Romanos 4
BPS vs NTLH
1 Tan i manito gablà ku Abraham i gutambulito dad Dyu?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Ku matlu Abraham di kite Dwata fagu di fye nimoan, fakay kenen fdag, bay gadeito ise én gumdà i katlun, taman landè gutadagan fdag di muna Dwata.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Na i gugmadeito ani di Tnalù Dwata tafsulatan, manan, “Faglut Abraham di Dwata, na mdà di kafaglutan, man Dwata matlu kenen di kiten.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Kaflingengu dun, i to tnaden, i taden gwean ise ku tatì blé kenen, bay ulê i nimoan.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Kabay i to là smalig di dad nimoan du fye matlu kenen, bay smalig di Dwata, fakay man matlu i to gamsalà mdà di kafaglutan, du én gumdà Dwata man matlu kenen.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Salngad i gman Dabid di muna fa, di kmanan too fye i to tanlifet Dwata i salaan na matlu di kiten, du mdà di kafaglutan ise ku mdà di fye nimoan.
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 Ani manan,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Too nun kafye i to
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 — ausente —
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 — ausente —
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Silang ftulì Abraham di tafaglut kenen di Dwata. I kaftulian alò ilè tanlifet Dwata salaan, na tagmanan matlu kenen di kiten.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Na Abraham lêman mà i dad to ftulì, i dad to là alò lalò Abraham di kaftulian, bay lalòla i kafaglutan di laan fa ftulì.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Na di muna fa, di kfakang Dwata di ku Abraham na di dad belan ale mfun klamang banwe, fakangan ise mdà di kimen Abraham i flalò, bay du faglut kenen di Dwata na mdà di kafaglutan, man Dwata matlu kenen di kiten.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Du ku gamdawat i dad to dad fakang Dwata, fagu di kimenla i flalò, landè gukmamu i kafaglutito, na landè gukmamu i fakang Dwata di ku Abraham.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Na là sa fakay ku fye ito fagu di flalò, du mdà di flalò flabè Dwata gito, du là sikof kimenito dun. Alò ku landè flalò, landè mlafà i flalò.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Taman gamdawat ito fakang Dwata, fagu alò di kafaglutito di kenen, du fye i kdawatito dun mdà di kafyen gito, ise mdà di fye nimoito. Na mdà déén, too glut kdeeito dad bel Abraham i gamdawat kadang dad fakang Dwata. Na là alò dad Dyu i gal mlalò i flalò i gamdawat i fakangan, bay balù simto faglut salngad ku Abraham, du kenen tambaling gutambul i kdee dad to faglut.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Salngad i gman di Tnalù Dwata, manan, “Nimòta ge mà i dee bung dad to.” Taman di kite Dwata, Abraham mà i kdee dad to faglut. I Dwata gufaglutito, i gmagan mto i dad mati, na mimò balù tan i là lmen mgimò fagu di kgal i tulusan.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Na balù too malima faglut, knean faglut Abraham na fangalan nawan fatan i knun tingaan fakang Dwata kenen, na mdà én mgimò kenen mà dee bung to, salngad i gman Dwata di kenen, manan, “Nun dee dad belam salngad i kdee dad blatik.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Di bang én, mdadong mlatu fali Abraham, na gadean talà nan gmagan mngà, na i yaanan Sara là fakay mngà, bay knean, mgal fa i kafaglutan di Dwata.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Là lwe nawan gablà di fakang Dwata di kenen, bay baling matnù i kafaglutan, na too kenen dmayen Dwata,
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 du too kenen smalig gmagan Dwata dmohò i fakangan di kenen.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Én duen man Dwata matlu Abraham di kiten du mdà di kafaglutan.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Na Tnalù Dwata tafsulat Dwata gablà di katlu Abraham di kiten fsulatan ise alò gablà ku Abraham,
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 bay gablà di gito, du lê ito gakuf, matlu di kite Dwata ku faglut ito di kenen i mték ku Dyisas i Amuito mdà di fatin.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Blé Dwata Dyisas di fati, duenan du dad salaito. Kabay léan nto kenen mdà di fati, du fye nimoan ito matlu di kiten.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?