Gênesis 45

BCO vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Yosa꞉b e fo꞉g kagalowaki, kaluka꞉isale kegeo꞉ a꞉ma꞉ siwa꞉l amio꞉ ya꞉li hagalema꞉no꞉ dowabiki, ene nanog kalumo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Kaluka꞉isale tambo ha꞉la꞉ya hamana꞉ki iliga꞉fo꞉ma,” a꞉la꞉sio꞉. A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ ene ao i a꞉no꞉ko꞉ e o꞉lia꞉ dotabiki, Yosa꞉b eyo꞉ we neka꞉ a꞉la꞉liki ao imo꞉wo꞉ kalaba fanda wido꞉.
1 José não conseguiu mais se conter. Havia muita gente na sala, e ele disse a seus assistentes: “Saiam todos daqui!”. Assim, ficou a sós com seus irmãos e lhes revelou sua identidade.
2 Yosa꞉b e a꞉la꞉bo꞉ wida꞉sa꞉ga꞉yo꞉, e halale ya꞉labikiyo꞉, Isib kaluka꞉isaleyo꞉ elo꞉ ya꞉lo꞉ a꞉no꞉ da꞉da꞉sa꞉ga꞉ sa꞉la꞉i aneyo꞉, Fa꞉lo꞉wa꞉ ayamilo꞉ sa꞉sen kaluka꞉isale iyo꞉lo꞉ dabu.
2 José se emocionou e começou a chorar. Chorou tão alto que os egípcios o ouviram, e logo a notícia chegou ao palácio do faraó.
3 Yosa꞉b eyo꞉ ao imo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Ne Yosa꞉bka꞉! Ni dowo꞉ o꞉saba?” a꞉la꞉dabu ba꞉ba꞉. Ko꞉sega ao iyo꞉ e hendele fanda ba꞉dakiyo꞉, iyo꞉ iliga꞉sa꞉ga꞉ tagilaki, towo꞉ a꞉ma꞉la꞉bo꞉ mo꞉sa꞉ma꞉no꞉ dowo꞉.
3 “Sou eu, José!”, disse a seus irmãos. “Meu pai ainda está vivo?” Mas seus irmãos ficaram espantados ao se dar conta de que o homem diante deles era José e perderam a fala.
4 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ Yosa꞉b eyo꞉ imo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Gio꞉ nelo꞉ wena mena.” Iyo꞉ ma꞉uwo꞉wa ha꞉na꞉ga꞉ dowabiki, eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Ne gili gao Yosa꞉b. Giliyo꞉ ne moleya꞉ kilili ko꞉lo꞉, a꞉na ilikiyo꞉ ne Isib hen wenamio꞉ a꞉na fa꞉la꞉dowo꞉.
4 “Cheguem mais perto”, disse José. Quando eles se aproximaram, José continuou: “Eu sou José, o irmão que vocês venderam como escravo ao Egito.
5 A꞉la꞉go꞉ko꞉lo꞉ ne wena kililia꞉ga꞉ iliga꞉fo꞉ a꞉la꞉bo꞉, giliyo꞉ go꞉no꞉n a꞉ma꞉la꞉yo꞉ mo꞉gadiaki, kele asula꞉so꞉bo! Mo꞉wo꞉ kaluka꞉isaleya꞉ mela꞉no꞉wo꞉ tili doma꞉kiyo꞉, Gode eyo꞉ ne tamin wena iliga꞉fo꞉.
5 Agora, não fiquem aflitos ou furiosos uns com os outros por terem me vendido para cá. Foi Deus quem me enviou adiante de vocês para lhes preservar a vida.
6 Dona a꞉la꞉ us wenamio꞉ ma꞉no꞉wo꞉ mo꞉fa꞉la꞉ne ko꞉lo꞉, maiyo꞉wo꞉ alan dowab. Dona bila꞉fo꞉ nowo꞉ fa꞉la꞉dowalikiyo꞉, molofa alan dowaki, egelo꞉ amio꞉ eyo꞉ mo꞉gelalikiyo꞉, ma꞉no꞉wo꞉ mo꞉dia꞉ib.
6 A fome que assola a terra há dois anos continuará por mais cinco anos, e não haverá plantio nem colheita.
7 Gode eyo꞉ so꞉lo꞉ gilo꞉wo꞉ alan asuwa꞉fa꞉no꞉ a꞉lakiyo꞉, gio꞉ daneliabena꞉ki, Gode eyo꞉ ne wena tamina iliga꞉fo꞉.
7 Deus me enviou adiante para salvar a vida de vocês e de suas famílias, e para salvar muitas vidas.
8 A꞉la꞉go꞉ko꞉lo꞉ giliyo꞉ ne wenami iliga꞉fo꞉ma. Ko꞉sega Gode eyo꞉ ne wena iliga꞉tabiki mio꞉. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Gode eyo꞉ ne Fa꞉lo꞉wa꞉ iya o꞉ngo꞉ ta꞉taki, Fa꞉lo꞉wa꞉ ayo꞉ a꞉la꞉ta꞉ga꞉ Isib heno꞉ tambo nemo꞉ bo꞉fo꞉melea꞉ki ta꞉fo꞉.
8 Portanto, foi Deus quem me mandou para cá, e não vocês! E foi ele quem me fez conselheiro do faraó, administrador de todo o seu palácio e governador de todo o Egito.
9 “A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ gio꞉ a꞉ma꞉la꞉ bo꞉bo꞉ge ha꞉na꞉sa꞉ga꞉, dolo꞉wa fa꞉la꞉dowakiyo꞉ a꞉la꞉sa꞉la꞉bi, ‘Gi so꞉wa, Yosa꞉b eyo꞉ gemo꞉wo꞉ a꞉la꞉saga꞉fo꞉, “Gode eyo꞉ ne Isib heno꞉ nemo꞉ bo꞉fo꞉melea꞉ki ta꞉fo꞉ ko꞉lo꞉, giyo꞉ mo꞉amalaki, nelo꞉wa bo꞉e tigini ya꞉bi.
9 “Agora, voltem depressa a meu pai e digam-lhe: ‘Assim diz seu filho José: Deus me fez senhor de toda a terra do Egito. Venha para cá sem demora!
10 Gelo꞉, gi so꞉wayo꞉lo꞉, gi ma꞉muwo꞉lo꞉, no꞉ fofo꞉wo꞉lo꞉, gilo꞉ amilo꞉ a꞉lab a꞉no꞉ tambo nelo꞉ so꞉l aniba Gosen hen a꞉na mesa꞉ni ya꞉bi.
10 O senhor poderá viver na região de Gósen, onde estará perto de mim com todos os seus filhos e netos, rebanhos e gado, e todos os seus bens.
11 Gio꞉ hen a꞉na salikiyo꞉, niyo꞉ bo꞉fo꞉mela꞉no꞉. Mo꞉wo꞉ dona bila꞉fo꞉ a꞉namilo꞉ ma꞉no꞉lo꞉ma dowakilo꞉ maiyo꞉ alan doma꞉ib a꞉no꞉ o꞉fa꞉la꞉doma꞉nigab ko꞉lo꞉, gelo꞉ gi so꞉lo꞉wo꞉lo꞉, a꞉la꞉ta꞉ga꞉ gilo꞉ amilo꞉ a꞉lab a꞉no꞉ tambo maiyo꞉wo꞉ mo꞉doma꞉ki, niyo꞉ bo꞉fo꞉mela꞉no꞉.” Giliyo꞉ domo꞉wo꞉ a꞉la꞉sa꞉la꞉bi.’”
11 Ali eu cuidarei do senhor, pois ainda haverá cinco anos de escassez. Do contrário, o senhor e toda a sua família perderão tudo que têm’”.
12 — ausente —
12 José acrescentou: “Vejam! Vocês podem comprovar com seus próprios olhos, e também meu irmão Benjamim, que sou eu mesmo, José, que falo com vocês!
13 — ausente —
13 Contem a meu pai a posição de honra que ocupo aqui no Egito. Descrevam para ele tudo que viram e tragam-no para cá o mais rápido possível”.
