Mateus 13

CMO vs NAA

Sair da comparação
CMO
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Nar nây đŏng Brah Yêsu lôh bơh jay, hăn gŭ rgơp ta meng dak nglao kuŏng Galilê.
1 Naquele mesmo dia, Jesus saiu de casa e se assentou à beira-mar.
2 Ta nây geh ŏk bunuyh hăn văch a Păng, ndri Păng hao gŭ rgơp ta kalơ du mlŏm duk, jêh ri nti bơh kalơ duk ri, phung ƀon lan gŭ rŏ meng dak.
2 E grandes multidões se reuniram em volta dele, de modo que entrou num barco e se assentou. E toda a multidão estava em pé na praia.
3 Jêh ri Brah Yêsu nti lah ăn ma khân păng ŏk ma nau ngơi ntât, Păng lah kơt nđa: “Iăt hŏ! Geh du huê bunuyh bu klô hăn sui găr ntil ta mir.
3 E de muitas coisas lhes falou por parábolas, dizendo:
4 Nôk păng sui nây aƀă tŭp rŏ trong, jêh ri siŭm chok lĕ phiao.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e, vindo as aves, a comeram.
5 Găr aƀă tŭp ta neh klêr, găr i nây gơnh hon pru yorlah neh n'hơ.
5 Outra parte caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Yơn ma tât dôh nar tơm i nây ndro ƀrŭng, yor ma reh păng hon mâu jru.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Găr aƀă jât tŭp ta neh lok, jêh ri lok hon tŏl lĕ phiao.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram.
8 Lŏng găr i aƀă jât tŭp ta neh ueh, păng hon pru ueh jêng ngăn, n'ho ma tât geh play du găr geh 100, aƀă du găr geh 60, aƀă jât du găr geh 30.
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto: a cem, a sessenta e a trinta por um.
9 Bu moh tăng nau Gâp ngơi dja, ăn păng nklŏn êng ta săk!”
9 Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Jêh ri phung oh mon hăn ôp Brah Yêsu: “Mơm dâng May ngơi đah phung ƀon lan ngơi ntât kơt nây?”
10 Então os discípulos se aproximaram de Jesus e lhe perguntaram: — Por que o senhor fala com eles por meio de parábolas?
11 Brah Yêsu ơh ma khân păng: “A lor nơh nau khlay Kôranh Brah mât uănh bunuyh hôm ndŏp mpôn, aƀaơ dja Kôranh Brah ăn ma khân ay may gĭt vât ndơ i nây. Lŏng khân păng Kôranh Brah mâu ăn.
11 Ao que Jesus respondeu:
12 Bu moh i lĕ geh, Kôranh Brah kơi ntop ăn ma păng jât, jêh ri bunuyh i nây geh ŏk rmeh ler, tih ma bu moh i mâu geh, Kôranh Brah sŏ rhuăt lơi dâng lĕ ndơ i păng lĕ geh, bol lah đê̆ kađôi.
12 Pois ao que tem, mais será dado, e terá em abundância; mas, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
13 Kơt ndri dâng Gâp ngơi ma khân păng ngơi ntât, kơt ndri bol lah khân păng uănh ndơ Gâp jan kŏ mâu vât ndơ khlay nau i nây, khân păng tăng nau Gâp ngơi kŏ mâu iăt mâu vât đŏng.
13 Por isso, falo com eles por meio de parábolas: porque, vendo, não veem; e, ouvindo, não ouvem, nem entendem.
14 Nau i dja jêng tâm di đah nau Êsai i bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah kăl e nơh lĕ lah ma khân păng:
14 Assim, neles se cumpre a profecia de Isaías:
15 Yorlah nuih n'hâm phung ƀon lan dja dăng ko ngăn
15 Porque o coração deste povo
16 Yơn ma ueh maak ngăn ma khân ay may, yorlah trôm măt khân ay may lĕ say, tôr khân ay may lĕ tăng.
16 — Bem-aventurados, porém, são os olhos de vocês, porque veem; e bem-aventurados são os ouvidos de vocês, porque ouvem.
