Atos 19

NMX vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Njam Afolos témorwén Korint tesenan, Fol tiotau mband tunamé kétán Efesos tesen néngufaryéng. Kété yémon ewinjoi ámb waitogh ár
1 Aconteceu que, estando Apolo em Corinto, Paulo, tendo passado pelas regiões mais altas, chegou a Éfeso e, achando ali alguns discípulos,
2 a yémon emotai, “Fémofem Ngánján Mbérmbér té yanayénd njam fémofem efalo yiyátoyénd Yesu?”
2 perguntou-lhes: Recebestes, porventura, o Espírito Santo quando crestes? Ao que lhe responderam: Pelo contrário, nem mesmo ouvimos que existe o Espírito Santo.
3 Féyo Folém emotai, “Endene walitogh fémofem yanayénd?”
3 Então, Paulo perguntou: Em que, pois, fostes batizados? Responderam: No batismo de João.
4 Folém norayai, “Jonene nu walitogh yémormén yaufita awengoghét. Joném tamndetau ár efalo yátoghét Yesu efe so yéném yá soramé.”
4 Disse-lhes Paulo: João realizou batismo de arrependimento, dizendo ao povo que cresse naquele que vinha depois dele, a saber, em Jesus.
5 Yéné si áyárghan, Folém ewalitotam Yuré Yesuene yétkwénan.
5 Eles, tendo ouvido isto, foram batizados em o nome do Senhor Jesus.
6 Njam Folém ngángé efayoi yéfefaf, Ngánján Mbérmbér táf yénmormén yéfefaf, a ámb sie korayawét a táitotawét Ngánjánene si.
6 E, impondo-lhes Paulo as mãos, veio sobre eles o Espírito Santo; e tanto falavam em línguas como profetizavam.
7 Kété mété tamorwén 12 ár.
7 Eram, ao todo, uns doze homens.
8 Fol nénglawai Ju árfene áumengégh méngot a férférofnar korayau kété nambio ghérare. Yémo taruindau yémafé a yéta taméindau ménát sái efalo tiyátongayénd Ngánján limánéghmén.
8 Durante três meses, Paulo frequentou a sinagoga, onde falava ousadamente, dissertando e persuadindo com respeito ao reino de Deus.
9 Wénde ámb ár namndayénd tikéf táikér; fá kakenawét efalo yátoghét a marataye yaufi si korayawét Ngánjánene endmén. Féyo yéné yammén Folém efrangoi fá. Yémon engwasroi waitogh árfé téngwaruindawét si méinyotio efghon yétkwén Taranusoene watamegh méngon.
9 Visto que alguns deles se mostravam empedernidos e descrentes, falando mal do Caminho diante da multidão, Paulo, apartando-se deles, separou os discípulos, passando a discorrer diariamente na escola de Tirano.
10 Fá yérsam sómbio yunjéf sian, féyo méinyotio Ju ár a Téndo ár Esia kénjún efe tamorwén náyárayénd Yurane si.
10 Durou isto por espaço de dois anos, dando ensejo a que todos os habitantes da Ásia ouvissem a palavra do Senhor, tanto judeus como gregos.
11 Ngánjánam yéramai Fole wafté sélngwélafé ásáfoghét.
11 E Deus, pelas mãos de Paulo, fazia milagres extraordinários,
12 Árém muku o sáláme Folém árké tiyánjangai tafayotawét enjne téfnárefaf, táf mer káyátotawét a yaufi mbérmbér kitérmbotawét.
12 a ponto de levarem aos enfermos lenços e aventais do seu uso pessoal, diante dos quais as enfermidades fugiam das suas vítimas, e os espíritos malignos se retiravam.
13 Ámb Ju ár nuwanoyénd yéta yaufi mbérmbér tawifnawét Yuré Yesuene yétkwénan fá efe yaufi mbérmbéram tawasérmbotau. Ámb árém norayai, “Yesuene yétkwénan, endenemén Folém yaitote, yéndo némndetan, 'Kéntor.'”
13 E alguns judeus, exorcistas ambulantes, tentaram invocar o nome do Senhor Jesus sobre possessos de espíritos malignos, dizendo: Esconjuro-vos por Jesus, a quem Paulo prega.
14 Jumén limánégh ghéngén wárogh ár Skefane sefen ambumam yéné ásáfogh tafrotawét.
14 Os que faziam isto eram sete filhos de um judeu chamado Ceva, sumo sacerdote.
15 Ámb efghon yaufi mbérmbéram ewawangoi yéfe, “Yénd mat wém Yesu a yénd mat wém Folenemén, wénde fém efe em?”
15 Mas o espírito maligno lhes respondeu: Conheço a Jesus e sei quem é Paulo; mas vós, quem sois?
16 Féyo yéné yaufi mbérmbérafé ár néngatnam yéfefaf a ewifnai méinyotio tásmetau. Fá méngota néngenngoyénd firo kérsawét férkafé.
16 E o possesso do espírito maligno saltou sobre eles, subjugando a todos, e, de tal modo prevaleceu contra eles, que, desnudos e feridos, fugiram daquela casa.
17 Kété Efesosén njam Ju ár a Téndo árém náyárayénd yénémamén, fá férfér tamorwén, yémofem tuwetawét Yuré Yesuene yétkwén.
17 Chegou este fato ao conhecimento de todos, assim judeus como gregos habitantes de Éfeso; veio temor sobre todos eles, e o nome do Senhor Jesus era engrandecido.
18 Tárfár efe efalo yátogh ár náyátoyénd afrogh nufngoyénd yéfenjo yaufi wafroghmén.
18 Muitos dos que creram vieram confessando e denunciando publicamente as suas próprias obras.
19 Ámb ár efe kotametawét ghar yémofem tanérsawét yéfenjo ghar buk a tawarotawét maratan. Njam yémofem taftawét árfene bukmén fai kétán narsam tárfár milion kinat.
19 Também muitos dos que haviam praticado artes mágicas, reunindo os seus livros, os queimaram diante de todos. Calculados os seus preços, achou-se que montavam a cinquenta mil denários.
20 Féyo táf Yurane si marat káyátotau a kamndetau waftafé. Safén warogh ghar si fefé (Acts 19.19)|src="CN02003B.tif" size="col" copy="© 1996 David C Cook. Used by permission." ref="19.19"
20 Assim, a palavra do Senhor crescia e prevalecia poderosamente.
21 Méinyotio yéné yam njam kufrotau soramé, Folém mwighé yaitotam yafoghét Makedonia a Akaya a Jerusalemét. Fol norayai, “Yénandmé yénd so kuwanon kétán Rom.”
21 Cumpridas estas coisas, Paulo resolveu, no seu espírito, ir a Jerusalém, passando pela Macedônia e Acaia, considerando: Depois de haver estado ali, importa-me ver também Roma.
22 Féyo yémon ewáfáreméng yáne sómbio wáutárégh ár, Timoti a Erastus, kétán Makedoniat, wénde fá mé témorangérwén Esian.
22 Tendo enviado à Macedônia dois daqueles que lhe ministravam, Timóteo e Erasto, permaneceu algum tempo na Ásia.
23 Yéné efghon Efesos yuwon kérté yéfunayénd Ngánjánene Endmén.
23 Por esse tempo, houve grande alvoroço acerca do Caminho.
24 Kété témorwén ár yétkwén Demetrios, emo tawafrotau silfé wáwefnogh méngo Artemis mewangoe. Fá efe kásáfotawét yémofem tawinjotawét tárfár mani.
24 Pois um ourives, chamado Demétrio, que fazia, de prata, nichos de Diana e que dava muito lucro aos artífices,
25 Demetriosém eumendai yánjo ásáfogh ár a tamndangé, “Fútaréf, káyárangi, fém mat em yéndfem tawinjotam tárfár mani yéné ásáfoghmén.
25 convocando-os juntamente com outros da mesma profissão, disse-lhes: Senhores, sabeis que deste ofício vem a nossa prosperidade
26 Fémofem té yinjongi a yáyamngongi ndernáye Folém áfrat yényátote a ámb watameghe tárfár ár elimnde Efesos tesenan a méinyotio Esia yuwomé. Yémon noraye ndené ár wafroghmén ngánján yau em ngánján.
26 e estais vendo e ouvindo que não só em Éfeso, mas em quase toda a Ásia, este Paulo tem persuadido e desencaminhado muita gente, afirmando não serem deuses os que são feitos por mãos humanas.
27 Yéné yam siyém áuwéghofnar yém ménamén téfene mani winjogh end so kefongé. Ndenéyameyo ndimbal amaf ngánján Atemisene wáwefnogh méngo so kamndangé fifiofnar, endeyot táwefnotat Esia a mband maratan. Árém yau so nemnat ndené amaf ngánján Atemis siyém ngánján.”
27 Não somente há o perigo de a nossa profissão cair em descrédito, como também o de o próprio templo da grande deusa, Diana, ser estimado em nada, e ser mesmo destruída a majestade daquela que toda a Ásia e o mundo adoram.
