Números 11

RIFA vs NVI

NVI Nova Versão Internacional

¹ إِمْسَارْ ؤُمِي إِذْوڒْ ڒْڭنْسْ أَمْ يِيجّْ ن ؤُبَارُّو إِتّْشثْشَانْ، ثُوغَا مَانْ أَيَا ذ ڒحْرِيقْ إِ إِمزُّوغنْ ن سِيذِي. ڒَْامِي إِسْڒَا سِيذِي أَيَا، يَارْغَا وغْضَابْ نّسْ ؤُ ثِيمسِّي ن سِيذِي ثَارْغَا ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ ؤُشَا ثشَّا ڒضْرُوفْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.

¹ Aconteceu que o povo começou a queixar-se das suas dificuldades aos ouvidos do Senhor. Quando ele os ouviu, a sua ira acendeu-se e fogo da parte do Senhor queimou entre eles e consumiu algumas extremidades do acampamento.

² خنِّي إِڒَاغَا-د ڒْڭنْسْ خْ مُوسَا ؤُشَا مُوسَا إِژُّودْجْ إِ سِيذِي ؤُشَا ثخْسِي ثْمسِّي.

² Então o povo clamou a Moisés, este orou ao Senhor, e o fogo extinguiu-se.

³ ؤُشَا إِڒَاغَا أَسْ إِ ومْشَانْ نِّي ’ثَابْعِيرَا‘، مِينْزِي ثِيمسِّي ن سِيذِي ثُوغَا ثَارْغَا ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ.

³ Por isso aquele lugar foi chamado Taberá, porque o fogo da parte do Senhor queimou entre eles.

⁴ أَبَارُّو إِمْخدْجَاضنْ ن إِبَارَّانِييّنْ نِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ، ذوْڒنْ شُورّنْ س ؤُمژْرِي ؤُ بْذَانْ أَيْثْ ن إِسْرَائِيل عَاوذْ أَذْ شتّْشَانْ، نَّانْ: ”وِي ذ أَنغْ غَا إِوْشِينْ أَيْسُومْ؟

⁴ Um bando de estrangeiros que havia no meio deles encheu-se de gula, e até os próprios israelitas tornaram a queixar-se, e diziam: "Ah, se tivéssemos carne para comer!

⁵ نْعقّڒْ عَاذْ خْ إِسڒْمَانْ نِّي نشَّا ذِي مِيصْرَا بَاطڒْ ؤُ خْ ڒخْيَارْ ذ دّلَّاعْ ذ ڒبْصڒْ يُوژْغنْ ذ ڒبْصڒْ ذ ثِيشَّارْثْ.

⁵ Nós nos lembramos dos peixes que comíamos de graça no Egito, e também dos pepinos, das melancias, dos alhos porós, das cebolas e dos alhos.

⁶ ڒخُّو ڒعْمُورْ نّغْ ؤُژْغنْ ؤُشَا وَارْ ذِينْ وَالُو مْغِيرْ ’مَانَّا‘-يَا زَّاثْ إِ ثِيطَّاوِينْ نّغْ!“

⁶ Mas agora perdemos o apetite; nunca vemos nada, a não ser este maná! "

⁷ ثُوغَا ’مَانَّا‘ إِتّمْشَابهْ ذِي زَّارِيعثْ ن ڒْقصْبُورْ ؤُشَا شُّوفْ نّسْ أَمشْنَاوْ شُّوفْ ن ؤُسرْغَاغْ أَشمْڒَاڒْ قَّارنْ أَسْ ’بذُولَا‘.

⁷ O maná era como semente de coentro e tinha aparência de resina.

⁸ ڒْڭنْسْ إِفّغْ، إِمّْسبْضَا ؤُشَا يْرُونْ ت ؤُشَا حَارْينْ ت سَاذُو ثْسِيرْثْ نِيغْ دّْزنْ ت س وزْذُوزْ ؤُشَا خنِّي سّنْڭّْونْ ت ذِي أَرْوَا ؤُشَا ڭِّينْ زَّايسْ ثِيفْضِيرِينْ. ثُوغَا أَڒذِّي نّسْ أَمْ مِينْ إِنْڭّْوَانْ س زّشْثْ.

⁸ O povo saía recolhendo o maná nas redondezas, e o moía num moinho manual ou socava-o num pilão; depois cozinhava o maná e com ele fazia bolos. Tinha gosto de bolo amassado com azeite de oliva.

⁹ خْمِي د-إِهكّْوَا نّْذَا خْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، خنِّي ثْهكّْوَا-د خَاسْ ’مَانَّا‘ عَاوذْ.

⁹ Quando o orvalho caía sobre o acampamento à noite, também caía o maná.

¹⁰ ؤُشَا إِسْڒَا مُوسَا أَقَا ڒْڭنْسْ إِسْغُويْ، ڒَادْجْ أَوَارْنِي إِنّغْنِي، كُوڒْ إِجّْ غَارْ وَاذَافْ ن ؤُقِيضُونْ نّسْ. يَارْغَا وغْضَابْ ن سِيذِي أَطَّاسْ، ؤُشَا ثُوغَا مَانْ أَيَا ؤُڒَا ذ ثُوعفّْنَا ذِي ثِيطَّاوِينْ ن مُوسَا.

¹⁰ Moisés ouviu gente de todas as famílias se queixando, cada uma à entrada de sua tenda. Então acendeu-se a ira do Senhor, e isso pareceu mal a Moisés.

¹¹ إِنَّا مُوسَا إِ سِيذِي: ”مَايمِّي ثڭِّيذْ ڒْغَارْ ذڭْ ؤُمْسخَّارْ نّشْ ؤُ مَايمِّي وَارْ ؤُفِيغْ ڒْخَاضَارْ ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، ؤُمِي خَافِي د-ثسَّارْسذْ دّْقڒْ ن مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟

¹¹ E ele perguntou ao Senhor: "Por que trouxeste este mal sobre o teu servo? Foi por não te agradares de mim, que colocaste sobre os meus ombros a responsabilidade de todo esse povo?

¹² مَا نشّْ ذيْسغْ بَالَاكْ س مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟ نِيغْ نشّْ إِ-ث-إِ-د يُورْونْ، مَاحنْذْ ثْزمَّارذْ أَذْ أَيِي ثِينِيذْ: ’أَوْيِي ث ذڭْ وشْيُونْ نّشْ!‘، أَمْ ونِّي إِسُّوطُّوضنْ يَاربُّو أَسيْمِي، غَارْ ثمُّورْثْ مِينْ خفْ ثجُّودْجذْ شكْ إِ ڒجْذُوذْ نّسْ.

¹² Por acaso fui eu quem o concebeu? Fui eu quem o trouxe à luz? Por que me pedes para carregá-lo nos braços, como uma ama carrega um recém-nascido, a levá-lo à terra que prometeste sob juramento aos seus antepassados?

¹³ زِي مَانِيسْ ذ أَسنْ-د غَا يَاوْيغْ أَيْسُومْ إِ غَا وْشغْ ذ مَاشَّا إِ مَارَّا ڒْڭنْسْ-أَ؟ مِينْزِي نِيثْنِي سْغُويُّونْ-د غَارِي، قَّارنْ: ’أوْشْ أَنغْ أَيْسُومْ إِ غَا نشّْ!‘

¹³ Onde conseguirei carne para todo esse povo? Eles ficam se queixando contra mim, dizendo: ‘Dê-nos carne para comer! ’

¹⁴ نشّْ وحّْذِي وَارْ زمَّارغْ أَذْ أَرْبُوغْ ڒْڭنْسْ-أَ مَارَّا، أَقَا مَانْ أَيَا إِذْقڒْ خَافِي أَطَّاسْ.

¹⁴ Não posso levar todo esse povo sozinho; essa responsabilidade é grande demais para mim.

¹⁵ مَاڒَا ذَايِي ثڭِّيذْ أَمُّو، نشّْ تّْزَاوَاڭغْ أَذْ أَيِي ثنْغذْ حْسنْ، مَاڒَا ؤُفِيغْ أَرْضَا ذِي ثِيطَّاوِينْ نّشْ، خنِّي نشّْ وَارْ ژَترّغْ ڒغْبنْ إِنُو عَاذْ كْثَارْ!“

¹⁵ Se é assim que vais me tratar, mata-me agora mesmo; se te agradas de mim, não me deixes ver a minha própria ruína".

¹⁶ خنِّي إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”سْمُونْ أَيِي-د سبْعِينْ ن يرْيَازنْ زڭْ إِمْغَارنْ ن إِسْرَائِيل، إِنِّي ثسّْنذْ شكْ ذ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُ ذ إِمحْضَاينْ. أَوْيِي ثنْ-د غَارْ ؤُقِيضُونْ ن ؤُمْسَاڭَارْ ؤُشَا أجّْ إِثنْ أَذْ ذِينْ بدّنْ زَّاثكْ.

¹⁶ E o Senhor disse a Moisés: "Reúna setenta autoridades de Israel, que você sabe que são líderes e supervisores entre o povo. Leve-os à Tenda do Encontro, para que estejam ali com você.

¹⁷ خنِّي نشّْ أَذْ هْوِيغْ ؤُشَا أَذْ كِيكْ سِّيوْڒغْ. أَذْ كْسِيغْ زِي أَرُّوحْ إِ خَاكْ إِدْجَانْ ؤُشَا أَذْ خَاسنْ ث سَّارْسغْ. أَمُّو إِ كِيكْ غَا أَرْبُونْ دّْقڒْ ن ڒْڭنْسْ-أَ، مَاحنْذْ وَارْ ث ثَاربُّوذْ شَا وحّْذكْ.

¹⁷ Eu descerei e falarei com você; e tirarei do Espírito que está sobre você e o porei sobre eles. Eles o ajudarão na árdua responsabilidade de conduzir o povo, de modo que você não tenha que assumir tudo sozinho.

¹⁸ أَذْ ثِينِيذْ إِ ڒْڭنْسْ: ’سْقدّْسمْ إِخفْ نْومْ إِ ثِيوشَّا، خنِّي أَذْ ثشّمْ أَيْسُومْ، مِينْزِي أَقَا ثْرُومْ ذڭْ إِمزُّوغنْ ن سِيذِي، ثنَّامْ: وِي ذ أَنغْ غَا إِوْشنْ أَذْ نشّْ أَيْسُومْ؟ ثُوغَا-نغْ مْلِيحْ ذِي مِيصْرَا! س ؤُيَا إِ ذ أَومْ غَا إِوْشْ سِيذِي أَيْسُومْ أَذْ ثشّمْ.

¹⁸ "Diga ao povo: Consagrem-se para amanhã, pois vocês comerão carne. O Senhor os ouviu quando se queixaram a ele, dizendo: ‘Ah, se tivéssemos carne para comer! Estávamos melhor no Egito! ’ Agora o Senhor lhes dará carne, e vocês a comerão.

¹⁹ وَارْ ث ثتّتّمْ إِجّْ ن وَاسّْ وَاهَا ؤُڒَا ذ ثْنَاينْ ن وُوسَّانْ، نِيغْ خمْسَا ن وُوسَّانْ، نِيغْعشْرَا ن وُوسَّانْ، نِيغْ عِيشْرِينْ ن وُوسَّانْ،

¹⁹ Vocês não comerão carne apenas um dia, ou dois, ou cinco, ou dez ou vinte,

²⁰ مَاشَا مَارَّا ؤُسَّانْ ن ؤُيُورْ أَڒْ ذ أَومْ د-إِفّغْ زڭْ ونْزَارنْ نْومْ ؤُشَا أَذْ زَّايسْ ثْعِيفّمْ، ؤُمِي ثنْضَارمْ سِيذِي ونِّي إِدْجَانْ ذِي ڒْوسْطْ نْومْ، ؤُشَا ثْرُومْ زَّاثْ إِ ؤُغمْبُوبْ نّسْ، ثنَّامْ: مَايمِّي عَاذْ د-نفّغْ زِي مِيصْرَا؟‘ “

²⁰ mas um mês inteiro, até que lhes saia carne pelo nariz e vocês tenham nojo dela, porque rejeitaram o Senhor, que está no meio de vocês, e se queixaram a ele, dizendo: ‘Por que saímos do Egito? ’ "

²¹ ؤُشَا مُوسَا إِنَّا: ”ڒْڭنْسْ-يَا، ذِي ڒْوسْطْ نْسنْ إِ دْجِيغْ، أَقَا-ث ذِي ستَّا-أَڒَافْ ن يرْيَازنْ خْ إِضَارنْ ؤُشَا شكْ ثقَّارذْ: ’أَذْ أَسنْ وْشغْ أَيْسُومْ ؤُشَا أَذْ زَّايسْ شّنْ إِجّْ ن ؤُيُورْ أَمنْ إِكْمڒْ!‘

²¹ Disse, porém, Moisés: "Aqui estou eu no meio de seiscentos mil homens de pé, e dizes: ‘Darei a eles carne para comerem durante um mês inteiro! ’