17 Gâp lah n'hêl nanê̆ ngăn ma khân ay may, geh ŏk bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah kăl e nơh, ndrel ma ŏk bunuyh sŏng kăl e nơh ŭch say ngăn dâng lĕ nau i khân ay may say aƀaơ dja, tih ma mâu ôh say, khân păng ŭch tăng ngăn nau i khân ay may tăng dja, tih ma mâu ôh tăng.”
17 Pois em verdade lhes digo que muitos profetas e justos desejaram ver o que vocês estão vendo, mas não viram; e quiseram ouvir o que vocês estão ouvindo, mas não ouviram.
18 “Lah ndri ăn khân ay may iăt hŏm, moh nau khlay ngơi ntât ma bunuyh sui găr ntil i nây.
18 — Ouçam, portanto, o que significa a parábola do semeador.
19 Lah geh bunuyh tăng nau nkoch ma nau Kôranh Brah ŭch mât uănh bunuyh, tih ma mâu vât ôh, i kôranh mpôl brah djơh hăn sŏ ntŭng dâng lĕ ndơ i lĕ geh lăp ta nuih n'hâm păng, nau i nây tâm ban ma găr tŭp ta trong.
19 A todos os que ouvem a palavra do Reino e não a compreendem, vem o Maligno e arrebata o que lhes foi semeado no coração. Este é o que foi semeado à beira do caminho.
20 Bunuyh i tâm ban ma găr tŭp ta neh lŭ, păng tăng nau Kôranh Brah, jêh ri iăt ro răm maak ngăn.
20 O que foi semeado em solo rochoso, esse é o que ouve a palavra e logo a recebe com alegria.
21 Hon ueh du ƀlât dơm, nau Kôranh Brah mâu ôh hon reh ta nuih n'hâm păng nơm, ndri tât geh nau jêr êng êng, mâu lah bu jan jêr yor ma nau Kôranh Brah, păng mƀăr ro nau nsing.
21 Mas ele não tem raiz em si mesmo, sendo de pouca duração. Quando chega a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandaliza.
22 Bunuyh i tâm ban ma găr ntil tŭp ta neh lok, păng tăng nau ngơi Kôranh Brah, tih ma ta nuih n'hâm păng nklŏn rvê hô ngăn ma nau rêh ta neh ntu dja, ŭch rvan kơnh geh drăp ndơ, jêh ri nau i nây put ƀăr nau Kôranh Brah i nây mâu ăn tât play.
22 O que foi semeado entre os espinhos é o que ouve a palavra, porém as preocupações deste mundo e a fascinação das riquezas sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
23 Lŏng găr i tŭp ta neh ueh, tâm ban ma bunuyh tăng nau Kôranh Brah, n'ho ma vât nau khlay, jêh ri tât geh play, geh du huê bunuyh ri du găr jêng geh 100, du găr jêng geh 60, bunuyh aƀă ri jât du găr jêng geh 30 ngăn.”
23 Mas o que foi semeado em boa terra é o que ouve a palavra e a compreende; este frutifica e produz a cem, a sessenta e a trinta por um.
24 Brah Yêsu ngơi ntât du ntil nau jât ăn ma bu kơt nđa: “Nau Kôranh Brah mât uănh bunuyh, jêng tâm ban ma du huê bunuyh hăn sui găr ntil ba ueh ta mir păng nơm.
24 Jesus lhes propôs outra parábola, dizendo:
25 Yơn ma tât bu lĕ bêch, geh du huê bunuyh rlăng đah păng, hăn sui găr ntil ba brak ta mir i nây đŏng, jêh ri du roh klăk.
25 Mas, enquanto todos estavam dormindo, veio o inimigo dele, semeou o joio no meio do trigo e foi embora.
26 Tât ma ba lĕ hon lĕ jêng lôh mbôn, ba brak i nây hon đŏng.
26 E, quando as plantas cresceram e produziram fruto, apareceu também o joio.
27 Jêh ri phung dâk i tơm mir i nây hăn mbơh a kôranh khân păng: ‘Ơ kôranh, nôk may sui găr ntil ta mir may nơh, găr ntil ba ueh. Lah ndri bơh tă lôh ba brak dja?’
27 Então os servos do dono da casa chegaram e disseram: “Patrão, o senhor não semeou boa semente no seu campo? De onde, então, vem o joio?”
28 Kôranh i nây lah: ‘Geh bunuyh rlăng ro hăn sui i ri’. Phung dâk ơh ma păng: ‘Lah ndri may ŭch ăn hên rôk lơi bơh?’
28 Ele, porém, lhes respondeu: “Um inimigo fez isso.” Mas os servos lhe perguntaram: “O senhor quer que a gente vá e arranque o joio?”
29 Kôranh păng ơh: ‘Mâu khăch ôh, lah khân may rôk, klach lah geh rôk nđâp ma ba.
29 O dono da casa respondeu: “Não! Porque, ao separar o joio, vocês poderão arrancar também com ele o trigo.
30 Ŭch rong ăn păng hon ndrel hŏ, tât khay rek ri tay, gâp mra mbơh ma bunuyh rek, đă khân păng rek lor ba brak chăp rgum pur lơi ta ŭnh, jêh ri dâng rek rgum ba ngăn tôh prăp ta jay gâp nơm’.”
30 Deixem que cresçam juntos até a colheita. E, no tempo da colheita, direi aos ceifeiros: ‘Ajuntem primeiro o joio e amarrem-no em feixes para ser queimado; mas recolham o trigo no meu celeiro.’”
31 Brah Yêsu ngơi ntât ăn ma khân păng du ntil nau jât: “Nau Kôranh Brah mât uănh bunuyh tâm ban ma geh du huê bunuyh hăn sui găr du ntil dŭt jê̆ ta mir păng nơm.
31 Jesus lhes propôs outra parábola, dizendo:
32 Bol lah găr ntil i nây jê̆ rlau bu ngăn đah ma dâng lĕ găr ntil êng êng, tât păng lĕ hon, păng kuŏng rlau tơm si êng êng ta mir, jêng du mlŏm tơm si kuŏng ngăn, geh siŭm drŏm gŭ jan rsuăn ta n'ging nthan păng.”
32 Esse grão é, na verdade, a menor de todas as sementes, mas, quando cresce, é maior do que as hortaliças, e chega a ser uma árvore, de modo que as aves do céu vêm se aninhar nos seus ramos.
33 Brah Yêsu ngơi ntât du ntil nau jât: “Nau Kôranh Brah mât uănh bunuyh jêng tâm ban ma ndrui i đê̆, du huê bu ur sŏ pot lai ndrel rnih Ba Prăng ŏk, păng tê̆ dak mpiăch ăn tâm lăp băl gay ma jan nŭmpăng. Tât jŏ du mong bar mong bơh kơi nây, bol lah păng tê̆ ndrui đê̆ kađôi, hôm dâng lĕ ndơ i nây lơ ma kuŏng lơ ma kuŏng.”
33 Jesus lhes contou ainda outra parábola:
34 Dâng lĕ nau i nây Brah Yêsu ngơi ăn ma phung ƀon lan, Păng ngơi ntât dadê, Păng mâu geh ôh ngơi nau lah Păng mâu ngơi ntât.
34 Jesus disse todas estas coisas às multidões por parábolas e sem parábolas nada lhes dizia.
35 Păng ngơi kơt nây, gay ma tâm di đah nau mpôl bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah kăl e nơh lĕ lah kơt nđa:
35 Isso aconteceu para se cumprir o que foi dito por meio do profeta: “Abrirei a minha boca em parábolas; publicarei coisas ocultas desde a criação do mundo.”
36 Jêh ri Brah Yêsu sât bơh phung ƀon lan nây lăp ta du mlŏm jay, phung oh mon hăn ôp Păng: “Dăn May mbơh ăn hên, moh nau khlay ngơi ntât ma ba brak ta mir i nây?”
36 Então, despedindo as multidões, Jesus foi para casa. E, aproximando-se dele os seus discípulos, disseram: — Explique-nos a parábola do joio do campo.
37 Brah Yêsu mbơh ma khân păng: “Nơm i sui găr ntil ba ueh, ntât tâm ban ma Gâp i Kon Bunuyh tă bơh Kôranh Brah.
37 E Jesus respondeu:
38 Mir i nây ntât tâm ban ma neh ntu dja. Găr ntil ba ueh ntât tâm ban ma phung bunuyh i lĕ gŭ ta nau Kôranh Brah mât uănh. Ba brak i nây ntât tâm ban ma phung bunuyh i iăt nau kôranh mpôl brah djơh.
38 O campo é o mundo. A boa semente são os filhos do Reino; o joio são os filhos do Maligno.
39 Bunuyh rlăng sui ba brak i nây ntât tâm ban ma kôranh mpôl brah djơh. Khay rek ntât tâm ban ma nar n'glĕ dŭt neh ntu tay. Nơm năk rek ntât tâm ban ma phung tông păr.
39 O inimigo que o semeou é o diabo. A colheita é o fim dos tempos, e os ceifeiros são os anjos.
40 Bu rek ba brak su lơi ta ŭnh, lah ndri ta nar n'glĕ dŭt neh ntu tay păng geh tâm ban kơt nây đŏng:
40 Pois, assim como o joio é colhido e jogado no fogo, assim será no fim dos tempos.
41 Gâp i Kon Bunuyh tă bơh Kôranh Brah mra đă tông păr Gâp nơm hăn nhŭp dâng lĕ phung jan djơh, ndrel ma dâng lĕ phung leo bu jan tih, nglôh khân păng bơh nau Gâp mât uănh,
41 O Filho do Homem mandará os seus anjos, que ajuntarão do seu Reino todos os que servem de pedra de tropeço e os que praticam o mal
42 nklăch lơi khân păng ta ndrung ŭnh, ta ntŭk nây geh nau nhhiăng nhŭm, ndrel ma rchiăt sêk.
42 e os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes.
43 Yơn ma bunuyh sŏng geh nau chrat ang tâm ban ma nar ngăn, gŭ ndrel nau Kôranh Brah Bơ̆ khân păng nơm mât uănh. Bu moh tăng nau Gâp ngơi dja, ăn păng mân êng ta săk păng nơm.”
43 Então os justos resplandecerão como o sol, no Reino de seu Pai. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
44 “Nau Kôranh Brah mât uănh ntât tâm ban ma bu tŏp ndŏp drăp ndơ khlay ta mir. Geh du huê bu klô say drăp ndơ khlay i nây, păng pôn ro, păng răm maak hô ngăn, jêh ri păng sât tăch dâng lĕ ndơ păng geh, gay ma sŏ prăk rvăt neh mir i nây.”
44 — O Reino dos Céus é semelhante a um tesouro escondido no campo, que um homem achou e escondeu. Então, transbordante de alegria, vai, vende tudo o que tem e compra aquele campo.
45 “Nau Kôranh Brah mât uănh ntât tâm ban ma du huê bunuyh hăn joi rvăt pĭch mlŏm (lŭ glo) i khlay đŏng.
45 — O Reino dos Céus é também semelhante a um homem que negocia e procura boas pérolas.
46 Tât păng lĕ say pĭch du mlŏm (lŭ glo) dŭt khlay, păng sât tăch dâng lĕ ndơ păng geh, gay ma rvăt pĭch (lŭ glo) khlay i nây.”
46 Quando encontrou uma pérola de grande valor, ele foi, vendeu tudo o que tinha e comprou a pérola.
47 “Nau Kôranh Brah mât uănh bunuyh ntât tâm ban ma mong i bu drăng ta dak văch dak văr geh ka ăp ntil ngăn.
47 — O Reino dos Céus é ainda semelhante a uma rede que foi lançada ao mar e apanhou peixes de toda espécie.
48 Tât ma lĕ geh bêng mong ri, bu uih hao a kơh dja, jêh ri gŭ dônh ka i ueh ueh tê̆ ta trôm sah, ka i mâu ueh mƀăr lơi.
48 E, quando já estava cheia, os pescadores a arrastaram para a praia e, assentados, escolheram os bons para os cestos e jogaram fora os ruins.
49 Ta nar n'glĕ dŭt neh ntu tay tâm ban ma kơt nây đŏng. Phung tông păr hăn tâm nkhah phung tih lôh bơh phung sŏng.
49 Assim será no fim dos tempos: os anjos sairão, separarão os maus dentre os justos
50 Jêh ri khân păng nklăch phung tih ta ndrung ŭnh, ta ntŭk nây geh nau nhhiăng nhŭm, ndrel ma rchiăt sêk.”
50 e os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes.
51 Brah Yêsu ôp phung oh mon Păng: “Ah khân ay may gĭt vât đŏng nau dâng lĕ dja?” Khân păng ơh: “Vât.”
51 Então Jesus perguntou: Eles responderam: — Sim!
52 Brah Yêsu lah tay ma khân păng: “Dâng lĕ phung nơm nti nau vay bân, i nti tâng nau Gâp nti ma nau Kôranh Brah mât uănh bunuyh, păng tâm ntât tâm ban ma du huê bunuyh tơm jay, păng nglôh dâng lĕ drăp ndơ khlay păng nơm bơh ntŭk păng prăp, nđâp ma ndơ ơm ndơ mhe.”
52 Então Jesus lhes disse:
53 Jêh Brah Yêsu ngơi ntât kơt nây, jêh ri Păng du lôh bơh ntŭk nây,
53 Quando Jesus acabou de contar essas parábolas, retirou-se dali.
54 hăn ta ƀon Nasaret i ƀon Păng nơm, Păng ntŭm nti bu ta nhih rƀŭn khân păng nơm. Dâng lĕ bunuyh geh nau ndrŏt hih rhŏl ngăn, jêh ri tâm lah ndrăng khân păng nơm: “Hay! Bơh tă geh nau mân gĭt blao Păng i nây, ndrel ma nau dơi, dơi jan nau khlay nây hay?
54 E, chegando à sua terra, ensinava-os na sinagoga, de modo que se maravilhavam e diziam: — De onde lhe vêm esta sabedoria e estes poderes miraculosos?
55 Păng i nây i Kon bunuyh năk jan kar tơm si dơm, mê̆ Păng rnha Mari, oh bu klô Păng rnha Yakơ, Yôsep, Simôn, ndrel ma Yuđas,
55 Não é este o filho do carpinteiro? A sua mãe não se chama Maria, e seus irmãos não são Tiago, José, Simão e Judas?
56 dâng lĕ i oh oh bu ur Păng gŭ ndrel bân ta ƀon dja đŏng. Lah ndri bơh tă nau gĭt nau dơi Păng i nây?”
56 Todas as suas irmãs não vivem entre nós? Então, de onde lhe vem tudo isto?
57 Ndri dâng khân păng ji nuih kŏ nuih kŏ n'hâm mâu ŭch iăt nau Păng. Brah Yêsu lah ma khân păng: “Di ngăn! Mpôl bunuyh ntơyh nau ngơi Kôranh Brah kăl e nơh, bu yơk ta dâng lĕ ntŭk, yơn ma bu mưch khân păng ta bri khân păng nơm, ndrel ma ta jay khân păng nơm đŏng.”
57 E escandalizavam-se por causa dele. Jesus, porém, lhes disse:
58 Ta ntŭk nây Brah Yêsu jan ndơ ueh ndơ khlay mâu ôh ŏk, yorlah bu mâu ôh nsing ma Păng.
58 E não fez ali muitos milagres, por causa da incredulidade deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra