Lucas 8
AWK vs NVT
1 ĠATUN yakita yukita uwa noa yantin toa purrai toa kokerá, wiyelliela ġatun túġunbilliela totóġ pitálmullikanne bathileia koba Eloi koba: ġatun bara dodeka ta ġikouġ katoa ba.
1 Pouco tempo depois, Jesus começou a percorrer as cidades e os povoados vizinhos, anunciando as boas-novas a respeito do reino de Deus. Iam com ele os Doze
2 Ġatun bara nukuġ taraikan, turon umatoara marai yarakai tabiruġ ġatun munni kabiruġ, Mari yitirra ġiakai Magdalakálin, bounnoun kinbiruġ paipéa diabol hepta ta,
2 e também algumas mulheres que tinham sido curadas de espíritos impuros e enfermidades. Entre elas estavam Maria Madalena, de quem ele havia expulsado sete demônios;
3 Ġatun Ioanna porikunbai Kutha-úmba, Herod-úmba umullikan, ġatun Thuhanna, ġatun taraikan kauwȧl, gala bara ġukulla bon untakȧl tullokan ba biruġ barun kai.
3 Joana, esposa de Cuza, administrador de Herodes; Susana, e muitas outras que contribuíam com seus próprios recursos para o sustento de Jesus e seus discípulos.
4 Ġatun uwittillin bara ba ku̇ri kauwȧl-kauwȧl, ġatun uwa ġikouġ kinko, yantin tabiruġ kokerá biruġ, wiya noa unni parabol:
4 Certo dia, uma grande multidão, vinda de várias cidades, juntou-se para ouvir Jesus, e ele lhes contou uma parábola:
5 Upillikan noa uwa yeai ko upulliko ġikoúmba ko; ġatun upulliela noa ba, winta porkulléu̇n kaiyinkon ta yapuġ ka; ġatun waita-wa barán, ġatun tibbinto takulla moroko tinto.
5 “Um lavrador saiu para semear. Enquanto espalhava as sementes pelo campo, algumas caíram à beira do caminho, onde foram pisadas, e as aves vieram e as comeram.
6 Ġatun winta porkulléu̇n tunuġ ka; ġatun poaikulléu̇n ba wokka lag tetti ġaiya kakulla, koito ba bato korien ta.
6 Outras caíram entre as pedras e começaram a crescer, mas as plantas logo murcharam por falta de umidade.
7 Ġatun winta porkulléu̇n tulkirri-tulkirrá; ġatun poaikulléu̇n tulkirri-tulkirri matti, ġatun murruġkama.
7 Outras sementes caíram entre os espinhos, que cresceram com elas e sufocaram os brotos.
8 Ġatun tarai ta pórkulléu̇n purrai murrárȧġ purrai ta, ġatun poaikulléuu̇n wokka lag, ġatun yeai kurria hekaton ta. Ġatun noa ba wiya unni tara, kaaipulléu̇n ġaiya noa, Niuwoa ba ġurréuġ kan kȧtan ġurrulliko ġurrunbunbilla bon.
8 Ainda outras caíram em solo fértil e produziram uma colheita cem vezes maior que a quantidade semeada”. Quando ele terminou de dizer isso, declarou: “Quem é capaz de ouvir, ouça com atenção!”.
9 Ġatun wirrobulli-kan-to ġikoúmba ko wiya bon, wiyelliela, Minariġ ke unni parabol?
9 Seus discípulos lhe perguntaram o que a parábola significava.
10 Ġatun noa wiya, ġutan ġurrulliko nurun pirriral bathileia koba Eloi-úmba; wonto barun tarai ta parabol la; natan bara keawai bara na pa, ġatun ġurran bara keawai bara ġimilli pa.
10 Ele respondeu: “A vocês é permitido entender os segredos do reino de Deus, mas uso parábolas para ensinar os outros, a fim de que, ‘Quando olharem, não vejam; quando escutarem, não entendam’.
11 Ġiakai ta unni parabol: Yeai ta wiyellikanne ta Eloi koba.
11 “Este é o significado da parábola: As sementes são a palavra de Deus.
12 Bara kaiyinkon taba yapuġ kaba ġurrullikan bara; uwa ġaiya noa diabol,ġatun mankulla wiyellikanne barun ba minki kabiruġ búlbúl labiruġ, ġurréa-kún koa bara ġatun moron koa bara katéa-ku̇n.
12 As sementes que caíram à beira do caminho representam os que ouvem a mensagem, mas o diabo vem e a arranca do coração deles e os impede de crer e ser salvos.
13 Bara tunuġ kaba ġurra bara ba wiyellikanne pitálkan to; ġatun unni tara wirra korien kȧtan, kota bara waréa ba, ġatun yakita numullikanne ta waraka ġaiya bara.
13 As sementes no solo rochoso representam os que ouvem a mensagem e a recebem com alegria. Uma vez, porém, que não têm raízes profundas, creem apenas por um tempo e depois desanimam quando enfrentam provações.
14 Ġatun unnoa tara pórkulléu̇n tulkirri-tulkirrá, bara ba ġurra, waita uwa ġaiya, ġatun murruġkanna umullikannéto ġatun porollo ġatun pirunto moron koba, ġatun yeai kurri korien murrȧrȧġ kakilliko.
14 As que caíram entre os espinhos representam outros que ouvem a mensagem, mas logo ela é sufocada pelas preocupações, riquezas e prazeres desta vida, de modo que nunca amadurecem.
15 Wonto ba unnoa murrȧraġ kaba purrai taba, bara ba ġurra wiyellikanne, tuloakan ġatun murrȧrȧġkan búlbúlkan, tuman bara, ġatun yeai kurrin murroi to.
15 E as que caíram em solo fértil representam os que, com coração bom e receptivo, ouvem a mensagem, a aceitam e, com paciência, produzem uma grande colheita.”
16 Keawai kúriko wirroġbanu̇n kalbuġ, wutinu̇n ġaiya tenti ko, ġa wutinu̇n bara ka pinkilliġélla; wonto ba wupinu̇n kaibuġġél la, na-uwil koa bara uwollita ba ko kaibuġ.
16 “Não faz sentido acender uma lâmpada e depois cobri-la com uma vasilha ou escondê-la debaixo da cama. Pelo contrário, ela é colocada num pedestal, de onde sua luz pode ser vista pelos que entram na casa.
17 Kulla yantin ta ġetti biruġ ġurranu̇n wal kakilliko; ġatun yantin ta yuropatoara biruġ ġurranu̇n wal kakilliko, ġatun paipinu̇n wal.
17 Da mesma forma, tudo que está escondido será revelado, e tudo que está oculto virá à luz e será conhecido por todos.
18 Yakoai nura ġurrulla; kulla ġikouġ kinba ġunu̇n wal ġikouġ kin; ġatun keawai noa ka korien, mantillinu̇n wal bon ġikouġ kinbiruġ unnoa ta paipitoara ġikouġ kinba.
18 “Portanto, ouçam com atenção! Pois ao que tem, mais lhe será dado, mas do que não tem, até o que pensa ter lhe será tomado”.
19 Ġatun tunkán ġikouġ kinko ġatun bara kóti ta ġikoúmba uwa, ġatun keawai bara wa pa ġikouġ kinko konarrin, kulla kauwȧl waitawollan.
19 Então a mãe e os irmãos de Jesus foram vê-lo, mas não conseguiram chegar até ele por causa da multidão.
20 Wintako bon wiya ġiakai, Garokillin bara warrai taba ġikoúmba tunkán ġatun kóti ta, na-uwil koa bara ġirouġ.
20 Alguém disse a Jesus: “Sua mãe e seus irmãos estão lá fora e querem vê-lo”.
21 Ġatun noa wiyayelléu̇n barun, wiyelliela, Unni tara tia kȧtan emmoúmba tunkán ġatun kóti ta, ġurrullikan wiyellikanne Eloi koba ġatun umullikan.
21 Jesus respondeu: “Minha mãe e meus irmãos são aqueles que ouvem a palavra de Deus e a praticam”.
22 Ġatun yakita tarai ta purreȧġ ka, uwa noa murrinauwai ta ko ġikouġ katoa wirrobullikan toa ġikoúmba; ġatun noa barun wiya, Waita ġéen waiġa-uwil kaiyin kolaġ wara kolaġ. Ġatun bara tolka mureuġ kolaġ.
22 Certo dia, Jesus disse a seus discípulos: “Vamos para o outro lado do mar”. Assim, entraram num barco e partiram.
23 Wonto ba bara uwolliela, pirrikéa noa kóġóġ; ġatun wibbi kauwȧl kakulla wara ka; ġatun bara warapál, ġatun kinta kakilliela.
23 Durante a travessia, Jesus caiu no sono. Logo, porém, veio sobre o mar uma forte tempestade. O barco começou a se encher de água, colocando-os em grande perigo.
24 Ġatun bara uwa ġikouġ kin, bouġbuġġa ġaiya bon, wiyellielia, Piriwȧl, piriwȧl, tetti kolaġ ġéen! Bouġkulléu̇n ġaiya noa, ġatun wiya noa wibbi, ġatun tulkun wombul koba; ġatun korun kakulla, ġatun yuraġ ġaiya kakulla.
24 Os discípulos foram acordá-lo, clamando: “Mestre, Mestre, vamos morrer!”. Quando Jesus despertou, repreendeu o vento e as ondas violentas. A tempestade parou, e tudo se acalmou.
25 Ġatun noa wiya barun, Wonnuġ-ke nurun kotellita? Ġatun bara kinta kakulla, kotelliela, wiyalan taraikan-taraikan, Wontakan unni ku̇ri! kulla noa wiyan wibbi ġatun bato, ġatun ġurra ġaiya bon.
25 Então ele lhes perguntou: “Onde está a sua fé?”. Admirados e temerosos, os discípulos diziam entre si: “Quem é este homem? Quando ele ordena, até os ventos e o mar lhe obedecem!”.
26 Ġatun bara uwa purrai tako Gadarén tako, kaiyin taba Galilaia kaba.
26 Então chegaram à região dos gadarenos, do outro lado do mar da Galileia.
27 Ġatun noa ba yankulléu̇n purrai tako, nuġgurrawa bon wakállo ku̇riko kokerá biruġ ko, diabolkan noa katalla yuraki, ġatun keawai noa upillipa kirrikin to, keawai noa kȧtan kokerá, nikki ka noa kakulla.
27 Quando Jesus desembarcou, um homem possuído por demônios veio ao seu encontro. Fazia muito tempo que ele não tinha casa nem roupas e vivia num cemitério fora da cidade.
28 Nakulla noa ba Iéthunuġ, kaaibulléu̇n ġaiya noa, ġatun puntimulléu̇n ġikouġ kin mikan ta, ġatun wokka wiyelléu̇n wiyelliela, Minnuġ banu̇n ke bi tia, Iéthu, Yinal ta Eloi koba wokka kaba koba? Yanoa bi tia piralmai yikora.
28 Assim que viu Jesus, gritou e caiu diante dele. Então disse em alta voz: “Por que vem me importunar, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Suplico que não me atormente!”.
29 (Kulla noa wiya marai yarakaikan paikulliko kúri kabiruġ. Kulla bon mankulla murrin-murrin; ġatun wirria bon tibon ko; ġatun noa tiirbuġġa tibon, ġatun yuaipéa bon diabollo koruġ kolaġ).
29 Pois Jesus já havia ordenado que o espírito impuro saísse dele. Esse espírito tinha dominado o homem em várias ocasiões. Mesmo quando era colocado sob guarda, com os pés e as mãos acorrentados, ele quebrava as correntes e, sob controle do demônio, corria para o deserto.
30 Ġatun Iéthuko noa wiya bon, wiyelliela, Wonnén bi yitirra? Gatun noa wiya, Léjun baġ; kulla kauwȧl-kauwȧl diabol uwa murrariġ ġikouġ kinko minki kako.
30 Jesus lhe perguntou: “Qual é o seu nome?”. “Legião”, respondeu ele, pois havia muitos demônios dentro do homem.
31 Ġatun bara bon wiya, Yanoa, wiya yikora ġearun bi pirriko kolaġ kakilliko.
31 E imploravam que Jesus não os mandasse para o abismo.
32 Ġatun kakulla untakȧl wirrul takilliela bulkȧra ba ko; ġatun bara wiya bon pulóġkulliko barun minki kako porȧk kako. Ġatun noa wamunbéa barun.
32 Ali perto, uma grande manada de porcos pastava na encosta de uma colina, e os demônios suplicaram que ele os deixasse entrar nos porcos. Jesus lhes deu permissão.
33 Uwa ġaiya bara waita diabol minki tabiruġ ku̇ri kabiruġ, ġatun pulógkulléu̇n porȧk ka koiro ka; ġatun wirrul murra barán karakai pirriko koba wara kako, kurrin to ġaiya bara.
33 Os demônios saíram do homem e entraram nos porcos, e toda a manada se atirou pela encosta íngreme para dentro do mar e se afogou.
34 Nakulla bara ba tamunbéa unnoa tara umatoara, murra ġaiya bara, ġatun waita uwa kokerá kolaġ, ġatun ġoruġ kolaġ; wiya ġaiya ġaloa.
34 Quando os que cuidavam dos porcos viram isso, fugiram para uma cidade próxima e para seus arredores, espalhando a notícia.
35 Uwa ġaiya bara nakilliko umatoara ko; ġatun uwa Iéthu kin, ġatun nakulla bara bon unnoa ku̇ri, paipitoara biruġ bara waita uwa, yellawolliela Iéthu ka ta tinna ka, kirrikinkan ġatun tuloa ġurrullikan; ġatun kinta bara kakulla.
35 O povo correu para ver o que havia ocorrido. Uma multidão se juntou ao redor de Jesus, e eles viram o homem que havia sido liberto dos demônios. Estava sentado aos pés de Jesus, vestido e em perfeito juízo, e todos tiveram medo.
36 Yantinto nakulla unnoa wiya barun, yanti bon ba turon uma diabolkan kauwȧlkan.
36 Os que presenciaram os acontecimentos contaram aos demais como o homem possuído por demônios tinha sido curado.
37 Ġatun yantinto konaró purrai tako Gadarén tako wiya gaiya bon waita uwolliko barun kinbiruġ; kulla bara kintakan kauwȧl kakulla. Ġatun noa uwa murrinauwai tako, ġatun wulluġbo kakulla.
37 Todo o povo da região dos gadarenos suplicou que Jesus fosse embora, pois ficaram muito assustados. Então ele voltou ao barco e partiu.
38 Ġatun unnoa ku̇ri kabiruġ diabol bara waita uwa, wiya bon ka-uwil koa noa ġikouġ katoa: wonto noa Iéthuko yuka bon waita, wiyelliela,
38 O homem que tinha sido liberto dos demônios suplicou para ir com ele, mas Jesus o mandou para casa, dizendo:
39 Willuġbo bi wolla ġirouġ ka tako kokerá ko, ġatun gurrabunbilliko unnoa tara uma noa ba Eloito ġirouġ. Ġatun noa waita uwa, ġatun wiya yantin toa kokeroa, yanti Iéthuko noa uma bon.
39 “Volte para sua família e conte a eles tudo que Deus fez por você”. E o homem foi pela cidade inteira, anunciando tudo que Jesus tinha feito por ele.
40 Ġatun yakita kakulla, willuġbo noa ba Iéthu kakulla, pitȧl tara kakilliela ku̇ri, kulla bara bon mittilliela yantinto.
40 Do outro lado do mar, as multidões receberam Jesus com alegria, pois o estavam esperando.
41 Ġatun yakita uwa wakȧl ku̇ri tanan,ġiakai yitirra Yaeiro, wiyellikan noa thunagóg kako; ġatun noa puntimulléu̇n Iéthu kin tinna ka, ġatun wiya uwolliko ġikouġ kinko kokerá ko;
41 Então um homem chamado Jairo, um dos líderes da sinagoga local, veio e se prostrou aos pés de Jesus, suplicando que ele fosse à sua casa.
42 Kulla bon wakȧl yinálkun kakulla, dodeka wunȧl ta bounnoun ba, ġatun bountoa pirrikilliela tetti kakilliela. Gatun uwa ġaiya noa, ku̇riko bon murruġkama.
42 Sua única filha, de cerca de doze anos, estava à beira da morte. Jesus o acompanhou, cercado pela multidão.
43 Ġatun wakál nukuġ, kumarakan dodeka wunȧl ta bounnoun ba, ġukilléu̇n bountoa kirun tullokan bounnoúnba karákȧl ko, keawai bara bounnoun turon uma pa,
43 Uma mulher no meio do povo sofria havia doze anos de uma hemorragia, sem encontrar cura.
44 Uwa bountoa bulka kako, ġatun numa pita ġikoúmba kirrikin: ġatun tanoa-kȧl-bo kumara ġaiya kakulla korun.
44 Ela se aproximou por trás de Jesus e tocou na borda de seu manto. No mesmo instante, a hemorragia parou.
45 Ġatun noa Iéthuko wiya ġaiya, Ġanto tia numa? Yantinto wiya keawai, wiya ġaiya noa Peterko ġatun bara ġikouġ katoa, Piriwȧl, konaro bin murruġkama ġatun waita wa, ġatun bi wiyan, Ġanto tia numa?
45 “Quem tocou em mim?”, perguntou Jesus. Todos negaram, e Pedro disse: “Mestre, a multidão toda se aperta em volta do senhor”.
46 Ġatun noa Iéthuko wiya, Wakȧllo ta tia numa: kulla baġ ġurran waita ka ba kaiyu emmouġ kinbiruġ.
46 Jesus, no entanto, disse: “Alguém certamente tocou em mim, pois senti que de mim saiu poder”.
47 Ġatun bountoa ba nukuġko nakulla yuropa korien bountoa, uwa bountoa pulul-pulul, ġatun puntimulléu̇n ġikouġ kin mikan ta, wiya bon bountoa mikan ta yantin ta ku̇ri ka, minariġ tin bountoa numa bon, ġatun tanoa-kȧl-bo bountoa kakulla turon.
47 Quando a mulher percebeu que não poderia permanecer despercebida, começou a tremer e caiu de joelhos diante dele. Todos a ouviram explicar por que havia tocado nele e como havia sido curada de imediato.
48 Ġatun noa bounnoun wiya, Yinálkun, kauwa bi pitȧl; ġurrullito ġiroúmba-ko turon bin uma; yuriġ waita pitȧl kakilliko.
48 Então ele disse: “Filha, sua fé a curou. Vá em paz”.
49 Ġatun wiyelliela noa ba, tanan uwa wakállo wiyellikan ta biruġ kokerá biruġ, wiyelliela bon, Ġiroúmba yinálkun tetti kakulla; yanoa, Piriwȧl pirriralmai yikora bon.
49 Enquanto Jesus ainda falava com a mulher, chegou um mensageiro da casa de Jairo, o líder da sinagoga, a quem disse: “Sua filha morreu. Não incomode mais o mestre”.
50 Wonto noa ba Iéthuko ġurra, wiyayelléu̇n noa bon wiyelliela, Kinta kora bi; ġurrulla wal bi, ġatun turon ġaiya wal bountoa kȧnu̇n.
50 Ao ouvir isso, Jesus disse a Jairo: “Não tenha medo. Apenas creia, e ela será curada”.
51 Ġatun noa ba uwa kokerá ko ba murriraġ, keawai noa tarai kan wommumbi pa ġikouġ kin, wonto ba Peternuġ ġatun Yakobonuġ, ġatun Ioannenuġ, ġatun biyuġbai ġatun tunkán murrakin koba.
51 Quando chegaram à casa de Jairo, Jesus não deixou que ninguém o acompanhasse, exceto Pedro, João, Tiago e o pai e a mãe da menina.
52 Ġatun yantin tuġkilléu̇n ġatun minki kakulla bounnoun kai: wonto noa ba wiya, Tuġki yikora; keawaran bountoa tetti korien, wonto ba ġarabo kakillin.
52 A casa estava cheia de gente chorando e se lamentando, mas ele disse: “Parem de chorar! Ela não está morta; está apenas dormindo”.
53 Ġatun bara bon béelma, nakilliela tetti bountoa kakulla.
53 A multidão riu dele, pois todos sabiam que ela havia morrido.
54 Ġatun noa kirun barun yipa warai tako, ġatun noa mankulla bounnoun muttȧrrin, ġatun wiya, Murrakin, bouġkullia.
54 Então Jesus a tomou pela mão e disse em voz alta: “Menina, levante-se!”.
55 Ġatun bounnoun ba marai katéakan, ġatun bountoa bouġkulléu̇n tanoa-kȧl-bo: ġatun noa wiya bounnoun takilliko.
55 Naquele momento, ela voltou à vida e levantou-se de imediato. Então Jesus ordenou que dessem alguma coisa para ela comer.
56 Ġatun kintakan biyuġbai ġatun tunkán bounnoun ba: wonto noa ba wiya barun, yanoa wiya yikora taraikan ku̇ri unni umatoara.
56 Os pais dela ficaram maravilhados, mas Jesus insistiu que não contassem a ninguém o que havia acontecido.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?