Rute 2
BSP vs NAA
1 Noyemi ɛnayɔ wəkomɛnɛ ka wos wəlɔma. Fum wəka fənɔntər ɛnayi, pəyɔ sɔ daka. Bɔs b'ancwe kɔ.
1 Noemi tinha um parente de seu marido, dono de muitos bens, da família de Elimeleque, o qual se chamava Boaz.
2 Kɔ Rut wəMohab oloku kɔncəra kɔn Noyemi: «Məwos'em ikɔ nde dalɛ ikɔ icgbɛtəs wətɛl nwɛ ɔŋkɔwos'em kəyi kɔ darəŋ mɔ.» Kɔ Noyemi oloku Rut: «Məkɔ, wan kem wəran.»
2 Rute, a moabita, disse a Noemi: — Deixe-me ir ao campo para apanhar espigas atrás daquele que me permitir fazer isso. Noemi respondeu: — Vá, minha filha!
3 Kɔ Rut ɔŋkɔ dəkəgbɛtəs nde dalɛ atɛl tadarəŋ. Kɔ tɔyɔnɛ dalɛ ndɛ ɛncgbɛtəs mɔ da Bɔs dɔ, Bɔs nwɛ ɛnayɔnɛ wəkomɛnɛ ka Elimɛlɛk mɔ.
3 Ela se foi, chegou ao campo e apanhava espigas atrás dos ceifeiros. Por casualidade entrou na parte do campo que pertencia a Boaz, que era da família de Elimeleque.
4 Pəwon fɛ kɔ Bɔs ɛmbɛrɛ kəyɛfɛ ka Bet Lɛhɛm. Kɔ Bɔs eyif atɛl ɔn, k'oloku ŋa: «MARIKI pəsolɛ nu!» K'atɛl ŋantolanɛ kɔ ntɛ: «Awa! Məna sɔ, MARIKI pəpoc'am pətɔt!»
4 Eis que Boaz veio de Belém e disse aos ceifeiros: — Que o E eles responderam: — Que o
5 Kɔ Bɔs eyif fum wəkɔ ɛnayɔnɛ wəbɛ ka atɛl ɔn mɔ: «An'ɔyɔ wəyecəra nwɛ-ɛ?»
5 Depois, Boaz perguntou ao servo encarregado dos ceifeiros: — De quem é essa moça?
6 Kɔ wəbɛ ka atɛl ɔn oloku: «Wan wəran wəMohab ɔfɔ, nwɛ ŋander kɔ Noyemi, kəyɛfɛ ka dalɛ da Mohab mɔ.
6 O servo respondeu: — Essa é a moça moabita que veio com Noemi da terra de Moabe.
7 Ntɛ oloku mɔ: ‹Nəwos'em icəmɛ atɛl darəŋ icgbɛtəs, icwɛtsɛnɛ sɔ mɛŋgbɛn min min mɔkɔ mɛntɛmpɛnɛ toka dacɔ mɔ.› Kəyɛfɛ ntɛ enderna nnɔ bətbət a k'ɛncəmɛ mɔ, haŋ ndɛkəl. Pəpic p'eŋesəmna nde dəkəlɔ.»
7 Ela me pediu que a deixasse recolher espigas e ajuntá-las entre os feixes após os ceifeiros. Assim, ela veio e ficou aqui desde a manhã até agora. Só parou um pouco para descansar no abrigo.
8 Kɔ Bɔs oloku Rut: «Məcəŋkəl im belbel wan kem: Ta məkɔ sɔ dəkəgbɛtəs tofo tocuru. Ta məbɔlɛ sɔ nnɔ dalɛ dem, ta nəbɔlɛnɛ sɔ abəc em.
8 Então Boaz disse a Rute: — Escute, minha filha, você não precisa ir colher em outro campo, nem se afastar daqui. Fique aqui com as minhas servas.
9 Məgbətnɛ belbel nde abəc em ŋantɛl mɔ, məcəmɛ aran akɔ ŋaŋgbɛtəs mɔ darəŋ. Mənəŋk iloku abəc em, ta ŋagbuŋɛn'am. Kɔ domun dendenabas əm-ɛ, məkɔ nde dətɔbɔl, məkɛt domun ndɛ abəc em ŋaŋkɛt mɔ.»
9 Fique atenta ao campo onde forem colher e vá atrás delas. Eu dei ordem aos servos para que não toquem em você. Quando você ficar com sede, vá até as vasilhas e beba da água que os servos tiraram.
10 Kɔ Rut ontontnɛnɛ Bɔs haŋ k'ɛfəntərɛ dəntɔf. K'oloku Bɔs: «Cəke c'iyɔ-ɛ, ntɛ məndeyɔn'em mamɛ, ina nwɛ iyɔnɛ wəcikəra mɔ?»
10 Então Rute se inclinou e, encostando o rosto no chão, disse a Boaz: — Por que o senhor está me favorecendo e se importa comigo, se eu sou uma estrangeira?
11 Kɔ Bɔs oloku kɔ: «Alɔmər im mi tin tin tin mes mmɛ məyɔ kɔncəra kam, kəyɛfɛ ntɛ wos əm efi mɔ, tɔkɔ məsak papa kam, iya kam, k'atɔf ŋam nŋɛ aŋkom əm mɔ, məcder nnɔ nda afum aŋɛ mənatɔcərɛ tɔcɔkɔ-cɔkɔ mɔ.
11 Boaz respondeu: — Já me contaram tudo o que você fez pela sua sogra, depois que você perdeu o marido. Sei que você deixou pai, mãe e a terra onde nasceu e veio para um povo que antes disso você não conhecia.
12 MARIKI pəlukus'am tɔkɔ məyɔ mɔ! MARIKI pəsɔŋ'am ti kəway, nkɔn Kanu ka Yisrayel nkɛ mənder məndɛ katəkəp kɔn dəntɔf mɔ.»
12 O Senhor lhe pague pelo bem que você fez. Que você receba uma grande recompensa do Senhor , Deus de Israel, sob cujas asas você veio buscar refúgio.
13 Kɔ Rut oloku: «Məmbaŋ im belbel, məna wəbɛ kem! Moloku mam mɔsɔŋ'em abəkəc kəfəntərɛ, kɔ məŋkɔ məmɔmən ti-ɛ, ali wəbəc kam wəkin səfɔtəŋnɛnɛ.»
13 Então Rute disse: — Meu caro senhor, você está me favorecendo muito, pois me consolou e falou ao coração desta sua serva, e eu nem mesmo sou como uma das suas servas.
14 Ntɛ tɛm ta kədi yeri tendebəp mɔ, kɔ Bɔs oloku Rut: «Məcɔŋnɛ mədi yeri nnɔ səyi mɔ, məbaŋ kəcom, məctɛm ki nnɔ dəmɛnc.» Kɔ Rut ɔŋkɔ pəndɛ atɛl kəsək. Kɔ Bɔs ɔsɔŋ kɔ kəcom, k'ɔsɔm ki, k'ɛnɛmbərɛ, k'ɛmɛŋkərnɛ kəlpəs.
14 Na hora de comer, Boaz disse a Rute: — Venha para cá e coma do pão. Molhe o seu bocado no vinho. Ela se sentou ao lado dos ceifeiros, e Boaz lhe deu grãos tostados de cereais. Ela comeu até ficar satisfeita, e ainda sobrou.
15 Kɔ Rut ɛyɛfɛ sɔ kəgbɛtəs, kɔ Bɔs oloku abəc ɔn: «Nəce kɔ sɔ pəgbɛtəs nde dətoka, ta nəmɔmənɛnɛ kɔ.
15 Quando ela se levantou para ir apanhar espigas, Boaz deu esta ordem aos seus servos: — Deixem que ela apanhe espigas até no meio dos feixes e não sejam rudes com ela.
16 Nəcwak kəcsul-sulu səbomp sa mɛŋgbɛn mɔlɔma yati nəcgbalɛ kɔ, ntɛ tɔŋsɔŋɛ pəcwɛtəs si mɔ, ta nəcmɔmənɛnɛ kɔ, ta nəloku kɔ tɔlɔm o tɔlɔm.»
16 Tirem também algumas espigas dos feixes e deixem cair, para que ela as apanhe, e não a repreendam.
17 Kɔ Rut ɛŋgbɛtəs haŋ dɔfɔy, k'ɛsɛpər mɛŋgbɛn mɔkɔ ɛnagbɛtəs mɔ, k'ɔsɔtɔ mɛŋgbɛn ma ɔrs abɛk ŋin.
17 E assim Rute esteve apanhando espigas naquele campo até de tarde. Depois debulhou o que havia apanhado, e foi quase vinte litros de cevada.
18 Kɔ Rut ɛlɛk mɛŋgbɛn mmɛ k'ɛsarɛ, k'eŋkekərɛ mi, k'ɔŋkɔ pəmentər kɔncəra kɔn. K'owurɛ sɔ yeri yɔn yɛlpəs, k'ɔsɔŋ kɔ.
18 Ela pegou o cereal e voltou para a cidade. E a sogra viu o quanto de cereal ela havia conseguido apanhar. Rute também deu para a sogra a comida que lhe havia sobrado, depois que ela comeu até ficar satisfeita.
19 Kɔ kɔncəra kɔn eyif kɔ: «Deke məŋgbɛtəs mɛŋgbɛn mmɛ fəp mɔkɔ-ɛ? Dalɛ d'ana dɔ məmbəcna-ɛ? Kanu kəmar nwɛ ɛŋkɛkəsən'am mɔ!»
19 Então Noemi perguntou: — Onde você foi colher hoje? Onde trabalhou? Bendito seja aquele que acolheu você com tanta generosidade! E Rute contou à sua sogra onde havia trabalhado. E acrescentou: — O nome do homem com quem trabalhei hoje é Boaz.
20 Kɔ Noyemi oloku wəran ka wan kɔn: «Inəŋk MARIKI nwɛ ɔsɔrɔlasɛ səna ayi doru nɔnɔfɔr, pəmɔ akɔ ŋafi mɔ. Kanu kəpocɛ wərkun wəkawɛ pətɔt.» Kɔ Noyemi oloku kɔ sɔ: «Wərkun wəkakɔ, wəkomɛnɛ kosu ɔfɔ! Ŋa ŋɔ pəmar ŋacəmɛ su dəntɔf.»
20 Então Noemi disse à sua nora: — Que ele seja abençoado pelo E Noemi acrescentou: — Esse homem é nosso parente chegado e um dos nossos resgatadores.
21 Kɔ Rut wəMohab oloku sɔ: «Olok'im sɔ, məlɔtərnɛ abəc em haŋ ŋalip kətɛl'em fəp.»
21 Então Rute, a moabita, disse: — Ele também me disse que eu posso continuar com os servos dele, até que eles terminem de fazer a colheita.
22 Kɔ Noyemi oloku Rut wəran ka wan kɔn: «Wan kem pəntesɛ ti tatɔkɔ, nəsumpərɛnɛ kɔ abəc ɔn, ta mətor dalɛ da nwɛ o nwɛ nde aŋkɔtɔrs'əm mɔ.»
22 Noemi respondeu: — É melhor mesmo que você vá com as servas dele, minha filha. Noutro campo, poderiam maltratar você.
23 Kɔ Rut ŋasumpərɛnɛ kɔ abəc a Bɔs kəgbɛtəs haŋ kɔ kətɛl ka mɛŋgbɛn ma ɔrs kɔ cəgbay kəlip kɔ mɛŋgbɛn ma dəmɔrɔ. Ŋasɔrɔyi kəfo kin kɔ kɔncəra kɔn.
23 Assim Rute ficou na companhia das servas de Boaz, para apanhar espigas, até que a colheita da cevada e do trigo se acabou. E continuou morando com a sua sogra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?