Atos 19

NMX vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Njam Afolos témorwén Korint tesenan, Fol tiotau mband tunamé kétán Efesos tesen néngufaryéng. Kété yémon ewinjoi ámb waitogh ár
1 E sucedeu que, enquanto Apolo estava em Corinto, Paulo tendo atravessado as regiões mais altas, chegou a Éfeso e, achando ali alguns discípulos,
2 a yémon emotai, “Fémofem Ngánján Mbérmbér té yanayénd njam fémofem efalo yiyátoyénd Yesu?”
2 perguntou-lhes: Recebestes vós o Espírito Santo quando crestes? Responderam-lhe eles: Não, nem sequer ouvimos que haja Espírito Santo.
3 Féyo Folém emotai, “Endene walitogh fémofem yanayénd?”
3 Tornou-lhes ele: Em que fostes batizados então? E eles disseram: No batismo de João.
4 Folém norayai, “Jonene nu walitogh yémormén yaufita awengoghét. Joném tamndetau ár efalo yátoghét Yesu efe so yéném yá soramé.”
4 Mas Paulo respondeu: João administrou o batismo do arrependimento, dizendo ao povo que cresse naquele que após ele havia de vir, isto é, em Jesus.
5 Yéné si áyárghan, Folém ewalitotam Yuré Yesuene yétkwénan.
5 Quando ouviram isso, foram batizados em nome do Senhor Jesus.
6 Njam Folém ngángé efayoi yéfefaf, Ngánján Mbérmbér táf yénmormén yéfefaf, a ámb sie korayawét a táitotawét Ngánjánene si.
6 Havendo-lhes Paulo imposto as mãos, veio sobre eles o Espírito Santo, e falavam em línguas e profetizavam.
7 Kété mété tamorwén 12 ár.
7 E eram ao todo uns doze homens.
8 Fol nénglawai Ju árfene áumengégh méngot a férférofnar korayau kété nambio ghérare. Yémo taruindau yémafé a yéta taméindau ménát sái efalo tiyátongayénd Ngánján limánéghmén.
8 Paulo, entrando na sinagoga, falou ousadamente por espaço de três meses, discutindo e persuadindo acerca do reino de Deus.
9 Wénde ámb ár namndayénd tikéf táikér; fá kakenawét efalo yátoghét a marataye yaufi si korayawét Ngánjánene endmén. Féyo yéné yammén Folém efrangoi fá. Yémon engwasroi waitogh árfé téngwaruindawét si méinyotio efghon yétkwén Taranusoene watamegh méngon.
9 Mas, como alguns deles se endurecessem e não obedecessem, falando mal do Caminho diante da multidão, apartou-se deles e separou os discípulos, discutindo diariamente na escola de Tirano.
10 Fá yérsam sómbio yunjéf sian, féyo méinyotio Ju ár a Téndo ár Esia kénjún efe tamorwén náyárayénd Yurane si.
10 Durou isto por dois anos; de maneira que todos os que habitavam na Ásia, tanto judeus como gregos, ouviram a palavra do Senhor.
11 Ngánjánam yéramai Fole wafté sélngwélafé ásáfoghét.
11 E Deus pelas mãos de Paulo fazia milagres extraordinários,
12 Árém muku o sáláme Folém árké tiyánjangai tafayotawét enjne téfnárefaf, táf mer káyátotawét a yaufi mbérmbér kitérmbotawét.
12 de sorte que lenços e aventais eram levados do seu corpo aos enfermos, e as doenças os deixavam e saíam deles os espíritos malignos.
13 Ámb Ju ár nuwanoyénd yéta yaufi mbérmbér tawifnawét Yuré Yesuene yétkwénan fá efe yaufi mbérmbéram tawasérmbotau. Ámb árém norayai, “Yesuene yétkwénan, endenemén Folém yaitote, yéndo némndetan, 'Kéntor.'”
13 Ora, também alguns dos exorcistas judeus, ambulantes, tentavam invocar o nome de Jesus sobre os que tinham espíritos malignos, dizendo: Esconjuro-vos por Jesus a quem Paulo prega.
14 Jumén limánégh ghéngén wárogh ár Skefane sefen ambumam yéné ásáfogh tafrotawét.
14 E os que faziam isto eram sete filhos de Ceva, judeu, um dos principais sacerdotes.
15 Ámb efghon yaufi mbérmbéram ewawangoi yéfe, “Yénd mat wém Yesu a yénd mat wém Folenemén, wénde fém efe em?”
15 Respondendo, porém, o espírito maligno, disse: A Jesus conheço, e sei quem é Paulo; mas vós, quem sois?
16 Féyo yéné yaufi mbérmbérafé ár néngatnam yéfefaf a ewifnai méinyotio tásmetau. Fá méngota néngenngoyénd firo kérsawét férkafé.
16 Então o homem, no qual estava o espírito maligno, saltando sobre eles, apoderou-se de dois e prevaleceu contra eles, de modo que, nus e feridos, fugiram daquela casa.
17 Kété Efesosén njam Ju ár a Téndo árém náyárayénd yénémamén, fá férfér tamorwén, yémofem tuwetawét Yuré Yesuene yétkwén.
17 E isto tornou-se conhecido de todos os que moravam em Éfeso, tanto judeus como gregos; e veio temor sobre todos eles, e o nome do Senhor Jesus era engrandecido.
18 Tárfár efe efalo yátogh ár náyátoyénd afrogh nufngoyénd yéfenjo yaufi wafroghmén.
18 E muitos dos que haviam crido vinham, confessando e revelando os seus feitos.
19 Ámb ár efe kotametawét ghar yémofem tanérsawét yéfenjo ghar buk a tawarotawét maratan. Njam yémofem taftawét árfene bukmén fai kétán narsam tárfár milion kinat.
19 Muitos também dos que tinham praticado artes mágicas ajuntaram os seus livros e os queimaram na presença de todos; e, calculando o valor deles, acharam que montava a cinqüenta mil moedas de prata.
20 Féyo táf Yurane si marat káyátotau a kamndetau waftafé. Safén warogh ghar si fefé (Acts 19.19)|src="CN02003B.tif" size="col" copy="© 1996 David C Cook. Used by permission." ref="19.19"
20 Assim a palavra do Senhor crescia poderosamente e prevalecia.
21 Méinyotio yéné yam njam kufrotau soramé, Folém mwighé yaitotam yafoghét Makedonia a Akaya a Jerusalemét. Fol norayai, “Yénandmé yénd so kuwanon kétán Rom.”
21 Cumpridas estas coisas, Paulo propôs, em seu espírito, ir a Jerusalém, passando pela Macedônia e pela Acaia, porque dizia: Depois de haver estado ali, é-me necessário ver também Roma.
22 Féyo yémon ewáfáreméng yáne sómbio wáutárégh ár, Timoti a Erastus, kétán Makedoniat, wénde fá mé témorangérwén Esian.
22 E, enviando à Macedônia dois dos que o auxiliavam, Timóteo e Erasto, ficou ele por algum tempo na Ásia.
23 Yéné efghon Efesos yuwon kérté yéfunayénd Ngánjánene Endmén.
23 Por esse tempo houve um não pequeno alvoroço acerca do Caminho.
24 Kété témorwén ár yétkwén Demetrios, emo tawafrotau silfé wáwefnogh méngo Artemis mewangoe. Fá efe kásáfotawét yémofem tawinjotawét tárfár mani.
24 Porque certo ourives, por nome Demétrio, que fazia da prata miniaturas do templo de Diana, proporcionava não pequeno negócio aos artífices,
25 Demetriosém eumendai yánjo ásáfogh ár a tamndangé, “Fútaréf, káyárangi, fém mat em yéndfem tawinjotam tárfár mani yéné ásáfoghmén.
25 os quais ele ajuntou, bem como os oficiais de obras semelhantes, e disse: Senhores, vós bem sabeis que desta indústria nos vem a prosperidade,
26 Fémofem té yinjongi a yáyamngongi ndernáye Folém áfrat yényátote a ámb watameghe tárfár ár elimnde Efesos tesenan a méinyotio Esia yuwomé. Yémon noraye ndené ár wafroghmén ngánján yau em ngánján.
26 e estais vendo e ouvindo que não é só em Éfeso, mas em quase toda a Ásia, este Paulo tem persuadido e desviado muita gente, dizendo não serem deuses os que são feitos por mãos humanas.
27 Yéné yam siyém áuwéghofnar yém ménamén téfene mani winjogh end so kefongé. Ndenéyameyo ndimbal amaf ngánján Atemisene wáwefnogh méngo so kamndangé fifiofnar, endeyot táwefnotat Esia a mband maratan. Árém yau so nemnat ndené amaf ngánján Atemis siyém ngánján.”
27 E não somente há perigo de que esta nossa profissão caia em descrédito, mas também que o templo da grande deusa Diana seja estimado em nada, vindo mesmo a ser destituída da sua majestade aquela a quem toda a Ásia e o mundo adoram.
28 Njam fá náyárayénd yéné si, fá nékw tamorwén a ke kutnawét ndené siafé, “Ndimbal ngánján amaf siyém Atemis Efesosén.”
28 Ao ouvirem isso, encheram-se de ira, e clamavam, dizendo: Grande é a Diana dos efésios!
29 Ndimbal tesen nufnyai a ke kutnawét ménamén ámbiro mwighayan tamorwén. Árém ewanetangeyayénd Gayus a Aristakus, Folene arengégh fútaréf kétamé Makedonia yuta, a árém tawafarewét kétán áumengégh sifayat.
29 A cidade encheu-se de confusão, e todos à uma correram ao teatro, arrebatando a Gaio e a Aristarco, macedônios, companheiros de Paulo na viagem.
30 Fol ménde témorwén álighét áumengégh sifayat, wénde waitogh árém yau yéngéumyoyénd kétán álighét.
30 Querendo Paulo apresentar-se ao povo, os discípulos não lho permitiram.
31 Ámb gafanane ásáfogh ár efe tamorwén Folene fútar, si wékeye yénmawatembayénd yau álighét kétán áumengégh sifayat.
31 Também alguns dos asiarcas, sendo amigos dele, mandaram rogar-lhe que não se arriscasse a ir ao teatro.
32 Ár mérén kéwérsotawét ménamén fénatayero ke kutnawét. Tárfár ár yau mat tamorwén némamén fá kété tamorwén.
32 Uns, pois, gritavam de um modo, outros de outro; porque a assembléia estava em confusão, e a maior parte deles nem sabia por que causa se tinham ajuntado.
33 Ju árém yéngwáfáretayénd Aleksenda yéfefaf siot. Yémon árét ngángaye ewaunyai métar ekmboghét. Fá ménde témorwén ménát sái tamndangai fá ndené Ju ár yau kérté yéfunayénd.
33 Então tiraram dentre a turba a Alexandre, a quem os judeus impeliram para a frente; e Alexandre, acenando com a mão, queria apresentar uma defesa ao povo.
34 Wénde njam yémofem yáyámngoyénd nde fá témorwén Ju ár, fá kutnawét sómbio efoghféneféne ndené keyafé, “Ndimbal yém Atemis Efesosménǃ”
34 Mas quando perceberam que ele era judeu, todos a uma voz gritaram por quase duas horas: Grande é a Diana dos efésios!
35 Tesenmén gafanane ásáfogh árom ekmboi a norayai, “Efesosmén ár, fém mat em ndené Efesos tesen siyém wanjengégh ár ndimbal amaf ngánján Artamisene wáwefnogh méngo a yéné amafoene sáf mbanmban árké néneworyéng njafarta.
35 Havendo o escrivão conseguido apaziguar a turba, disse: Varões efésios, que homem há que não saiba que a cidade dos efésios é a guardadora do templo da grande deusa Diana, e da imagem que caiu de Júpiter?
36 Efe yau so korayangé fá yau nénui njafarta. Fém métar. Némé yau yafrotati namname.
36 Ora, visto que estas coisas não podem ser contestadas, convém que vos aquieteis e nada façais precipitadamente.
37 Fémofem yéné ár tánémnjati yénan, yémofem yau yaufi si korayat téfene ngánjánefaf a yau némndafi oroe tarsat téfene ngánjánene wáwefnogh méngota.
37 Porque estes homens que aqui trouxestes, nem são sacrílegos nem blasfemadores da nossa deusa.
38 Féyo njam Demetrios a yáne ásáfogh árfé kérté ewam, mogh siyém sauréghkaf yém a yéna em mogh ár. Féyotaro fá so norayat yéné yammén.
38 Todavia, se Demétrio e os artífices que estão com ele têm alguma queixa contra alguém, os tribunais estão abertos e há procônsules: que se acusem uns aos outros.
39 Njam kérté mé em, so tanwanangi kétán moghfaf.
39 E se demandais alguma outra coisa, averiguar-se-á em legítima assembléia.
40 A féyo mat ayéném yéné, ndené njam sénko ár káyárangi némé yéndfem tafrotam sénonjo, yémofem mété yénémndetat ndimbal kérté funaghmén. Yéndfem yéné tafrotam fifiofnar, féyo némé yénd so norayam njam yénd yénmotat yénémamén.”
40 Pois até corremos perigo de sermos acusados de sedição pelos acontecimentos de hoje, não havendo motivo algum com que possamos justificar este ajuntamento.
41 Féyo yéné si soramé, yémon ár ewáfárnayéng.
41 E, tendo dito isto, despediu a assembléia.

Ler em outra tradução

Comparar com outra