1 Tessalonicenses 2
IKKNT vs ARIB
1 Umunẹ, ụnụ lẹ enwẹn ụnụ a marịngụọ nị ijẹn ẹnyi bịa ebe ụnụ rị alanị iwi.
1 Porque vós mesmos sabeis, irmãos, que a nossa entrada entre vós não foi vã;
2 Ụnụ a marịnghọ afụnfụn ẹnyi ta imẹ Filipi lẹ kẹ wẹ dọn gbe ifẹnrẹn ye ẹnyi ihun ebẹhụ nị ẹnyi d'a bịa Tẹsalonika d'e zi ụnụ oziọma. Kanị, ọsụọn'a nị wẹ kpokpo ẹnyi ọda, ndụn agụnị ẹnyi, egun atụnị ẹnyi—makẹni ẹnyi rị imẹ Osolobuẹ ẹnyi—ẹnyi nọzị zi ụnụ oziọma Osolobuẹ.
2 mas, havendo anteriormente padecido e sido maltratados em Filipos, como sabeis, tivemos a confiança em nosso Deus para vos falar o evangelho de Deus em meio de grande combate.
3 Ẹnyi ezini oziọma nị ẹnyi gi ẹ dufie ịhịan mọbụ nị ẹnyi chọkọ ihiẹn zinlẹni mọbụ nị ẹnyi gi ẹ tụnarịn ịhịan ihiẹn ẹ.
3 Porque a nossa exortação não procede de erro, nem de imundícia, nem é feita com dolo;
4 Mba! Kama, kẹ Osolobuẹ dọn weri ẹnyi kẹ ndị furu o gi e dọn ẹnya, bu ọrụn izi-oziọma che ẹnyi ẹka, ẹrịra kẹ ẹnyi e kuzi oku kẹ ndị furu wẹ gi e dọn ẹnya. Ẹnyi ara ku n'ọ sụọ ịhịan—kama, ẹnyi e ku n'ọ sụọ Osolobuẹ hụn e lele obi ẹnyi.
4 mas, assim como fomos aprovados por Deus para que o evangelho nos fosse confiado, assim falamos, não para agradar aos homens, mas a Deus, que prova os nossos corações.
5 Osolobuẹ wụ ọshẹri ẹnyi, kanị ụnụ lẹ enwẹn ụnụ a marịnghọzịkwọ—nị ẹnyi egini oku a sụọnị wẹ gi e dufie ịhịan bịa, ẹnyi egizikwọnị ẹnya-uku bịa—gi ihiẹn ọzọ kpuru ihun!
5 Pois, nunca usamos de palavras lisonjeiras, como sabeis, nem agimos com intuitos gananciosos. Deus é testemunha,
6 Ẹnyi emẹni nị ịhịan ja ẹnyi mma—kẹ ụnụ kẹ ndị ọzọ.
6 nem buscamos glória de homens, quer de vós, quer de outros, embora pudéssemos, como apóstolos de Cristo, ser-vos pesados;
7 Ọsụọn'a nị ẹnyi nwọn ikẹn sị ụnụ ye ẹnyi ihiẹn runi ẹnyi nọkẹ ndị-ozi pụ-ichẹn Kristi, ẹnyi emẹni ẹrịra. Kama, ẹnyi gụn agụngụn ụmụẹka imẹ ụnụ, e gi ẹka-alụlụa e sọn ụnụ nọkẹ ebe nnẹ-ọmụmụ rị a zụn ụmụ a.
7 antes nos apresentamos brandos entre vós, qual ama que acaricia seus próprios filhos.
8 Makẹni ụnụ rị ẹnyi obi ọda ẹnịna, ẹnyi nọ kwademẹ ni ẹlẹ oziọma Osolobuẹ sụọ kẹ ẹnyi k'e ye ụnụ, kama, nị ẹnyi k'e yezikwọ ụnụ enwẹn ẹnyi, makẹni ọ sụọ ẹnyi asụọ—makẹni ụnụ a rịgụọ ẹnyi obi ọda-ọda!
8 Assim nós, sendo-vos tão afeiçoados, de boa vontade desejávamos comunicar-vos não somente o evangelho de Deus, mas ainda as nossas próprias almas; porquanto vos tornastes muito amados de nós.
9 Umunẹ, ụnụ a nyanhanghọ kẹ ẹnyi dọn a rụn ọrụn, a rụngbu enwẹn ẹnyi ogẹn hụ. Ẹnyi a rụn kẹ uhinhin kẹ efinnaị, amamgbe ẹnyi gha a wụrụ nị onyẹ ọwụlẹ ibu imẹ ụnụ ebe ẹnyi rị e zi ụnụ oziọma Osolobuẹ.
9 Porque vos lembrais, irmãos, do nosso labor e fadiga; pois, trabalhando noite e dia, para não sermos pesados a nenhum de vós, vos pregamos o evangelho de Deus.
10 Ụnụ wụ ọshẹri ẹnyi; Osolobuẹ wụzịkwọ ọshẹri—nị ẹnyi mẹsọn ụnụ ndị kwerini omumẹ rị nsọ, rị mma ẹnya Osolobuẹ lẹ omumẹ nwọnlẹni nkọrịanị.
10 Vós e Deus sois testemunhas de quão santa e irrepreensivelmente nos portamos para convosco que credes;
11 Ụnụ a marịnghọ nị ẹnyi gi ẹka nẹdi gi e sọn ụmụ a sọn onyẹ ọwụlẹ imẹ ụnụ:
11 assim como sabeis de que modo vos tratávamos a cada um de vós, como um pai a seus filhos,
12 a dụn ọnụ ọdụn, a gba ọnụ umẹ, a rịọ ọnụ—nị ụnụ e bi obibi furu Osolobuẹ hụn kpọ ụnụ d'e sọn ẹ nọdị imẹ Alị-eze ẹ lẹ ọghọ a.
12 exortando-vos e consolando-vos, e instando que andásseis de um modo digno de Deus, o qual vos chama ao seu reino e glória.
13 Ẹnyi a kpanmịnzịkwọ Osolobuẹ ogẹn ile, nị, ogẹn ụnụ gi nabanhan oku-Osolobuẹ ụnụ nụ ọnụ ẹnyi, ụnụ anabanhann'a kẹ oku ịhịan, kama, ọnụ nabanhan a kẹ ihiẹn ọ wụ nke-esi—oku Osolobuẹ; ya wụ oku-osolobuẹ rị nwan ọrụn imẹ ndụn ọnụ ndị kwerini.
13 Por isso nós também, sem cessar, damos graças a Deus, porquanto vós, havendo recebido a palavra de Deus que de nós ouvistes, a recebestes, não como palavra de homens, mas {segundo ela é na verdade} como palavra de Deus, a qual também opera em vós que credes.
14 Umunẹ, nke ụnụ rịzị kẹ nke ndị ụka rịsọnmẹ Azụụn Judia, alị ndị Ju—makẹni, ụdị afụnfụn ohu hụ ụnụ ta ẹka ndị alị ụnụ kẹ wẹ lẹ enwẹn wẹ ta ẹka ndị Ju.
14 Pois vós, irmãos, vos haveis feito imitadores das igrejas de Deus em Cristo Jesus que estão na Judéia; porque também padecestes de vossos próprios concidadãos o mesmo que elas padeceram dos judeus;
15 Ndị Ju, hụn gbu Di-nwọnni-ẹnyi wụ Jesu Kristi lẹ ndị-amụma, chụfụzịkwọ ẹnyi. W'e mẹsọnmẹ ihiẹn ghalẹni a sụọ Osolobuẹ; a lụsọn onyẹ ọwụlẹ—
15 os quais mataram ao Senhor Jesus, bem como aos profetas, e a nós nos perseguiram, e não agradam a Deus, e são contrários a todos os homens,
16 ghahanị igbọndọn ẹnyi ezilẹ ndị anị ọzọ ozi wẹ k'e gi nwọn nzụọrị! Ẹrịra kẹ w'e mẹ ogẹn ile hụn wẹ gi e mẹjun mkpu njọ wẹ ile. Kanị, iwe-lẹ-ọnụma Osolobuẹ e kunrungụọ wẹ nwan ịkpazụụnnị.
16 e nos impedem de falar aos gentios para que sejam salvos; de modo que enchem sempre a medida de seus pecados; mas a ira caiu sobre eles afinal.
17 Umunẹ, o mẹ nke ẹnyi, ẹkẹrẹ ogẹn ahụn ẹnyi lẹ ụnụ gilẹni hụn, obi ẹnyi hụkwọ ebe ụnụ rị; kanị, makẹni ẹnyi ahụnnị ụnụ elee-m, elee-i, o te rị ẹnyi kẹ sị ẹnyi wụ ụmụ wẹ latọ. Ya kẹ ụnụ nọ dama ẹnyi, dama ẹnyi ọda-ọda!
17 Nós, porém, irmãos, sendo privados de vós por algum tempo, de vista, mas não de coração, tanto mais procuramos com grande desejo ver o vosso rosto;
18 Ẹnyi te chọ nị ẹnyi bịazị d'a hụn ụnụ—tụmadụ mmẹ nwẹn wụ Pọlụ: a nwanghọ m mgbe ole-lẹ-ole nị m bịa—kanị Ekwensụ gbọndọn ẹnyi.
18 pelo que quisemos ir ter convosco, pelo menos eu, Paulo, não somente uma vez, mas duas, e Satanás nos impediu.
19 Ẹghẹẹ, kị wụzị nwan olile-ẹnya ẹnyi? Kị wụzị nwan ịghọghọ ẹnyi? Kị wẹ k'e gi tu ẹnyi ugọn? Onyẹ kẹ ẹnyi k'e gi nyan isi ihun Di-nwọnni-ẹnyi wụ Jesu ogẹn o k'e gi bịa? Ẹlẹ ụnụ?
19 Porque, qual é a nossa esperança, ou gozo, ou coroa de glória, diante de nosso Senhor Jesus na sua vinda? Porventura não o sois vós?
20 Eziẹ, ụnụ wụ ọghọ ẹnyi lẹ ịghọghọ ẹnyi!
20 Na verdade vós sois a nossa glória e o nosso gozo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?