1 “स्त्रीपासून जन्मलेल्या मानवाचे जीवन,
2 अशा फुलासारखे, जे फुलते आणि सुकून जाते;
3 अशा मानवांवर तुम्ही आपली नजर लावता का?
4 अशुद्धतेतून जे शुद्ध ते कोण उत्पन्न करेल?
5 मानवाचे दिवस ठरलेले आहेत;
6 रोजगाराच्या मजुराप्रमाणे त्याची वेळ पूर्ण होईपर्यंत,
7 “झाडाला देखील आशा असते:
8 मातीत त्याची मुळे जुनी झाली असली,
9 तरी पाण्याच्या सुगंधाने ते फुलते
10 परंतु मनुष्य मरण पावतो व त्याला पुरले जाते;
11 जसे सरोवराचे पाणी आटते
12 तसा मनुष्य पडल्यावर पुन्हा उठत नाही;
13 “तुम्ही केवळ मला कबरेमध्ये लपविले असते
14 जर कोणी मेला तर पुन्हा जिवंत होईल का?
15 मग तुम्ही मला आवाज द्याल आणि मी तुम्हाला उत्तर देईन;
16 तेव्हा खचित आपण माझ्या पापांची नाही,
17 तुम्ही माझे अपराध एका थैलीत बंद करून;
18 “परंतु जसे पर्वत झिजतात व त्यांचा चुरा होतो,
19 जल पाषाण झिजवून टाकते
20 तुम्ही एकदाच मानवावर प्रबळ होता आणि तो नाहीसा होतो;
21 जरी त्याच्या संतानाचा सन्मान झाला, तरी त्याला ते माहीत नसते;
22 त्यांना फक्त त्यांच्या शरीरातील दुःख जाणवते