2 Coríntios 7

TOCNT vs ARC

Sair da comparação
ARC Almeida Revista e Corrigida 2009
1 Nata̠lán, xli̠­hua̠k u̠má hua̠ntu̠ Dios tihuanchá xamaká̠n quilh­ta­macú aquinín quin­ca̠­ma̠­lac­nu̠­ni­ca­ni̠tán. Huá xpa̠­la­cata cca̠­li̠­hua­niyá̠n pi̠ chu­na­tiyá aksti̠tum cala­ta­má̠hu y ni̠tu̠ tili̠­ma̠x­ca­jua̠li̠­yá̠hu qui­mac­nicán xa̠hua qui­li̠s­tac­nicán, huata caj xma̠nhuá aka­tiyuj cali̠­láhu la̠ta lácu tla̠n nali̠­maka­pa̠­xu­hua­yá̠hu Dios y lácu tla̠n nama̠­pek­si̠nán nac qui­la­ta­ma̠tcán.
1 Ora, amados, pois que temos tais promessas, purifiquemo-nos de toda imundícia da carne e do espírito, aperfeiçoando a santificação no temor de Deus.
2 ¡Xtla­huátit li̠tlá̠n ca̠na̠caj tzinú xqui­la̠­la­ka­lha­máhu! Porque ni̠para cha̠tum cris­tiano ctla­hua­ni­yá̠hu hua̠ntu̠ ni̠tlá̠n, ni̠ti̠ cta̠­ra̠t­la­hua­ma̠­náhu y ni̠ti̠ cak­ska­hui­ma̠­náhu.
2 Recebei-nos em vossos corações; a ninguém agravamos, a ninguém corrompemos, de ninguém buscamos o nosso proveito.
3 Ni̠ huá xpa̠­la­cata chuná cca̠­hua­niyá̠n para caj nac­ca̠­li̠­la­ca­ta̠­qui̠yá̠n o nac­ca̠­li̠­la­ca­hua­niyá̠n para ni̠tlán min­ta­pu­hua̠ncán, sinoque cumu la̠ cca̠­huanín xapu̠lh pi̠ hui­xinín anka­lhi̠ná cca̠­pa̠x­qui̠yá̠n xli̠­hua̠k qui­nacú la̠qui̠ naca­tzi̠­yá̠tit pi̠ acxtum li̠pa̠­xúhu nala­ta­ma̠­yá̠hu y na̠ lac­xtum li̠pa̠­xúhu nani̠­yá̠hu.
3 Não digo isso para vossa condenação; pois já, antes, tinha dito que estais em nossos corações para juntamente morrer e viver.
4 Aquit cca̠­pa̠x­qui̠yá̠n huá xpa̠­la­cata laca­tancs cca̠­li̠­xa­kat­li̠yá̠n y ni̠tu̠ cca̠­ma̠aktze̠­kuili̠­niyá̠n, xa̠huachí luu cca̠­li̠­pa̠­xu­huayá̠n lácu qui­la̠­ka­lha­kax­ma­tá̠hu, y ma̠squi lhu̠hua hua̠ntu̠ quin­ca̠­li̠­ma̠­pa̠­ti̠­ni̠­caná̠n hui­xinín qui­la̠­ma̠akpu­huan­ti­ya­ni̠­yá̠hu y qui­la̠­ma̠x­qui̠­yá̠hu lanca tapa̠­xu­huá̠n acxni̠ cca̠­la­ca­pa̠s­tacá̠n.
4 Grande é a ousadia da minha fala para convosco, e grande a minha jactância a respeito de vós; estou cheio de consolação e transbordante de gozo em todas as nossas tribulações.
5 Hasta la̠ta cti­chá̠hu nac xapu̠­la­tama̠n Mace­donia ni̠tu̠cu a̠ aka­tzi­yanca cja­xá̠hu porque la̠tachá nícu caná̠hu anka­lhi̠ná ni̠ quin­ca̠ucxilh­pu­tun­caná̠n, quin­ca̠­pu­tza­sta̠­la­caná̠n, y aka­tiyuj lay qui­na­cujcán caj la̠ta clak­lhpe̠­cuaná̠hu hua̠ntu̠ naquin­ca̠ak­spu­layá̠n.
5 Porque, mesmo quando chegamos à Macedônia, a nossa carne não teve repouso algum; antes, em tudo fomos atribulados: por fora combates, temores por dentro.
6 Pero Dios lakati̠y ca̠maka­pa̠­xu­huay hua̠nti̠ tali̠­pu­hua­má̠­nalh, pus xlá quin­ca̠­ma­ca­minín Tito la̠qui̠ xlá naquin­ca̠­maka­pa̠­xu­huay.
6 Mas Deus, que consola os abatidos, nos consolou com a vinda de Tito;
7 Ni̠ caj xma̠nhuá luu cli̠­pa̠­xú­hualh cumu para xlá quin­ca̠­lak­chín, huata huá a̠tzinú luu quin­ca̠­li̠­maka­pa̠­xu­huán porque na̠chuná luu xpa̠­xu­huama caj mim­pa̠­la­ca­tacán; xlá quin­ca̠­li̠­ta̠­kalh­chu­hui̠nán la̠ta lácu aka­tiyuj layá̠tit porque ni̠ catzi̠­yá̠tit para tla̠n cla­ma̠­náhu, na̠chuná quin­ca̠­huanín pi̠ lacas­qui­ná̠tit pi̠ tuncán xac­ca̠­la­kan­chá̠n. Huá xpa̠­la­cata luu a̠tzinú quin­ca̠­li̠­maka­pa̠­xu­huán.
7 e não somente com a sua vinda, mas também pela consolação com que foi consolado de vós, contando-nos as vossas saudades, o vosso choro, o vosso zelo por mim, de maneira que muito me regozijei.
8 Ma̠squi xli̠­ca̠na cca­tzi̠y pi̠ a̠má quin­carta hua̠ntu̠ aquit pu̠lh cti­ca̠­tzoknín y cti­ca̠­ma­ca̠­ni­chá̠n luu snu̠n ca̠li̠­ma­ka­li̠­pu­huán porque lhu̠hua hua̠ntu̠ cca̠­li̠­huanín, hua̠ntu̠ qui­la­cata ni̠para tzinú clac­pu­huán para pi̠ ni̠chuná xac­ti­ca̠­huanín. Acxni̠ a̠cu cca̠­tzok­nu­nikó̠n xac­lac­pu­huán pi̠ ma̠x la̠n nac­ca̠­ma­ka­li̠­pu­huaná̠n, pero tamá tali̠­pu­huá̠n ni̠maka̠s quilh­ta­macú ti̠tax­tu­ko̠lh.
8 Porquanto, ainda que vos tenha contristado com a minha carta, não me arrependo, embora já me tivesse arrependido por ver que aquela carta vos contristou, ainda que por pouco tempo;
9 La̠nchú luu cli̠­pa̠­xu­huay ni̠ xla­cata cumu caj cca̠­li̠­ma­ka­li̠­pu­huán, huata huá cli̠­pa̠­xu­huay porque tamá min­ta­li̠­pu­hua̠ncán ca̠mak­ta̠yán la̠qui̠ nalak­pa­li̠­yá̠tit xali̠xcáj­nit mila­ta­ma̠tcán nac xla­catí̠n Dios. Hui­xinín xli̠­li̠­pu­huam­pá̠tit min­ta­la̠­ka­lhi̠ncán chuná cumu la̠ lakati̠y Dios, huá xpa̠­la­cata cli̠­huán pi̠ a̠má quin­carta hua̠ntu̠ cca̠­ma̠­la­ka­cha̠nín ni̠tu̠ cca̠­li̠­ma̠­lak­tzanké̠n huata tla̠n ca̠ma­cuanín.
9 agora, folgo, não porque fostes contristados, mas porque fostes contristados para o arrependimento; pois fostes contristados segundo Deus; de maneira que por nós não padecestes dano em coisa alguma.
10 Porque a̠má tali̠­pu­huá̠n xpa̠­la­cata tala̠­ka­lhí̠n hua̠ntu̠ Dios lakati̠y napa̠­ti̠­yá̠hu xli̠­ca̠na quin­ca̠­mak­ta̠­yayá̠n nalak­pa­li̠­yá̠hu xali̠xcáj­nit quin­ta­la­ca­pa̠s­tac­nicán nac xla­catí̠n Dios la̠qui̠ xlá tla̠n naquin­ca̠­ma̠­tzan­ke̠­na­niyá̠n y naquin­ca̠­ma̠x­qui̠yá̠n lak­táxtut. Pero hua̠nti̠ caj li̠huaca tzucuy tali̠­li̠­pu­huán hua̠ntu̠ uú xala ca̠quilh­ta­macú xli̠­ca̠na pi̠ taamá̠­nalh talak­tzan­ka̠­ta̠yay, porque ni̠ aka­tiyuj tali̠lay xta­la̠­ka­lhi̠ncán hua̠ntu̠ tat­la­huani̠t nac xla­catí̠n Dios.
10 Porque a tristeza segundo Deus opera arrependimento para a salvação, da qual ninguém se arrepende; mas a tristeza do mundo opera a morte.
11 Hui­xinín ta̠ya­nítit makat­la­játit min­ta­li̠­pu­hua̠ncán chuná cumu la̠ lakati̠y Dios, y Dios ca̠mak­ta̠­ya­ni̠tán, ca̠ma̠x­quí̠n li̠t­li­hueke la̠qui̠ nama̠­xo­ko̠­ni̠­yá̠tit a̠má chixcú hua̠ntu̠ xtla­huani̠t li̠xcáj­nit tala̠­ka­lhí̠n nac milak­sti̠­pa̠ncán. Porque snu̠n xca̠­ma̠­ma̠­xa­ni̠­ni̠tán huá luu xli̠­si̠­tzi̠­ni­yá̠tit, y cumu ni̠ xca­tzi̠­yá̠tit lácu luu nat­la­hua­yá̠tit la̠ta nala­ca̠x­tla­hua­yá̠tit aquit qui­la̠­ka­lhas­quíhu y la̠ta tu̠ cca̠­huanín nali̠­ma̠­xo­ko̠­ni̠­yá̠tit ni̠ aka­tiyuj li̠látit huata chuná tla­huátit, tamac­xtútit a̠má chixcú hua̠nti̠ xtla­huani̠t tala̠­ka­lhí̠n y ma̠pa̠­ti̠­ní̠tit. Antá sta­lanca li̠ta­sí­yulh pi̠ hui­xinín ni̠ xmak­li̠­ca­tzi̠­yá̠tit la̠ta tu̠ tlá­hualh ni̠tlá̠n.
11 Porque quanto cuidado não produziu isso mesmo em vós que, segundo Deus, fostes contristados! Que apologia, que indignação, que temor, que saudades, que zelo, que vingança! Em tudo mostrastes estar puros neste negócio.
12 Acxni̠ aquit cca̠­ma­ca̠­ni­chá̠n a̠má quin­carta, ni̠ huá clí̠­tzokli la̠qui̠ caj nac­li̠­ma̠­ma̠­xani̠y a̠má chixcú hua̠nti̠ xtla­huani̠t tala̠­ka­lhí̠n huata huá cca̠­li̠­tzok­nunín la̠qui̠ caj nac­ca̠­li̠­tzak­sayá̠n para xli̠­ca̠na luu qui­la̠­li̠­pa̠­hua­ná̠hu y tla­hua­yá̠tit hua̠ntu̠ aquit cca̠­li̠­ma̠­pek­si̠yá̠n.
12 Portanto, ainda que vos tenha escrito, não foi por causa do que fez o agravo, nem por causa do que sofreu o agravo, mas para que o vosso grande cuidado por nós fosse manifesto diante de Deus.
13 Pero cumu xli̠­ca̠na cta­lu­lokui pi̠ qui­la̠­li̠­pa̠­hua­ná̠hu a̠tzinú cli̠­ka­lhi̠­yá̠hu tapa̠­xu­huá̠n nac qui­la­ta­ma̠tcán.
13 Por isso, fomos consolados pela vossa consolação e muito mais nos alegramos pela alegria de Tito, porque o seu espírito foi recreado por vós todos.
14 Aquit cca­tzi̠y pi̠ ni̠ cak­ská­huilh Tito acxni̠ cuánilh pi̠ hui­xinín luu tla̠n min­ta­pu­hua̠ncán. Xli̠­hua̠k hua̠ntu̠ aquit cca̠­li̠­ma̠­kalh­chu­hui̠­ni̠­ni̠tán huá xta­lu­lóktat, chuná cumu la̠ cuánilh Tito pi̠ aquit luu cli̠­pa̠­xu­huay la̠ta hui­xinín lapá̠tit.
14 Porque, se nalguma coisa me gloriei de vós para com ele, não fiquei envergonhado; mas, como vos dissemos tudo com verdade, também a nossa glória para com Tito se achou verdadeira.
15 Xlá luu ca̠na̠ li̠pa̠­xúhu ca̠lak­ca­tza­la­ca̠ná̠n acxni̠ laca­pa̠s­taca lácu kalha­kax­páttit la̠ta túcu xlá ca̠li̠­ma̠­kalh­chu­hui̠ní̠n, xa̠huachí lácu aka­tiyuj xla­pá̠tit acxni̠ ca̠lak­chá̠n porque xla­cas­qui­ná̠tit naca­tzi̠y pi̠ li̠pa̠­hua­ná̠tit.
15 E o seu entranhável afeto para convosco é mais abundante, lembrando-se da obediência de vós todos e de como o recebestes com temor e tremor.
16 Na̠chuná aquit cli̠­pa̠­xu­huay porque cca­tzi̠y pi̠ ni̠ caquin­ti­la̠­li̠­ma̠­ma̠­xa­ní̠hu nac mila­ta­ma̠tcán y na̠ tla̠n cca̠­li̠­pa̠­huaná̠n.
16 Regozijo-me de em tudo poder confiar em vós.

Ler em outra tradução

Comparar com outra