Lucas 14

NMX vs ACF

Sair da comparação
ACF Almeida Corrigida Fiel
1 Ámb Safatan, njam Yesu téngmorwén Farasi árfene utmanégh ároene méngot nénet, árém kor téfandawét Yesu kakafifi.
1 Aconteceu num sábado que, entrando ele em casa de um dos principais dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Ámb ár efe témorwén kafkaf a ngángé mbwefé yénmorméng Yesuefaf.
2 E eis que estava ali diante dele um certo homem hidrópico.
3 Yesum emotai Farasi ár a nák watamegh téfnár, “Némé nák yém ménát ár frengéghét Safatan o yau?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei, e aos fariseus, dizendo: É lícito curar no sábado?
4 Wénde fá métar nufrotaménd. Yesum yéngwasroi ár yéfrendai a yéngwatembai.
4 Eles, porém, calaram-se. E, tomando-o, o curou e despediu.
5 Yesum emotai, “Njam endene ámbiro ambum o kau kuyangé kétán yékwét Safatan, fémo wékeye yau so turto?”
5 E respondendo-lhes disse: Qual será de vós o que, caindo-lhe num poço, em dia de sábado, o jumento ou o boi, o não tire logo?
6 A yéfeyot ámb yau si.
6 E nada lhe podiam replicar sobre isto.
7 Njam fá mat náyátoi wan téfnáram yaferyéng mer sifayé njamke sékian, yémon tawaufrotau yéné rengerenge si:
7 E disse aos convidados uma parábola, reparando como escolhiam os primeiros assentos, dizendo-lhes:
8 “Njam ámb árom kémumyongé fém kétán awerégh téméndfaf, yau tané yéné tuk sifayé. Yau aem ndené yéné sifayé kés yém nawamnde ároe yémo té yumyo endene em tukén yam a kémaindangé fém.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te assentes no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Njam nufrota, emon njam taumiye fém so kénaflend a tamndend fém, 'Fene sifayé taram yéné ároe.' Nderé wáiwáiafé yém, fémon so tané yuwon sifayé.
9 E, vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o derradeiro lugar.
10 Wénde fém njam kémumyongi, yuwon sifayé tané, fene téménd yuré njam yéném, yémon so kénémndangé, 'Fútar, kimnda tuk sifayat.' Fém so némutémndat wan téfnárafene sáfan.
10 Mas, quando fores convidado, vai, e assenta-te no derradeiro lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante dos que estiverem contigo à mesa.
11 Efe nawarmbotat fáyo so newonat yuwot, efe njam néwonat fá so kayátongi ndimbal.”
11 Porquanto qualquer que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Féyo Yesu norayai yánjo téménd yurafaf, “Fémon njam ewarameta efoghméf néne o séite néne, fémo yau taumyo fe fútaréf a fene anéf a fene mérén o fene wemár fútaréf, fémon njam yafrota, fém so kémumyongi a so némawafángotat.
12 E dizia também ao que o tinha convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não chames os teus amigos, nem os teus irmãos, nem os teus parentes, nem vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso recompensado.
13 Wénde fémon njam tawaram njamke, taumyo yauyau ár, aknyégh ár, wawér, ghékéf kwéfkwéf ár.
13 Mas, quando fizeres convite, chama os pobres, aleijados, mancos e cegos,
14 Yémofem yau so fai némawafángotat. Wénde Ngánjánam so néfrende a fai kémawangogé njam mbarkánd ár nénanotat kérta.”
14 E serás bem-aventurado; porque eles não têm com que to recompensar; mas recompensado te será na ressurreição dos justos.
15 Soramé Yesum si waitogh yifoi, ámb wan ár norayai, “Frengégh yém yáyot emo so enete téménd kénjún Ngánjánene limánéghan!”
15 E, ouvindo isto, um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado o que comer pão no reino de Deus.
16 Yesum yawangoi, “Ámb árom téfrendau ndimbal téménd a eumyoi tárfár wan téfnár.
16 Porém, ele lhe disse: Um certo homem fez uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Téménd efghon, yémo ewáfáretam yánjo ásáfogh ár tanwaufrongi efe té eumyon, 'Taném, sénonjo méinyotio rokar siyém frengéghkaf yém.'
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: Vinde, que já tudo está preparado.
18 “Wénde yémofem si waufrogh ewafngoyénd. Fronde ár norayai, 'Yéndon mband té yanan, a yénd so wéngém fandaghét. Ghérghérsisé kwawalo tayot.'
18 E todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e importa ir vê-lo; rogo-te que me hajas por escusado.
19 “Ámb norayai, 'Yéndo té ewanan 5 kau, a yénd álighan wém so eufotan. Ghérghérsisé kwawalo tayot.'
19 E outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me hajas por escusado.
20 “Wéi ámb norayai, 'Yénd somé naweran. Féyo yénd yau so wéném.'
20 E outro disse: Casei, e portanto não posso ir.
21 “Ásáfogh téfnár nangotam a kafrotau yéné yánjo yurafaf. Féyo méngo yuré nékwafé naféghetam a yáfáretam yánjo ásáfogh téfnár, 'Nguwano kétor wékeye némbne endmé a kéghat endmé yéné tesenan a tanwasro yauyau ár, aknyégh ár, ghékéf kwéfkwéf ár a wawér.'
21 E, voltando aquele servo, anunciou estas coisas ao seu senhor. Então o pai de família, indignado, disse ao seu servo: Sai depressa pelas ruas e bairros da cidade, e traze aqui os pobres, e aleijados, e mancos e cegos.
22 “Ásáfogh téfnárom yémndai 'Yuré, fémon némé wémndai té kufrote, wénde kété mé em sifayé.'
22 E disse o servo: Senhor, feito está como mandaste; e ainda há lugar.
23 “Féyo yuram yémndai yánjo ásáfogh téfnár, 'Nguwano kétor némbne endmé a kéghat endét a tanwaurémnau, 'Kénaflangi kénjút,' ménát tane méngo so yém afoghare.
23 E disse o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e força-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Yéndon némndetan, efe fronde eumyongén yémofem yau so tufongi tane njamkeǃ'”
24 Porque eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Ndimbal mérén tayotau Yesufé, a nawengoi yéfefaf yémon emndai:
25 Ora, ia com ele uma grande multidão; e, voltando-se, disse-lhe:
26 “Efe njam yéném tafaf sái kamndangé tane waitogh ár, yénd so uwete mindefifi, yénamayo so euwete yánjo afé a amé, yánjo amaf a ambumtértér, yáne ghakér a mérésmérés, néméwét, ndenáyo yánjo ghérsé. Yau njam, fá yau so yém tane waitogh ár.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a seu pai, e mãe, e mulher, e filhos, e irmãos, e irmãs, e ainda também a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 A emo yau njam yérsa yánjo wafatarégh wén a kwénmaitongé yénd fá yau so yém tane waitogh ár.
27 E qualquer que não levar a sua cruz, e não vier após mim, não pode ser meu discípulo.
28 “Njam efe ár ménde yém ndimbal méngo ramghét, fá fronde so kámnjongé a nufénmeta yéfanda njénamb mani yém wifoghét.
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se assenta primeiro a fazer as contas dos gastos, para ver se tem com que a acabar?
29 Yémon so tafngongé méngo ramégh, wénde yau so tifongé. Féyo méinyotio árém yéfandat némé nufrote so yurtat fá.
29 Para que não aconteça que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a escarnecer dele,
30 Fá korayawét, 'Yéné árom yérnyai ramégh wénde yau yifoi.'
30 Dizendo: Este homem começou a edificar e não pôde acabar.
31 “Némé so yafrote warsagh árom táf yáne njam em 10,000 fiyaré yandio awamaroghét kétamé ámb warsagh ár emafé so násmét 20,000 fiyarafé? Fronde njam kuwanongé mékot, féyo fá so kámnjongé mwighé so yéfarone waingéghét?
31 Ou qual é o rei que, indo à guerra a pelejar contra outro rei, não se assenta primeiro a tomar conselho sobre se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Fá yau njam yém féyotarofnar, yémon so yáfárete si résagh ár táfandio ámb mé esio a fá so kwómnendangé krufrátot.
32 De outra maneira, estando o outro ainda longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Yéné endeyo, fémon tafrango méinyotio rokar, fém so ném tane waitogh ár.
33 Assim, pois, qualquer de vós, que não renuncia a tudo quanto tem, não pode ser meu discípulo.
34 “Sol siyém mer yém, wénde yáne ménde njam kefongé, ndernáye so sol nawafarnjé wéikor?
34 Bom é o sal; mas, se o sal degenerar, com que se há de salgar?
35 Yau mer yém mbandot o ámb rokarot, árém táf yéngwitat.
35 Nem presta para a terra, nem para o monturo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra