Atos 16
MCP vs NVT
1 A mú kə wɔ́ɔ́s Dɛ́rbə, kumə Lístrə. A mú kə kwey ŋgwɔ́l *mpwíín nûŋ nə jínə́ nə́ Timotê. Timotê wɔɔŋgʉ̂ nyɔɔŋgʉ́ njúl shilə *Yúdɛn mbúgʉla Yésus, sɔ́ɔ́ŋgʉ́ nyɛ njúl mwâ Gʉrɛ̂k.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Obúgʉla wâ Lístrə nə Ikóniyum bwə́ á ŋgə bwiiŋg lâŋ mə́ Timotê nə a jɨ jɔ̧ múúd.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Pwôl nyə á ka cɛɛl nə́ bá bwə́ kə̂. A mú ŋwa nyə, a sá nyə ábɨwáág nəcé ŋgə́lə bɛɛmb *Oyúdɛn wâ shí nyɔɔŋg nəcé nda bwə́ á bwey mpu nə́ sɔ́ɔ́ŋgʉ́ jisə mwâ Gʉrɛ̂k nə́.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Míŋgwə́la myɛ̂sh bwə́ á ŋgə kə myá, bwə́ á ŋgə kala obúgʉla micígʉ́lá *búúd ɔ lwámá nə ocúmbá buud wâ Yurʉ́səlɛm bwə́ á ŋwa myá, bwə́ ŋgə́ tə̂l obúgʉla məkuú shí nə́ bwə́ bɛ̧́g micígʉ́lá myɔɔŋg.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Mədɔ̧ mə́ óbúgʉla mə́ mú ŋgə lal, buud bwə́ ŋgə́ kwɨ́dʉli jwɔ̂w dɛ̂sh.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 Pwôl nə gwooŋg jé bwə́ mú lɨ́ɨ́na Frizhî nə shí á Galátia lɨ́ɨ́na lɨ́ɨ́nág nəcé Ŋkɛ̧́ŋkɛ̧̂ Shíshim nyə a shígɛ́ magʉlə nə́ bwə́ bwííŋgʉg kɛ́ɛl Azî.
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Ja bwə́ mə́ kə wɔ́ɔ́s íjumə í Mishî yí, bwə́ mú ŋwá kə Bitinî, njɨ Shíshim mə́ Yésus kú magʉlə.
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Bwə́ mú ka lɨ́ɨ́na Mishî nə́ ndɛɛ́ kə wɔ́ɔ́s Truwás.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Gúl búlú dɨ́, Pwôl mú dʉ́g *ntamə́ á mísh nə́ bagə́, ŋgwɔ́l múúd Masedwân tə́l ŋgə́ tɛ́ɛ́g nyə məbwə̂ nə́: «Zaá Masedwân, zə kwíínd sə̂.»
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Nda nyə á dʉ́g ntɔ́ nə́, sə́ á shwal zə sɔ̧́ nə́ sə́ mə́ kə́ Masedwân, sə́ ŋgə́ mpu bʉ́bə́lɛ́ nə́ Zɛmbî ŋgə jɔ̂w sə́ wu nə́ sə́ kə́g bwiiŋg kɛ́ɛl.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Sə́ mú ŋwa byɔ́ɔ́l Truwás, sə́ kə nə́ tɨ́ɨ́ŋ kə wɔ́ɔ́s Samotʉras. Mán mələ̂m sə́ ɔ́ kumə Neyapolis.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Tɨ́lə cínɔŋgʉ́ sə́ mú kə Filipî, ŋgwə́la ashúshwóógʉ́ á mpál shí Masedwân. Filipî wɔɔŋgʉ̂ njúl ŋgwə́la ózhul ɔ Róma, sə́ mú ji cínɔŋgʉ́ baalɛ́ mwɔ̂w.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Jwɔ̂w lʉ́ Sábaad sə́ mú cúwo wú ŋgwə́la, kə bwûŋ lʉ́ ŋgwɔ̧ɔ̧́, wú sə́ á tə́dʉga nə́ bwə́ á kwambʉlə ŋkúmba kʉ̂l shú mə́jəgʉla wá. Sə́ á ka bə sə́ njúl nûŋ, sə́ ŋgə́ lésha nə budá bwə́ á sɛɛŋgya cínɔŋg wá.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Ŋgwɔ́l múdá nə jínə́ nə́ Lidiya nyə á zhu ŋgwə́la á Tiyatîr, nyə á dʉ kusha ijimə́ í míkáándə́ mí atɨ́tɨɨ̂; mudá wɔɔŋgʉ́ nyə á dʉ gwɔ̧́ɔ̧ Zɛmbî. A mú dʉ gwágʉlə Pwôl nə́ ndɛɛ́ Cwámba mú bɛ̂ny nyə lâm nə́ a mágʉləg lə́sʉ́ mə́ Pwôl.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Ja múdá ɛ́nɛ nyə á ka duwan nə buud ɔ njɔ́w bɛ́ bɛ̂sh yí, nyə a tɛ́ɛ́g sə̂ məbwə̂ nə́: «Ŋkí bɨ mə́ kwey nə́ mə jɨ mbúgʉla mə Cwámba, zəgá ji mə́dɨ́ njɔ́w.» A mú yɨ́ɨ́mbʉli sə́ nə́ sə́ mágʉləg.
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Í á ka zə bə, dúl jwɔ̂w sə́ ŋgə́ kə kʉ́l sə́ á dʉ jəgʉla yí, dúl sás mú zə bwəma nə sə̂. Sás dɔɔŋg í á dʉ sá ísɛ́y í mə́lwaá. Nyə á bə nə jamb lʉ́ lweendí, lweendí jɔɔŋg dʉ́gə́ yə buud bwə́ á bə nə nyə wá zhwog məbii.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Sás dɔɔŋg mú zə ŋgə bɛ̧ Pwôl, a ŋgə́ kɨ̂m gwɔ́w-gwɔ̂w nə́: «Buud ɔ́ga bʉ́sə osɔ́ɔl ɔ mə́sáal ɔ́ Zɛmbî á gwɔ́w-gwɔ̂w. Bwə́ ŋgə jaaw bɨ́ zhɨɨ́ á cʉg.»
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 Nyə á ka nə́mə́ dʉ sá ntʉ́nɨ mwɔ̂w ŋkí bulya nə́ ndɛɛ́ Pwôl mú lwádʉga nyə, a mú yid dʉ́g nyə mpʉ́sə, a mú lás nə jamb nə́: «Jínə́ mə́ Yésus-Krîst dɨ̂, mə yɨ́ɨ́mbʉli wo nə́ wo wúg múdá ɛ́nɛ dɨ́!» Shíshim músə nə́mə́ cúwo cé nə cé.
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Nda búúd bwə́ á bə nə nyə wá bwə́ á dʉ́g nə́ búgə́ jáŋ bwə́ dʉ bə nə məbii yí í mə jímb nə́, bwə́ mú bii Pwôl bá Sílas, wádʉgə kə nə bwo ósémbye ɔ́ mílə́sʉ́ dɨ́ wú buud bwə́ á dʉ sɛɛŋgya tâm də́nd wá.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Bwə́ mú kə lwóya bwo ótɔ́we ɔ shwóg dɨ́, kə shwə́man bwo nə́: «Buud ɔ́ga bwə́ mə́ tə̂l sə́ ŋgwə́la nə́ shwuu. Bâŋ bwə́ njúl *Oyúdɛn,
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 bwə́ ŋgə zə jɨ́ɨ́gʉli buud məfúlú mə́ ajə́láyɛ́ nə́ sə́ buud ɔ Róma sə́ bwɛ́lɛ́g magʉlə má.»
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Buud bwə́ á bə cínɔŋg áncuncuma wá bɛ̂sh bwə́ mú shwal mpii bwo. Otɔ́we ɔ shwóg bwə́ mú tɨ́ bwo mikáándə́, bwə́ lwâm buud nə́ bwə́ yídʉ́g bwo nə milwóŋ.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Bwə́ mú daŋgʉlə cú bwo na nə́ ndɛɛ́ bwə́ kə wusə bwo njɔ́w mímbwug, bwə́ nə mása á njɔ́w mímbwug nə́: «Wo ɔ mpú ŋgə baagʉsə sə́ buud ɔ́ga».
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Njɨ mása á njɔ́w mímbwug nyə á gwág ntʉ́nɨ yí, a kə ntâg fad bwo kʉ́l fúm dɨ́ cwû, a wá bwo mimbwagə́ mə́kuúd.
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Ŋgɛɛ́ tâm bulú, Pwôl bá Sílas bwə́ mú ŋgə jəgʉla nə Zɛmbî bwə́ ŋgə́ sɛy isʉsa gúmálə́lə Zɛmbî. Bwə́ á ŋgə sá ntɔ́ míl mímbwug myɛ̂sh mí ŋgə́ gwágʉlə bwo.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Seegya nə́ shí í mú jág ntaŋʉsa mbií á nə́ mənyuŋg mə njɔ́w mímbwug mə́ ŋgə shwágʉsa mə́shugʉd. Mimpumbɛ́ myɛ̂sh mí mú nə́mə́ lɛɛl shîn juw, mimbwug myɛ̂sh məŋkəda shîn sémb.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Mása á njɔ́w mímbwug músə juum. A mú dʉ́g mímpumbɛ́ nə́ bagə́, a mú ntâg wéem kafwɛlɛ nə́ a gwɨ́ɨ́lyá nyúul, a ŋgə́ tə́dʉga nə́ mimbwug mí mə́ shîn túb.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Pwôl músə ka kɨ̂m nə ŋkulû nə́: «Kú sá wómɛ́fwó məbɔ̂w. Sə́ bɛ̂sh sə́ bʉ́sə wa.»
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Mása á njɔ́w mímbwug mú jɔ̂w buud nə́ bwə́ zə́g nyə nə məlámba. A mú ŋgə lilya, a mú fwágʉwa kə, kə bʉ́la Pwôl bá Sílas shí məkuú,
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 a mú ŋwa bwo kə nə bwo tɔ́ɔ́n kə jî bwo nə́: «Omása e, mə sáág jɨ́ shú nə́ mə dʉ́gʉ́g cʉg?»
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Bwə́ mú bɛ̧sa nə nyə nə́: «Búgʉ́lág Cwámba Yésus, wo bâg *dʉ́g cʉg, nə womɛ́fwó nə njɔ́w wô wɛ̂sh.»
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Bwə́ mú bwiiŋg bwo kɛ́ɛl mə Cwámba, nə nyə nə buud ɔ njɔ́w bɛ́ bɛ̂sh.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Nə́mə́ wəla dɔɔŋgʉ́, tâm bulú, mása á njɔ́w mímbwug mú kə nə bwo kə gusa bwo məfə́ŋ nə́ ndɛɛ́, nə nyə nə buud ɔ njɔ́w bɛ́ bɛ̂sh bwə́ mú duwan.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 A mú kə nə bwo nyə́dɨ́ njɔ́w kə yə bwo idʉ̂w. Nə nyə nə njɔ́w yé wɛ̂sh bwə́ mú kɔɔs nə məshusʉg nəcé bwə́ búgʉ́lálə Zɛmbî.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Ja mán í á lə̂m yí, otɔ́we ɔ shwóg bwə́ á ka kənd ifulísh kə cɨ nə mása á njɔ́w mímbwug nə́: «bɨ́dʉ́g búúd ɔ́nɨ bwə́ kə́g.»
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 A mú kə jaaw Pwôl nə́: «Otɔ́we ɔ shwóg bwə́ mə́ ntɨ búúd zə cɨ nə mə nə́ mə bɨ́dʉ́g bɨ́, bɨ kyéyʉg. Ntɔ́, bɨ báá, cúwógá tɔ́ɔ́n bɨ kə́g nə́ shɛɛ.»
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Na wə́ Pwôl mə cɨ́ nə bwo nə́: «Bwə́ ámə yíd sə́ tâm buud kú nə́mə́ jî sə́ kɔɔd, í njúl nə́ sə́ bʉ́sə buud ɔ Róma. Bwə́ mú wusə sə́ mímbwugʉd. Ja gaád bwə́ cɛɛl zə bɨ́d sə́ nyima buud kú mpu. Mbɔ̂! Í ábəyɛ́ ntɔ́! Bwə́mɛ́fwó bwə́ zə́g bɨ́d sə̂!»
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Ifulísh í mú kə jaaw ótɔ́we ɔ shwóg iciyá ínɨ byɛ̂sh. Bwə́ mú bul bə nə ifwaas nə gwágʉlə nə́ buud bɔɔŋg bʉ́sə buud ɔ Róma.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Bwə́mɛ́fwó bwə́ mú kə cweel bwo milâm, wééshʉli bwo tɔ́ɔ́n, bwə́ mú jəgʉla nə bwo nə́ bwə́ kyéyʉg wú ŋgwə́la wɔɔŋgʉ́d.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Pwôl bá Sílas bwə́ mú wú njɔ́w mímbwug bwə́ mú kə Lidiya dɨ́ njɔ́w. Bwə́ mú dʉ cwîny óbúgʉla nə́ ndɛɛ́ bwə́ músə kyey.|src="Paul2-BW.tif" size="span" copy="Wycliffe Bible Translators Inc." ref="Misɔ́ɔ́lʉ́gʉ́ 16:40"
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?