Rute 2

BRU vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Bữn manoaq tễ tŏ́ng toiq E-li-maléc cayac Na-ô-mi, ramứh Bô-at; án la cũai bữn chớc cớp sốc lứq.
1 E tinha Noemi um parente de seu marido, homem valente e poderoso, da geração de Elimeleque; e era o seu nome Boaz.
2 Rutỡ, la cũai Mô-ap, pai cớp Na-ô-mi neq: “Yỗn hếq pỡq muat saro khlâiq. Khân ncháu sarái sâng sarũiq táq hếq, ki hếq muat tâng sarái ki.”
2 E Rute, a moabita, disse a Noemi: Deixa-me ir ao campo, e apanharei espigas atrás daquele em cujos olhos eu achar graça. E ela lhe disse: Vai, minha filha.
3 Ngkíq Rutỡ muat saro puai ntun clĩ cũai roaiq saro. Án tỡ dáng án toâq pỡ sarái Bô-at, la tŏ́ng toiq E-li-maléc, yacũn án.
3 Foi, pois, e chegou, e apanhava espigas no campo após os segadores; e caiu-lhe em sorte uma parte do campo de Boaz, que era da geração de Elimeleque.
4 Ntun ki, Bô-at la cũai tễ vil Bet-lahem táq ntỡng cớp cũai sot saro án neq: “Sễq Yiang Sursĩ ỡt cớp anhia!”
4 E eis que Boaz veio de Belém e disse aos segadores: O Senhor seja convosco. E disseram-lhe eles: O Senhor te abençoe.
5 Moâm ki Bô-at blớh cũai nhêng salĩq máh cũai sot saro án neq: “Cumũr ki la con noau?”
5 Depois, disse Boaz a seu moço que estava posto sobre os segadores: De quem é esta moça?
6 Cũai táq ranáq án ta‑ỡi: “Cumũr ki la cũai Mô-ap. Án loŏh tễ cruang Mô-ap, toâq cớp Na-ô-mi pỡq ntốq nâi.
6 E respondeu o moço que estava posto sobre os segadores e disse: Esta é a moça moabita que voltou com Noemi dos campos de Moabe.
7 Cumũr ki sễq tễ cứq, sễq muat ntun clĩ cũai sot saro. Án sễq tỗiq nhưp boq saro. Án toâq tễ cláih lứq; án táq níc toau sanua. Án rlu mahỗi sâng tâng sũ.”
7 Disse-me ela: Deixa-me colher espigas e ajuntá- las entre as gavelas após os segadores. Assim, ela veio e, desde pela manhã, está aqui até agora, a não ser um pouco que esteve sentada em casa.
8 Chơ Bô-at atỡng Rutỡ neq: “Niang ơi! Mới tamứng cứq pai. Mới chỗi pỡq muat pỡ sarái canŏ́h, cớp chỗi ỡt yơng tễ ntốq nâi. Mới ỡt cớp máh mansễm táq ranáq cứq.
8 Então, disse Boaz a Rute: Não ouves, filha minha? Não vás colher a outro campo, nem tampouco passes daqui; porém aqui te ajuntarás com as minhas moças.
9 Mới nhêng sarái aléq máh mansễm nâi pỡq sot, chơ mới puai alới pỡq chu sarái ki tê. Cứq khoiq patâp chơ máh cũai samiang táq ranáq cứq, yỗn alới tỡ bữn táq ntrớu chóq mới. Khân mới sâng ễ khlac dỡq, têq mới nguaiq tễ aluoi máh cũai samiang khoiq ŏh dŏq.”
9 Os teus olhos estarão atentos no campo que segarem, e irás após elas; não dei ordem aos moços, que te não toquem? Tendo tu sede, vai aos vasos e bebe do que os moços tirarem.
10 Moâm Bô-at pai ngkíq, Rutỡ angũn plỡ cớp sacốh racớl choâng moat Bô-at, pai neq: “Achuaih tỡ bữn nhơ ntrớu tễ cứq ma nŏ́q achuaih chuai cứq la‑ỡq? Cứq la cũai tễ cruang canŏ́h, ma nŏ́q achuaih noâng chuai cứq?”
10 Então, ela caiu sobre o seu rosto, e se inclinou à terra, e disse-lhe: Por que achei graça em teus olhos, para que faças caso de mim, sendo eu uma estrangeira?
11 Bô-at ta‑ỡi án: “Cứq bữn sâng dũ ranáq mới khoiq táq yỗn yacán mới, tễ tangái cayac mới cuchĩt toau sanua. Cớp cứq bữn dáng tê, mới loŏh tễ mpiq mpoaq mới cớp cruang mới bữm. Chơ mới pỡq ỡt cớp cũai tỗp canŏ́h, la cũai mới tỡ nai dáng.
11 E respondeu Boaz e disse-lhe: Bem se me contou quanto fizeste à tua sogra, depois da morte de teu marido, e deixaste a teu pai, e a tua mãe, e a terra onde nasceste, e vieste para um povo que, dantes, não conheceste.
12 Máh ranáq o mới táq, cứq sễq Yiang Sursĩ yỗn mới bữn ŏ́c bốn dũ ramứh. Yiang Sursĩ la Yiang cũai I-sarel sang, cớp mới khoiq sang án tê. Ngkíq, ariang mới ỡt nhưp khlap Yiang Sursĩ.”
12 O Senhor galardoe o teu feito, e seja cumprido o teu galardão do Senhor , Deus de Israel, sob cujas asas te vieste abrigar.
13 Rutỡ ta‑ỡi neq: “Ơ achuaih ơi! Achuaih khoiq sarũiq táq cứq sa‑ữi lứq. Achuaih khoiq aliam cứq, cớp táq ntỡng o lứq chóq cứq, ariang cứq la mansễm táq ranáq achuaih tê, tam cứq la tỡ cỡn mansễm táq ranáq achuaih.”
13 E disse ela: Ache eu graça em teus olhos, senhor meu, pois me consolaste e falaste ao coração da tua serva, não sendo eu nem ainda como uma das tuas criadas.
14 Toâq ngư cha dỗi mandang toâng, Bô-at atỡng Rutỡ neq: “Mới ĩt bễng, chơ tốq chễu nâi.”
14 E, sendo já hora de comer, disse-lhe Boaz: Achega-te aqui, e come do pão, e molha o teu bocado no vinagre. E ela se assentou ao lado dos segadores, e ele lhe deu do trigo tostado, e comeu e se fartou, e ainda lhe sobejou.
15 Toâq Rutỡ yuor pỡq muat loah sĩa, Bô-at patâp cũai samiang táq ranáq án neq: “Anhia yỗn cumũr nâi muat saro tâng ntốq bốq boq saro, cớp chỗi sưoq án.
15 E, levantando-se ela a colher, Boaz deu ordem aos seus moços, dizendo: Até entre as gavelas deixai-a colher e não lhe embaraceis.
16 Cớp anhia táh bar pái racong saro yỗn án tỗiq ĩt. Chỗi pai tỡ o ntrớu chóq án.”
16 E deixai cair alguns punhados, e deixai-os ficar, para que os colha, e não a repreendais.
17 Ngkíq Rutỡ muat saro tâng sarái ki toau tabữ. Toâq tabữ án púh saro ki, bữn muoi achoiq moang chong sâng.
17 E esteve ela apanhando naquele campo até à tarde e debulhou o que apanhou, e foi quase um efa de cevada.
18 Chơ án dững achu saro ki mut tâng vil. Án atoâq yacán án máh saro án khoiq muat bữn. Cớp án ĩt aloŏh crơng sana án kĩah dŏq, chơ avơi yỗn yacán án.
18 E tomou-o e veio à cidade; e viu sua sogra o que tinha apanhado; também tirou e deu-lhe o que lhe sobejara depois de fartar-se.
19 Yacán án blớh: “Tangái nâi mới muat saro pỡ ntốq léq? Mới pỡq muat tâng sarái noau? Cứq sễq Yiang Sursĩ yỗn cũai ki bữn ŏ́c bốn.”
19 Então, disse-lhe sua sogra: Onde colheste hoje e onde trabalhaste? Bendito seja aquele que te reconheceu. E relatou à sua sogra com quem tinha trabalhado e disse: O nome do homem com quem hoje trabalhei é Boaz.
20 Na-ô-mi pai chóq cumân án neq: “Sễq Yiang Sursĩ yỗn án bữn ŏ́c bốn. Lứq samoât Yiang Sursĩ tỡ bữn tangứt táq ranáq o yỗn cũai noâng tamoong cớp cũai khoiq cuchĩt.”
20 Então, Noemi disse à sua nora: Bendito seja do Senhor , que ainda não tem deixado a sua beneficência nem para com os vivos nem para com os mortos. Disse-lhe mais Noemi: Este homem é nosso parente chegado e um dentre os nossos remidores.
21 Rutỡ, la cũai Mô-ap, pai neq: “Bô-at noâng patâp hếq neq hỡ: ‘Mới ỡt cheq cũai táq ranáq cứq yỗn toau moâm alới susot.’”
21 E disse Rute, a moabita: Também ainda me disse: Com os moços que tenho te ajuntarás, até que acabem toda a sega que tenho.
22 Chơ Na-ô-mi atỡng Rutỡ, cumân án neq: “O lứq con ơi! Mới pỡq níc cớp máh cũai táq ranáq Bô-at. Mới chỗi pỡq sarái canŏ́h. Khân mới pỡq sarái canŏ́h pĩeiq noau táq sâuq chóq mới cống bữn.”
22 E disse Noemi à sua nora, Rute: Melhor é, filha minha, que saias com as suas moças, para que noutro campo não te encontrem.
23 Ngkíq Rutỡ pỡq níc cớp cũai táq ranáq Bô-at toau nheq catữ sot saro. Cớp án ỡt níc cớp yacán án.
23 Assim, ajuntou-se com as moças de Boaz, para colher, até que a sega das cevadas e dos trigos se acabou; e ficou com a sua sogra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra