Atos 2
NMX vs ARIB
1 Njam Fentikost efogh yénmormén, fá náumendaménd ámbiro sifayat.
1 Ao cumprir-se o dia de Pentecostes, estavam todos reunidos no mesmo lugar.
2 Sunsune ke yénmormén ndenanit ndimbal mbormbornit njafarta a yafoi méinyotio méngo ánde fá tamorangérwén.
2 De repente veio do céu um ruído, como que de um vento impetuoso, e encheu toda a casa onde estavam sentados.
3 Féyo yémofem yinjoyénd némé kéretau ndenanit fés kánkékánkénit árkéméné nófarnayénd a námnjoyénd ámbiroámbiro árfefaf kété.
3 E lhes apareceram umas línguas como que de fogo, que se distribuíam, e sobre cada um deles pousou uma.
4 Méinyotio ár tamorwén Ngánján Mbérmbér wafoghkaf a Ngánján Mbérmbéram eméindai nufngoyénd si fénatayero orayégh. Fetikos efogh: fés kankékanké efalo yátogh árfene sénkoyan (Acts 2.3)|src="IB04181gr.tif" size="col" copy="Farid Faadil. © Biblica, Inc. Used with permission. All rights reserved worldwide." ref="2.3"
4 E todos ficaram cheios do Espírito Santo, e começaram a falar noutras línguas, conforme o Espírito lhes concedia que falassem.
5 Kété tamorangérwén Jerusalemén Ngánján férférafé Ju ár fénaté ndimbal yumén mband maratan.
5 Habitavam então em Jerusalém judeus, homens piedosos, de todas as nações que há debaixo do céu.
6 Yémofem njam yéné ke náyárayénd, ár mérén enmormén nafghayénd mwighé déudéuafé, ménamén ámbiroámbiro ár káyáretawét yéfenjo sie korayawét.
6 Ouvindo-se, pois, aquele ruído, ajuntou-se a multidão; e estava confusa, porque cada um os ouvia falar na sua própria língua.
7 Minde sélngwélafé, fá korayangi, “Yéné ár efe norayat ndenanit Galili yumén ár em.
7 E todos pasmavam e se admiravam, dizendo uns aos outros: Pois quê! não são galileus todos esses que estão falando?
8 Ndernáye so náyáretam téfenjo si yéfe tambén?
8 Como é, pois, que os ouvimos falar cada um na própria língua em que nascemos?
9 Yénd yéné yéném Farsiamén, Medemén, Elammén, Mesofotamiyamén, Judiamén, Kafadokiamén, Fontosmén, Esiamén,
9 Nós, partos, medos, e elamitas; e os que habitamos a Mesopotâmia, a Judéia e a Capadócia, o Ponto e a Ásia,
10 Frigiamén, Famfiliamén, Ijifmén, Sailen kaka Libiamén, wan ár kétándmé Rommén,
10 a Frígia e a Panfília, o Egito e as partes da Líbia próximas a Cirene, e forasteiros romanos, tanto judeus como prosélitos,
11 Ju ár a fénaté yumén wáwefnogh ár, Kéretamén a Arabmén, yéndfem eyáretam fá norayat téfenjo sie, yéné ndimbal yammén némé Ngánjánam tawafrotauǃ”
11 cretenses e árabes-ouvímo-los em nossas línguas, falar das grandezas de Deus.
12 Sélngwélafé a mwighé déudéuafé, fá namotayénd ámbiroámbiroe, “Némé fifi yém?”
12 E todos pasmavam e estavam perplexos, dizendo uns aos outros: Que quer dizer isto?
13 Wénde ámb árém tawértawét a emndayénd, “Yémofem tánetat totér wéri nu.”
13 E outros, zombando, diziam: Estão cheios de mosto.
14 Féyo Fité nokayoi 11 waitogh árfé, yáne kém narmboi a si kafrotau ár mérnan, “Fém Judiamén ár a méinyotio efe emor Jerusalem kénjún, yéndon so ewawafenan yéné yam féfeyot, káyárangi merkéráye yéndon némé norayan.
14 Então Pedro, pondo-se em pé com os onze, levantou a voz e disse-lhes: Varões judeus e todos os que habitais em Jerusalém, seja-vos isto notório, e escutai as minhas palavras.
15 Yéné ár sem wéri yau em, ndené kés nemnati. Sénonjo siyém 9 aklokro akwǃ
15 Pois estes homens não estão embriagados, como vós pensais, visto que é apenas a terceira hora do dia.
16 Wéndende, némé té kufrote téfefaf yém Ngánjánene mat yátogh ár Joel némé korayau,
16 Mas isto é o que foi dito pelo profeta Joel:
17 “Ngánján noraye, 'Sénonjo kerker efghon,
17 E acontecerá nos últimos dias, diz o Senhor, que derramarei do meu Espírito sobre toda a carne; e os vossos filhos e as vossas filhas profetizarão, os vossos mancebos terão visões, os vossos anciãos terão sonhos;
18 Wénde tane faiofnar ásáfogh árfet, ár a amaf,
18 e sobre os meus servos e sobre as minhas servas derramarei do meu Espírito naqueles dias, e eles profetizarão.
19 Yéndon so sélngwélafé yam ewauyafotan njafaran
19 E mostrarei prodígios em cima no céu; e sinais embaixo na terra, sangue, fogo e vapor de fumaça.
20 Efogh so kawengongé kwéfitat
20 O sol se converterá em trevas, e a lua em sangue, antes que venha o grande e glorioso dia do Senhor.
21 A méinyotio ár efe kómnendangi Yurane yétkwénan, fá so kawanjarngi.'
21 E acontecerá que todo aquele que invocar o nome do Senhor será salvo.
22 “Israilmén ár, káyárangi yénémamén, Yesu Najaretmén ár témorwén Ngánjánam efe yuyafoi féfeyot fénataye wafroghyamafé, sélngwélafé yam a ufarogh yamafé, árkéméné Ngánjánam tawafrotau féfefaf yáne kénjúmé ndené fété fém mat em féfenjomén.
22 Varões israelitas, escutai estas palavras: A Jesus, o nazareno, varão aprovado por Deus entre vós com milagres, prodígios e sinais, que Deus por ele fez no meio de vós, como vós mesmos bem sabeis;
23 Ngánján fá mat témorwén némé kufrotau, a yáne fronde mwighé yanayénd njam Yesu ngi yafngoyénd, a fémofem yékmayénd krot yénamndaménd wafatarégh wénan Téndo árém.
23 a este, que foi entregue pelo determinado conselho e presciência de Deus, vós matastes, crucificando-o pelas mãos de iníquos;
24 Wénde Ngánjánam yanoi kérta, yaloi kér tékrát tambén, ménamén kéram yau so terangé.
24 ao qual Deus ressuscitou, rompendo os grilhões da morte, pois não era possível que fosse retido por ela.
25 Deifid norayai yánemén,
25 Porque dele fala Davi: Sempre via diante de mim o Senhor, porque está à minha direita, para que eu não seja abalado;
26 Féyo tane tikéf siyém nasnete a tane kánké náuwete,
26 por isso se alegrou o meu coração, e a minha língua exultou; e além disso a minha carne há de repousar em esperança;
27 ménamén fémo yau so kwéfrango kér árfé,
27 pois não deixarás a minha alma no inferno, nem permitirás que o teu Santo veja a corrupção;
28 Fém mat té náyátoi tafaf ghérsé endmén,
28 fizeste-me conhecer os caminhos da vida; encher-me-ás de alegria na tua presença.
29 “Fútaréf, yéndon so ewaufrotan efaloe ndené áki Deifid kér yémormén a yiyatotaménd a yáne mbéwé méngo yéna yém yéné efghon.
29 Irmãos, seja-me permitido dizer-vos livremente acerca do patriarca Davi, que ele morreu e foi sepultado, e entre nós está até hoje a sua sepultura.
30 Wénde fá témorwén Ngánjánene mat yátogh ár a mat namndai ndené Ngánjánam némé yémndetam ndené yáne áki so kámnjongé yáne limánégh ámnjogh sifayan.
30 Sendo, pois, ele profeta, e sabendo que Deus lhe havia prometido com juramento que faria sentar sobre o seu trono um dos seus descendentes,
31 Deifidém téfandau soramé yu a korayau Kerisoene anoghmén, fá ndené korayau Ngánjánam yau so téfrangongé kér kénjún o yau so tumyongé yáne fifi kérkfot mbéwé méngon.
31 prevendo isto, Davi falou da ressurreição de Cristo, que a sua alma não foi deixada no inferno, nem a sua carne viu a corrupção.
32 Ngánjánam té yanoyéng Yesu ghérsat, a yénd yéné yéném fandagh ár efaloe.
32 Ora, a este Jesus, Deus ressuscitou, do que todos nós somos testemunhas.
33 Fá té yuyoi Ngánjánene tambén ngángat, ndené fété Ngánjánam némé té norayai, yémon té yumyoi Afé tambén Ngánján Mbérmbér a té yénmasuryéng némé fémofem sénonjo yéfandati a náyáretati.
33 De sorte que, exaltado pela destra de Deus, e tendo recebido do Pai a promessa do Espírito Santo, derramou isto que vós agora vedes e ouvis.
34 Ménamén Deifid yau yáfáretam njafarot, wénde fáyo norayai,
34 Porque Davi não subiu aos céus, mas ele próprio declara: Disse o Senhor ao meu Senhor: Assenta-te à minha direita,
35 kétánotio yéndo so tákman fene mék téfnár fene kafkaf mbanmbanan.”'
35 até que eu ponha os teus inimigos por escabelo de teus pés.
36 “Féyo méinyotio Israil ár mat kamndangi ndené fémofem yéné Yesu té ténamndati wafatarégh wénan, wénde Ngánjánam té yiyátoi Yuré a Keriso.”
36 Saiba pois com certeza toda a casa de Israel que a esse mesmo Jesus, a quem vós crucificastes, Deus o fez Senhor e Cristo.
37 Njam árém Fité yiyárayénd yéné si snorayai, fá táf nuyáyénd tikfan a norayayénd Fitafaf a ámb Yesuene muyafé árfefaf, “Fútaréf, némé yéndfem so ewafrotam?”
37 E, ouvindo eles isto, compungiram-se em seu coração, e perguntaram a Pedro e aos demais apóstolos: Que faremos, irmãos?
38 Fitam ewawangoi, “Kawengongi walitoghét, fém méinyotio, Yesu Kerisoene yétkwénan ménát féfene yaufiyam so mwighafnar tawayangé. A Ngánjánam so tawaramangé Ngánján Mbérmbér.
38 Pedro então lhes respondeu: Arrependei-vos, e cada um de vós seja batizado em nome de Jesus Cristo, para remissão de vossos pecados; e recebereis o dom do Espírito Santo.
39 Yéné unyéghofnar si sem féfeyot a féfene ambumafet a méinyotio efe nayu em, ndenáyo méinyotio efe Yuram téfene Ngánjánam so tamotangé yandio.”
39 Porque a promessa vos pertence a vós, a vossos filhos, e a todos os que estão longe: a quantos o Senhor nosso Deus chamar.
40 Fitam tárfár sie tawawéngsotau fá, a yémon tamndetau, “Fém kawanjarngi yéné yaufi saté árta.”
40 E com muitas outras palavras dava testemunho, e os exortava, dizendo: salvai-vos desta geração perversa.
41 Fá emofem yáne si waitogh yumyoyénd walitogh ewafngoi, a táf 3,000 ár farun nafayoyénd yéné efghon.
41 De sorte que foram batizados os que receberam a sua palavra; e naquele dia agregaram-se quase três mil almas;
42 Fá naramayénd ámb efogh Yesuene muyafé árfefaf watameghét a áumengéghét, féskaf flawé faloghét a Ngánjánafé orayéghét.
42 e perseveravam na doutrina dos apóstolos e na comunhão, no partir do pão e nas orações.
43 Méinyotio ár férféram ewifoi a tárfár sélngwélafé yam a ufarogh yam téfandawét Yesuene muyafé árfefaf.
43 Em cada alma havia temor, e muitos prodígios e sinais eram feitos pelos apóstolos.
44 Méinyotio efalo yátogh ár náumendayénd a tafalotawét yéfenjo rokar.
44 Todos os que criam estavam unidos e tinham tudo em comum.
45 Yémofem tawafnamotawét yéfenjo ásáfogh sifayé a méndefé rokar, yémofem tawarametawét yéfeyot efe káronjawét.
45 E vendiam suas propriedades e bens e os repartiam por todos, segundo a necessidade de cada um.
46 Méinyotio efghon fá túmén káumendawét wáwefnogh méngo sifayan. Yémofem tatfotawét féskaf flawé yéfenjo méngo kénjún a mérne tánetawét áuwéghafé a mer tikfe,
46 E, perseverando unânimes todos os dias no templo, e partindo o pão em casa, comiam com alegria e singeleza de coração,
47 Ngánjáne wagh tawerémndawét a tayamnetawét mer méinyotio árém. A Yuram farun ámb ár efayoi méinyotio efghon fá efe ewanjaryéng.
47 louvando a Deus, e caindo na graça de todo o povo. E cada dia acrescentava-lhes o Senhor os que iam sendo salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?