Mateus 25
MITNT vs ARIB
1 ’Ducán iá ley xi ñuhìví ìì xí Dios na ian nì cuu xi ùxìn ñahà cuàchì cuàhàn ndé cundiatuà quesaa noviu (xì novia), te iin iàn nihá lámpara xi‑ñà.
1 Então o reino dos céus será semelhante a dez virgens que, tomando as suas lâmpadas, saíram ao encontro do noivo.
2 — ausente —
2 Cinco delas eram insensatas, e cinco prudentes.
3 — ausente —
3 Ora, as insensatas, tomando as lâmpadas, não levaram azeite consigo.
4 — ausente —
4 As prudentes, porém, levaram azeite em suas vasilhas, juntamente com as lâmpadas.
5 Daaní, sàhà‑ñá nì cuee guá ana nándàhà, ñàyùcàndùá nì tnii vàhná nsì‑úxìn‑ña nì quìdìa.
5 E tardando o noivo, cochilaram todas, e dormiram.
6 Te nahi dava ñùu, dandu nì tiacu ndáhì iin nèhivì, cachí‑nè: “¡Cunaha‑nsiá, sàmàndixi noviu! ¡Naha‑nsià casàhú‑nsià xì‑né!”
6 Mas à meia-noite ouviu-se um grito: Eis o noivo! saí-lhe ao encontro!
7 Ñàyùcàndùá, nì ndacuìta nsidaa ñahà cuàchì mà nì nacuicùn‑ñá lámpara xi‑ñà.
7 Então todas aquelas virgens se levantaram, e prepararam as suas lâmpadas.
8 Dandu ñahà cuàchì mà‑túha nacani inì‑xi, nì cachà xi ñahà cuàchì listu mà: “Taxi toó sacu‑nsià chii ndutè xíxìn xi‑nsia nùù‑nsí, vàchi meru cuàhàn ndàhvà lámpara xi‑nsi”.
8 E as insensatas disseram às prudentes: Dai-nos do vosso azeite, porque as nossas lâmpadas estão se apagando.
9 Doco nì cachi compañeru‑ña ma: “Còó, vàchi vihini mà sáà‑té sàhà nsidaa‑nda; chicá vàha cuahán‑nsià cuiin‑nsiàte ndé cûyàhvi‑tè, dandu cucumi‑nsiáte”.
9 Mas as prudentes responderam: não; pois de certo não chegaria para nós e para vós; ide antes aos que o vendem, e comprai-o para vós.
10 (Ñàyùcàndùá, cuàhàn‑ña cuiin‑ñà.) Te na sánì yàha‑ñà cuàhàn‑ña, dandu nì nsiaa noviu, te nì cayàha nècuàchì ndiatu‑ma ndé iá vicò, te nì nandiadi yehè.
10 E, tendo elas ido comprá-lo, chegou o noivo; e as que estavam preparadas entraram com ele para as bodas, e fechou-se a porta.
11 Daaní, después nì nsiaa tu ùhùn ñahà cuàchì nì sàhàn mà, te nì càhàn‑ña yehè, cachí‑ña: “¡Señor! ¡Señor! ¡Nacuna sacù‑ní yehè!”
11 Depois vieram também as outras virgens, e disseram: Senhor, Senhor, abre-nos a porta.
12 Doco nì naxiconihí nècuàchì nduú noviu mà, cachí‑nè: “Yùhù, de plano, có‑ìnáhî ana nduú‑nsiá”.
12 Ele, porém, respondeu: Em verdade vos digo, não vos conheço.
13 (Ducán nì cuu xi ñahà cuàchì mà. Ñàyùcàndùá cachí stnáì xì mii‑nsiá:) ni cúníhnú vàha ini‑nsià, vàchi có‑ìnáhá‑nsiâ índù quìvì, te ni índù hora naxicocuíìn yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví.
13 Vigiai pois, porque não sabeis nem o dia nem a hora.
14 ’Ducán iá stná ley xi ñuhìví ìì xí Dios nacua nì quida iin lamú na cuáhàn‑nè quee‑ne cùhùn‑nè inga ñuu; nì cana‑ne nsidaa peón xi‑ne, te nì dasàn tòó‑né ñà‑cuìcà‑né nùù‑té.
14 Porque é assim como um homem que, ausentando-se do país, chamou os seus servos e lhes entregou os seus bens:
15 Iin‑tè nì nìhì ùhùn mil dìhùn plata; ingà‑te nì nìhì ùì mil, te inga stná‑te nì nìhì iin mil‑ni, según nansa tiacu ini iin iin‑tè, ducán nì nìhì‑té. Dandu nì quihin lamú mà ichì cuàhàn‑nè.
15 a um deu cinco talentos, a outro dois, e a outro um, a cada um segundo a sua capacidade; e seguiu viagem.
16 ’Daaní, peón nì nìhì ùhùn mil mà, nì quesaha‑té nì quida‑tè negociu xì dìhùn mà, te nì nìhì‑té nì nandua inga ùhùn mil.
16 O que recebera cinco talentos foi imediatamente negociar com eles, e ganhou outros cinco;
17 Te ducán nì quida stná peón nì nìhì ùì mil, nì sàà nì nàcùnduu stná inga ùì mil.
17 da mesma sorte, o que recebera dois ganhou outros dois;
18 Doco tè‑nì nìhì iin mil‑ni, nì sate‑tè tìxi ñuhù, te nì sùxin‑tèá.
18 mas o que recebera um foi e cavou na terra e escondeu o dinheiro do seu senhor.
19 Daaní, na sánì yàha caní tiempu, dandu nì nsiaa lamú mà, te nì natnii‑ne cuenta ñà‑cundaà ini‑nè nansa nì quida iin iin peón xi‑ne.
19 Ora, depois de muito tempo veio o senhor daqueles servos, e fez contas com eles.
20 Te nì tnàtuu peón nì nìhì ùhùn mil, nì nacuàha‑tènéà xì stná inga ùhùn mil, te nì cachì‑te: “Señor, ùhùn mil nì nacoo‑ní nùí, te vichi yohó iá gà stná inga ùhùn mil nì quide ganar”.
20 Então chegando o que recebera cinco talentos, apresentou-lhe outros cinco talentos, dizendo: Senhor, entregaste-me cinco talentos; eis aqui outros cinco que ganhei.
21 Ñàyùcàndùá, nì cachi lamú mà xì peón mà: “Vàtùni nì quida‑ní. Peón vàha nduu‑ní. Sànì quida viì‑ní mate chuun cuatilúhá nì sandua. Ñàyùcàndùá, icúmî cuàhi mii‑ní ñà‑dandacu‑ní nùù cuàhà chuun nahnú. Yàha‑ní yohó, cundoo‑nda cudiì ini‑ndà”.
21 Disse-lhe o seu senhor: Muito bem, servo bom e fiel; sobre o pouco foste fiel, sobre muito te colocarei; entra no gozo do teu senhor.
22 ’Daaní, nì tnàtuu peón nì nìhì ùì mil, te nì nacuàha‑tènéà xì stná inga ùì mil, te nì cachì‑te: “Señor, ùì mil nì nacoo‑ní nùí, doco cunaha‑ní, yohó iá gà stná inga ùì mil nì quide ganar”.
22 Chegando também o que recebera dois talentos, disse: Senhor, entregaste-me dois talentos; eis aqui outros dois que ganhei.
23 Dandu nì cachi lamú mà: “Vàtùni nì quida stná mii‑ní. Peón vàha nduú stná‑ní. Sànì quida viì‑ní mate chuun cuatilúhá nì sandua. Ñàyùcàndùá, icúmî cuàhi mii‑ní ñà‑dandacu‑ní nùù cuàhà chuun nahnú. Yàha‑ní yohó, cundoo‑nda cudiì ini‑ndà”.
23 Disse-lhe o seu senhor: Muito bem, servo bom e fiel; sobre o pouco foste fiel, sobre muito te colocarei; entra no gozo do teu senhor.
24 ’Dandu nì tnàtuu stná peón nì nìhì iin mil‑ni ma, te nì cachì‑te xi lamú mà: “Yùhù ináhî mii‑ní ñà‑dana gà‑ní; mà úhì quihin‑ní cosecha ndé có‑xìtù‑ní, te mà úhì quindiaà‑ní iñàha mate cónì quìdà‑níà.
24 Chegando por fim o que recebera um talento, disse: Senhor, eu te conhecia, que és um homem duro, que ceifas onde não semeaste, e recolhes onde não joeiraste;
25 Ñàyùcàndùá, nì yùhîˋ, te nì sùxin dìhùn xí‑nî tìxi ñuhù. Yohó iáˋ; naquihin‑níà”.
25 e, atemorizado, fui esconder na terra o teu talento; eis aqui tens o que é teu.
26 Dandu nì cachi lamú mà xì‑té: “¡Peón malu nduu‑yó! ¡Dusan‑yó! Nú sà‑ìnáhú ñà‑quìndiáì cosecha ndé có‑xìtuí, te xidándiáì iñàha ndé cô‑quìdáchúîn,
26 Ao que lhe respondeu o seu senhor: Servo mau e preguiçoso, sabias que ceifo onde não semeei, e recolho onde não joeirei?
27 pues, nú ducán, dandu ndiá ìcò cuàhu nècuàchì bancu dìhùn xí, dandu quìvì nsiaì vàtùni nìhì stnáì dìquìá nì cùí”, nì cachi lamú mà.
27 Devias então entregar o meu dinheiro aos banqueiros e, vindo eu, tê-lo-ia recebido com juros.
28 Dandu (nì càhàn stná‑nè) xì peón itá yucán, cachí‑nè: “Quindiaa‑nsià mil dìhùn jaàn nùù tè‑yòhó, te cuàha‑nsia nècuàchì sà‑ìcúmí ùxìn mil.
28 Tirai-lhe, pois, o talento e dai ao que tem os dez talentos.
29 Vàchi nècuàchì sà‑ìcúmí algu vichi, icúmí‑nê nìhì gá‑nè más, dandu vihi gá cucumi‑né; doco ana có‑ìcúmí vichi, icúmí cuxio nsihi nsidaa iyuhu gá ñà‑ìcúmí‑nê.
29 Porque a todo o que tem, dar-se-lhe-á, e terá em abundância; mas ao que não tem, até aquilo que tem ser-lhe-á tirado.
30 Cunaha‑nsiá, còò chuun peón yohó. Ñàyùcàndùá, dandiachi‑nsiáte fuera ndé iín tnúú ndúchí, te yucán icúmí‑tê cuacu ndee‑té, te càna fuerte stná nùhu‑tè”.
30 E lançai o servo inútil nas trevas exteriores; ali haverá choro e ranger de dentes.
31 ’Ndiaha gá coo quìvì naxicocuíìn yùhù ana nduú Tnaha Nèhivì Ñuhìví. Quìvì naxicocuíìn icúmî cutnahá stnáì xì nsidaa ángel ìì xí quixi. Dandu nàcòi nùù silla ndiaha xí (ndé cùsáhnuî),
31 Quando, pois vier o Filho do homem na sua glória, e todos os anjos com ele, então se assentará no trono da sua glória;
32 te (cani) nèhivì nsidanicuú ñuu ñà‑nataca‑nè nùí. Dandu icúmî tavà cuàín nèhivì (vàha nùù nèhivì malu) na quidá pastor na nácàxin‑ne quisì xí‑né, iladu ndoó riì, te inga ladu ndoó sìmbee.
32 e diante dele serão reunidas todas as nações; e ele separará uns dos outros, como o pastor separa as ovelhas dos cabritos;
33 Ladu cuahíˋ icúmí màcuìta (nèhivì vàha na ian nduú‑né) riì, te ladu ìtníˋ icúmí màcuìta (nèhivì malu na ian nduú‑né) sìmbee.
33 e porá as ovelhas à sua direita, mas os cabritos à esquerda.
34 Dandu (yùhù) ana cusáhnû, icúmî cachì xì nèhivì ladu cuahíˋ: “Naha‑nsià, cundoo‑nsia ñuhìví ìì xí Yuamánìˊ, vàchi dècuèndè tiempu nì cuyucun ñuhìví sànì chitnùní ini‑yà cundiatú anima‑nsià ducán.
34 Então dirá o Rei aos que estiverem à sua direita: Vinde, benditos de meu Pai. Possuí por herança o reino que vos está preparado desde a fundação do mundo;
35 Vàchi na ní xìhì güéˋ doco, nì dàcùxí‑nsiá yùhù; te na ní xìhì stnáì tècuìí, nì dàcútâhvì‑nsiá yùhù chii‑té. Daaní, na ní xìcanuu ndahví stnâì, dandu nì dàyáha‑nsia yùhù vehe‑nsia.
35 Pois tive fome, e destes-me de comer; tive sede, e destes-me de beber; era forasteiro, e recolhestes-me;
36 Còò dúhnùí, doco nì taxi‑nsia ñà‑nì sàcùndixi. Nì cuhi stnáì, te nì nàcòtò‑nsià yùhù. Te na ní sandiadì vehecàa, nì sàà stná‑nsià visita yucán”.
36 estava nu, e vestistes-me; enfermo, e visitastes-me; preso, e viestes ver-me.
37 Dandu nsidaa nèhivì vàha yucán, icúmí‑nê cachi‑nè xìˊ: “Stoho‑nsì Señor, (cónì cùndáà ini‑nsì nì chindee‑nsí mii‑ní ducán). ¿Índù nì xini‑nsì mii‑ní ñà‑xíhì‑ní doco, te nì dàcùxí‑nsí mii‑ní, te ò xíhì‑ní tècuìí, te nì taxi‑nsi tècuìí nì xihi‑ní?
37 Então perguntarão os justos: Senhor, quando te vimos faminto, e te demos de comer; ou com sede, e te demos de beber?
38 ¿Índù nì xini‑nsì xicánúú ndahví‑nî, te nì dàyáha‑nsi mii‑ní vehe? Ni‑iin xichi cónì xìní‑nsì ñà‑còò dúhnù‑ní, te nì sàha‑nsi mii‑ní ñà‑nì sàcùndixi‑ní.
38 Quando te vimos forasteiro, e te recolhemos; ou nu, e te vestimos?
39 Ni có‑ìnáhá stnâ‑nsì nì cuhì‑ní, ò ní sandiadì‑ní, te nì sàà‑nsì visita ndé iá‑nî”.
39 Quando te vimos enfermo, ou preso, e fomos visitar-te?
40 Dandu yùhù ana cusáhnû, icúmî cachì xì nècuàchìmà: “Cunaha‑nsiá, nahi ñanì xínduu nèhivì itá yohó. Ñàyùcàndùá na cada nì quida‑nsia favor sàhà iin‑ne, mate nduú‑né iin ana chicá cahíchì ini nèhivì, doco davani queámà na ian nì quida stná‑nsià favor xì yùhù”.
40 O Rei responderá: Em verdade vos digo que quantas vezes o fizestes a um destes meus irmãos mais pequeninos, a mim o fizestes.
41 ’Daaní icúmî càhàn stnáì xì nèhivì itá ladu itníˋ, te cachì xì‑né: “¡Cuxio‑nsia nùí! Còò cá nansa càcu‑nsia. Cuahán‑nsià ndé iá ñuhu xíxìn nicanicuahàn, divi lugar nì quidayucun Dios ñà‑coo ñà‑malu xì nsidaa ángel (malu) xi‑sì.
41 Dirá também aos que estiverem à sua esquerda: Apartai-vos de mim, malditos, para o fogo eterno, destinado ao Diabo e seus anjos.
42 Vàchi yùhù, na ní xìhì doco, nì xidahan‑nsiá ñà‑cuxi. Nì xìhì stnáì tècuìí, te ni‑iyuhu‑té cónì sáha‑nsia yùhù cohi.
42 Pois tive fome, e não me destes de comer; tive sede e não me destes de beber;
43 Xicánúú ndahví stnâì, doco cónì dàyáha‑nsia yùhù vehe‑nsia; còò dúhnùí, doco còò ni‑iin sìcoto nì sáha‑nsia yùhù. Nì cuhi vàhi, te nì sandiadi stnáì, doco cónì sáà‑nsià nàcòtò‑nsia yùhù”.
43 era forasteiro, e não me recolhestes; estava nu, e não me vestistes; enfermo e preso, e não me visitastes.
44 Dandu nèhivì mà, icúmí‑nê cachi‑nè xìˊ: “Señor, mà nunca nì xìní‑nsì mii‑ní na xíhì‑ní doco, ò xíhì‑ní tècuìí, ò xìcánúú ndahví‑nî, ò còò sícoto vàha xi‑ní, ò cùhí‑nî, ò ndiàdí‑nî. ¿Índù nì xinì‑ní nsiùhù nì xidahan‑nsí nsidaámà nùù‑ní?”
44 Também eles perguntarão: Senhor, quando te vimos faminto, com sede, forasteiro, nu, enfermo, ou preso, e não te servimos?
45 Dandu yùhù, icúmî cachì xì‑né: “Cunaha‑nsiá, ñà‑cónì chíndéé‑nsiâ nèhivì ndahví yohó, ñàyùcàndùá davani queámà na ian sànì cahíchì stná inì‑nsia yùhù”. (Ñà‑jaàn nduá icúmî cachì xì nècuàchì malu mà.)
45 Então lhes responderá: Em verdade vos digo que quantas vezes o deixastes de fazer a um destes mais pequeninos, a mim o deixastes de fazer.
46 Ñàyùcàndùá icúmí nsidaa‑né yàha‑ne ndé ndoho‑ne nicanicuahàn. Doco nèhivì vàha, còó. Vida ndiaha nicanicuahàn icúmí‑nê nìhìtáhvì‑né ―nì cachi Jesús.
46 Irão estes para o suplício eterno, porém os justos para a vida eterna.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?