Marcos 5
MUR vs ARIB
1 Abaayizit ni Yesu kibeen nuyak ogin liil o kazi Galili, ma avɔ baagite o looc o ɔl o kazi Garazin.
1 Chegaram então ao outro lado do mar, à terra dos gerasenos.
2 Mazi aduŋna Yesu kavoola, taman nɔkɔ iiyak nɔɔnɔ ɛɛti ci anyak miniŋit ci Loryento.
2 E, logo que Jesus saíra do barco, lhe veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 Anyak ɛɛti nici miniŋit nico alya, ma akɔ gɔɔn abaak niini bɔɔtwane o ɔl o adaai. Ma akɔm ɔl ci ka koolit nɔɔnɔ cabiinta been nɛɛn.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros; e nem ainda com cadeias podia alguém prendê-lo;
4 Acap gɔɔn ɔl nɔɔnɔ azɛɛn kibeen zɔɔ ziiyi lak ci meel gɛr, bar enicoko dook aŋaak niini ziik nicoko.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas; e ninguém o podia domar;
5 Tup nɔkɔ agɛrɛny niini waazinok ki baalinok bɔɔtwani ki biyɛnɛ. Ma atatac ɛlɛ biyɛnɛ.
5 e sempre, de dia e de noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando, e ferindo-se com pedras,
6 Mazi acina niini Yesu rɛɛna, adokonyonek nɔɔnɔ, ma akɔ akani kozoŋti looc nɔɔnɔ kɛŋa.
6 Vendo, pois, de longe a Jesus, correu e adorou-o;
7 — ausente —
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 — ausente —
8 Pois Jesus lhe dizia: Sai desse homem, espírito imundo.
9 Ma ajin Yesu miniŋit nico anek nɛ, “Kazi zaar cugun nɛ?”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Ma ilalek miniŋa Yesu ɔrɔɔt ka calaŋ atooyek niini nɔɔgɔ looc oma.
10 E rogava-lhe muito que não os enviasse para fora da região.
11 Maje ŋinaante anyak kɔcɔcɔbanɛn ci meelik gɛr agɛ biya.
11 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Ma ilalek miniŋa ci Loryento noko Yesu anek nɛ, “Nyet koota kɔcɔcɔbanene niceke ka kɔɔt kabaakta eleetine ŋaatineeŋ.”
12 Rogaram-lhe, pois, os demônios, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Anyek ni didi Yesu nɔɔgɔ kudunta eete nico kɔɔtɔ kɔcɔcɔbanɛnɛ, ma avɔ didi niigi ŋaatineeŋ. Ma avira kɔcɔcɔbanɛna voroora, ma iinak liil kutudude dook lai. Maje kɔcɔcɔbanɛna nicigi dook een eet tur lak eetom (2000).
13 E ele lho permitiu. Saindo, então, os espíritos imundos, entraram nos porcos; e precipitou-se a manada, que era de uns dois mil, pelo despenhadeiro no mar, onde todos se afogaram.
14 Odokonyit ni ɔl ona oowa kɔcɔcɔbanɛn e, ma avɔ aduwak ɔl o eevyi manɛɛni kibeen ɔl dook kutura zɔɔz nico. Ma avu ɔl dook ka kivita kicinit gi ci akanai o.
14 Nisso fugiram aqueles que os apascentavam, e o anunciaram na cidade e nos campos; e muitos foram ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 Mazi avunak ɔl Yesu, bar amada niigi eet baal gɔɔn anyak miniŋ o Loryento meelik e aavi loota ŋinaante. Anyawun niini rum alya, ma buk obona nɔɔnɔ ɔɔ oninɛ labak. Anyayit ni niigi dook ŋoliin ɔrɔɔt ɛlɛ.
15 Chegando-se a Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, sentado, vestido, e em perfeito juízo; e temeram.
16 Maje ɔl ona icinit gi o agoononek eet nico kibeen kɔcɔcɔbanɛn ɔɔwa e, uduktak buk niigi gɔnɔgi gi nico.
16 E os que tinham visto aquilo contaram-lhes como havia acontecido ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 Ilalek ni niigi Yesu kɔtɔɔ looce cineeŋ o.
17 Então começaram a rogar-lhe que se retirasse dos seus termos.
18 Mazi atɔɔt Yesu kavool, ilalek ɛɛti ci ona anyak miniŋ ci Loryento noko Yesu ka korkorit kibeen nɔɔnɔ.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Bar ujura Yesu ŋaati ɔrkɔri ki nɔɔnɔ, ma anek nɛ, “Bitɔ ɔlɔ atenowe ugun ka bitɔ duwak nɔɔgɔ gi ci abon atiritin Manyi ineet noko.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes o quanto o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 Ɔtɔɔ ni ɛɛti nici, ma akɔ azɔp kuturyok ween amɔtɔ aduwak ɔl gi ona agoonek Yesu nɔɔnɔ e. Ma abiir ɔl dook ooti zooze nico.
20 Ele se retirou, pois, e começou a publicar em Decápolis tudo quanto lhe fizera Jesus; e todos se admiravam.
21 Mazi amiironek Yesu baagit, ivitak kɔlɛ ci appe nɔɔnɔ liiltoga.
21 Tendo Jesus passado de novo no barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava à beira do mar.
22 Ma ŋinaante iiya alaani ci ceez o lotento. Kazi alaan nico zaar nɛ Jairas. Mazi acin niini Yesu, iiya aavek nɔɔnɔ loota kɔpɔkpɔk.
22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo e, logo que viu a Jesus, lançou-se-lhe aos pés.
23 Ma ilalek nɔɔnɔ ɔrɔɔt ɛlɛ anek nɛ, “Bɛɛnyan o miliny amɔɔr ɔrɔɔt, ma arɔɔŋ kadaak. Ija da taadek nɔɔnɔ aziit ka korok.”
23 e lhe rogava com instância, dizendo: Minha filhinha está nas últimas; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 Orkorit ni Yesu ki nɔɔnɔ.
24 Jesus foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Maje ŋinaante anyak ŋaa ci amɔɔr maam o ŋaanu irkitok amɔtɔ ram.
25 Ora, certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia,
26 Amɔɔr niini ɔrɔɔt, ma azɔp akimanɛ ci meel gɛr irkitok dook, ma ŋaan kizi maya nɔkɔ, bar azaaci mɔɔrizi ɔrɔɔt.
26 e que tinha sofrido bastante às mãos de muitos médicos, e despendido tudo quanto possuía sem nada aproveitar, antes indo a pior,
27 Mazi azii niini zɔɔz o arogzi Yesu ɔl o amɔɔr, iiya buk niini, ma akɔ kɔla eecitɔ, ma icaya zɛɛ ma apadan Yesu eci bawuco, ma uum nɔɔnɔ rum.
27 tendo ouvido falar a respeito de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe o manto;
28 Agɔɔn nɔkɔ o, eeci abaaban niini azi nɛ, “Mã nuun inoko kuum rum cin o ɛlɛ doon, keen koca maya.”
28 porque dizia: Se tão-somente tocar-lhe as vestes, ficaria curada.
29 Mazi didi uum niini Yesu rum, eelit maama enico ɛlɛ, alaŋaan aduŋna. Makacin agawun niini ɛlɛ onin izi didi maya.
29 E imediatamente cessou a sua hemorragia; e sentiu no corpo estar já curada do seu mal.
30 Maje Yesu aga nɔkɔ uduna ŋaatin dɔyizi ci miliny, ma ookconek kɔlɛ enico ɛlɛ, ma azi nɛ, “Ŋɛnɛɛn ci uum rum can o?”
30 E logo Jesus, percebendo em si mesmo que saíra dele poder, virou-se no meio da multidão e perguntou: Quem me tocou as vestes?
31 Ma anek nuyawa nɔɔnɔ nɛ, “Aga niina iiciwonun ineet ɔl ci meelik gɛr noko. Ajinei zin ku azi nɛ, Ŋɛnɛɛn ci uum rum can o?”
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e perguntas: Quem me tocou?
32 Maje Yesu agɛlɛm nɔɔgɔ dook arɔɔŋ kicin ŋɛnɛɛn ci uum nɔɔnɔ o.
32 Mas ele olhava em redor para ver a que isto fizera.
33 Maje ŋaa nicini aga gi o agooni alye onin. Iiya ni niini ŋoliinta kabarit kɛdɛkɛdɛk, ma aku aavek Yesu loota kɔpɔkpɔk, ma aduwak nɔɔnɔ gi ci ona agɔɔn niini o.
33 Então a mulher, atemorizada e trêmula, cônscia do que nela se havia operado, veio e prostrou-se diante dele, e declarou-lhe toda a verdade.
34 Enek ni Yesu nɔɔnɔ nɛ, “Bɛɛnyan, anyin tuwɛn unun ineet izi maya inoko. Zin tɔ talniinta. Alaŋ mɔɔrizi nici abadakin bodo.”
34 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz, e fica livre desse teu mal.
35 Mazi ŋaan azɔɔzɔ Yesu kibeen ŋaa nico nɔkɔ, ivita ɔl ogɛnɛ ole o Jairas, ma avu anek nɔɔnɔ nɛ, “Adaak dole unune. Má ŋaan amila gayoi gaga.”
35 Enquanto ele ainda falava, chegaram pessoas da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: A tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Mazi azii Yesu zɔɔz ci aduwa ɔl nicigi o, enek niini Jairas nɛ, “Má anyei ŋoliin gaga. Tuwɔ labak.”
36 O que percebendo Jesus, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Mazi ka kook niini ole o Jairas, alamun ɔl o ano nɔɔnɔ e dook, ma ɔrkɔr niini ki Pitɔr ki Jemis kibeen Jɔn ween gɔtɔni Jemis doon.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 Mazi avɔ ajɔŋɔz niigi kɔrɔk o Jairas, azii niini ɔl luwa. Iboobi niigi ɔrɔɔt ɛlɛ.
38 Quando chegaram a casa do chefe da sinagoga, viu Jesus um alvoroço, e os que choravam e faziam grande pranto.
39 Ma akɔ niini kɔrga eecitɔ, ma anek nɔɔgɔ nɛ, “Naa? Aluyu naa? Dole alaŋ adaai, bar olla ɔɔŋ niini labak.”
39 E, entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? a menina não morreu, mas dorme.
40 Bar apɛz ɔl zɔɔz cin o. Otooyek ni niini nɔɔgɔ dook bitaalin. Ma akɔyi baati doleco been yaatin kibeen nuyak ogin een iiyu, ma avɔ ceeze ci ɔɔŋɛ dole o.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele vieram, e entrou onde a menina estava.
41 Ma agam niini dole aziit, ma anek otoge uneeŋ nɛ, “Talita koom.” Ma kɛŋ ci zɔɔz nico kazi nɛ, Bɛɛnyan, tiŋa jena.
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 Enico ɛlɛ itiŋa didi dole jena, ma awɔ. Maje irkitowa ci doleco tiryanto een amɔtɔ ram. Ma abiir ɔl ona ɔrkɔr ki nɔɔnɔ e dook ooti ɔrɔɔt.
42 Imediatamente a menina se levantou, e pôs-se a andar, pois tinha doze anos. E logo foram tomados de grande espanto.
43 Ma aricanek niini nɔɔgɔ ɔrɔɔt ka calaŋ aduwak ɔl oogi gi nico. Ma anek niini nɔɔgɔ nɛ, “Anycek dole gi ci adak.”
43 Então ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que lhe dessem de comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?