²² مَاڒَا غَارْصنْ أَسنْ إِ مَارَّا وُودْجِي ذ إِفُونَاسنْ، مَا أَذْ يِيڒِي شْفَا أَسنْ؟ نِيغْ مَاڒَا سّْمُوننْ أَسنْ مَارَّا إِسڒْمَانْ ن ڒبْحَارْ، مَا أَذْ يِيڒِي شْفَا أَسنْ؟“

²² Será que haveria o suficiente para eles se todos os rebanhos fossem abatidos? Será que haveria o suficiente para eles se todos os peixes do mar fossem apanhados? "

²³ إِنَّا سِيذِي إِ مُوسَا: ”مَا خنِّي يبْرِي ؤُفُوسْ ن سِيذِي؟ ڒخُّو خنِّي، أَذْ ثْژَارذْ مَا أَذْ إِقْفڒْ أَوَاڒْ نّسْ نِيغْ لَّا!“

²³ O Senhor respondeu a Moisés: "Estará limitado o poder do Senhor? Agora você verá se a minha palavra se cumprirá ou não".

²⁴ إِفّغْ-د مُوسَا ؤُشَا إِنَّا أَوَاڒنْ ن سِيذِي إِ ڒْڭنْسْ ؤُشَا إِسّْمُونْ سبْعِينْ ن يرْيَازنْ زڭْ إِمْغَارنْ ن ڒْڭنْسْ ؤُشَا إِسّْبدّْ إِ-ثنْ أَمْ د-نّْضنْ إِ ؤُقِيضُونْ.

²⁴ Então Moisés saiu e contou ao povo o que o Senhor tinha dito. Reuniu setenta autoridades dentre eles e os dispôs ao redor da Tenda.

²⁵ خنِّي إِهْوَا-د سِيذِي ذڭْ ؤُسيْنُو ؤُشَا إِسِّيوڒْ أَكِيذسْ ؤُشَا إِكْسِي زِي أَرُّوحْ نِّي ثُوغَا خَاسْ ؤُشَا إِسَّارْسْ إِ-ث خْ سبْعِينْ ن يرْيَازنْ، خْ إِمْغَارنْ. ؤُشَا إِمْسَارْ، ؤُمِي ثُوغَا خَاسنْ أَرُّوحْ، بْذَانْ أَذْ نبَّانْ، مَاشَا أَوَارْنِي إِ ؤُيَا وَارْ إِقِّيمْ عَاذْ.

²⁵ O Senhor desceu na nuvem e lhe falou, e tirou do Espírito que estava sobre ele e o pôs sobre as setenta autoridades. Quando o Espírito veio sobre eles, profetizaram, mas depois nunca mais tornaram a fazê-lo.

²⁶ ؤُشَا قِّيمنْ ثْنَاينْ ن يرْيَازنْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، إِجّنْ قَّارنْ أَسْ إِلْذَاذْ ؤُ ونّغْنِي قَّارنْ أَسْ مِيذَاذْ ؤُشَا أَرُّوحْ ن سِيذِي ثُوغَا-ث خَاسنْ، مِينْزِي نِيثْنِي أَقَا أَثنْ زڭْ إِنِّي يُورَانْ، مَاشَا وَارْ د-فِّيغنْ غَارْ ؤُقِيضُونْ ؤُشَا ثُوغَا تّْنبَّانْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.

²⁶ Entretanto, dois homens, chamados Eldade e Medade, tinham ficado no acampamento. Ambos estavam na lista das autoridades, mas não tinham ido para a Tenda. O Espírito também veio sobre eles, e profetizaram no acampamento.

²⁷ يُوزّڒْ-د إِجّْ ن ؤُحنْجِيرْ ؤُشَا إِخبَّارْ مَانْ أَيَا إِ مُوسَا، إِنَّا: ”إِلْذَاذْ ذ مِيذَاذْ تّْنبَّانْ ذِي ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.“

²⁷ Então, certo jovem correu e contou a Moisés: "Eldade e Medade estão profetizando no acampamento".

²⁸ يَارَّا-د يَاشُووَا، مِّيسْ ن نُونْ، إِجّنْ زڭْ إِبْڒِيغنْ إِتّْفَارْزنْ، إِنَّا: ”سِيذِي إِنُو، مُوسَا، حَارّمْ إِ-ثنْ!“

²⁸ Josué, filho de Num, que desde jovem era auxiliar de Moisés, interferiu e disse: "Moisés, meu senhor, proíba-os! "

²⁹ إِنَّا أَسْ مُوسَا: ”مَا شكْ ثشْضَارذْ ذِي طّْوعْ إِنُو؟ مْڒِي مَارَّا ڒْڭنْسْ ن سِيذِي ثُوغَا-ث مَارَّا ذ إِنَابِييّنْ، إِڒِي إِڭَّا خَاسنْ سِيذِي أَرُّوحْ نّسْ!“

²⁹ Mas Moisés respondeu: "Você está com ciúmes por mim? Quem dera todo o povo do Senhor fosse profeta e que o Senhor pusesse o seu Espírito sobre eles! "

³⁰ إِذْوڒْ-د مُوسَا غَارْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، نتَّا ذ إِمْغَارنْ ن إِسْرَائِيل.

³⁰ Então Moisés e as autoridades de Israel voltaram para o acampamento.

³¹ خنِّي يُوسَا-د إِجّْ ن ؤُسمِّيضْ، إِسّكَّارْ إِ-ث سِيذِي، إِنْذهْ-د إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘ زِي ڒبْحَارْ ؤُشَا إِنْضَارْ إِ-ثنْثْ خْ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، ثِيشْڒِي ن وبْرِيذْ ن إِجّْ ن وَاسّْ غَارْ إِجّْ ن ثْمَا ذ ثِيشْڒِي ن وبْرِيذْ غَارْ ثْمَا نّغْنِي، ذڭْ ونّضْ ن ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ، أَڒْ عْڒَاينْ ثْنَاينْ ن إِغَادْجنْ خْ وُوذمْ ن ثمُّورْثْ.

³¹ Depois disso, veio um vento da parte do Senhor que trouxe codornizes do mar e as fez cair por todo o acampamento, a uma altura de noventa centímetros, espalhando-as em todas as direções até num raio de uma caminhada de um dia.

³² إِكَّارْ ڒْڭنْسْ ؤُشَا أَسّْ نِّي إِكْمڒْ ذ دْجِيڒثْ نِّي ثكْمڒْ ذ مَارَّا أَسّْ إِ ث-إِ-د إِضْفَارنْ يْرُونْ نِيثْنِي إِجْضَاضْ قَّارنْ أَسْ ’ثْسَالْوَا‘. ونِّي غَارسْ ذْرُوسْ، إِكْسِيعشْرَا إِحُومِيرنْ. بزّْعنْ ثنْثْ قِيبَاتْشْ نْسنْ خْ ثِيرُو إِ إِنّْضنْ إِ ڒْمَارْڭحْ ن ڒْعسْكَارْ.

³² Durante todo aquele dia e aquela noite e durante todo o dia seguinte, o povo saiu e recolheu codornizes. Ninguém recolheu menos de dez barris. Então eles as estenderam para secar ao redor de todo o acampamento.

³³ مِينْثْرَا أَيْسُومْ عَاذْ جَارْ ثغْمَاسْ نْسنْ، قْبڒْ مَا أَذْ ث فّْژنْ، يَارْغَا وغْضَابْ ن سِيذِي خْ ڒْڭنْسْ ؤُشَا سِيذِي إِوْثَا ڒْڭنْسْ س إِشْثْ ن ثشْثِي ثمْغَارْ أَطَّاسْ.

³³ Mas, enquanto a carne ainda estava entre os seus dentes e antes que a ingerissem, a ira do Senhor acendeu-se contra o povo, e ele o feriu com uma praga terrível.

³⁴ إِسمَّا مُوسَا أَمْشَانْ نِّي ’قَابَارُوثْ-هَاثَاآوَاثْ‘، مِينْزِي ذِينِّي إِ نضْڒنْ ڒْڭنْسْ إِ ثُوغَا إِمّژْرنْ أَمُّو.

³⁴ Por isso o lugar foi chamado Quibrote-Hataavá, porque ali foram enterrados os que tinham sido dominados pela gula.

³⁵ زِي قَابَارُوثْ-هَاثَاآوَاثْ إِفْسِي ڒْڭنْسْ إِقِيضَانْ نّسْ، ؤُيُورنْ غَارْ حَاضَايْرُوثْ ؤُشَا قِّيمنْ ذِي حَاضَايْرُوثْ.

³⁵ De Quibrote-Hataavá o povo partiu para Hazerote, e lá ficou.

Números 11

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra