Atos 16
MCP vs NAA
1 A mú kə wɔ́ɔ́s Dɛ́rbə, kumə Lístrə. A mú kə kwey ŋgwɔ́l *mpwíín nûŋ nə jínə́ nə́ Timotê. Timotê wɔɔŋgʉ̂ nyɔɔŋgʉ́ njúl shilə *Yúdɛn mbúgʉla Yésus, sɔ́ɔ́ŋgʉ́ nyɛ njúl mwâ Gʉrɛ̂k.
1 Paulo chegou também a Derbe e a Listra. Havia ali um discípulo chamado Timóteo, filho de uma judia crente, mas de pai grego.
2 Obúgʉla wâ Lístrə nə Ikóniyum bwə́ á ŋgə bwiiŋg lâŋ mə́ Timotê nə a jɨ jɔ̧ múúd.
2 Os irmãos em Listra e Icônio davam bom testemunho dele.
3 Pwôl nyə á ka cɛɛl nə́ bá bwə́ kə̂. A mú ŋwa nyə, a sá nyə ábɨwáág nəcé ŋgə́lə bɛɛmb *Oyúdɛn wâ shí nyɔɔŋg nəcé nda bwə́ á bwey mpu nə́ sɔ́ɔ́ŋgʉ́ jisə mwâ Gʉrɛ̂k nə́.
3 Paulo queria que Timóteo fosse em sua companhia e, por isso, circuncidou-o por causa dos judeus daqueles lugares; pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Míŋgwə́la myɛ̂sh bwə́ á ŋgə kə myá, bwə́ á ŋgə kala obúgʉla micígʉ́lá *búúd ɔ lwámá nə ocúmbá buud wâ Yurʉ́səlɛm bwə́ á ŋwa myá, bwə́ ŋgə́ tə̂l obúgʉla məkuú shí nə́ bwə́ bɛ̧́g micígʉ́lá myɔɔŋg.
4 Ao passar pelas cidades, entregavam aos irmãos as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros de Jerusalém, para que as observassem.
5 Mədɔ̧ mə́ óbúgʉla mə́ mú ŋgə lal, buud bwə́ ŋgə́ kwɨ́dʉli jwɔ̂w dɛ̂sh.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e, dia a dia, aumentavam em número.
6 Pwôl nə gwooŋg jé bwə́ mú lɨ́ɨ́na Frizhî nə shí á Galátia lɨ́ɨ́na lɨ́ɨ́nág nəcé Ŋkɛ̧́ŋkɛ̧̂ Shíshim nyə a shígɛ́ magʉlə nə́ bwə́ bwííŋgʉg kɛ́ɛl Azî.
6 E percorreram a região frígio-gálata, tendo sido impedidos pelo Espírito Santo de pregar a palavra na província da Ásia.
7 Ja bwə́ mə́ kə wɔ́ɔ́s íjumə í Mishî yí, bwə́ mú ŋwá kə Bitinî, njɨ Shíshim mə́ Yésus kú magʉlə.
7 Chegando perto de Mísia, tentaram ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não o permitiu.
8 Bwə́ mú ka lɨ́ɨ́na Mishî nə́ ndɛɛ́ kə wɔ́ɔ́s Truwás.
8 E, tendo contornado Mísia, foram a Trôade.
9 Gúl búlú dɨ́, Pwôl mú dʉ́g *ntamə́ á mísh nə́ bagə́, ŋgwɔ́l múúd Masedwân tə́l ŋgə́ tɛ́ɛ́g nyə məbwə̂ nə́: «Zaá Masedwân, zə kwíínd sə̂.»
9 À noite, Paulo teve uma visão na qual um homem da Macedônia estava em pé e lhe rogava, dizendo: — Passe à Macedônia e ajude-nos.
10 Nda nyə á dʉ́g ntɔ́ nə́, sə́ á shwal zə sɔ̧́ nə́ sə́ mə́ kə́ Masedwân, sə́ ŋgə́ mpu bʉ́bə́lɛ́ nə́ Zɛmbî ŋgə jɔ̂w sə́ wu nə́ sə́ kə́g bwiiŋg kɛ́ɛl.
10 Assim que Paulo teve a visão, imediatamente procuramos partir para aquele destino, concluindo que Deus nos havia chamado para lhes anunciar o evangelho.
11 Sə́ mú ŋwa byɔ́ɔ́l Truwás, sə́ kə nə́ tɨ́ɨ́ŋ kə wɔ́ɔ́s Samotʉras. Mán mələ̂m sə́ ɔ́ kumə Neyapolis.
11 Tendo, pois, navegado de Trôade, fomos diretamente para Samotrácia e, no dia seguinte, a Neápolis.
12 Tɨ́lə cínɔŋgʉ́ sə́ mú kə Filipî, ŋgwə́la ashúshwóógʉ́ á mpál shí Masedwân. Filipî wɔɔŋgʉ̂ njúl ŋgwə́la ózhul ɔ Róma, sə́ mú ji cínɔŋgʉ́ baalɛ́ mwɔ̂w.
12 Dali fomos a Filipos, cidade da Macedônia, primeira do distrito e colônia romana. Nesta cidade, permanecemos alguns dias.
13 Jwɔ̂w lʉ́ Sábaad sə́ mú cúwo wú ŋgwə́la, kə bwûŋ lʉ́ ŋgwɔ̧ɔ̧́, wú sə́ á tə́dʉga nə́ bwə́ á kwambʉlə ŋkúmba kʉ̂l shú mə́jəgʉla wá. Sə́ á ka bə sə́ njúl nûŋ, sə́ ŋgə́ lésha nə budá bwə́ á sɛɛŋgya cínɔŋg wá.
13 No sábado, saímos da cidade para a beira do rio, onde nos pareceu haver um lugar de oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que haviam se reunido ali.
14 Ŋgwɔ́l múdá nə jínə́ nə́ Lidiya nyə á zhu ŋgwə́la á Tiyatîr, nyə á dʉ kusha ijimə́ í míkáándə́ mí atɨ́tɨɨ̂; mudá wɔɔŋgʉ́ nyə á dʉ gwɔ̧́ɔ̧ Zɛmbî. A mú dʉ gwágʉlə Pwôl nə́ ndɛɛ́ Cwámba mú bɛ̂ny nyə lâm nə́ a mágʉləg lə́sʉ́ mə́ Pwôl.
14 Certa mulher, chamada Lídia, da cidade de Tiatira, vendedora de púrpura, temente a Deus, nos escutava; o Senhor lhe abriu o coração para que estivesse atenta ao que Paulo dizia.
15 Ja múdá ɛ́nɛ nyə á ka duwan nə buud ɔ njɔ́w bɛ́ bɛ̂sh yí, nyə a tɛ́ɛ́g sə̂ məbwə̂ nə́: «Ŋkí bɨ mə́ kwey nə́ mə jɨ mbúgʉla mə Cwámba, zəgá ji mə́dɨ́ njɔ́w.» A mú yɨ́ɨ́mbʉli sə́ nə́ sə́ mágʉləg.
15 Depois de ser batizada, ela e toda a sua casa, nos fez este pedido: — Se julgam que eu sou fiel ao Senhor, venham ficar na minha casa. E nos constrangeu a isso.
16 Í á ka zə bə, dúl jwɔ̂w sə́ ŋgə́ kə kʉ́l sə́ á dʉ jəgʉla yí, dúl sás mú zə bwəma nə sə̂. Sás dɔɔŋg í á dʉ sá ísɛ́y í mə́lwaá. Nyə á bə nə jamb lʉ́ lweendí, lweendí jɔɔŋg dʉ́gə́ yə buud bwə́ á bə nə nyə wá zhwog məbii.
16 Aconteceu que, indo nós para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma jovem possuída de espírito adivinhador, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus donos.
17 Sás dɔɔŋg mú zə ŋgə bɛ̧ Pwôl, a ŋgə́ kɨ̂m gwɔ́w-gwɔ̂w nə́: «Buud ɔ́ga bʉ́sə osɔ́ɔl ɔ mə́sáal ɔ́ Zɛmbî á gwɔ́w-gwɔ̂w. Bwə́ ŋgə jaaw bɨ́ zhɨɨ́ á cʉg.»
17 Seguindo a Paulo e a nós, gritava, dizendo: — Estes homens são servos do Deus Altíssimo e anunciam a vocês o caminho da salvação.
18 Nyə á ka nə́mə́ dʉ sá ntʉ́nɨ mwɔ̂w ŋkí bulya nə́ ndɛɛ́ Pwôl mú lwádʉga nyə, a mú yid dʉ́g nyə mpʉ́sə, a mú lás nə jamb nə́: «Jínə́ mə́ Yésus-Krîst dɨ̂, mə yɨ́ɨ́mbʉli wo nə́ wo wúg múdá ɛ́nɛ dɨ́!» Shíshim músə nə́mə́ cúwo cé nə cé.
18 Isto se repetiu por muitos dias. Então Paulo, já indignado, voltando-se, disse ao espírito: — Em nome de Jesus Cristo, eu ordeno que você saia dela. E, na mesma hora, o espírito saiu.
19 Nda búúd bwə́ á bə nə nyə wá bwə́ á dʉ́g nə́ búgə́ jáŋ bwə́ dʉ bə nə məbii yí í mə jímb nə́, bwə́ mú bii Pwôl bá Sílas, wádʉgə kə nə bwo ósémbye ɔ́ mílə́sʉ́ dɨ́ wú buud bwə́ á dʉ sɛɛŋgya tâm də́nd wá.
19 Quando os donos da jovem viram que se havia desfeito a esperança do lucro, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram para a praça, à presença das autoridades.
20 Bwə́ mú kə lwóya bwo ótɔ́we ɔ shwóg dɨ́, kə shwə́man bwo nə́: «Buud ɔ́ga bwə́ mə́ tə̂l sə́ ŋgwə́la nə́ shwuu. Bâŋ bwə́ njúl *Oyúdɛn,
20 E, levando-os aos magistrados, disseram: — Estes homens, sendo judeus, perturbam a nossa cidade,
21 bwə́ ŋgə zə jɨ́ɨ́gʉli buud məfúlú mə́ ajə́láyɛ́ nə́ sə́ buud ɔ Róma sə́ bwɛ́lɛ́g magʉlə má.»
21 propagando costumes que não podemos aceitar, nem praticar, porque somos romanos.
22 Buud bwə́ á bə cínɔŋg áncuncuma wá bɛ̂sh bwə́ mú shwal mpii bwo. Otɔ́we ɔ shwóg bwə́ mú tɨ́ bwo mikáándə́, bwə́ lwâm buud nə́ bwə́ yídʉ́g bwo nə milwóŋ.
22 Então a multidão se levantou unida contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes as roupas, mandaram açoitá-los com varas.
23 Bwə́ mú daŋgʉlə cú bwo na nə́ ndɛɛ́ bwə́ kə wusə bwo njɔ́w mímbwug, bwə́ nə mása á njɔ́w mímbwug nə́: «Wo ɔ mpú ŋgə baagʉsə sə́ buud ɔ́ga».
23 E, depois de lhes darem muitos açoites, os lançaram na prisão, ordenando ao carcereiro que os guardasse com toda a segurança.
24 Njɨ mása á njɔ́w mímbwug nyə á gwág ntʉ́nɨ yí, a kə ntâg fad bwo kʉ́l fúm dɨ́ cwû, a wá bwo mimbwagə́ mə́kuúd.
24 Este, recebendo tal ordem, levou-os para o cárcere interior e prendeu os pés deles no tronco.
25 Ŋgɛɛ́ tâm bulú, Pwôl bá Sílas bwə́ mú ŋgə jəgʉla nə Zɛmbî bwə́ ŋgə́ sɛy isʉsa gúmálə́lə Zɛmbî. Bwə́ á ŋgə sá ntɔ́ míl mímbwug myɛ̂sh mí ŋgə́ gwágʉlə bwo.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam louvores a Deus, e os demais companheiros de prisão escutavam.
26 Seegya nə́ shí í mú jág ntaŋʉsa mbií á nə́ mənyuŋg mə njɔ́w mímbwug mə́ ŋgə shwágʉsa mə́shugʉd. Mimpumbɛ́ myɛ̂sh mí mú nə́mə́ lɛɛl shîn juw, mimbwug myɛ̂sh məŋkəda shîn sémb.
26 De repente, sobreveio tamanho terremoto, que sacudiu os alicerces da prisão; todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Mása á njɔ́w mímbwug músə juum. A mú dʉ́g mímpumbɛ́ nə́ bagə́, a mú ntâg wéem kafwɛlɛ nə́ a gwɨ́ɨ́lyá nyúul, a ŋgə́ tə́dʉga nə́ mimbwug mí mə́ shîn túb.
27 O carcereiro despertou do sono e, vendo abertas as portas da prisão, puxando da espada, ia suicidar-se, pois pensou que os presos tinham fugido.
28 Pwôl músə ka kɨ̂m nə ŋkulû nə́: «Kú sá wómɛ́fwó məbɔ̂w. Sə́ bɛ̂sh sə́ bʉ́sə wa.»
28 Mas Paulo gritou bem alto: — Não faça nenhum mal a si mesmo! Estamos todos aqui.
29 Mása á njɔ́w mímbwug mú jɔ̂w buud nə́ bwə́ zə́g nyə nə məlámba. A mú ŋgə lilya, a mú fwágʉwa kə, kə bʉ́la Pwôl bá Sílas shí məkuú,
29 Então o carcereiro, tendo pedido uma luz, entrou correndo e, trêmulo, prostrou-se diante de Paulo e Silas.
30 a mú ŋwa bwo kə nə bwo tɔ́ɔ́n kə jî bwo nə́: «Omása e, mə sáág jɨ́ shú nə́ mə dʉ́gʉ́g cʉg?»
30 Depois, trazendo-os para fora, disse: — Senhores, que devo fazer para que seja salvo?
31 Bwə́ mú bɛ̧sa nə nyə nə́: «Búgʉ́lág Cwámba Yésus, wo bâg *dʉ́g cʉg, nə womɛ́fwó nə njɔ́w wô wɛ̂sh.»
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e toda a sua casa.
32 Bwə́ mú bwiiŋg bwo kɛ́ɛl mə Cwámba, nə nyə nə buud ɔ njɔ́w bɛ́ bɛ̂sh.
32 E pregaram a palavra de Deus ao carcereiro e a todos os que faziam parte da casa dele.
33 Nə́mə́ wəla dɔɔŋgʉ́, tâm bulú, mása á njɔ́w mímbwug mú kə nə bwo kə gusa bwo məfə́ŋ nə́ ndɛɛ́, nə nyə nə buud ɔ njɔ́w bɛ́ bɛ̂sh bwə́ mú duwan.
33 Naquela mesma hora da noite, cuidando deles, lavou-lhes as feridas dos açoites. Logo a seguir, ele e todos os membros da casa dele foram batizados.
34 A mú kə nə bwo nyə́dɨ́ njɔ́w kə yə bwo idʉ̂w. Nə nyə nə njɔ́w yé wɛ̂sh bwə́ mú kɔɔs nə məshusʉg nəcé bwə́ búgʉ́lálə Zɛmbî.
34 Então, levando-os para a sua própria casa, deu-lhes de comer; e, com todos os seus, manifestava grande alegria por ter crido em Deus.
35 Ja mán í á lə̂m yí, otɔ́we ɔ shwóg bwə́ á ka kənd ifulísh kə cɨ nə mása á njɔ́w mímbwug nə́: «bɨ́dʉ́g búúd ɔ́nɨ bwə́ kə́g.»
35 Quando amanheceu, os magistrados enviaram oficiais de justiça, com a seguinte ordem para o carcereiro: — Ponha aqueles homens em liberdade.
36 A mú kə jaaw Pwôl nə́: «Otɔ́we ɔ shwóg bwə́ mə́ ntɨ búúd zə cɨ nə mə nə́ mə bɨ́dʉ́g bɨ́, bɨ kyéyʉg. Ntɔ́, bɨ báá, cúwógá tɔ́ɔ́n bɨ kə́g nə́ shɛɛ.»
36 Então o carcereiro comunicou isso a Paulo, dizendo: — Os magistrados ordenaram que vocês fossem postos em liberdade. Portanto, vocês podem sair. Vão em paz.
37 Na wə́ Pwôl mə cɨ́ nə bwo nə́: «Bwə́ ámə yíd sə́ tâm buud kú nə́mə́ jî sə́ kɔɔd, í njúl nə́ sə́ bʉ́sə buud ɔ Róma. Bwə́ mú wusə sə́ mímbwugʉd. Ja gaád bwə́ cɛɛl zə bɨ́d sə́ nyima buud kú mpu. Mbɔ̂! Í ábəyɛ́ ntɔ́! Bwə́mɛ́fwó bwə́ zə́g bɨ́d sə̂!»
37 Paulo, porém, lhes disse: — Sem ter havido processo formal contra nós, nos açoitaram publicamente e nos jogaram na cadeia, sendo nós cidadãos romanos. Querem agora nos mandar embora sem maior alarde? Nada disso! Pelo contrário, que eles venham e, pessoalmente, nos ponham em liberdade.
38 Ifulísh í mú kə jaaw ótɔ́we ɔ shwóg iciyá ínɨ byɛ̂sh. Bwə́ mú bul bə nə ifwaas nə gwágʉlə nə́ buud bɔɔŋg bʉ́sə buud ɔ Róma.
38 Os oficiais de justiça comunicaram isso aos magistrados. Quando estes souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo.
39 Bwə́mɛ́fwó bwə́ mú kə cweel bwo milâm, wééshʉli bwo tɔ́ɔ́n, bwə́ mú jəgʉla nə bwo nə́ bwə́ kyéyʉg wú ŋgwə́la wɔɔŋgʉ́d.
39 Então foram até eles e lhes pediram desculpas; e, relaxando-lhes a prisão, pediram que se retirassem da cidade.
40 Pwôl bá Sílas bwə́ mú wú njɔ́w mímbwug bwə́ mú kə Lidiya dɨ́ njɔ́w. Bwə́ mú dʉ cwîny óbúgʉla nə́ ndɛɛ́ bwə́ músə kyey.|src="Paul2-BW.tif" size="span" copy="Wycliffe Bible Translators Inc." ref="Misɔ́ɔ́lʉ́gʉ́ 16:40"
40 Tendo saído da prisão, Paulo e Silas dirigiram-se para a casa de Lídia e, vendo os irmãos, os animaram. Depois partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?