Rute 2
BBA vs ARIB
1 Nɑomin durɔ Elimɛlɛkin dusi ɡoo u wɑ̃ɑ wi bɑ mɔ̀ Boɑsi. Durɔ wi, u dukiɑ mɔ, u mɑɑ bɛɛrɛ mɔ.
1 Ora, tinha Noêmi um parente de seu marido, homem poderoso e rico, da família de Elimeleque; e ele se chamava Boaz.
2 Yerɑ sɔ̃ɔ teeru Rutu Mɔɑbu u Nɑomi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ de n dɑ ɡoo wi u koo mɑn tɔn ɡeeru kuɑn ɡberɔ n dĩɑnu kunɔnu ko. Mɑ Nɑomi u nɛɛ, yɑ wɑ̃, ɑ doo nɛn bii kurɔbu.
2 Rute, a moabita, disse a Noêmi: Deixa-me ir ao campo a apanhar espigas atrás daquele a cujos olhos eu achar graça. E ela lhe respondeu: Vai, minha filha.
3 Mɑ u seewɑ u dɑ ɡoon ɡberɔ u ɔɔsu kunɔnu mɔ̀, u kɑ be bɑ ɔɔsu ɡɛ̃ɛmɔ swĩi. N deemɑ ɡbee te, tɑ sɑ̃ɑwɑ Boɑsiɡiru Elimɛlɛkin dusi.
3 Foi, pois, e chegando ao campo respigava após os segadores; e caiu-lhe em sorte uma parte do campo de Boaz, que era da família de Elimeleque.
4 Yerɑ Boɑsin tii u seemɑ Bɛtelehɛmun di u nɑ ɡberu mi, u win sɔm kowobu tɔburɑ u nɛɛ, Yinni Gusunɔ u n kɑ bɛɛ wɑ̃ɑ.
4 E eis que Boaz veio de Belém, e disse aos segadores: O Senhor seja convosco. Responderam-lhe eles: O Senhor te abençoe.
5 Sɑɑ yerɑ u win sɔm kowo ben wiruɡii bikiɑ u nɛɛ, wɑrɑn kurɔwɑ bii kurɔbu ɡe.
5 Depois perguntou Boaz ao moço que estava posto sobre os segadores: De quem é esta moça?
6 Wiruɡii wi, u nùn wisɑ u nɛɛ, kurɔ Mɔɑbu wi u kɑ Nɑomi wɔmɑ wiyɑ mi.
6 Respondeu-lhe o moço: Esta é a moça moabita que voltou com Noêmi do país de Moabe.
7 U nɑ u nɛɛ, su de u sun swĩi u n dĩɑnu kunɔnu mɔ̀. Ye sɑ wurɑ, mɑ u win sɔmburu wɔri sɑɑ buru ten di, u ǹ wɛ̃re sere kɑ tɛ̃, mɑ n kun mɔ ye u dɑ u sinɑ sɑɑ fiiko sɑɑrɔ.
7 Disse-me ela: Deixa-me colher e ajuntar espigas por entre os molhos após os segadores: Assim ela veio, e está aqui desde pela manhã até agora, sem descansar nem sequer um pouco.
8 Sɑɑ yerɑ Boɑsi u Rutu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ nɔɔmɔ bii kurɔbu, ɑ n dɑ nɛ mini bɑɑdommɑ, ɑ ku mɑɑ dɑ ɡoon ɡberɔ. A nɑ ɑ n kunɔnu mɔ̀ ɑ n nɛn sɔm kowo bii kurɔmii nini swĩi ɑ n lɑɑkɑri sɑ̃ɑ mi bɑ ɡɛ̃ɛmɔ.
8 Então disse Boaz a Rute: Escuta filha minha; não vás colher em outro campo, nem tampouco passes daqui, mas ajunta-te às minhas moças.
9 Nɑ mɑɑ nɛn sɔm kowobu sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, bu ku nun bɑbɑ. Nim nɔru ɡɑ̀ n nun mɔ̀, ɑ doo ɑ nɔ ben bwɑ̃ɑ nin mi, mì sɔɔ bɑ nim tɑke.
9 Os teus olhos estarão atentos no campo que segarem, e irás após elas; não dei eu ordem aos moços, que não te molestem? Quando tiveres sede, vai aos vasos, e bebe do que os moços tiverem tirado.
10 Sɑɑ ye sɔɔrɑ Rutu u yiirɑ kurɛ u wiru tem ɡirɑri u nɛɛ, ɑmɔnɑ nɑ kɑ kĩi ɡeeru wɑ wunɛn mi, nɛ wi nɑ sɑ̃ɑ sɔɔ.
10 Então ela, inclinando-se e prostrando-se com o rosto em terra, perguntou-lhe: Por que achei eu graça aos teus olhos, para que faças caso de mim, sendo eu estrangeira?
11 Mɑ Boɑsi u nùn wisɑ u nɛɛ, sɑ nuɑ ye ɑ wunɛn dwɑɑ mɛro kuɑ sɑɑ mìn di wunɛn durɔ u ɡu, kɑ nɡe mɛ ɑ wunɛn bɑɑbɑ kɑ wunɛn mɛro deri, kɑ wunɛn tem kɑ sere mɑɑ wunɛn bweseru. Mɑ ɑ nɑ bɛsɛn bweseru sɔɔ te ɑ ǹ dɑɑ yɛ̃.
11 Ao que lhe respondeu Boaz: Bem se me contou tudo quanto tens feito para com tua sogra depois da morte de teu marido; como deixaste a teu pai e a tua mãe, e a terra onde nasceste, e vieste para um povo que dantes não conhecias.
12 Ǹ n mɛn nɑ, Gusunɔ Isirelibɑn Yinni wi, wìn mi ɑ nɑ u kɑ nun kɔ̃su u nun yen dibu kɔsiɑ mɑm mɑm ye ɑ kuɑ kpuron sɔ̃.
12 O Senhor recompense o que fizeste, e te seja concedido pleno galardão da parte do Senhor Deus de Israel, sob cujas asas te vieste abrigar.
13 Sɑɑ yerɑ Rutu u nɛɛ, nɛn yinni, nɑ wɑ mɑ ɑ mɑn kĩi ɡeeru sɔ̃ɔsi. Domi ɑ kɑ mɑn ɡɑri kuɑ, ɑ nɛn nukuru yɛmiɑsiɑ, nɛ wi nɑ ǹ wunɛn sɔm kowobun ɡoo turɑ.
13 E disse ela: Ache eu graça aos teus olhos, senhor meu, pois me consolaste, e falaste bondosamente a tua serva, não sendo eu nem mesmo como uma das tuas criadas.
14 Sɑnɑm mɛ bɑ dimɔ, Boɑsi u nùn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, ɑ susimɑ ɑ pɛ̃ɛ suɑ ɑ sɔ̃re kpee sɔɔ kpɑ ɑ di.
14 Também à hora de comer, disse-lhe Boaz: Achega-te, come do pão e molha o teu bocado no vinagre. E, sentando-se ela ao lado dos segadores, ele lhe ofereceu grão tostado, e ela comeu e ficou satisfeita, e ainda lhe sobejou.
15 Yen biru, u seewɑ u kɑ dĩɑnu kunɔnu ko. Mɑ Boɑsi u win sɔm kowobu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, i de u mɑm dĩɑnu kunɔnu ko kɑ mi i ǹ ɡɑ̃. I ku nùn yinɑri.
15 Quando ela se levantou para respigar, Boaz deu ordem aos seus moços, dizendo: Até entre os molhos deixai-a respirar, e não a censureis.
16 Kpɑ i dĩɑ nɔmusu ɡɑsu deri u kɑ wɑ u ɡurɑ. I ku mɑɑ nùn wɔkisi.
16 Também, tirai dos molhos algumas espigas e deixai-as ficar, para que as colha, e não a repreendais.
17 Yen dɔmɑ te, Rutu wi, u dĩɑnu kunɔnu kuɑwɑ sɑɑ bururun di sere kɑ yokɑɔ. Domi ni u wɑ nin yɑri yi kuɑwɑ kilo tɛnɑn sɑkɑ.
17 Assim ela respigou naquele campo até a tarde; e debulhou o que havia apanhado e foi quase uma efa de cevada.
18 Yen biru, u yi suɑ u kɑ dɑ yɛnuɔ u win dwɑɑ mɛro sɔ̃ɔsi kɑ sere mɑɑ dĩɑ ni u din sukum, mɑ u ye kpuro win dwɑɑ mɛro wi yiiyɑ.
18 Então, carregando com a cevada, veio à cidade; e viu sua sogra o que ela havia apanhado. Também Rute tirou e deu-lhe o que lhe sobejara depois de fartar-se.
19 Yerɑ win dwɑɑ mɛro u nùn bikiɑ u nɛɛ, wɑrɑn ɡberɔwɑ ɑ dĩɑ nini wɑ ɑ kunɔnu kuɑ mɛ ɡisɔ. Gusunɔ u yɛ̃ro domɑru kuɑ wi u wunɛn bwisiku nini kuɑ.
19 Ao que lhe perguntou sua sogra: Onde respigaste hoje, e onde trabalhaste? Bendito seja aquele que fez caso de ti. E ela relatou à sua sogra com quem tinha trabalhado, e disse: O nome do homem com quem hoje trabalhei é Boaz.
20 Mɑ Nɑomi u nɛɛ, Boɑsi wi, u sɑ̃ɑwɑ bɛsɛn dusi wi u rɑ sun tubi di. Yinni Gusunɔ wì u rɑ bɑɑdommɑ ɡɔribu kɑ wɑsobu durom kue, u nùn domɑru kuɑ.
20 Disse Noêmi a sua nora: Bendito seja ele do Senhor, que não tem deixado de misturar a sua beneficência nem para com os vivos nem para com os mortos. Disse-lhe mais Noêmi: Esse homem é parente nosso, um dos nossos remidores.
21 Rutu u mɑɑ Nɑomi sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, durɔ wi, u mɑm mɑn sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, nɑ n dɑ n wɑ̃ɑ kɑ win sɔm kowobu sere bu kɑ win dĩɑ ni ɡɛ̃ bu kpe.
21 Respondeu Rute, a moabita: Ele me disse ainda: Seguirás de perto os meus moços até que tenham acabado toda a minha sega.
22 Mɑ Nɑomi u nɛɛ, yɑ wɑ̃. Ǹ n mɛn nɑ, ɑ ku rɑ mɑɑ dɑ ɡoon ɡberɔ. A doo ɑ kɑ win sɔm kowo tɔn kurɔ be swĩinɑ.
22 Então disse Noêmi a sua nora, Rute: Bom é, filha minha, que saias com as suas moças, e que não te encontrem noutro campo.
23 Yerɑ Rutu u rɑ n kɑ Boɑsin sɔm kowo tɔn kurɔ be sɔmburu mɔ̀ sere bɑ kɑ ben ɔɔsu kɑ ɑlikɑmɑ ɡɑ̃ bɑ kpɑ. Adɑmɑ Nɑomin miyɑ u wɑ̃ɑ u kɑ sɔmbu te dɑɑmɔ.
23 Assim se ajuntou com as moças de Boaz, para respigar até e fim da sega da cevada e do trigo; e morava com a sua sogra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?