28 Njam fá náyárayénd yéné si, fá nékw tamorwén a ke kutnawét ndené siafé, “Ndimbal ngánján amaf siyém Atemis Efesosén.”
28 Ouvindo isto, encheram-se de furor e clamavam: Grande é a Diana dos efésios!
29 Ndimbal tesen nufnyai a ke kutnawét ménamén ámbiro mwighayan tamorwén. Árém ewanetangeyayénd Gayus a Aristakus, Folene arengégh fútaréf kétamé Makedonia yuta, a árém tawafarewét kétán áumengégh sifayat.
29 Foi a cidade tomada de confusão, e todos, à uma, arremeteram para o teatro, arrebatando os macedônios Gaio e Aristarco, companheiros de Paulo.
30 Fol ménde témorwén álighét áumengégh sifayat, wénde waitogh árém yau yéngéumyoyénd kétán álighét.
30 Querendo este apresentar-se ao povo, não lhe permitiram os discípulos.
31 Ámb gafanane ásáfogh ár efe tamorwén Folene fútar, si wékeye yénmawatembayénd yau álighét kétán áumengégh sifayat.
31 Também asiarcas, que eram amigos de Paulo, mandaram rogar-lhe que não se arriscasse indo ao teatro.
32 Ár mérén kéwérsotawét ménamén fénatayero ke kutnawét. Tárfár ár yau mat tamorwén némamén fá kété tamorwén.
32 Uns, pois, gritavam de uma forma; outros, de outra; porque a assembleia caíra em confusão. E, na sua maior parte, nem sabiam por que motivo estavam reunidos.
33 Ju árém yéngwáfáretayénd Aleksenda yéfefaf siot. Yémon árét ngángaye ewaunyai métar ekmboghét. Fá ménde témorwén ménát sái tamndangai fá ndené Ju ár yau kérté yéfunayénd.
33 Então, tiraram Alexandre dentre a multidão, impelindo-o os judeus para a frente. Este, acenando com a mão, queria falar ao povo.
34 Wénde njam yémofem yáyámngoyénd nde fá témorwén Ju ár, fá kutnawét sómbio efoghféneféne ndené keyafé, “Ndimbal yém Atemis Efesosménǃ”
34 Quando, porém, reconheceram que ele era judeu, todos, a uma voz, gritaram por espaço de quase duas horas: Grande é a Diana dos efésios!
35 Tesenmén gafanane ásáfogh árom ekmboi a norayai, “Efesosmén ár, fém mat em ndené Efesos tesen siyém wanjengégh ár ndimbal amaf ngánján Artamisene wáwefnogh méngo a yéné amafoene sáf mbanmban árké néneworyéng njafarta.
35 O escrivão da cidade, tendo apaziguado o povo, disse: Senhores, efésios: quem, porventura, não sabe que a cidade de Éfeso é a guardiã do templo da grande Diana e da imagem que caiu de Júpiter?
36 Efe yau so korayangé fá yau nénui njafarta. Fém métar. Némé yau yafrotati namname.
36 Ora, não podendo isto ser contraditado, convém que vos mantenhais calmos e nada façais precipitadamente;
37 Fémofem yéné ár tánémnjati yénan, yémofem yau yaufi si korayat téfene ngánjánefaf a yau némndafi oroe tarsat téfene ngánjánene wáwefnogh méngota.
37 porque estes homens que aqui trouxestes não são sacrílegos, nem blasfemam contra a nossa deusa.
38 Féyo njam Demetrios a yáne ásáfogh árfé kérté ewam, mogh siyém sauréghkaf yém a yéna em mogh ár. Féyotaro fá so norayat yéné yammén.
38 Portanto, se Demétrio e os artífices que o acompanham têm alguma queixa contra alguém, há audiências e procônsules; que se acusem uns aos outros.
39 Njam kérté mé em, so tanwanangi kétán moghfaf.
39 Mas, se alguma outra coisa pleiteais, será decidida em assembleia regular.
40 A féyo mat ayéném yéné, ndené njam sénko ár káyárangi némé yéndfem tafrotam sénonjo, yémofem mété yénémndetat ndimbal kérté funaghmén. Yéndfem yéné tafrotam fifiofnar, féyo némé yénd so norayam njam yénd yénmotat yénémamén.”
40 Porque também corremos perigo de que, por hoje, sejamos acusados de sedição, não havendo motivo algum que possamos alegar para justificar este ajuntamento.
41 Féyo yéné si soramé, yémon ár ewáfárnayéng.
41 E, havendo dito isto, dissolveu a assembleia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra