1 Tessalonicenses 2
PAC vs ACF
1 Em ai ơi! Inha khoiq chom arlớih arlêng dyơ ndóng he tớq nga inha, arnáq ngki bôn tarnáp dyôn inha.
1 Porque vós mesmos, irmãos, bem sabeis que a nossa entrada para convosco não foi vã;
2 Alứng inha chom tưi te nsuoi he iyốh tớq nga inha, máh ticuoi tớq vel Phi-lip táq he alứng tông he ái-par-ái lư. Ma Yang Arbang-pilŏ́ng yôl dyôn mít he cơt clŏ́q lư cato parnai ŏ te án dyôn inha, tam bôn ticuoi chíl he.
2 Mas, mesmo depois de termos antes padecido, e sido agravados em Filipos, como sabeis, tornamo-nos ousados em nosso Deus, para vos falar o evangelho de Deus com grande combate.
3 Nhéq máh parnai he catớih tông inha la piaiq lư. Mít cannính he lớiq ial cannính he bôm, alứng he lớiq phíq inha.
3 Porque a nossa exortação não foi com engano, nem com imundícia, nem com fraudulência;
4 Ma he cato níc máh parnai Yang Arbang-pilŏ́ng ính he cato, co án khoiq rêh he alứng mŏp dyôn he cato parnai ŏ te án. He lớiq cato ính bui mít cannính ticuoi, ma he cato ính bui mít cannính Yang Arbang-pilŏ́ng, co án táp chim mít cannính he.
4 Mas, como fomos aprovados de Deus para que o evangelho nos fosse confiado, assim falamos, não como para agradar aos homens, mas a Deus, que prova os nossos corações.
5 Inha chom dyơ ndóng he cato, he lớiq bôn cato na êm parnai dŏq ial cannính inha dyôn choi lieh he. Callong ndô Yang Arbang-pilŏ́ng táp chom.
5 Porque, como bem sabeis, nunca usamos de palavras lisonjeiras, nem houve um pretexto de avareza; Deus é testemunha;
6 Khán he ính inha ayô he, ngki têq he táq iki, co he la dyưng ati Crit. Ma he lớiq suo callong ngki te inha, lớiq la te ticuoi cannŏ́h.
6 E não buscamos glória dos homens, nem de vós, nem de outros, ainda que podíamos, como apóstolos de Cristo, ser-vos pesados;
7 Ndóng he át alứng inha, he bôn mít khun ada inha, arớq a-i chứm chiam acái án mbơiq ama.
7 Antes fomos brandos entre vós, como a ama que cria seus filhos.
8 Co he bôn mít cannính amoih inha, iki tới he cato nưm parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng sớng dyôn inha, ma he rap mŏp díh pang tumống he hơ dyôn inha, co inha la em ai ndon he amoih lư.
8 Assim nós, sendo-vos tão afeiçoados, de boa vontade quiséramos comunicar-vos, não somente o evangelho de Deus, mas ainda as nossas próprias almas; porquanto nos éreis muito queridos.
9 Em ai ơi! Inha ayư lớiq ndóng he át alứng inha, he táq arnáq aleq lư, dŏq he chứm chiam cháq he bôm? Ingái alứng idáu he táq níc, dŏq inha lớiq túh chiam he, ndóng he cato parnai ŏ te Yang Arbang-pilŏ́ng dyôn inha.
9 Porque bem vos lembrais, irmãos, do nosso trabalho e fadiga; pois, trabalhando noite e dia, para não sermos pesados a nenhum de vós, vos pregamos o evangelho de Deus.
10 Inha khoiq hôm dyơ pang tumống he ndóng he át alứng inha. Inha khoiq chom he bôn mít cannính práh ŏ, tinớng tupứng, alứng lớiq bôn táq arnáq luaih dŏq ngai têq tíq he. Lư Yang Arbang-pilŏ́ng chom máh callong ngki.
10 Vós e Deus sois testemunhas de quão santa, e justa, e irrepreensivelmente nos houvemos para convosco, os que crestes.
11 Inha khoiq chom he táq dyôn cứp náq inha, arớq a-ám táq dyôn acái án.
11 Assim como bem sabeis de que modo vos exortávamos e consolávamos e testemunhávamos, a cada um de vós, como o pai a seus filhos;
12 He khoiq catớih inha. He khoiq khêr inha. Alứng he khoiq catúh níc inha dyôn táq arnáq ŏ chứng mát Yang Arbang-pilŏ́ng, án ndon arô inha dyôn mot tớq ntúq án sút, alứng dyôn inha chúng tưi chức ang-ưr án.
12 Para que vos conduzísseis dignamente para com Deus, que vos chama para o seu reino e glória.
13 He si-ơn níc Yang Arbang-pilŏ́ng, co ndóng he cato inha parnai ŏ te án, inha ráp ial parnai ngki. Inha náp parnai ngki la lư parnai Yang Arbang-pilŏ́ng, tới parnai ticuoi chóng ính tông sớng. Lư simớt parnai ngki la parnai te Yang Arbang-pilŏ́ng, alứng parnai ngki chón táq arnáq tớq mít cannính inha ndon tin.
13 Por isso também damos, sem cessar, graças a Deus, pois, havendo recebido de nós a palavra da pregação de Deus, a recebestes, não como palavra de homens, mas (segundo é, na verdade), como palavra de Deus, a qual também opera em vós, os que crestes.
14 Em ai ơi! Ndóng ngki inha soi arớq top tin tớq vúng Yudê, la nha-án ndon át mui mít alứng Yê-su Crit. Inha chiuq máh nốh dieiq arức yớu inha táq inha, muchứng nha-án khoiq chiuq máh nốh dieiq arức te top Isa-ra-el táq nha-án.
14 Porque vós, irmãos, haveis sido feitos imitadores das igrejas de Deus que na Judéia estão em Jesus Cristo; porquanto também padecestes de vossos próprios concidadãos o mesmo que os judeus lhes fizeram a eles,
15 Top Isa-ra-el ndon khoiq cachet Yê-su Ưlla he, nha-án cachet máh ticuoi tang ngcang Yang Arbang-pilŏ́ng, alứng nha-án táq dieiq arức díh he hơ. Nha-án táq iki, la nha-án táq dyôn Yang Arbang-pilŏ́ng sáng nháih, alứng nha-án cơt picon ticuoi cannŏ́h hơ.
15 Os quais também mataram o Senhor Jesus e os seus próprios profetas, e nos têm perseguido; e não agradam a Deus, e são contrários a todos os homens,
16 Nha-án lớiq ính he cato parnai ŏ dyôn ticuoi tới ticuoi Isa-ra-el, dŏq Yang Arbang-pilŏ́ng bôn choi tamống ticuoi ngki. Nha-án táq iki, táq dyôn luaih nha-án cơt clưi cliai. Khoiq tớq ngư dyơ Yang Arbang-pilŏ́ng táq nha-án.
16 E nos impedem de pregar aos gentios as palavras da salvação, a fim de encherem sempre a medida de seus pecados; mas a ira de Deus caiu sobre eles até ao fim.
17 Em ai ơi! Ndóng he partáh te inha, he parngíh lớiq dưnh he lư tớq lieh nga inha. Hoi-ndô he alang lư inha, alứng he tél-sél ính tumúh lieh inha. Mít he át níc alứng inha, ma cháq he át yông te inha.
17 Nós, porém, irmãos, sendo privados de vós por um momento de tempo, de vista, mas não do coração, tanto mais procuramos com grande desejo ver o vosso rosto;
18 He parngíh ính tớq lieh nga inha. Cư Phau-lô khoiq bôn bar pe chư dyơ ính pôq nga inha, ma yang Satán catáng níc he.
18 Por isso bem quisemos uma e outra vez ir ter convosco, pelo menos eu, Paulo, mas Satanás no-lo impediu.
19 Callong amớh he ngcong? Callong amớh táq dyôn he sáng bui? Alứng callong amớh táq dyôn he bôn hêl chứng mát Yê-su Ưlla he, tớq ingái án tớq lieh nga cúc cuteq ndô? Lư inha táp la callong ngki dyôn he.
19 Porque, qual é a nossa esperança, ou gozo, ou coroa de glória? Porventura não o sois vós também diante de nosso Senhor Jesus Cristo em sua vinda?
20 Co nhơ te inha ngai ayô he, alứng co nhơ te inha he sáng bui hơr lư.
20 Na verdade vós sois a nossa glória e gozo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?