O povo espalhava-se e o colhia, e, triturando-o em moinhos ou pisando-o num gral, em panelas o cozia, e dele fazia bolos; e o seu sabor era como o sabor de azeite fresco.

⁹ خْمِي د-إِهكّْوَا نّْذَا خْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، خنِّي ثْهكّْوَا-د خَاسْ ’مَانَّا‘ عَاوذْ.

⁹ E, quando o orvalho descia de noite sobre o arraial, sobre ele descia também o maná.

¹⁰ ؤُشَا إِسْڒَا مُوسَا أَقَا ڒْڭنْسْ إِسْغُويْ، ڒَادْجْ أَوَارْنِي إِنّغْنِي، كُوڒْ إِجّْ غَارْ وَاذَافْ ن ؤُقِيضُونْ نّسْ. يَارْغَا وغْضَابْ ن سِيذِي أَطَّاسْ، ؤُشَا ثُوغَا مَانْ أَيَا ؤُڒَا ذ ثُوعفّْنَا ذِي ثِيطَّاوِينْ ن مُوسَا.

¹⁰ Então Moisés ouviu chorar o povo, todas as suas famílias, cada qual à porta da sua tenda; e a ira do Senhor grandemente se acendeu; e aquilo pareceu mal aos olhos de Moisés.

¹¹ إِنَّا مُوسَا إِ سِيذِي: ”مَايمِّي ثڭِّيذْ ڒْغَارْ ذڭْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ ؤُ مَايمِّي وَارْ ؤُفِيغْ ڒْخَاضَارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، ؤُمِي خَافِي د-ثسَّارْسذْ دّْقڒْ ن مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟

¹¹ Disse, pois, Moisés ao Senhor: Por que fizeste mal a teu servo, e por que não achei graça aos teus olhos, pois que puseste sobre mim o peso de todo este povo.

¹² مَا نشّْ ذيْسغْ بَالَاكْ س مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟ نِيغْ نشّْ إِ-ث-إِ-د يُورْونْ، مَاحنْذْ ثْزمَّارذْ أَذْ أَيِي ثِينِيذْ: ’أَوْيِي ث ذڭْ وشْيُونْ نّشْ!‘، أَمْ ونِّي إِسُّوطُّوضنْ يَاربُّو أَسيْمِي، غَارْ ثمُّورْثْ مِينْ خفْ ثجُّودْجذْ شكْ إِ ڒجْذُوذْ نّسْ.

¹² Concebi eu porventura todo este povo? dei-o eu à luz, para que me dissesses: Leva-o ao teu colo, como a ama leva a criança de peito, para a terra que com juramento prometeste a seus pais?

¹³ زِي مَانِيسْ ذ أَسنْ-د غَا يَاوْيغْ أَيْسُومْ إِ غَا وْشغْ ذ مَاشَّا إِ مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟ مِينْزِي نِيثْنِي سْغُويُّونْ-د غَارِي، قَّارنْ: ’أوْشْ أَنغْ أَيْسُومْ إِ غَا نشّْ!‘

¹³ Donde teria eu carne para dar a todo este povo? porquanto choram diante de mim, dizendo: Dá-nos carne a comer.

¹⁴ نشّْ وحّْذِي وَارْ زمَّارغْ أَذْ أَرْبُوغْ ڒْڭنْسْ-أَ مَارَّا، أَقَا مَانْ أَيَا إِذْقڒْ خَافِي أَطَّاسْ.

¹⁴ Eu só não posso: levar a todo este povo, porque me é pesado demais.

¹⁵ مَاڒَا ذَايِي ثڭِّيذْ أَمُّو، نشّْ تّْزَاوَاڭغْ أَذْ أَيِي ثنْغذْ حْسنْ، مَاڒَا ؤُفِيغْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، خنِّي نشّْ وَارْ ژَترّغْ ڒغْبنْ إِنُو عَاذْ كْثَارْ!“

¹⁵ Se tu me hás de tratar assim, mata-me, peço-te, se tenho achado graça aos teus olhos; e não me deixes ver a minha miséria.

¹⁶ خنِّي إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”سْمُونْ أَيِي-د سبْعِينْ ن يرْيَازنْ زڭْ إِمْغَارنْ ن إِسْرَائِيل، إِنِّي ثسّْنذْ شكْ ذ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُ ذ إِمحْضَاينْ. أَوْيِي ثنْ-د غَارْ ؤُقِيضُونْ ن ؤُمْسَاڭَارْ ؤُشَا أجّْ إِثنْ أَذْ ذِينْ بدّنْ زَّاثكْ.

¹⁶ Disse então o Senhor a Moisés: Ajunta-me setenta homens dos anciãos de Israel, que sabes serem os anciãos do povo e seus oficiais; e os trarás perante a tenda da revelação, para que estejam ali contigo.

¹⁷ خنِّي نشّْ أَذْ هْوِيغْ ؤُشَا أَذْ كِيكْ سِّيوْڒغْ. أَذْ كْسِيغْ زِي أَرُّوحْ إِ خَاكْ إِدْجَانْ ؤُشَا أَذْ خَاسنْ ث سَّارْسغْ. أَمُّو إِ كِيكْ غَا أَرْبُونْ دّْقڒْ ن ڒْڭنْسْ-أَ، مَاحنْذْ وَارْ ث ثَاربُّوذْ شَا وحّْذكْ.

¹⁷ Então descerei e ali falarei contigo, e tirarei do espírito que está sobre ti, e o porei sobre eles; e contigo levarão eles o peso do povo para que tu não o leves só.

¹⁸ أَذْ ثِينِيذْ إِ ڒْڭنْسْ: ’سْقدّْسمْ إِخفْ نْومْ إِ ثِيوشَّا، خنِّي أَذْ ثشّمْ أَيْسُومْ، مِينْزِي أَقَا ثْرُومْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن سِيذِي، ثنَّامْ: وِي ذ أَنغْ غَا إِوْشنْ أَذْ نشّْ أَيْسُومْ؟ ثُوغَا-نغْ مْلِيحْ ذِي مِيصْرَا! س ؤُيَا إِ ذ أَومْ غَا إِوْشْ سِيذِي أَيْسُومْ أَذْ ثشّمْ.

¹⁸ E dirás ao povo: Santificai-vos para amanhã, e comereis carne; porquanto chorastes aos ouvidos do Senhor, dizendo: Quem nos dará carne a comer? pois bem nos ia no Egito. Pelo que o Senhor vos dará carne, e comereis.

¹⁹ وَارْ ث ثتّتّمْ إِجّْ ن وَاسّْ وَاهَا ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ ن وُوسَّانْ، نِيغْ خمْسَا ن وُوسَّانْ، نِيغْعشْرَا ن وُوسَّانْ، نِيغْ عِيشْرِينْ ن وُوسَّانْ،

¹⁹ Não comereis um dia, nem dois dias, nem cinco dias, nem dez dias, nem vinte dias;

²⁰ مَاشَا مَارَّا ؤُسَّانْ ن ؤُيُورْ أَڒْ ذ أَومْ د-إِفّغْ زڭْ ونْزَارنْ نْومْ ؤُشَا أَذْ زَّايسْ ثْعِيفّمْ، ؤُمِي ثنْضَارمْ سِيذِي ونِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْوسْطْ نْومْ، ؤُشَا ثْرُومْ زَّاثْ إِ ؤُغمْبُوبْ نّسْ، ثنَّامْ: مَايمِّي عَاذْ د-نفّغْ زِي مِيصْرَا؟‘ “

²⁰ mas um mês inteiro, até vos sair pelas narinas, até que se vos torne coisa nojenta; porquanto rejeitastes ao Senhor, que está no meio de vós, e chorastes diante dele, dizendo: Por que saímos do Egito?

²¹ ؤُشَا مُوسَا إِنَّا: ”ڒْڭنْسْ-يَا، ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ إِ دْجِيغْ، أَقَا-ث ذِي ستَّا-أَڒَافْ ن يرْيَازنْ خْ إِضَارنْ ؤُشَا شكْ ثقَّارذْ: ’أَذْ أَسنْ وْشغْ أَيْسُومْ ؤُشَا أَذْ زَّايسْ شّنْ إِجّْ ن ؤُيُورْ أَمنْ إِكْمڒْ!‘

²¹ Respondeu Moisés: Seiscentos mil homens de pé é este povo no meio do qual estou; todavia tu tens dito: Dar-lhes-ei carne, e comerão um mês inteiro.

²² مَاڒَا غَارْصنْ أَسنْ إِ مَارَّا وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ، مَا أَذْ يِيڒِي شْفَا أَسنْ؟ نِيغْ مَاڒَا سّْمُوننْ أَسنْ مَارَّا إِسڒْمَانْ ن ڒبْحَارْ، مَا أَذْ يِيڒِي شْفَا أَسنْ؟“

²² Matar-se-ão para eles rebanhos e gados, que lhes bastem? ou ajuntar-se-ão, para eles todos os peixes do mar, que lhes bastem?

²³ إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”مَا خنِّي يبْرِي ؤُفُوسْ ن سِيذِي؟ ڒخُّو خنِّي، أَذْ ثْژَارذْ مَا أَذْ إِقْفڒْ أَوَاڒْ نّسْ نِيغْ لَّا!“

²³ Pelo que replicou o Senhor a Moisés: Porventura tem-se encurtado a mão do Senhor? agora mesmo verás se a minha palavra se há de cumprir ou não.

²⁴ إِفّغْ-د مُوسَا ؤُشَا إِنَّا أَوَاڒنْ ن سِيذِي إِ ڒْڭنْسْ ؤُشَا إِسّْمُونْ سبْعِينْ ن يرْيَازنْ زڭْ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُشَا إِسّْبدّْ إِ-ثنْ أَمْ د-نّْضنْ إِ ؤُقِيضُونْ.

²⁴ Saiu, pois, Moisés, e relatou ao povo as palavras do Senhor; e ajuntou setenta homens dentre os anciãos do povo e os colocou ao redor da tenda.

²⁵ خنِّي إِهْوَا-د سِيذِي ذڭْ ؤُسيْنُو ؤُشَا إِسِّيوڒْ أَكِيذسْ ؤُشَا إِكْسِي زِي أَرُّوحْ نِّي ثُوغَا خَاسْ ؤُشَا إِسَّارْسْ إِ-ث خْ سبْعِينْ ن يرْيَازنْ، خْ إِمْغَارنْ. ؤُشَا إِمْسَارْ، ؤُمِي ثُوغَا خَاسنْ أَرُّوحْ، بْذَانْ أَذْ نبَّانْ، مَاشَا أَوَارْنِي إِ ؤُيَا وَارْ إِقِّيمْ عَاذْ.

²⁵ Então o Senhor desceu: na nuvem, e lhe falou; e, tirando do espírito que estava sobre ele, pô-lo sobre aqueles setenta anciãos; e aconteceu que, quando o espírito repousou sobre eles profetizaram, mas depois nunca mais o fizeram.

²⁶ ؤُشَا قِّيمنْ ثْنَاينْ ن يرْيَازنْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، إِجّنْ قَّارنْ أَسْ إِلْذَاذْ ؤُ ونّغْنِي قَّارنْ أَسْ مِيذَاذْ ؤُشَا أَرُّوحْ ن سِيذِي ثُوغَا-ث خَاسنْ، مِينْزِي نِيثْنِي أَقَا أَثنْ زڭْ إِنِّي يُورَانْ، مَاشَا وَارْ د-فِّيغنْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ؤُشَا ثُوغَا تّْنبَّانْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.

²⁶ Mas no arraial ficaram dois homens; chamava-se um Eldade, e o outro Medade; e repousou sobre eles: o espírito, porquanto estavam entre os inscritos, ainda que não saíram para irem à tenda; e profetizavam no arraial.

²⁷ يُوزّڒْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ ؤُشَا إِخبَّارْ مَانْ أَيَا إِ مُوسَا، إِنَّا: ”إِلْذَاذْ ذ مِيذَاذْ تّْنبَّانْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.“

²⁷ Correu, pois, um moço, e anunciou a Moisés: Eldade e Medade profetizaram no arraial.

²⁸ يَارَّا-د يَاشُووَا، مِّيسْ ن نُونْ، إِجّنْ زڭْ إِبْڒِيغنْ إِتّْفَارْزنْ، إِنَّا: ”سِيذِي إِنُو، مُوسَا، حَارّمْ إِ-ثنْ!“

²⁸ Então Josué, filho de Num, servidor de Moisés, um dos seus mancebos escolhidos, respondeu e disse: Meu Senhor Moisés, proíbe-lho.

²⁹ إِنَّا أَسْ مُوسَا: ”مَا شكْ ثشْضَارذْ ذِي طّْوعْ إِنُو؟ مْڒِي مَارَّا ڒْڭنْسْ ن سِيذِي ثُوغَا-ث مَارَّا ذ إِنَابِييّنْ، إِڒِي إِڭَّا خَاسنْ سِيذِي أَرُّوحْ نّسْ!“

²⁹ Moisés, porém, lhe disse: Tens tu ciúmes por mim? Oxalá que do povo do Senhor todos fossem profetas, que o Senhor pusesse o seu espírito sobre eles!

³⁰ إِذْوڒْ-د مُوسَا غَارْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، نتَّا ذ إِمْغَارنْ ن إِسْرَائِيل.

³⁰ Depois Moisés se recolheu ao arraial, ele e os anciãos de Israel.

³¹ خنِّي يُوسَا-د إِجّْ ن ؤُسمِّيضْ، إِسّكَّارْ إِ-ث سِيذِي، إِنْذهْ-د إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘ زِي ڒبْحَارْ ؤُشَا إِنْضَارْ إِ-ثنْثْ خْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، ثِيشْڒِي ن وبْرِيذْ ن إِجّْ ن وَاسّْ غَارْ إِجّْ ن ثْمَا ذ ثِيشْڒِي ن وبْرِيذْ غَارْ ثْمَا نّغْنِي، ذڭْ ونّضْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، أَڒْ عْڒَاينْ ثْنَاينْ ن إِغَادْجنْ خْ وُوذمْ ن ثمُّورْثْ.

³¹ Soprou, então, um vento da parte do Senhor e, do lado do mar, trouxe codornizes que deixou cair junto ao arraial quase caminho de um dia de um e de outro lado, à roda do arraial, a cerca de dois côvados da terra.

³² إِكَّارْ ڒْڭنْسْ ؤُشَا أَسّْ نِّي إِكْمڒْ ذ دْجِيڒثْ نِّي ثكْمڒْ ذ مَارَّا أَسّْ إِ ث-إِ-د إِضْفَارنْ يْرُونْ نِيثْنِي إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘. ونِّي غَارسْ ذْرُوسْ، إِكْسِيعشْرَا إِحُومِيرنْ. بزّْعنْ ثنْثْ قِيبَاتْشْ نْسنْ خْ ثِيرُو إِ إِنّْضنْ إِ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.

³² Então o povo, levantando-se, colheu as codornizes por todo aquele dia e toda aquela noite, e por todo o dia seguinte; o que colheu menos, colheu dez hômeres. E as estenderam para si ao redor do arraial.

³³ مِينْثْرَا أَيْسُومْ عَاذْ جَارْ ثغْمَاسْ نْسنْ، قْبڒْ مَا أَذْ ث فّْژنْ، يَارْغَا وغْضَابْ ن سِيذِي خْ ڒْڭنْسْ ؤُشَا سِيذِي إِوْثَا ڒْڭنْسْ س إِشْثْ ن ثشْثِي ثمْغَارْ أَطَّاسْ.

³³ Quando a carne ainda estava entre os seus dentes, antes que fosse mastigada, acendeu-se a ira do Senhor contra o povo, e feriu o Senhor ao povo com uma praga, mui grande.

³⁴ إِسمَّا مُوسَا أَمْشَانْ نِّي ’قَابَارُوثْ-هَاثَاآوَاثْ‘، مِينْزِي ذِينِّي إِ نضْڒنْ ڒْڭنْسْ إِ ثُوغَا إِمّژْرنْ أَمُّو.

³⁴ Pelo que se chamou aquele lugar Quibrote-Taavá, porquanto ali enterraram o povo que tivera o desejo.

³⁵ زِي قَابَارُوثْ-هَاثَاآوَاثْ إِفْسِي ڒْڭنْسْ إِقِيضَانْ نّسْ، ؤُيُورنْ غَارْ حَاضَايْرُوثْ ؤُشَا قِّيمنْ ذِي حَاضَايْرُوثْ.

³⁵ De Quibrote-Taavá partiu o povo para Hazerote; e demorou-se em Hazerote.

Números 11

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra