Romanos 4
MCP vs NVT
1 Shé é ka cɨ na nə́ jɨ́ shú mə́ dâ *Abʉraham? Mbɛ̂n yé í á sá nə́ a bə́g nə jɨ́?
1 Do ponto de vista humano, Abraão foi o fundador de nossa nação. O que descobriu ele?
2 Ŋkí í á nywá ka bə nə́ Zɛmbî nyə á cɨ nə́ Abʉraham jɨ tʉ́təlí muud nəcé misɔ́ɔ́lʉ́gʉ́, Abʉraham nyə a nywá jee bə nə zhɨɨ́ nə́ a ŋkɛ́nyʉ́g nyúúl; njɨ a kú ŋkɛ̂ny nyúúl mísh mə́ Zɛmbî dɨ̂.
2 Se suas boas obras o tivessem tornado justo, ele teria motivo para se vangloriar, mas não perante Deus.
3 Ká Kálaad Zɛmbî ŋgə cɨ nə́ jɨ? Ŋgaá a ŋgə cɨ nə́:
3 Pois as Escrituras dizem: “Abraão creu em Deus, e assim foi considerado justo”.
4 Sə́ mə́ mpú nə́ muud mə sá gúl sɛ́y yɛ́ mə́ dʉ ŋwa myə́na; myə́na myɔɔŋg mí cúgɛ́ nə́ bwə́ sá nyə mpaam, mísə sâ bwə́ mbíd nyə yí.
4 O salário daquele que trabalha não é um presente, mas um direito.
5 Njɨ, Zɛmbî mə́ dʉ sá nə́ muud jɨ́ kú bísh nyə yɛ́ bə́g tʉ́təlí muud. Muud mə́ jəlá nə *magʉlə ntɔ́, kú lwóya mísɔ́ɔ́lʉ́gʉ́. Muud mə mágʉ́lə́ ntɔ́ yɛ́, Zɛmbî lɔ̧́ nyə búgə́ jé, a cɨ nə́ a jɨ tʉ́təlí muud.
5 Contudo, ninguém é considerado justo com base em seu trabalho, mas sim por meio de sua fé em Deus, que declara justos os pecadores.
6 Ntɔ́ wə́ *Dávid ŋgə́ lás ja á ŋgə́ bwiiŋg mənywa mə́ múúd jɨ́ nə́ Zɛmbî nyə alɔ̧́yɛ́ nyə misɔ́ɔ́lʉ́gʉ́, á yida ŋwa nyə nə́ tʉ́təlí muud yɛ́.
6 Davi também falou a esse respeito quando descreveu a felicidade daqueles que são considerados justos sem terem trabalhado para isso:
7 Dávid nyə á cɨ nə́:
7 “Como são felizes aqueles cuja desobediência é perdoada, cujos pecados são cobertos!
8 Muud Cwámba mə́ bə kú ná kwo lɔ̧́ *sə́m yé yɛ́, mə́ jəla.
8 Sim, como são felizes aqueles cujo pecado o Senhor não leva mais em conta!”.
9 Jəlálə wɔɔŋg, ye wúsə njɨ shú buud ɔ ábɨwáág, yé wɨ́ nə́mə́ shú búúd bwə́ cúgɛ́ nə ábɨwáág wá? Gwágʉ́gá nə́ sə́ ŋgə cɨ nə́: «Zɛmbî nyə a dʉ́g búgə́ mə́ Abʉraham, a mú cɨ nə́ a jɨ tʉ́təlí muud.»
9 Por acaso essa bênção é apenas para os judeus, ou se estende também aos gentios incircuncidados? Já dissemos que Deus considerou Abraão justo por meio de sua fé.
10 Jáyɛ́ ja Zɛmbî nyə á cɨ nə́ Abʉraham jɨ tʉ́təlí muud yí? Ye í á bə Abʉraham mə́ shîn sɨ́ya ábɨwáág, ye a kú fwo sɨ́ya? Í á shígɛ́ bə a mə́ shîn sɨ́ya, í á bə a kú fwo sɨ́ya.
10 Mas como isso aconteceu? Ele foi considerado justo somente depois de ter sido circuncidado, ou antes disso? Está claro que foi antes de ele ser circuncidado.
11 Nyə á ka lə́g ábɨwáág tâŋ məyɨɨgyé lwólə nə́ Zɛmbî nyə á cɨ nə́ a jɨ tʉ́təlí muud. Zɛmbî nyə á cɨ nə́ a jɨ tʉ́təlí muud nəcé búgə́ nyə á *búgʉla a kú fwo sɨ́ya ábɨwáág yí. Ntɔ́, Abʉraham nyə á ka zə bə sɔ́ɔ́ŋgʉ́ á buud bɛ̂sh bwə́ búgʉ́lá Zɛmbî nda nyə kú sɨ́ya ábɨwáág wá, nəcé Zɛmbî mə lɔ̧́ bwo búgə́ jáŋ, a mú cɨ nə́ bʉ́sə otʉ́təlí ɔ búúd nda Abʉraham.
11 A circuncisão era um sinal de que Abraão já possuía fé e de que Deus já o havia declarado justo, mesmo antes de ele ser circuncidado. Portanto, Abraão é o pai daqueles que têm fé mas não foram circuncidados. Eles são considerados justos por causa de sua fé.
12 Bɔɔŋg bwə́ mə́ sɨ́ya ábɨwáág wá, bwə́ ka bɛ̧ kuú njɔɔnd sɔ́ɔ́ŋgʉ́ wúsʉ́ Abʉraham nyə á kyey a kú fwo sɨ́ya ábɨwáág yí, Abʉraham jɨ nə́mə́ sɔ́ɔ́ŋgʉ́ wáŋ.
12 E Abraão também é o pai daqueles que foram circuncidados, mas somente se tiverem o mesmo tipo de fé que Abraão tinha antes de ser circuncidado.
13 Zɛmbî nyə á kaag Abʉraham bə́nɔ̂ŋ mpwoŋ buud nyɛ́ nə́ bwə́ wə́ bwə́ bá bə nə shí nyɛ̂sh. Í a shigɛ́ bə nəcé Abʉraham mpǔlə bɛ̧ mə́cɛ̧ɛ̧; í á bə nəcé Abʉraham nyə a búgʉla, Zɛmbî mú cɨ nə́ a jɨ tʉ́təlí muud.
13 A promessa de que Abraão e seus descendentes herdariam toda a terra não se baseou em sua obediência à lei de Deus, mas sim no fato de ele ter sido considerado justo quando teve fé.
14 Í ká bə nə́ buud bwə́ ŋgə́ bɛ̧ məcɛ̧ɛ̧ wá, bwə́ wə́ bɨ́ nə kɔw lʉ́ ísâ Zɛmbî nyə á kaag yí, mpu nə́ búgə́ í mə́ bə kú nə mfíí, ŋkaagə́ kú nyiŋgə́ bə sâ múúd mə wɨ́ɨ́mbé nə kənd lâm yí.
14 Portanto, se a herança prometida é apenas para aqueles que obedecem à lei, a fé é desnecessária, e a promessa, anulada.
15 Nəcé məcɛ̧ɛ̧ wə́ mə́ dʉ sá nə́ mpimbə mə́ Zɛmbî í bííg muud; məcɛ̧ɛ̧ mə́ á mbə̂m bə kú bə, caamʉ́lə mə́cɛ̧ɛ̧ kú nə́mə́ bə.
15 Pois a lei traz ira sobre aqueles que tentam obedecer a ela. A única forma de não quebrar a lei é não ter lei nenhuma para quebrar!
16 Gwə́ wə́ jɨ́ nə́, búgə́ wə́ í é sá nə́ muud lə́gʉ́g mənywa Zɛmbî nyə á kaag má. Í bə́ ntɔ́ shú nə́ mpaam mə́ Zɛmbî í mpúyʉ́g, ŋkaagə́ í mú bə nə mfíí shú mpwoŋ buud mə́ Abʉraham nyɛ̂sh. Mfíí wɔɔŋg í cúgɛ́ njɨ shú bɔɔŋg bwə́ á lə́g *mbwoomb mə́cɛ̧ɛ̧ wá; wúsə nə́mə́ shú bɔɔŋg bwə́ ŋgə́ búgʉla nda Abʉraham sɔ́ɔ́ŋgʉ́ á sə́ bɛ̂sh wá.
16 É por isso que a promessa vem pela fé, para que ela seja segundo a graça e, assim, alcance toda a descendência de Abraão, não somente os que vivem sob a lei, mas todos que têm fé como a que teve Abraão. Pois ele é o pai de todos que creem.
17 Sá jɔɔŋg jísə Mícilyád nə́: «Mə a sá nə́ wo bə́g sɔ́ɔ́ŋgʉ́ á ncúlyá ikûl nə ilwoŋ.» Abʉraham jɨ sɔ́ɔ́ŋgʉ́ wúsʉ́ mísh mə́ Zɛmbî nyə á búgʉla yɛ́d, Zɛmbî mə́ dʉ gwûmʉshi mímbimbə, dʉ sá nə́ sâ í cúgɛ́ yí í bə́g yɛ́.
17 Conforme aparece nas Escrituras: “Eu o fiz pai de muitas nações”. Isso aconteceu porque Abraão creu no Deus que traz os mortos de volta à vida e cria coisas novas do nada.
18 Fwála í á bə nə́ muud kú ná bwánd nə búgə́ yí, Abʉraham nywáá nyə á ŋgə gwaa kənd mísh nə búgə́. Nyə a búgʉla Zɛmbî, a músə bə sɔ́ɔ́ŋgʉ́ á zhwog ikûl nə ilwoŋ. Micilyá mí ŋgə cɨ nə́: «Bímbí nɨ wə́ mpwoŋ buud nywô í bá bə yɛ́.»
18 Mesmo quando não havia motivo para ter esperança, Abraão a manteve, crendo que se tornaria o pai de muitas nações. Pois Deus lhe tinha dito: “Esse é o número de descendentes que você terá!”.
19 Nə́ ndɛɛ́, Abʉraham nyə á bə nə mimbû kúnə́-kúnə nə təd, a ŋgə́ mpu nə́ nyúúl mə́ shîn kə nyə, mudá yé *Sara njúl kundú. Njɨ, Abʉraham nyə á tɛɛm ŋgə dʉ́g isâ ínɨ ntʉ́nɨ, búgə́ jé í á shígɛ́ shímba.
19 E sua fé não se enfraqueceu, embora ele soubesse que, aos cem anos, seu corpo, bem como o ventre de Sara, já não tinham vigor.
20 Búgə́ í á shígɛ́ fúfə nyə nə́ a shwána ŋkaagə́ mə́ Zɛmbî. Búgə́ jé í á yida lʉlʉshi nyə, a mú yə Zɛmbî gúmə́
20 Em nenhum momento a fé de Abraão na promessa de Deus vacilou. Na verdade, ela se fortaleceu e, com isso, ele deu glória a Deus.
21 a shwu nyúul ncindî nə ncindî nə́ Zɛmbî jɨ nə ŋkul mə sá sâ á mə́ kaag yí.
21 Abraão estava plenamente convicto de que Deus é poderoso para cumprir tudo que promete.
22 Sâ jɔɔŋg wə́ ciyá jɨ́ nə́: «Zɛmbî mú lɔ̧́ nyə búgə́ jé jɔɔŋgʉ́, a mú cɨ nə́ a jɨ tʉ́təlí muud» yí.
22 Por isso, por sua fé, ele foi considerado justo.
23 Cilyá í ŋgə́ cɨ nə́: «Zɛmbî mú lɔ̧́ nyə búgə́ jé jɔɔŋgʉ́» nɨ, í cúgɛ́ njɨ shú mə́ Abʉraham nyəmɛ́fwó,
23 E, quando Deus considerou Abraão justo, não o fez apenas para benefício dele. As Escrituras dizem
24 wúsə nə́mə́ shú dʉ́sʉ́. Zɛmbî mə bá nə́mə́ lɔ̧́ sə́ jísʉ́ búgə́, sə́ bɛ̂sh buud sə́ ŋgə́ *magʉlə nə́ Zɛmbî nyə a gwûmʉshi Cwámba wúsʉ́ Yésus wá.
24 que foi também para nosso benefício, pois elas garantem que também seremos considerados justos por crermos naquele que ressuscitou dos mortos a Jesus, nosso Senhor.
25 Nəcé Yésus nyə á kaanz zə cé íwushí bísʉ́, Zɛmbî nyə a gwûmʉshi nyə shú nə́ sə́ bə́g otʉ́təlí ɔ búúd nyə́dɨ́ míshʉ́d.
25 Ele foi entregue à morte por causa de nossos pecados e foi ressuscitado para que fôssemos declarados justos diante de Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?