Marcos 5
MOA vs ARIB
1 'Bhɛ blaan, 'ke Zesu 'pegee ‑yaa' ‑klaŋlanɛ mu 'ɛ ‑o 'bhɔle‑ Galile ‑draa 'ɛ 'yrɛ gbɛ do 'ɛ ta, Gadara mu 'ɛ ‑waa' 'klɛɛn 'ɛ 'yi.
1 Chegaram então ao outro lado do mar, à terra dos gerasenos.
2 Zesu zinale ‑yitakoŋ 'ɛ 'yi, 'bhɛ yrɛ do 'ɛ ꞊nɔɔ bhe, 'ke mɛɛ do 'pwɛle ‑a ‑yi 'kee‑ da mɛɛ bu mu 'ɛ ta, 'bhɛɛ‑ ‑e ꞊nwa 'yee‑ Zesu ‑lɛpalɛ. Zina 'yaa‑ ‑a zi.
2 E, logo que Jesus saíra do barco, lhe veio ao encontro, dos sepulcros, um homem com espírito imundo,
3 ‑E ‑yaa yi mɛɛ bu mu 'ɛ ta, 'bhɛɛ‑ mɛɛ 'kedo‑ 'kpɔ faŋgan‑ 'laa ‑yaa sɔ 'a ‑yrele' ta ‑li, 'ali‑ 'kee‑ ‑yaa klɛ piibhɛ kpɛlɛ‑ mu 'le.
3 o qual tinha a sua morada nos sepulcros; e nem ainda com cadeias podia alguém prendê-lo;
4 ‑Amasrɔyi ‑sɔ, ‑o piibhɛ 'gbluŋ mu ꞊bwa a gaan mu 'ɛ ma, 'bhɛɛ‑ ‑wa gbɛ ta ‑yrela' 'ke piibhɛ kpɛlɛ‑ mu 'le. 'Duŋ‑ ‑e 'bhɛ piibhɛ 'gbluŋ mu 'ɛ ‑gwa ‑a gaan mu 'ɛ ma, 'bhɛɛ‑ ‑ya gbɛ ma piibhɛ kpɛlɛ‑ mu 'ɛ ‑kplɔɔkplɔɔdwa, 'bhɛɛ‑ ‑e 'mu takaan‑; 'bhɛ 'pegee ‑ya gaan ma piibhɛ 'gbluŋ mu 'ɛ 'kpɛn 'ciɛnna‑. Mɛɛ 'kedo‑ 'kpɔ gbɛ laa ‑yaa sɔ ‑li ‑a 'kunle‑ ta.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram por ele feitas em pedaços, e os grilhões em migalhas; e ninguém o podia domar;
5 'Waati 'ɛ 'kpɛn ba, ‑bi zi oo, ‑yrekpaa' oo, ‑e ‑yaa kanaa' bu mu 'ɛ ta, 'bhɛ 'pegee vlɛ gɔɔn mu 'ɛ 'wiiŋ‑, 'kee‑ ge gbekanlele, 'bhɛɛ‑ 'kee‑ ge a 'gbu madiŋwole 'le ‑sɔ vlɛ mu 'ɛ ma.
5 e sempre, de dia e de noite, andava pelos sepulcros e pelos montes, gritando, e ferindo-se com pedras,
6 ‑A ‑yrɛkpale Zesu ma 'egbɔɔnle 'te, 'kee‑ gele‑ blasanlele 'bhɛ ba ‑yrɛ ta ye, 'bhɛɛ‑ 'kee‑ 'bhɛ gbale‑ ‑a 'kpɔ zɛnlele 'bhɛ 'lɛɛ.
6 Vendo, pois, de longe a Jesus, correu e adorou-o;
7 'Bhɛɛ‑ 'kee‑ ‑gbekanle 'ke ‑ya pele‑ 'bhɛ ni dɔɔ: «‑Mɛle 'o 'pegee 'bhi 'pleŋ‑ ɛɛ laanima *‑Waanbhaa' Gbe Zesu, 'ŋ mazato ‑Waanbhaa' 'tɔ 'ɛ ‑zayi', 'bhɛɛ‑ 'yaa ‑yrɛnkpalɛ 'ŋ ta.»
7 e, clamando com grande voz, disse: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? conjuro-te por Deus que não me atormentes.
8 ‑E ‑janwoa 'bhɛ gbɛɛn‑ bhe, ‑amasrɔyi Zesu 'a ꞊pia lii ‑yɔɔ' 'ɛ ni 'elwale 'pe dɔɔ ‑e go 'yee‑ mɛɛ 'ɛ zi.
8 Pois Jesus lhe dizia: Sai desse homem, espírito imundo.
9 'Bhɛɛ‑ Zesu 'yee‑ mɛɛ 'ɛ 'lrɔkpaa dɔɔ: «‑Wo 'e sii 'nale ɛɛ?» 'Ke ‑ya pele‑ dɔɔ: «‑Wo 'ŋ sii ‹‑zamaa' 'srɛ, ‑amasrɔyi 'woo‑ 'ebebele.›»
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 'Bhɛ 'yi 'tɛ, 'kee‑ ‑sromabɔle Zesu ni 'ebebele dɔɔ: «'E 'zoole‑, 'yaa 'o ‑gbinlɛ' 'klɛɛn 'lɛɛ‑ 'yi.»
10 E rogava-lhe muito que não os enviasse para fora da região.
11 'Bhɛ 'waati 'ɛ ba, ꞊swa 'lɛ ‑gbɛnɛ do ‑yaa pɛbhle 'zi gɔɔn 'ɛ 'wiiŋ‑.
11 Ora, andava ali pastando no monte uma grande manada de porcos.
12 Lii ‑yɔɔ' mu 'ɛ ‑sromabwa Zesu ni dɔɔ: «'Ke 'yoo ‑gbian mɛɛ 'lɛɛ‑ zi ‑a 'to 'o ge wla ꞊swa mu 'la bhe ‑o 'yi.»
12 Rogaram-lhe, pois, os demônios, dizendo: Manda-nos para aqueles porcos, para que entremos neles.
13 Zesu ‑dwa 'bhɛ ꞊la ‑o ni. 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke ‑o gole‑ mɛɛ 'ɛ zi, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑o gele‑ wlalɛ ꞊swa mu 'ɛ 'yi. 'Bhɛ 'yi 'tɛ, 'woo‑ ꞊swa 'lɛdo‑ 'ɛ ‑o ‑daa blasanlele vlɛ gɔɔn 'ɛ 'wiiŋ‑, 'ke ‑o nule‑ baalɛ ‑draa 'ɛ ba, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑o 'kpɛn gale‑. ‑O ‑yaa bhɔ ꞊swa 'waa plɛ ‑din.
13 E ele lho permitiu. Saindo, então, os espíritos imundos, entraram nos porcos; e precipitou-se a manada, que era de uns dois mil, pelo despenhadeiro no mar, onde todos se afogaram.
14 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke ‑o gooba mu 'ɛ 'kanle 'eke‑ ma, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑o gele‑ 'bhɛ ‑za 'ɛ 'woŋwoŋzɛnlɛ 'bhɛ ꞊nɔɔ ‑wa 'ɛ 'pegee gba la ‑wa 'nɛ mu 'ɛ ta. Mɛɛ mu 'ɛ ꞊nwa 'tɛ 'bhɛ ‑za 'ɛ yrɛglinlɛ.
14 Nisso fugiram aqueles que os apascentavam, e o anunciaram na cidade e nos campos; e muitos foram ver o que era aquilo que tinha acontecido.
15 ‑O bhɔle Zesu ‑din, 'ke ‑o lii ‑yɔɔ' 'srɛ 'yaa‑ mɛɛ 'la zan zi 'bhɛ 'yele. 'Bhɛ 'yaale‑ ‑yaa, 'bhɛɛ‑ dunɛ‑ 'klale‑ ‑yaa 'bhɛ ta, 'bhɛ 'pegee 'bhɛ ‑yrɛbakpaale ‑yaa. ‑O ‑yrɛkpalawoa 'bhɛ 'bheele‑ ma, 'ke ‑gblaan 'klale ‑o ‑yi.
15 Chegando-se a Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, sentado, vestido, e em perfeito juízo; e temeram.
16 Mɛɛ 'la zan mu 'a ꞊ya Zesu zi, 'bhɛɛ‑ 'ke 'mu 'yee‑ ‑za 'ɛ 'kpɛn klɛyrɛ ꞊ya, ‑za 'la ꞊kla 'yee‑ lii ‑yɔɔ' zan 'ɛ ni, 'bhɛ 'pegee ‑za 'la ꞊kla ꞊swa mu 'ɛ ni 'ezin‑, 'mu 'bhɛ ‑za 'ɛ 'kpɛn 'yigɔɔnna 'woo‑ yrɛ ma ꞊nɔɔ ‑glin mu 'ɛ ni.
16 E os que tinham visto aquilo contaram-lhes como havia acontecido ao endemoninhado, e acerca dos porcos.
17 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke ‑o ‑sromabɔle Zesu ni dɔɔ 'bhɛ go ‑waa' 'trɛ 'ɛ ta.
17 Então começaram a rogar-lhe que se retirasse dos seus termos.
18 Zesu 'san bhla 'ɛ zi ‑yitakoŋ 'ɛ 'yi, 'ke lii ‑yɔɔ' 'ɛ 'yaa‑ mɛɛ 'la zan zi, ‑e ‑sromabɔle 'sanle Zesu ni dɔɔ ‑e bole‑ 'bhɛ zi.
18 E, entrando ele no barco, rogava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Zesu 'laa dɔle 'bhɛ ꞊la ‑a ni, ‑ya ꞊pia ‑a ni drɔɔn' dɔɔ: «Ge 'e ba 'fɛ 'lɛ ma 'yaa‑ mɛɛ mu 'ɛ ba, 'bhɛɛ‑ Mɛɛzan ‑Waanbhaa' ‑za 'wlan 'la ꞊kla 'e ni, 'bhɛ 'pegee 'e 'yrɛnklaa‑ ‑a ma gɔnɛ‑ 'la gbɛɛn‑ bhe, 'bhɛ 'kpɛn 'yipe‑ ‑o ni.»
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas disse-lhe: Vai para tua casa, para os teus, e anuncia-lhes o quanto o Senhor te fez, e como teve misericórdia de ti.
20 'Yee‑ mɛɛ 'ɛ gele 'tɛ, 'kee‑ Zesu ‑za 'la ꞊kla ‑a ni 'bhɛ 'woŋwoŋzɛnle 'yee‑ 'klɛɛn do 'ɛ 'yi ‑wa vu 'ɛ 'kpɛn ta. Mɛɛ 'la zan mu 'kpɛn Zesu klɛza 'ɛ ꞊maa, ‑o 'kpeelɛnia ‑o ma.
20 Ele se retirou, pois, e começou a publicar em Decápolis tudo quanto lhe fizera Jesus; e todos se admiravam.
21 'Bhɛ ‑blaan, Zesu 'pegee ‑yaa' ‑klaŋlanɛ mu 'ɛ ‑o ‑draa 'ɛ takaan‑ ‑yitakoŋ 'ɛ 'yi, 'bhɛɛ‑ ‑o nu gbɛ drɛɛwoa‑ ‑draa 'ɛ 'yrɛ gbɛ do 'ɛ ta. ‑O bhɔle ‑draa 'ɛ bhoŋla, 'ke ‑zamaa' 'srɛ do 'klale ‑o zi.
21 Tendo Jesus passado de novo no barco para o outro lado, ajuntou-se a ele uma grande multidão; e ele estava à beira do mar.
22 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke Zuufu mu daanfɛ' 'ɛ ꞊la ‑kuŋlii' mu 'ɛ do nule‑, ‑o ‑yaa 'bhɛ sii Zailusi. 'Bhɛ Zesu 'yele‑, 'kee‑ baale' 'bhɛ gaan ma.
22 Chegou um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo e, logo que viu a Jesus, lançou-se-lhe aos pés.
23 'Bhɛɛ‑ 'ke 'bhɛ ‑sromabɔle 'yee‑ Zesu ni dɔɔ: «'Ŋ 'lunɛ 'ɛ 'lɛ ‑o zan 'kpaalɛ‑, nu ge 'ŋ ba, 'bhɛɛ‑ 'yee‑ gbɛ 'kpa ‑a ma, 'kooko‑ ‑e bhee.»
23 e lhe rogava com instância, dizendo: Minha filhinha está nas últimas; rogo-te que venhas e lhe imponhas as mãos para que sare e viva.
24 'Bhɛ 'yi 'tɛ, 'ke ‑o 'pegee Zesu gele‑ 'eke‑ zi ‑a ba ‑lɛ ma. ‑O ‑yaa ge 'zi bhla 'la ba ‑a ba ‑lɛ ma, ‑zamaa' 'srɛ do 'la dɔle ‑yaa ‑a zi 'mu 'yaa‑ 'klin zii' 'eke‑ ta gbɛ 'ɛ 'kpɛn zi ‑a ma.
24 Jesus foi com ele, e seguia-o uma grande multidão, que o apertava.
25 Le do ‑yaa ‑zamaa' 'ɛ 'pleŋ‑, ‑a lɛɛ vu ta plɛ 'ke yaa ‑yito' 'ɛ 'lɛ 'laa kan.
25 Ora, certa mulher, que havia doze anos padecia de uma hemorragia,
26 ‑E ꞊mwa ‑a ‑laanɛkpale ma, 'bhɛɛ‑ 'bhɛ ꞊kla 'trɛbhɔle. ‑A 'kɔɔ ‑gɔli' 'ɛ 'kpɛn 'yaan‑ 'ke yaa 'klɛnyawo. Drɔɔn' yaa ga 'ɛ baan' ‑le ‑yaa 'kla zii' ‑a ba.
26 e que tinha sofrido bastante às mãos de muitos médicos, e despendido tudo quanto possuía sem nada aproveitar, antes indo a pior,
27 — ausente —
27 tendo ouvido falar a respeito de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe o manto;
28 — ausente —
28 porque dizia: Se tão-somente tocar-lhe as vestes, ficaria curada.
29 'Bhɛ yrɛ do 'ɛ ꞊nɔɔ bhe, 'ke yaa ‑yito' 'ɛ 'lɛkanle 'te; 'bhɛɛ‑ 'kee‑ ‑bheele' yaa ga 'ɛ 'yi.
29 E imediatamente cessou a sua hemorragia; e sentiu no corpo estar já curada do seu mal.
30 'Bhɛ yrɛ do 'kpɔ 'ɛ ꞊nɔɔ bhe, 'ke Zesu 'a 'yaangole ‑a 'flɛ 'yi 'bhii‑ 'sɔleya faŋgan‑ do ‑pwɛla ‑a ‑yi. ‑Ya ‑lɛklale ‑zamaa' 'ɛ ta, 'ke ‑yoo ‑lrɔkpale dɔɔ: «‑De ‑le ‑yaan 'ŋ ta dunɛ‑ ma ɛɛ?»
30 E logo Jesus, percebendo em si mesmo que saíra dele poder, virou-se no meio da multidão e perguntou: Quem me tocou as vestes?
31 ‑Yaa' ‑klaŋlanɛ mu 'ɛ ‑wa ‑lɛkwan a ni dɔɔ: «'E 'yrɛ 'laa ‑o ‑zamaa' 'ɛ 'klinle‑ ma 'e zi, 'bhɛɛ‑ 'yoo 'o 'lrɔkpa zii' dɔɔ ‑dele ‑yaan 'e ma ɛɛ?»
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te aperta, e perguntas: Quem me tocou?
32 'Duŋ‑ Zesu 'a 'yrɛ 'mliŋwoa‑ ‑a zi mu 'ɛ ta, 'kooko‑ mɛɛ 'la zan ‑yaan ‑a ma ‑e 'bhɛ zan ye.
32 Mas ele olhava em redor para ver a que isto fizera.
33 'Yee‑ le 'ɛ 'yaa‑ bɛɛn 'zi gblaan 'ɛ 'kɔɔ ‑kpakpa. ‑E ‑nwa ‑a 'kpɔ zɛnlɛ Zesu 'lɛɛ, 'bhɛɛ‑ ‑e ‑za 'la ꞊kla ‑e 'bhɛ 'kpɛn wlan꞊pia Zesu ni.
33 Então a mulher, atemorizada e trêmula, cônscia do que nela se havia operado, veio e prostrou-se diante dele, e declarou-lhe toda a verdade.
34 Zesu pe ‑a ni dɔɔ: «'Ŋ 'lunɛ, 'yee 'kpalawoa 'mi 'yi bhe, 'e ‑gwa ‑za 'yi, ge 'e ba yilabla ta! Bhaa 'yaa‑ ga 'ɛ yaa niinalɛ 'e ma 'ezin‑.»
34 Disse-lhe ele: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz, e fica livre desse teu mal.
35 Zesu 'yaa‑ 'bhɛ ‑jan 'ɛ 'wo zii' bhla 'la ba, 'ke mɛɛ 'ke mu dale‑ Zuufu mu daanfɛ' 'ɛ ‑kuŋlii' Zailusi ba ‑lɛ ma, 'bhɛɛ‑ 'ke ‑wa pele‑ ‑a ni dɔɔ: «'E 'lunɛ 'ɛ ꞊kla 'ke siɛle', 'yaa ‑kɔɔ' daan mi 'ɛ 'trɛbhɔlɛ 'ezin‑.»
35 Enquanto ele ainda falava, chegaram pessoas da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: A tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 'Duŋ‑ Zesu 'laa 'bhɛ ‑jan 'ɛ bɔlɛ ‑klɔsi 'yi, 'ke ‑ya pele‑ Zuufu mu daanfɛ' ‑kuŋlii 'ɛ ni dɔɔ: «'Yaa ‑gblaanlɛ', 'e 'kpa 'mi 'yi drɔŋ.»
36 O que percebendo Jesus, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 ‑O ge bhla 'ɛ zi 'yee‑ Zuufu mu daanfɛ' ‑kuŋlii 'ɛ ba, Zesu 'laa dɔlɛ ‑a ‑la 'ke mɛɛ 'kedo‑ 'kpɔ ge ‑o zi, 'ke ya 'e go Piɛri, 'bhɛɛ‑ Zaki 'pegee 'bhɛ 'nwagwlɛn‑ Zaan ba.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago, e João, irmão de Tiago.
38 ‑O bhɔle Zuufu mu daanfɛ' ‑kuŋlii 'ɛ ba, 'ke Zesu ‑zamaa' do yele‑ 'ke ‑woo ‑we 'zi 'zoozoo‑, 'bhɛ 'pegee mɛɛ 'ke mu ‑yaa wisi' zii' 'ke ‑o ‑gbekan' 'eglɔɔle.
38 Quando chegaram a casa do chefe da sinagoga, viu Jesus um alvoroço, e os que choravam e faziam grande pranto.
39 ‑E wlale 'fɛ 'ɛ ꞊la, 'ke ‑ya pele‑ ‑o ni dɔɔ: «‑Mɛle ꞊kla 'bhɛɛ‑ 'ka ‑o ‑we 'zi ‑gee' 'zoozoo‑ ɛɛ, 'bhɛɛ‑ 'ka ‑o wisi' zii' ɛɛ? ‑Nɛ 'ɛ yaa galɛ, ‑yoo yi pla.»
39 E, entrando, disse-lhes: Por que fazeis alvoroço e chorais? a menina não morreu, mas dorme.
40 'Bhɛ klɛle 'tɛ, 'ke 'bhɛ mɛɛ mu 'ɛ 'sɔnsile Zesu ma. ‑Ayile, 'ke ‑yoo 'kpɛn 'pwɛle 'pɛɛlii‑. 'Kee‑ ‑nɛ dɛ 'pegee ‑nɛ 'ɛ nɛɛ, 'bhɛɛ‑ mɛɛ 'la zan mu ꞊nwa ‑a zi 'mu 'te ‑la 'tole 'a zi. 'Bhɛɛ‑ 'ke ‑o gele‑ ‑nɛ gbaa 'ɛ 'yilayrɛ 'ɛ ꞊nɔɔ.
40 E riam-se dele; porém ele, tendo feito sair a todos, tomou consigo o pai e a mãe da menina, e os que com ele vieram, e entrou onde a menina estava.
41 ‑E ‑nɛ 'ɛ ꞊kwan 'bhɛ gbɛ ma 'ke ‑ya 'siile 'kaa: «Talita kumi! » 'Bhɛ 'yile‑: «‑Gblanɛ, 'mi pe 'e ni dɔɔ 'e 'wlɛn‑!»
41 E, tomando a mão da menina, disse-lhe: Talita cumi, que, traduzido, é: Menina, a ti te digo, levanta-te.
42 'Bhɛ yrɛ do 'kpɔ 'ɛ ꞊nɔɔ bhe, 'ke ‑gblanɛ 'ɛ bwele‑ gale ba, 'ke ‑ya ‑wlɛnle', 'bhɛɛ‑ 'kee‑ 'taawole 'sanle. ‑A lɛɛ ‑yaa vu ta plɛ. Mɛɛ mu 'ɛ ‑o ‑gblanɛ 'ɛ bwele yele gale ba, 'ke ‑o liibhaale ‑o ma 'kee‑ kan a ‑daŋ' ta.
42 Imediatamente a menina se levantou, e pôs-se a andar, pois tinha doze anos. E logo foram tomados de grande espanto.
43 'Bhɛ blaan, 'ke Zesu ‑o ‑lɛmazɔnle‑ dɔɔ waa 'bhɛ ‑za 'ɛ 'pelɛ‑ mɛɛ 'kedo‑ 'kpɔ ni. 'Bhɛɛ‑ ‑e pe ‑o ni ‑o pɛle na ‑gblanɛ 'ɛ ni.
43 Então ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que lhe dessem de comer.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?