Atos 22

MCP vs NTLH

Sair da comparação
MCP
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 «Yé bwááŋg nə odâ, gwágʉ́lə́gá kɔɔd mə́ zə kaad bɨ́dɨ́ míshʉ́d yí.»
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Ja buud bwə́ á gwág nə́ Pwôl ŋgə lésha nə bwo kə́l lʉ́ hebʉrə̂ dɨ́ yí, bwə́ á nyíŋgə mpu ji okʉ́l-ókʉ̂l nə́ kufʉg.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 «Mə jɨ mwân *Yúdɛn. Mə a byɛ̂l Tárʉs á Silisî, njɨ mə á wɔɔf wa ŋgwə́la gaád, mə ŋwa nə́mə́ njɨ́ɨ́gʉ́lá wa wə́ Gamalyɛl. Njɨ́ɨ́gʉ́lá wɔɔŋg í á bə njɨ́ɨ́gʉ́lá á nə́ mə á bɛ̧ məcɛ̧ɛ̧ mə́ impáámbə́ bíshé mbií í á jəla yí. Mə a wá nə́mə́ lúú ázɛmbî dɨ́ nda mə dʉ́g bɨ́ ŋgə́ sá múús ɛ́ga.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Buud bɛ̂sh bwə́ á bɛ̧ zhɨɨ́ ga wá, mə a lwágʉlə bwo cúwʉ́lí á shwɨy. Mə á dʉ bií bwo, dʉ wɔ́ɔlə bwo, dʉ wusə bwo mímbwugʉd, tɔɔ budûm tɔɔ budá.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Ajəlácɨ á ofada nə ocúmbá buud ɔ́ ázɛmbî bɨ́ nə ŋkul mpu bwiiŋg lâŋ wâm. Bwə́ wə́ bwə́ á yə mə okálaad shú bwááŋg wâ Damás. Mə mú ká zə kə wu nə́ mə kə́ bií bɔɔŋg wâ nûŋ mə zə nə bwo wa Yurʉ́səlɛm nə́ bwə́ zə́g bwəma nə intʉ́gʉ́lí.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 «Í á ka bə nə mə, mə ŋgə́ shísh Damás, ŋgɛɛ tâm mwásə́, yáág-yáág mə́ŋkɛnya mú zhu joŋ dɨ́, zə lyɛ̧ mə.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Mə mú kadʉwa shí, mə mú gwág kə́l í ŋgə́ cɨ nə mə nə́: “Sôl, Sôl, nəcé jɨ́ wó búl lwágʉlə mə cúwʉ́lí ntʉ́nɨ yí?”
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Mə mú jî nə́: “Cwámba, wo zə e?” Nyə nə mə nə́: “Mə Yésus á Nazarɛ̂t, mə wə́ wó ŋgə́ lwágʉlə cúwʉ́lí yɛ́.”
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Buud ɔ́ gwooŋg bâm bwə́ á dʉ́g məŋkɛnya njɨ bwə́ kú gwág kə́l í á ŋgə lás nə mə yí.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Mə mú cɨ nə́: “Cwámba e, mə sáág jɨ́?” Cwámba nə mə nə́: “Wɔɔlʉ́g wo kə́g Damás. Nûŋ wə́ bwə́ é kə jaaw wo sâ jɛ̂sh Zɛmbî mə́ cɨ nə́ wo sáág yí é.”
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 Nda mísh mə́ á ntáma mə nə məŋkənʉwa mɔɔŋg nə́ mə á ka wú na, kumə Damás buud ɔ́ gwooŋg bâm bwə́ ŋgə́ bii mə mbwə́d.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 «Ŋgwɔ́l múúd nyə á bə nûŋ nə́ Ananíyas, nyə á dʉ gwɔ̧́ɔ̧ Zɛmbî nda məcɛ̧ɛ̧ mə cɨ̂ nə́. Oyúdɛn bɛ̂sh bwə́ á bə nûŋ wá bwə́ á dʉ ságʉsə nyə.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 Muud wɔɔŋgʉ̂ nyə á ka zə kwey mə kʉ́l mə á bə yí, nyə nə mə nə́: “Mwááŋg Sôl e, mísh mə́ báŋʉ́g wo.” Nə́mə́ cé jɔɔŋgʉ̂ dɨ, mísh mə́ mú dʉ́gya mə, mə mú dʉ́g nyə.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 A mú cɨ nə mə nə́: “Zɛmbî odâ nyə a fɛ́ɛ́sh wo nə́ wo mpúg tə́dʉ́gá yé, wo dʉ́g tʉ́təlí múúd, wo gwág lə́sʉ́ á mpu yé.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Nəcé wo bá bə wúshinɛd yé, bwiiŋg búud bɛ̂sh isâ wó mə́ dʉ́g nə byɔɔŋg wo mə́ gwág shú dɛ́ dɨ́ yí.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Nə́ ndɛɛ́, kú ná kwo bwánd. Tɔ́wʉ́g, wo kámbʉ́g jínə́ dɛ́, wo duwan, wo mú bii íjuugá í *mísə́m myô.”
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 «Mə á ka nyiŋgə kə Yurʉ́səlɛm. Í á ka kə bə nûŋ dúl jwɔ̂w dɨ, mə ŋgə́ jəgʉla *Luŋ mə́ Zɛmbî dɨ́ cwû, mə seegya mə músə nda *shíshim wâm mə́ wú mə́dɨ́ nyúúlʉ́d.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Mə mú dʉ́g Cwámba ŋgə́ cɨ nə mə nə́: “Nə́ câ! Lɛɛlʉgʉ́ cúwo wú wa Yurʉ́səlɛm. Nəcé buud ɔ́ wa bwə́ ámagʉləyɛ́ lâŋ wó é bwiiŋg shú dâm yí.”
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 Mə mú cɨ nə nɛ́ nə́: “Cwámba, bwə́ bwey mpu nə́ mə á dʉ kə *mə́mpáánzə́ mə́ mínjɨ́ɨ́gʉ́lá mə́ Oyúdɛn dɨ̂ kə dʉ bii búud bwə́ á dʉ *búgʉla wo wá dʉ wá bwo mímbwug dɨ́, dʉ yíd bwo nə milwóŋ.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Ja gwə́mɛ́fwó bwə́ á gwú wúshinɛd woó Itiyɛn yí, mə á bə cínɔŋg mə ŋgə́ magʉlə buud bwə́ á ŋgə gwú nyə wá, mə wə́ mə á ŋgə baagʉlə bwo mikáándə́.”
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 Cwámba mú cɨ nə mə nə́: “Kaág, mɛɛ mə zə́ kənd wo shwóg-shwóg, ílwoŋ í cúgɛ́ Oyúdɛn yííd.”»
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Buud bwə́ á ŋgə gwágʉlə nyə nə́ ndɛɛ́ zə wɔ́ɔ́s ja nyə á cwééd iciyá ínɨ yí, bwə́ mú kɨ̂m gwɔ́w-gwɔ̂w nə́: «Jímbálʉ́gá mbií múúd nɨ! A yə́g! Nyə ajə́láyɛ́ nə ji shí gaád!»
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Bwə́ mú ŋgə kɨ̂m, bwə́ ŋgə́ tɨ́ mikáándə́, bwə́ dʉ myɛɛg mífumbyâ gwɔ̂w.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Lúlúú á ózɨmbɨ tɔ́ɔ́shin mú cɨ nə́ bwə́ nyíŋgálʉ́g nyə luŋgʉla ízɨmbɨ dɨ́, bwə́ kə́g yíd nyə nə milwóŋ, a jááwʉg sâ bwə́ ŋgə́ shwaag nə nyə ntɔ́ yí.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Nda bwə́ á wɔ́ɔlə nyə nə mikwoolú mí kúúdú nə́ bwə́ zə́ fyámʉsə nyə milwóŋ nə́, a mú jî lúlúú ózɨmbɨ təd í á bə cínɔŋg yí nə́: «Ye bɨ bʉ́sə nə zhɨɨ́ nə́ bɨ yídʉ́g muud a njúl muud á Róma a kú nə́mə́ fwo kaad lə́sʉ́?»
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Lúlúú á ózɨmbɨ təd mú gwág ntʉ́nɨ, a mú kə jaaw lúlúú ózɨmbɨ tɔ́ɔ́shin, nyə nə nɛ́ nə́: «Wo e sá ntʉdɛl! Muud ɛ́nɛ jɨ bə́lɛ bə múúd lɔɔm á Róma!»
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Lúlúú á ózɨmbɨ tɔ́ɔ́shin mú kə jî Pwôl nə́: «Jaawʉ́g mə. Wo jɨ bə́lɛ bə múúd lɔɔm á Rómǎ?» Pwôl nə: «Haaw».
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Lúlúú á ózɨmbɨ tɔ́ɔ́shin mú cɨ nə nɛ́ nə́: «Mɛɛ mə a wá zhwog *mwaanɛ̂ shú nə́ bwə́ mágʉləg nə́ mə bə́g muud á Róma.» Pwôl nə́: «Mɛɛ mə jɨ mbyágá.»
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Buud bwə́ á bə nə́ bwə́ zə yíd Pwôl a lásʉ́g wá bwə́ mú shîn kyey. Ifwaas í mú bii lúlúú á ózɨmbɨ tɔ́ɔ́shin nə a zə́lə mpu nə́ muud lɔɔm á Róma wə́ á mə́ sá nə́ bwə́ wálʉ́lə́g ŋkəda ɛ́nɛ.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Lúlúú á ózɨmbɨ tɔ́ɔ́shin nyə á bul yáág nə́ a mpúg sâ *Oyúdɛn bwə́ á ŋgə bwaagʉlə Pwôl nə́ nyə ámə sá yí. Ntɔ́, mán mələ̂m nyə á wiinzh Pwôl məŋkəda, a jɔ̂w milúlúú myâ ofada nə *Gwooŋg ósémbye ɔ mílə́sʉ́ wâ Zɛmbî bɛ̂sh bwə́ zə sɛɛŋgya. A músə ka zə nə Pwôl zə tə́l bwo míshʉ́d nə́ a káádʉg.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra