Êxodo 8
BPS vs ACF
1 Na talù Dwata i Amu di ku Mosis, manan, “Samfulê gamu di ku Faraon na manyu di kenen i mangu ani, manyu, ‘Ani i man Dwata i Amu, “Faloham i dad togu lamwà, du fye mangamfù ale di deg.
1 Depois disse o SENHOR a Moisés: Vai a Faraó e dize-lhe: Assim diz o SENHOR: Deixa ir o meu povo, para que me sirva.
2 Du ku laam ale faloh lamwà, fanlayamgu i klamang banwem ani fagu di dee fak.
2 E se recusares deixá-lo ir, eis que ferirei com rãs todos os teus termos.
3 I yéél Nilu kadang fnò fak. Fusuk ale kadang di bong gumneam, di lam i sibayam, na kamyaf ale kadang di gumileam. Fusuk ale lêman di gumnè i dad ganlalam, na i dad tom, na balù di lam i kulangyu i gumimòyu knaan.
3 E o rio criará rãs, que subirão e virão à tua casa, e ao teu dormitório, e sobre a tua cama, e às casas dos teus servos, e sobre o teu povo, e aos teus fornos, e às tuas amassadeiras.
4 Kamyaf ale kadang di ge, di dad tom, na balù di kdee i dad ganlalam.” ’ ”
4 E as rãs subirão sobre ti, e sobre o teu povo, e sobre todos os teus servos.
5 Na fadlug talù Dwata i Amu di ku Mosis, manan, “Tnulenam Aron tdoan kadang i tugadan di tah i kdee dad yéél, dad yéél maloh di gusambang i tanà, na di dad tunà, na msut kadang i dee dad fak na mbel di klamang tanà Idyif.”
5 Disse mais o Senhor a Moisés: Dize a Arão: Estende a tua mão com tua vara sobre as correntes, e sobre os rios, e sobre os tanques, e faze subir rãs sobre a terra do Egito.
6 Taman nimen ale Mosis i kdee gman Dwata dale. Na tdò Aron i tugadan di tah i kdee dad yéél di Idyif, na msut i dad dee fak na mbel di klamang tanà Idyif.
6 E Arão estendeu a sua mão sobre as águas do Egito, e subiram rãs, e cobriram a terra do Egito.
7 Kabay i dad to nun gnadè, fagu di dale gnadè gamgimò ale salngad nimò Aron, na fsutla i dad fak mdà di yéél di tanà di Idyif.
7 Então os magos fizeram o mesmo com os seus encantamentos, e fizeram subir rãs sobre a terra do Egito.
8 Kafnge én, fngé Faraon Mosis na Aron, na manan, “Dmasal gamu di Dwata i Amu, fye nwean i dad fak ani, na falohgu i dad toyu lamwà, du fye damsù ale di Dwata i Amu.”
8 E Faraó chamou a Moisés e a Arão, e disse: Rogai ao Senhor que tire as rãs de mim e do meu povo; depois deixarei ir o povo, para que sacrifiquem ao Senhor.
9 Na tmimel Mosis, manan, “Tulenam deg ku kilen kayeam kdasalgu ge di Dwata i Amu, du mni tabeng di kenen gablà di ge, i dad ganlalam, na i dademe dad tom, du fye di kdasalgu, landè dad fak di klamang tanà, galwà alò di yéél Nilu.”
9 E disse Moisés a Faraó: Digna-te dizer-me quando é que hei de rogar por ti, e pelos teus servos, e por teu povo, para tirar as rãs de ti, e das tuas casas, e fiquem somente no rio?
10 Na tmimel Faraon, manan, “Fayah fdasalta ge.” Na man Mosis, “Nimògu i manam, du fye gadeam landè gasngad Dwata i Amu, i Dwata fnangamfùmi.
10 E ele disse: Amanhã. E Moisés disse: Seja conforme à tua palavra, para que saibas que ninguém há como o Senhor nosso Deus.
11 Dad fak ani kadang tmagak gamu, na di dad gumnèyu, i dad ganlalam, na i dad tom, bay nun fa alò di yéél Nilu.”
11 E as rãs apartar-se-ão de ti, das tuas casas, dos teus servos, e do teu povo; somente ficarão no rio.
12 Kafnge én, mdà Mosis na Aron di muna Faraon, na too fni Mosis tabeng di Dwata i Amu, du fye falwaan dad fak i tafeben di ku Faraon.
12 Então saíram Moisés e Arão da presença de Faraó; e Moisés clamou ao Senhor por causa das rãs que tinha posto sobre Faraó.
13 Na nimò Dwata i Amu, i fni Mosis. I kdee dad fak mati ale di lam i dad gumnè i dad to, na di dad nasella, na ditù lêman di dad nligola.
13 E o Senhor fez conforme a palavra de Moisés; e as rãs morreram nas casas, nos pátios, e nos campos.
14 Na i dad to Idyif ludukla i dad fak tamati ani, taman i klamang banwe Idyif bun balok.
14 E ajuntaram-se em montões, e a terra cheirou mal.
15 Na glut i gman Dwata i Amu, du di kite Faraon talandè fak, talêman fgalan ulun, na laan flinge ku Mosis na Aron.
15 Vendo, pois, Faraó que havia descanso, endureceu o seu coração, e não os ouviu, como o Senhor tinha dito.
16 Kafnge én, lêman talù Dwata di ku Mosis, manan, “Tulenam ku Aron bunalan kadang di tanà i tugadan, na i kdee kfung di klamang banwe Idyif mbaling blabang.”
16 Disse mais o Senhor a Moisés: Dize a Arão: Estende a tua vara, e fere o pó da terra, para que se torne em piolhos por toda a terra do Egito.
17 Na nimenla i man Dwata ani. Na di kbunal Aron i tugadan i kfung di tanà, kdee kfung di banwe Idyif mbaling blabang, na mdon di dad to na di dad lmanafla.
17 E fizeram assim; e Arão estendeu a sua mão com a sua vara, e feriu o pó da terra, e havia muitos piolhos nos homens e no gado; todo o pó da terra se tornou em piolhos em toda a terra do Egito.
18 Na tilew i dad to nun gnadè, fsutla i dad blabang fagu di dale gnadè, bay là ale gmagan fsut dun. Na mdon i dad blabang di dad to na di dad lmanaf.
18 E os magos fizeram também assim com os seus encantamentos para produzir piolhos, mas não puderam; e havia piolhos nos homens e no gado.
19 Taman man i dad to nun gnadè di ku Faraon, manla, “Too glut nimò i Dwatala ani.” Kabay too glut i gman Dwata, du mgal fa i ulu i harì, na là kenen flinge.
19 Então disseram os magos a Faraó: Isto é o dedo de Deus. Porém o coração de Faraó se endureceu, e não os ouvia, como o Senhor tinha dito.
20 Na kafnge ani, talù lêman Dwata i Amu di ku Mosis, manan, “Fayah too flafus, lêmanam snite Faraon di ksalun di yéél, na manam di kenen, manam, ‘Ani man Dwata i Amu, “Faloham i dad togu lamwà di banwe ani, du fye fakay ale mangamfù di deg.
20 Disse mais o Senhor a Moisés: Levanta-te pela manhã cedo e põe-te diante de Faraó; eis que ele sairá às águas; e dize-lhe: Assim diz o Senhor: Deixa ir o meu povo, para que me sirva.
21 Du ku laam ale faloh lamwà, fsutgu di ge, na di dad ganlalam, na di kdee dad tom, bong mlabung dad langad na salu ale di lam i dad gumnèyu. Na too fnò kadang i langad i dad gumnèyu, na balù fa di klamang i tanàyu.
21 Porque se não deixares ir o meu povo, eis que enviarei enxames de moscas sobre ti, e sobre os teus servos, e sobre o teu povo, e às tuas casas; e as casas dos egípcios se encherão destes enxames, e também a terra em que eles estiverem.
22 “ ‘ “Kabay i tanà Gosén, i gumnè i dad togu, làgu fakuf di kaflayam ani. Hae, du landè langad i febegu di dale. Nimògu ani, du fye gadeam agu, Dwata i Amu, mimò ani dini di banwe Idyif.
22 E naquele dia eu separarei a terra de Gósen, em que meu povo habita, que nela não haja enxames de moscas para que saibas que eu sou o Senhor no meio desta terra.
23 Tnanigu i dad togu di ge dad to, na nimògu i tnikeng ani fayah.” ’ ”
23 E porei separação entre o meu povo e o teu povo; amanhã se fará este sinal.
24 Na too dnohò Dwata i Amu, i kdee gmanan ani. Na fsutan too mlabung dad langad, na fusuk ale di bong gumnè Faraon, na di dad gumnè i dad ganlalan. Na mbel di klamang banwe Idyif, na malmo i banwela mdà di kdee i langad ani.
24 E o Senhor fez assim; e vieram grandes enxames de moscas à casa de Faraó e às casas dos seus servos, e sobre toda a terra do Egito; a terra foi corrompida destes enxames.
25 Kafnge én, fngé Faraon Mosis na Aron, na manan, “Mdà gamu, tafalohgu gamu damsù di Dwatayu dini di banwe Idyif.”
25 Então chamou Faraó a Moisés e a Arão, e disse: Ide, e sacrificai ao vosso Deus nesta terra.
26 Kabay tmimel Mosis, manan, “Tabyà di ge, là fakay ku én nimòmi. Hae, du gadeam là salngad i tagneito nimò, du lmanaf dsùmi di Dwata i Amu, i Dwata fnangamfùmi, fnang i dad tom ani. Na ku én dsùmi, i dad tom di Idyif ani, balingla gami tnudà batu na mati gami.
26 E Moisés disse: Não convém que façamos assim, porque sacrificaríamos ao Senhor nosso Deus a abominação dos egípcios; eis que se sacrificássemos a abominação dos egípcios perante os seus olhos, não nos apedrejariam eles?
27 Taman là fakay ku là gami salu di gulandè to, i nagumi tlu butang, du damsù gami di Dwata i Amu, i Dwata fnangamfùmi, du ani i dekan gami.”
27 Deixa-nos ir caminho de três dias ao deserto, para que sacrifiquemos ao Senhor nosso Deus, como ele nos disser.
28 Na man Faraon, “Hae, falohgu gamu salu di gulandè to, du damsù di Dwata i Amu, i Dwata fnangamfùyu, bay, nang gamu too fawag. Na dmasal gamu di Dwata i Amu, na fniyu tabeng gablà di gami, du fye falwaan i dee langad di banwemi ani.”
28 Então disse Faraó: Deixar-vos-ei ir, para que sacrifiqueis ao Senhor vosso Deus no deserto; somente que, indo, não vades longe; orai também por mim.
29 Tmimel Mosis, manan, “Di kdàgu dini di ge, dnasalgu ge di Amugu Dwata, na fayah falwaan i dad langad di ge Faraon, na di ganlalam, na di dad tom. Kabay nangam gami lêman fangaw, na nangam klen i dad tomi lamwà di banwe ani, du fye fakay ale damsù di Dwata i Amu.”
29 E Moisés disse: Eis que saio de ti, e orarei ao Senhor, que estes enxames de moscas se retirem amanhã de Faraó, dos seus servos, e do seu povo; somente que Faraó não mais me engane, não deixando ir a este povo para sacrificar ao Senhor.
30 Kafnge én, tagak Mosis i harì, na fnin di Dwata i Amu tabeng, fye falwaan i dad langad di banwe.
30 Então saiu Moisés da presença de Faraó, e orou ao Senhor.
31 Na tnimel Dwata i fni Mosis na tian falwà i dad langad mlayam Faraon, i dad ganlalan, na di dad ton, na landè langad gdè di banwe Idyif.
31 E fez o Senhor conforme a palavra de Moisés, e os enxames de moscas se retiraram de Faraó, dos seus servos, e do seu povo; não ficou uma só.
32 Kabay lêman fgal Faraon i ulun, na laan faloh i dad bel Israél lamwà di banwe Idyif.
32 Mas endureceu Faraó ainda esta vez seu coração, e não deixou ir o povo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?