1 Dayon nagsabat si Zofar nga taga-Naama,
2 “Kinahanglan nga magsabat ako kay indi ako mapahamtang.
3 Ginsabdong mo ako nga may pag-insulto,
4 Sigurado gid nga nahibaluan mo nga halin pa sang una, umpisa sang pagtuga sa tawo sa kalibutan,
5 ang kalipay sang malain nga mga tawo umalagi lang.
6 Bisan puwerte ang iya pagkamatinaas-taason,
7 madula siya hasta san-o pareho sang iya tai.
8 Madula siya pareho sang damgo ukon sang palanan-awon sa kagab-ihon,
9 Indi na siya makita sang nakakilala sa iya,
10 Ang iya mga anak amo ang magabayad sa mga imol sa iya mga kinawat sa ila.
11 Mapatay siya kag ilubong nga bataon kag makusog pa.
12 “Ang paghimo sang kalautan pareho sa pagkaon nga matam-is sa iya baba,
13 kag ginaugom niya ini sing malawig para masaboran gid niya.
14 Pero pag-abot sini sa iya tiyan mangin mapait ini
15 Isuka niya pareho sa pagkaon ang manggad nga iya ginkawat.
16 Magasuyop siya sang dalit sang mga man-og nga amo ang magapatay sa iya.
17 Indi na niya matilawan ang bugana nga lana, gatas kag honey,
18 Indi siya makabaton sing balos sa iya pagpangabudlay.
19 Kay gindaogdaog niya ang mga imol kag ginpabay-an niya sila nga pigado.
20 Wala siya nagakaayawan sa iya pagkadalok.
21 Pero wala na sing may mabilin sa iya nga iya makaon,
22 Sa iya kabuganaan, magaabot sa iya ang kalisod.
23 Kon mabusog na niya ang iya kaugalingon,
24 Bisan makapalagyo man siya sa salsalon nga armas,
25 Matuhog ang iya apdo, kag magalapos ang pana sa iya lawas.
26 Madula ang iya manggad sa kadudulman.
27 Ipahayag sang langit ang iya sala
28 Pagaanuron sang baha ang iya balay
29 Amo ina ang kapalaran sang malain nga tawo