Números 22
BBA vs ARIB
1 Yen biru, Isirelibɑ bɑ dɑ bɑ ben sɑnsɑni ɡirɑ Mɔɑbun wɔwɑɔ, Yuudɛnin bɔkuɔ, sɔ̃ɔ yɑri yeru ɡiɑ, Yerikon deedeeru.
1 Depois os filhos de Israel partiram, e acamparam-se nas planícies de Moabe, além do Jordão, na altura de Jericó.
2 Bɑlɑki, Siporin bii u wɑ ye Isirelibɑ bɑ Amɔrebɑ kuɑ.
2 Ora, Balaque, filho de Zipor, viu tudo o que Israel fizera aos amorreus.
3 Yerɑ Mɔɑbubɑ bɑ nɑndɑ Isirelibɑn dɑbirun sɔ̃.
3 E Moabe tinha grande medo do povo, porque era muito; e Moabe andava angustiado por causa dos filhos de Israel.
4 Mɑ bɑ Mɑdiɑnibɑn ɡuro ɡurobu sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, tɔn dɑbi teni, tɑ koo sun wɔri tu di nɡe mɛ nɛɛ yi rɑ yɑkɑsu di. Sɑɑ ye sɔɔ, Bɑlɑkiwɑ u sɑ̃ɑ Mɔɑbubɑn sunɔ.
4 Por isso disse aos anciãos de Midiã: Agora esta multidão lamberá tudo quanto houver ao redor de nós, como o boi lambe a erva do campo. Nesse tempo Balaque, filho de Zipor, era rei de Moabe.
5 Yerɑ u sɔmɔbu ɡɔrɑ Bɑlɑmu Beorin biin mi, Petoriɔ ye yɑ wɑ̃ɑ Efɑrɑtin dɑɑrɔ win tɔmbun temɔ, u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee, bweseru ɡɑrɑ yɑrimɑ sɑɑ Eɡibitin di mɑ tɑ hɑnduniɑ kpuro pusi. Tɑ mɑɑ mɑn turuku koomɑ.
5 Ele enviou mensageiros a Balaão, filho de Beor, a Petor, que está junto ao rio, à terra dos filhos do seu povo, a fim de chamá-lo, dizendo: Eis que saiu do Egito um povo, que cobre a face da terra e estaciona defronte de mim.
6 Yen sɔ̃, nɑ nun kɑnɑmɔ ɑ nɑ ɑ mɑn tɔn be bɔ̃rusiɑ. Domi bɑ mɑn dɑm kere. À n kuɑ mɛ, sɔrɔkudo kon kpĩ n bu kɑmiɑ n ɡirɑ nɛn tem di. Domi nɑ yɛ̃ mɑ wi ɑ domɑru kuɑ u rɑ domɑru wɑ. Wi ɑ mɑɑ bɔ̃rusi, u rɑ bɔ̃ri wɑ.
6 Vem pois agora, rogo-te, amaldiçoar-me este povo, pois mais poderoso é do que eu; porventura prevalecerei, de modo que o possa ferir e expulsar da terra; porque eu sei que será abençoado aquele a quem tu abençoares, e amaldiçoado aquele a quem tu amaldiçoares.
7 Mɑ Mɔɑbubɑ kɑ Mɑdiɑnibɑn ɡuro ɡuro be, bɑ dɑ Bɑlɑmu sɔro win mi, bɑ kɛ̃nu nɛni. Ye bɑ turɑ mi, yerɑ bɑ nùn Bɑlɑkin ɡɑri yi sɔ̃ɔwɑ.
7 Foram-se, pois, os anciãos de Moabe e os anciãos de Midiã, com o preço dos encantamentos nas mãos e, chegando a Balaão, referiram-lhe as palavras de Balaque.
8 Bɑlɑmu u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i kpunɔ mini wɔ̃ku te, sisiru kpɑ n bɛɛ sɔ̃ ye Yinni Gusunɔ u mɑn sɔ̃ɔwɑ.
8 Ele lhes respondeu: Passai aqui esta noite, e vos trarei a resposta, como o Senhor me falar. Então os príncipes de Moabe ficaram com Balaão.
9 Yerɑ Yinni Gusunɔ u Bɑlɑmu bikiɑ u nɛɛ, tɔn berɑ̀ bɑ wɑ̃ɑ wunɛn mi.
9 Então veio Deus a Balaão, e perguntou: Quem são estes homens que estão contigo?
10 Bɑlɑmu u Gusunɔ wisɑ u nɛɛ, Bɑlɑki Siporin bii, Mɔɑbubɑn sinɑ bokowɑ u tɔn be ɡɔrimɑ bu mɑn sɔ̃ bu nɛɛ,
10 Respondeu Balaão a Deus: Balaque, filho de Zipor, rei de Moabe, mos enviou, dizendo:
11 wee, bweseru ɡɑrɑ yɑrimɑ Eɡibitin di mɑ tɑ hɑnduniɑ pusi. Yen sɔ̃, n be nɑ n tɔn be bɔ̃rusi. Sɔrɔkudo u koo kpĩ u tɔn be wɔri u kɑmiɑ u ɡirɑ win tem di.
11 Eis que o povo que saiu do Egito cobre a face da terra; vem agora amaldiçoar-mo; porventura poderei pelejar contra ele e expulsá-lo.
12 Gusunɔ u Bɑlɑmu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ ku dɑ. A ku tɔn be bɔ̃rusi domi nɑ bu domɑru kuɑ.
12 E Deus disse a Balaão: Não irás com eles; não amaldiçoarás a este povo, porquanto é bendito.
13 Mɑ Bɑlɑmu u seewɑ buru buru u Bɑlɑkin sɔmɔ be sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i wuro bɛɛn temɔ, domi Yinni Gusunɔ u yinɑ n kɑ bɛɛ dɑ.
13 Levantando-se Balaão pela manhã, disse aos príncipes de Balaque: Ide para a vossa terra, porque o Senhor recusa deixar-me ir convosco.
14 Mɑ tɔn be, bɑ seewɑ bɑ ɡɔsirɑ Bɑlɑkin mi. Mɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ mɑ Bɑlɑmu u yinɑ u nɑ.
14 Levantaram-se, pois, os príncipes de Moabe, vieram a Balaque e disseram: Balaão recusou vir conosco.
15 Yerɑ Bɑlɑki u mɑɑ wiruɡibu ɡɑbu sokɑ u ɡɔrɑ be bɑ ɡbiikobu dɑbiru kɑ bɛɛrɛ kere.
15 Balaque, porém, tornou a enviar príncipes, em maior número e mais honrados do que aqueles.
16 Bɑ seewɑ bɑ dɑ Bɑlɑmun mi. Ye bɑ turɑ mi, yerɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, ɑmɛniwɑ bɛsɛn sinɑ boko Bɑlɑki, Siporin bii u ɡeruɑ. U nɛɛ, u nun kɑnɑmɔwɑ ɑ ku yinɑ ɑ nɑ.
16 Estes vieram a Balaão e lhe disseram: Assim diz Balaque, filho de Zipor: Rogo-te que não te demores em vir a mim,
17 Domi u koo be nun bɛɛrɛ bɑkɑ wɛ̃. U koo ko kpuro ye ɑ nùn bikiɑ. A ɡesi nɑ ɑ nùn tɔn be bɔ̃rusiɑ.
17 porque grandemente te honrarei, e farei tudo o que me disseres; vem pois, rogo-te, amaldiçoar-me este povo.
18 Yerɑ Bɑlɑmu u tɔn be wisɑ u nɛɛ, bɑɑ Bɑlɑki ù n mɑn win diru kɑ̃ te tɑ wurɑ kɑ sii ɡeesu yibɑ nɑǹ kpɛ̃ n ɡɑ̃ɑnu ko. Domi nɑǹ kpɛ̃ n Yinni Gusunɔn ɡere yinɑ.
18 Respondeu Balaão aos servos de Balaque: Ainda que Balaque me quisesse dar a sua casa cheia de prata e de ouro, eu não poderia ir além da ordem do Senhor meu Deus, para fazer coisa alguma, nem pequena nem grande.
19 Kɑ mɛ, i kpunɔ wɔ̃ku te, kpɑ n bɛɛ sɔ̃ ye u mɑn sɔ̃ɔwɑ.
19 Agora, pois, rogo-vos que fiqueis aqui ainda esta noite, para que eu saiba o que o Senhor me dirá mais.
20 Mɑ Yinni Gusunɔ u Bɑlɑmu kure wɔ̃ku te, u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, tɛ̃ yèn sɔ̃ tɔn be, bɑ nɑ bu nun soku, ɑ seewo ɑ kɑ bu dɑ. Adɑmɑ kɑɑ kowɑ ye nɑ nun sɔ̃ɔwɑ.
20 Veio, pois, Deus a Balaão, de noite, e disse-lhe: Já que esses homens te vieram chamar, levanta-te, vai com eles; todavia, farás somente aquilo que eu te disser.
21 Bɑlɑmu u seewɑ buru buru, u win kɛtɛku niu ɡɑɑri bɔkuɑ mɑ u kɑ Mɔɑbubɑn ɡuro ɡuro be dɑ.
21 Então levantou-se Balaão pela manhã, albardou a sua jumenta, e partiu com os príncipes de Moabe.
22 Ye Bɑlɑmu u swɑɑ wɔri u win kɛtɛku sɔni mɑ win sɔm kowobu yiru bɑ nùn swĩi, yerɑ Yinni Gusunɔ u kɑ nùn mɔru kuɑ mɑ u nùn win ɡɔrɑdo ɡɔriɑ u bunɑnɑ swɑɑɔ.
22 A ira de Deus se acendeu, porque ele ia, e o anjo do Senhor pôs-se-lhe no caminho por adversário. Ora, ele ia montado na sua jumenta, tendo consigo os seus dois servos.
23 Ye kɛtɛku ɡe, ɡɑ ɡɔrɑdo wi wɑ u yɔ̃ swɑɑ suunuɔ u win tɑkobi womɛ, yerɑ ɡɑ ɡɛrɑ ɡɑ dɑ yɑkɑsɔ. Mɑ Bɑlɑmu u ɡu so, u kɑ ɡu swɑɑ sure.
23 A jumenta viu o anjo do Senhor parado no caminho, com a sua espada desembainhada na mão e, desviando-se do caminho, meteu-se pelo campo; pelo que Balaão espancou a jumenta para fazê-la tornar ao caminho.
24 Mɑ ɡɔrɑdo wi, u dɑ u yɔ̃rɑ swɑɑ kisɑ ɡɑɑ sɔɔ, resɛm ɡbɑɑnu yirun ɡɑnin bɑɑ sɔɔ.
24 Mas o anjo do Senhor pôs-se numa vereda entre as vinhas, havendo uma sebe de um e de outro lado.
25 Yerɑ kɛtɛku ɡe, ɡɑ mɑɑ Yinni Gusunɔn ɡɔrɑdo wi wɑ mɑ ɡɑ dɑ ɡɑ mɑni ɡɑni yin tiɑɔ. Mɑ ɡɑ Bɑlɑmun nɑɑsu kɑ ɡɑnɑ ye bɑɑri. Mɑ u ɡu so kpɑm.
25 Vendo, pois, a jumenta o anjo do Senhor, coseu-se com a sebe, e apertou contra a sebe o pé de Balaão; pelo que ele tornou a espancá-la.
26 Yerɑ ɡɔrɑdo wi, u swɛnyɑ u dɑ wuswɑɑɔ, mi bɑǹ kpɛ̃ bu mɑɑ ɡɛrɑ ɡɑm.
26 Então o anjo do Senhor passou mais adiante, e pôs-se num lugar estreito, onde não havia caminho para se desviar nem para a direita nem para a esquerda.
27 Yerɑ kɛtɛku ɡe, ɡɑ mɑɑ ɡɔrɑdo wi wɑ mɑ ɡɑ wɔrumɑ. Sɑɑ yerɑ Bɑlɑmu u mɑɑ ɡu soberu wɔri kɑ mɔru.
27 E, vendo a jumenta o anjo do Senhor, deitou-se debaixo de Balaão; e a ira de Balaão se acendeu, e ele espancou a jumenta com o bordão.
28 Yerɑ Yinni Gusunɔ u derɑ kɛtɛku ɡe, ɡɑ nɔɔ wukiɑ ɡɑ ɡɑri ɡeruɑ ɡɑ nɛɛ, Bɑlɑmu, mbɑ nɑ nun kuɑ ɑ kɑ mɑn so mɛ sere nɔn itɑ.
28 Nisso abriu o Senhor a boca da jumenta, a qual perguntou a Balaão: Que te fiz eu, para que me espancasses estas três vezes?
29 Mɑ u kɛtɛku ɡe wisɑ u nɛɛ, ɑ mɑn yɑɑkoru mɔ̀wɑ. Nɑ̀ n dɑɑ mɑm tɑkobi nɛni, nɑ n nun ɡo kɔ.
29 Respondeu Balaão à jumenta: Porque zombaste de mim; oxalá tivesse eu uma espada na mão, pois agora te mataria.
30 Mɑ kɛtɛku ɡe, ɡɑ nùn wisɑ ɡɑ nɛɛ, nɑ sɑ̃ɑwɑ wunɛn kɛtɛku, ɑ rɑ mɑn sɔni bɑɑdommɑ sere n kɑ ɡisɔ ɡirɑri. Nɡe mɛyɑ nɑ rɑ nun kue?
30 Tornou a jumenta a Balaão: Porventura não sou a tua jumenta, em que cavalgaste toda a tua vida até hoje? Porventura tem sido o meu costume fazer assim para contigo? E ele respondeu: Não.
31 Sɑɑ yerɑ Yinni Gusunɔ u Bɑlɑmun nɔni wukiɑ mɑ u Gusunɔn ɡɔrɑdo wi wɑ u yɔ̃ swɑɑ suunu sɔɔ u win tɑkobi womɛ. Yerɑ u yiirɑ u wuswɑɑ tem ɡirɑri.
31 Então o Senhor abriu os olhos a Balaão, e ele viu o anjo do Senhor parado no caminho, e a sua espada desembainhada na mão; pelo que inclinou a cabeça, e prostrou-se com o rosto em terra.
32 Mɑ ɡɔrɑdo wi, u nùn bikiɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑ kɑ wunɛn kɛtɛku so mɛ, sere nɔn itɑ. Nɑ nɑwɑ n kɑ nun yɔ̃rɑsiɑ. Domi kɑrin swɑɑ ɑ swĩi mi.
32 Disse-lhe o anjo do senhor: Por que já três vezes espancaste a tua jumenta? Eis que eu te saí como adversário, porquanto o teu caminho é perverso diante de mim;
33 Kɛtɛku ɡe, ɡɑ mɑn wɑ mɑ ɡɑ ɡɛrɑ sere nɔn itɑ. Gɑ̀ kun dɑɑ ɡɛre mɛ, kon dɑɑ nun ɡowɑ kpɑ n ɡen tii deri.
33 a jumenta, porém, me viu, e já três vezes se desviou de diante de mim; se ela não se tivesse desviado de mim, na verdade que eu te haveria matado, deixando a ela com vida.
34 Mɑ Bɑlɑmu u ɡɔrɑdo wi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, wee nɑ torɑ. Nɑǹ yɛ̃ mɑ ɑ wɑ̃ɑ swɑɑɔ. Tɛ̃, nɛn sɑnum mɛ, mù kun kɑ nun nɑɑwɛ, kon ɡɔsirɑ n wurɑ nɛn yɛnuɔ.
34 Respondeu Balaão ao anjo do Senhor: pequei, porque não sabia que estavas parado no caminho para te opores a mim; e agora, se parece mal aos teus olhos, voltarei.
35 Mɑ ɡɔrɑdo wi, u nɛɛ, ɑɑwo. A kɑ tɔn be doo. Adɑmɑ ɡɑri yi kon nun sɔ̃, yiyɑ kɑɑ ɡere.
35 Tornou o anjo do Senhor a Balaão: Vai com os homens, somente a palavra que eu te disser é que falarás. Assim Balaão seguiu com os príncipes de Balaque:
36 Sɑnɑm mɛ Bɑlɑki u nuɑ mɑ Bɑlɑmu u wee, yerɑ u nùn sennɔ dɑ sere Mɔɑbubɑn wuuɔ ben tem nɔɔ burɑ yerɔ Aɑnɔɔn dɑɑrɔ.
36 Tendo, pois, Balaque ouvido que Balaão vinha chegando, saiu-lhe ao encontro até Ir-Moabe, cidade fronteira que está à margem do Arnom.
37 Mɑ Bɑlɑki u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, mbɑn sɔ̃nɑ ɑǹ nɛ sɑnɑm mɛ nɑ ɡbiɑ nɑ nun sɔmɔbu ɡɔriɑ. A tɑmɑɑ nɑǹ kpɛ̃ n nun ɡɑ̃ɑnu kɛ̃?
37 Perguntou Balaque a Balaão: Porventura não te enviei diligentemente mensageiros a chamar-te? por que não vieste a mim? não posso eu, na verdade, honrar-te?
38 Mɑ Bɑlɑmu u Bɑlɑki wisɑ u nɛɛ, ɡeemɑ, wee, nɑ nɑ wunɛn mi tɛ̃, ɑdɑmɑ nɑǹ ɡɛɛ mɔ n nun sɔ̃. Yinni Gusunɔwɑ u koo mɑn sɔ̃ ye kon nun sɔ̃.
38 Respondeu Balaão a Balaque: Eis que sou vindo a ti; porventura poderei eu agora, de mim mesmo, falar alguma coisa? A palavra que Deus puser na minha boca, essa falarei.
39 Mɑ Bɑlɑmu kɑ Bɑlɑki bɑ swɑɑ wɔrimɑ bɑ tunumɑ Kiriɑti Husɔtuɔ.
39 E Balaão foi com Balaque, e chegaram a Quiriate-Huzote.
40 Yerɑ Bɑlɑki u kɛtɛbɑ kɑ yɑ̃ɑnu ɡo u kɑ yɑ̃kuru kuɑ.
40 Então Balaque ofereceu em sacrifício bois e ovelhas, e deles enviou a Balaão e aos príncipes que estavam com ele.
41 Yen sisiru bururu, Bɑlɑki u Bɑlɑmu suɑ bɑ yɔɔwɑ Bɑmɔtu Bɑɑliɔ. Min diyɑ bɑ Isirelibɑn sukum wɑɑmɔ.
41 E sucedeu que, pela manhã, Balaque tomou a Balaão, e o levou aos altos de Baal, e viu ele dali a parte extrema do povo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?