14 Yosa꞉b eyo꞉ a꞉la꞉sa꞉la꞉sa꞉ga꞉, aole Ba꞉nsameno꞉ fafula꞉fo꞉liki a꞉la꞉yo꞉ ya꞉fodo꞉.
14 Chorando de alegria, ele abraçou Benjamim, e Benjamim também o abraçou e chorou.
15 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Yosa꞉b eyo꞉ ao i nolo꞉lo꞉ mimilaki, a꞉na ya꞉fodo꞉. A꞉ma꞉ fa꞉s amio꞉ ao iyo꞉ Yosa꞉b o꞉lia꞉yo꞉ a꞉na tola꞉. Yosa꞉b eyo꞉ ene ao imo꞉wo꞉ eneno꞉ kalaba fanda wido꞉.|alt="Joseph reveals himself to brothers" src="01_Ge_45_04_RG_gr.tif" size="col" copy="© Sweet Publishing http://sweetpublishing.com, licensed under a CC: BY-SA 3.0 Unported licence" ref="45.12"
15 Então José beijou cada um de seus irmãos e chorou com eles; depois os irmãos conversaram à vontade com ele.
16 — ausente —
16 A notícia não demorou a chegar ao palácio do faraó: “Os irmãos de José estão aqui!”. O faraó e seus oficiais se alegraram muito quando souberam disso.
17 — ausente —
17 O faraó disse a José: “Diga a seus irmãos: ‘Coloquem as cargas em seus animais e voltem depressa à terra de Canaã.
18 A꞉na fa꞉la꞉dowakiyo꞉, gili go꞉lo꞉lo꞉, gili so꞉lo꞉wo꞉lo꞉ nelo꞉ wena tililia꞉ga꞉ ya꞉bi. Gio꞉ wena fa꞉la꞉dowalikiyo꞉, niyo꞉ Isib hen wenamio꞉ hen nafale nowo꞉ gimo꞉ dimia꞉no꞉ ko꞉lo꞉, giliyo꞉ ma꞉no꞉ nafa hen wenamilo꞉ fa꞉la꞉dowa꞉sen a꞉no꞉ na꞉mela꞉ib.’
18 Tragam seu pai e todas as suas famílias para cá. Eu lhes darei a melhor terra do Egito, e vocês comerão do que esta terra produz de melhor’”.
19 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Yosa꞉b giyo꞉ to welo꞉ a꞉la꞉saga꞉ta꞉bi. ‘Giliyo꞉ we au dimidama. Donkiya꞉lo꞉ i fofodo꞉ susululia꞉ ha꞉na꞉sen Isib hen wilo꞉ da꞉lab a꞉no꞉ giliyo꞉ nolo꞉ Ka꞉ina꞉n hen a꞉na dia꞉ha꞉na꞉sa꞉ga꞉yo꞉, gili so꞉wagalin o꞉lia꞉, ga o꞉lia꞉yo꞉, a꞉la꞉ta꞉ga꞉ go꞉lo꞉lo꞉ iyo꞉ tambo i fofodo꞉ wa꞉l a꞉na kandaya꞉sa꞉ga꞉, a꞉ma꞉la꞉ ya꞉bi.
19 O faraó prosseguiu: “Diga a seus irmãos: ‘Levem carruagens do Egito para transportar as crianças pequenas, as mulheres e também seu pai.
20 Isib hen amilo꞉ kelego꞉ nafale da꞉lab we niyo꞉ gimo꞉ dimia꞉no꞉ ko꞉lo꞉, kelego꞉ ginido꞉ Ka꞉ina꞉n hen a꞉namilo꞉ da꞉lab a꞉no꞉, giliyo꞉ ka ta꞉fo꞉ ya꞉bi.’ Giyo꞉ gao imo꞉wo꞉ a꞉la꞉sa꞉la꞉bi” Fa꞉lo꞉ eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉.
20 Não se preocupem com seus pertences, pois o melhor de toda a terra do Egito será de vocês’”.
21 Fa꞉lo꞉ elo꞉ sio꞉ au, Isolaela꞉ insiso꞉ima꞉yo꞉ a꞉la꞉dimido꞉. Yosa꞉b eyo꞉ Fa꞉lo꞉wa꞉ towo꞉ kudu ha꞉naki, donkiya꞉lo꞉ i fofodo꞉ susululia꞉ ha꞉na꞉sen a꞉no꞉ imo꞉ dimia꞉sa꞉ga꞉, iyo꞉ toga ha꞉na꞉ga꞉ ha꞉nakilo꞉ ma꞉no꞉ ma꞉no꞉wo꞉ a꞉na dimi.
21 Os filhos de Jacó seguiram essas instruções. José providenciou carruagens, conforme o faraó havia ordenado, e lhes deu mantimentos para a viagem.
22 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ eyo꞉ ao imo꞉wo꞉ helebeso꞉g ho꞉gi ka꞉ma꞉no꞉wo꞉ imilida꞉la꞉ sagalifa꞉. Ko꞉sega eyo꞉ silba mole 300 a꞉la꞉fo꞉ o꞉lia꞉ helebeso꞉g ho꞉gi ka꞉ma꞉no꞉wo꞉ bila꞉fo꞉ o꞉lia꞉yo꞉ Ba꞉nsamen emo꞉ dimi.
22 Também presenteou cada irmão com um traje novo, mas a Benjamim deu cinco roupas novas e trezentas peças de prata.
23 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Yosa꞉b eyo꞉ boba kelego꞉ iyamo꞉lo꞉ dimina꞉kilo꞉ iliga꞉fo꞉wo꞉ we. Isib hen amilo꞉ kelego꞉ nafaleyo꞉ donki do꞉la꞉fo꞉ wa꞉l a꞉na dila꞉la꞉ga꞉ a꞉na iliga꞉fo꞉. A꞉la꞉ta꞉ga꞉ donki mala do꞉la꞉fo꞉ wa꞉l a꞉namio꞉ ma꞉no꞉wo꞉ iyayo꞉ a꞉ma꞉la꞉ Isib hena yaki maiya꞉ki, a꞉na dila꞉sa꞉ga꞉ iliga꞉fo꞉.
23 E, a seu pai, enviou dez jumentos carregados com os melhores produtos do Egito e dez jumentas carregadas com cereais, pães e outros mantimentos para a viagem.
24 A꞉la꞉dimida꞉sa꞉ga꞉, Yosa꞉b eyo꞉ ene ao iyo꞉ a꞉ma꞉la꞉ iliga꞉taki a꞉la꞉sio꞉, “Gio꞉ toga ha꞉nakiyo꞉, towa꞉yo꞉ kega꞉likiyo꞉ ha꞉na꞉so꞉bo.”
24 Depois, José se despediu de seus irmãos e, enquanto partiam, disse a eles: “Não briguem no caminho por causa do que aconteceu”.
25 A꞉la꞉fo꞉ko꞉lo꞉ ao iyo꞉ Isib heno꞉ ta꞉ta꞉sa꞉ga꞉, Ka꞉ina꞉n hen a꞉namio꞉ iya Ya꞉kobdo꞉wa fa꞉la꞉dowo꞉.
25 Eles saíram do Egito e voltaram a seu pai, Jacó, na terra de Canaã.
26 Iliyo꞉ iyamo꞉wo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “Yosa꞉bo꞉ mo꞉sowo꞉ o꞉sab. Isib heno꞉ tambo e bo꞉fo꞉melea꞉ki, e misa꞉ ta꞉fo꞉lo꞉bo꞉ka꞉!” a꞉la꞉sio꞉. A꞉la꞉sa꞉labiki Ya꞉koba꞉ ene asulo꞉wo꞉ ko꞉ndo꞉feliaki, eyo꞉ mo꞉tilidabu.
26 “José ainda está vivo!”, eles disseram a seu pai. “É o governador de toda a terra do Egito!” Jacó ficou atônito com a notícia. Não podia acreditar.
27 Ko꞉sega Yosa꞉b elo꞉ sio꞉ a꞉no꞉ ao ima꞉yo꞉ iyamo꞉wo꞉ tambo malolo meabiki dabu, a꞉la꞉ta꞉ga꞉ Ya꞉kob e a꞉ma꞉la꞉ Isib mena꞉ki a꞉la꞉ta꞉ga꞉ kelego꞉ donkiya꞉lo꞉ i fofodo꞉ susululia꞉ ha꞉na꞉sen iliga꞉fo꞉ a꞉no꞉ eyo꞉ ba꞉dakiyo꞉, asulo꞉ elo꞉wo꞉ o꞉li a꞉dowo꞉.
27 Quando, porém, repetiram para Jacó tudo que José lhes tinha dito, e quando ele viu as carruagens que José havia mandado para levá-lo, encheu-se de ânimo.
28 A꞉la꞉ta꞉ga꞉ Isolael eyo꞉ a꞉la꞉sio꞉, “A꞉no꞉ o꞉li. O꞉go꞉ ni so꞉wa Yosa꞉bo꞉ o꞉sab a꞉la꞉tiliasulo꞉l ko꞉lo꞉, ne o꞉soma꞉ni ilikiyo꞉, na꞉ so꞉wa ko꞉le ba꞉ba꞉ni ha꞉na꞉nigo꞉l.”
28 Então Jacó exclamou: “Deve ser verdade! Meu filho José está vivo! Preciso ir e vê-lo antes que eu morra!”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra