Rute 3
BCO vs NTLH
1 Ho꞉len imilig no amio꞉, Na꞉omi eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Ge nafa mesea꞉ki, kaluwo꞉ ni kelema꞉nigo꞉l.
1 Um dia Noemi disse a Rute: — Minha filha, preciso arranjar um marido para você, a fim de que você tenha um lar.
2 Ka꞉isale so꞉wa gegeledo꞉ egelo꞉ amilo꞉ nanogdo꞉ dian i o꞉lo꞉ bo꞉fo꞉lowan kaluwo꞉ Boas ko꞉lo꞉ e nio꞉ so꞉lo꞉ imilise. O꞉g nuluwo꞉, eyo꞉ nanogo꞉ da꞉si bali bebdo꞉ dila꞉mela꞉nikilo꞉ kegea꞉sen hen a꞉na dia꞉nigab. Da꞉si bali beb a꞉no꞉ fa꞉fa꞉sa꞉ dia꞉hamana꞉ki, a꞉na tagu talola꞉mela꞉ib.
2 Você lembra que Boaz, o homem que a deixou trabalhar com as suas empregadas, é um dos nossos parentes? Pois bem! Esta noite ele vai debulhar a cevada .
3 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ ge ho꞉no꞉ mulula꞉b, helebeso꞉g ho꞉giyo꞉ sa꞉ga꞉la꞉b, wa ho꞉no꞉ mulula꞉b, a꞉la꞉ta꞉ga꞉yo꞉ a꞉na handaloma꞉ ha꞉na꞉bi! Boas e ma꞉no꞉wo꞉ mo꞉mo꞉no꞉ ilikiyo꞉, eyo꞉ ge ba꞉dabena꞉ki, ge wo꞉no꞉le ha꞉na꞉ga꞉ dowa꞉bi.
3 Faça o seguinte: lave-se, ponha perfume e vista o seu melhor vestido. Depois vá até o lugar onde Boaz está trabalhando, mas não o deixe saber que você está ali, até que ele acabe de comer e de beber.
4 E nanogo꞉ dia꞉la꞉ga꞉yo꞉, ma꞉no꞉wo꞉ ho꞉n o꞉lia꞉ na꞉sa꞉ga꞉, e alima꞉ mia꞉ib ko꞉lo꞉, elo꞉ alilabo꞉ giyo꞉ dinafa ba꞉da꞉bi. A꞉la꞉ta꞉ga꞉yo꞉ ge a꞉na ha꞉na꞉ga꞉, elo꞉ so꞉g go꞉lo꞉ a꞉no꞉, gido꞉fo꞉ gasa amilo꞉ a꞉no꞉ da꞉ga꞉ita꞉bi. Da꞉ga꞉itakiyo꞉ ge gido꞉fo꞉ gasalo꞉ doba꞉da꞉ alila꞉bi. Gilo꞉ dimidama꞉no꞉wo꞉, Boas eyo꞉ a꞉na sa꞉ma꞉ib.” Na꞉omi eyo꞉ a꞉la꞉walasio꞉.
4 Quando Boaz for dormir, olhe bem onde ele vai se deitar. Então vá, levante a coberta dos pés dele e deite-se ali. Ele dirá o que você deve fazer.
5 To a꞉no꞉ da꞉da꞉sa꞉ga꞉, Luda꞉ a꞉ma꞉la꞉ sa꞉laki, “Gilo꞉ sa꞉lab aumbo꞉ dimidama꞉nigo꞉l.”Boas e nanog dia꞉labikiyo꞉, Lud e wo꞉no꞉le kagafo꞉len.|alt="Ruth hides at he threshing floor" src="08_Ru_03_02_RG_gr.tif" size="col" copy="© Sweet Publishing http://sweetpublishing.com, licensed under a CC: BY-SA 3.0 Unported licence." ref="3.1-6"
5 Rute respondeu: — Vou fazer tudo o que a senhora disse.
6 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ ena꞉suwa꞉lo꞉ to sio꞉ aumbo꞉ dimida꞉sa꞉ga꞉, Boas elo꞉ nanogdo꞉ dia꞉labdo꞉ hen a꞉na fa꞉la꞉doma꞉ni ane. A꞉na ha꞉na꞉sa꞉ga꞉yo꞉ e wo꞉no꞉le kagafo꞉len.
6 Ela foi ao lugar onde debulhavam as espigas e fez tudo o que a sua sogra havia mandado.
7 Boas e ma꞉no꞉ o꞉lia꞉ ho꞉n o꞉lia꞉yo꞉ dinafa na꞉sa꞉ga꞉, nuluwo꞉ e mida꞉iyabiki, da꞉si bali folo꞉ dibido꞉ anib a꞉na alima꞉ni ane. E alilabiki ba꞉da꞉ga꞉yo꞉, Lud e ha꞉sa ha꞉na꞉ga꞉, Boasa꞉ gido꞉fo꞉ amilo꞉ so꞉g go꞉lo꞉ a꞉no꞉ da꞉ga꞉lia꞉ dia꞉ta꞉ga꞉, Lud e gido꞉fo꞉ gasalo꞉ a꞉na ali.
7 Quando Boaz acabou de comer e de beber, ficou um pouco alegre e foi dormir perto de um monte de cevada. Então Rute veio de mansinho, levantou a coberta dos pés dele e se deitou ali.
8 Nulu us dowabiki, Boas e emegelaki, iligi dasila꞉sa꞉ga꞉, ga nowo꞉ e gido꞉fo꞉ gasalo꞉wa alifo꞉lena ba꞉ba꞉.
8 No meio da noite ele acordou de repente, sentou-se e ficou muito admirado de encontrar uma mulher deitada perto dos seus pés.
9 Boas e sa꞉laki, “Ge o꞉ba?” A꞉la꞉sa꞉labiki Luda꞉ sa꞉lakiyo꞉, “Ne Lud ko꞉lo꞉ mio꞉. Ge A꞉lema꞉la꞉ga꞉ ene eso꞉lo꞉ ho꞉bo꞉wo꞉ imiliselo꞉biki, ne gi ha꞉ga dowaki giyo꞉ ne dinafa tilidoma꞉ki, gemo꞉ dabu ba꞉ba꞉ni mio꞉ ko꞉lo꞉ so꞉l. A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ so꞉g gilo꞉ go꞉lo꞉ ko hebo꞉ nelo꞉ go꞉lu alifoma.”
9 Ele perguntou: — Quem é você? — Eu sou Rute, a sua empregada! — respondeu ela. — O senhor é nosso parente chegado e por isso tem o dever de me proteger.
10 Boas eyo꞉ Luda꞉lo꞉ to sa꞉lab a꞉no꞉ da꞉da꞉sa꞉ga꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Gilo꞉ tamin amilo꞉ man nafa dimido꞉wo꞉, ne sagalo꞉. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ o꞉go꞉ gilo꞉ nemo꞉lo꞉ dimidab ko, ne mada sagalab. Mo꞉wo꞉ ge kalu so꞉wa nafa sab a꞉namio꞉ ge mo꞉ o꞉lu ane. Ge nelo꞉ amilo꞉ mio꞉ we ne sagalab. A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ Gode eyo꞉ gelo꞉ dowa꞉i ha꞉nab amio꞉lo꞉, ge asuwa꞉foma꞉ki, asulo꞉l.
10 Boaz respondeu: — Que o
11 Nelo꞉ wena mio꞉lo꞉biki, gilo꞉ to sa꞉lab ko, niyo꞉ o꞉li dimidama꞉no꞉ ko꞉lo꞉, ge kele asula꞉so꞉bo. Amisa꞉n kalu sab we tambowo꞉ ge digalo꞉ ka꞉isale a꞉la꞉ asulufo꞉lab.
11 Agora, minha filha, não tenha medo. Na cidade toda gente sabe que você é uma mulher direita. Vou fazer tudo o que me pede.
12 Gilo꞉ nemo꞉lo꞉ sa꞉lakilo꞉ ho꞉bo꞉wo꞉ imilise a꞉la꞉do꞉ sio꞉ a꞉no꞉ hendele ko꞉sega, ne ha꞉lu heb doba꞉da꞉ dowo꞉. Gelo꞉ tili doma꞉no꞉wo꞉ ge so꞉lo꞉leyo꞉ o꞉sab.
12 De fato, sou seu parente chegado e sou responsável por você. Mas acontece que há um homem que também é seu parente e até mais chegado do que eu.
13 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ ali kea꞉fowo꞉ niyo꞉ emo꞉wo꞉ dabu ba꞉ba꞉ni ha꞉na꞉no꞉. Eyo꞉ ge dia꞉no꞉ka꞉lalega, ge ene bo꞉fo꞉mela꞉ib. Ko꞉sega e mo꞉eka꞉ a꞉lalega, ge mada no꞉no꞉n dia꞉no꞉ ko꞉lo꞉, Yawe ene siwa꞉la gemo꞉ dinali salito꞉l. A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ o꞉go꞉ ge a꞉naka alita꞉ga꞉, ali kea꞉fo ha꞉na꞉bi.”
13 Fique aqui o resto da noite, e de manhã nós veremos se ele quer ser responsável por você. Se ele quiser, muito bem; mas, se não quiser, prometo por Deus, o Senhor , que ficarei com essa responsabilidade. Agora deite-se e durma de novo.
14 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ nulu a꞉namio꞉, Lud e Boasa꞉ gido꞉fo꞉ gasalo꞉ a꞉naka ali. Kalu nolba꞉yo꞉ Lud e a꞉na mia꞉lo꞉b a꞉la꞉bo꞉ mo꞉bo꞉ba꞉ki, e kea꞉fo nulu dasi. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Boas eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Kaluka꞉isale nolbo꞉wo꞉ ge hen wena mio꞉ka꞉ a꞉la꞉bo꞉ malola꞉so꞉bo.”
14 Então Rute passou o resto da noite deitada aos pés dele. Enquanto ainda estava escuro, ela se levantou para não ser vista, pois Boaz não queria que ninguém soubesse que uma mulher havia ido lá.
15 Lud e kea꞉fo nulu dasila꞉sa꞉ga꞉ ha꞉na꞉nigabiki, Boasa꞉ sa꞉laki, “Gi helebeso꞉g wa꞉l amilo꞉ go꞉lo꞉ ko wena fele alifoma.” Lud eyo꞉ helebeso꞉go꞉ a꞉na fele alitabiki, da꞉si baliyo꞉ wo꞉fa꞉ a꞉la꞉yo꞉ o꞉ngo꞉ ko꞉lo꞉ koloda꞉sa꞉ga꞉ dimi. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Ludo꞉ kea꞉fo nulu ha꞉nabiki, Boas elo꞉ Ba꞉diliha꞉m amisa꞉n a꞉na ane.
15 Então Boaz disse: — Tire a sua Ela estendeu, e ele despejou na capa uns vinte quilos de cevada e a ajudou a pôr no ombro. Aí Rute voltou para a cidade.
16 Ludo꞉ ha꞉na꞉sa꞉ga꞉, Na꞉omi elo꞉wa fa꞉la꞉dowo꞉. E a꞉na fa꞉la꞉dowabikiyo꞉, Na꞉omi eyo꞉ Ludbo꞉wo꞉ a꞉la꞉dabu ba꞉ba꞉, “Boas eyo꞉ gemo꞉wo꞉ waga sa꞉labeyo꞉?”
16 Quando ela chegou a casa, a sua sogra perguntou: — Como foram as coisas, minha filha? Rute contou tudo o que Boaz tinha feito por ela. E disse ainda:
17 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Luda꞉ sa꞉laki, “Da꞉si welo꞉, Boasa꞉ nemo꞉ dimiabeka꞉. Boas eyo꞉ nemo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, ‘Ge Na꞉omilo꞉ amio꞉ madali fa꞉la꞉doma꞉ ha꞉na꞉no꞉wo꞉ mogago꞉lo꞉biki, da꞉si bali we o꞉lia꞉ dia꞉ hamana!’ a꞉labiki dia꞉mio꞉.”
17 — Ele também me deu toda esta cevada e disse: “Não volte para casa sem levar alguma coisa para a sua sogra.”
18 A꞉la꞉sa꞉labiki Na꞉omiya꞉ sa꞉laki, “We mada o꞉li go꞉. Boas eyo꞉ gilo꞉ asulab a꞉no꞉ e nenelema꞉ni ha꞉na꞉ib. E a꞉ma꞉la꞉ ya꞉ga꞉lo꞉ sa꞉labo꞉ ko꞉lo꞉ da꞉ba꞉niki, ge ha꞉sa yasi ta꞉bi.”
18 Então Noemi disse: — Agora, minha filha, tenha paciência e espere para ver o que vai acontecer. Pois Boaz não vai descansar enquanto não resolver esse assunto, ainda hoje.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?