Rute 1
BBA vs NAA
1 Kpɑrobun wɑɑti sɔɔ, ɡɔ̃ɔrɑ duɑ Isirelibɑn temɔ. Yerɑ durɔ ɡoo u seewɑ Bɛtelehɛmun di ye yɑ wɑ̃ɑ Yudɑn temɔ, u dɑ u wɑ̃ɑ Mɔɑbuɔ kɑ win kurɔ kɑ win bii tɔn durɔbu yiru.
1 Nos dias em que os juízes julgavam, houve fome na terra de Israel. E um homem de Belém de Judá foi morar por algum tempo na terra de Moabe, com a sua mulher e os seus dois filhos.
2 Durɔ win yĩsirɑ Elimɛlɛki. Win kurɔwɑ Nɑomi. Win bii ben yĩsɑ wee, Mɑloni kɑ Kilioni. Be kpuro bɑ sɑ̃ɑwɑ Efɑrɑtɑn bweseru. Ben wuuwɑ Bɛtelehɛmu, Yudɑn temɔ. Ye Elimɛlɛki kɑ win tɔn be kpuro bɑ turɑ Mɔɑbu mi, yerɑ bɑ ben wɑ̃ɑ yeru kuɑ.
2 Este homem se chamava Elimeleque, e sua mulher se chamava Noemi. Os filhos se chamavam Malom e Quiliom. Eram efrateus, de Belém de Judá. Foram à terra de Moabe e ficaram ali.
3 Sɔ̃ɔ teeru, Elimɛlɛki u kpunɑ u ɡu. Mɑ u Nɑomi kɑ bibu yiru ye deri.
3 Algum tempo depois, Elimeleque, o marido de Noemi, morreu, e ela ficou sozinha com os dois filhos.
4 Mɑ bii be, bɑ Mɔɑbun bii wɔndiɑbɑ suɑ kurɔbu. Kurɔ ben turon yĩsirɑ Oripɑ, turowɑ mɑɑ Rutu. Mɑ bɑ wɑ̃ɑ mi sɑnnu sere n kɑ kuɑ wɔ̃ɔ wɔkuru.
4 Estes casaram com mulheres moabitas. O nome de uma delas era Orfa, e o nome da outra era Rute. E ficaram ali quase dez anos.
5 Yen biruwɑ Mɑloni kɑ Kilioni bɑ kpunɑ bɑ ɡu. Mɑ Nɑomi u tiɑ wi turo. U ǹ kɑ win durɔ, u ǹ mɑɑ kɑ win bibu yiru ye.
5 Depois morreram também Malom e Quiliom, os dois filhos de Noemi. E assim ela ficou sozinha, sem os dois filhos e sem o marido.
6 — ausente —
6 Então Noemi voltou da terra de Moabe com as suas noras, porque ainda em Moabe ouviu que o Senhor havia se lembrado do seu povo, dando-lhe alimento.
7 — ausente —
7 Assim, ela saiu do lugar onde havia morado, e as duas noras estavam com ela. Enquanto caminhavam, voltando para a terra de Judá,
8 Mɑ u biɡii kurɔ be sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bɛɛn bɑɑwure u wuro win mɛron yɛnuɔ, kpɑ Yinni Gusunɔ u bɛɛ ɡeɑ kuɑ nɡe mɛ i bɛɛn durɔ be bɑ ɡu kuɑ, kɑ mɑɑ nɛn tii.
8 Noemi disse às suas noras: — Vão agora e voltem cada uma para a casa de sua mãe. E que o
9 Kpɑ Yinni Gusunɔ u de bɛɛn bɑɑwure u durɔ wɑ u wɛ̃rɑ win yɛnuɔ.
9 O Senhor faça com que vocês sejam felizes, cada uma na casa de seu novo marido. E deu um beijo em cada uma delas. Elas, porém, começaram a chorar alto
10 Yerɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, sɑ ko kɑ nun dɑwɑ wunɛn tɔmbun mi.
10 e lhe disseram: — Não! Nós iremos com a senhora para junto do seu povo.
11 Mɑ Nɑomi u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bii kurɔminu, i wuro bɛɛn tɔmbun mi. Mbɑn dɑɑbɑ i ko kɑ mɑn dɑ. Domi nɑ ǹ mɑɑ bii tɔn durɔbu tie nukurɔ be bɑ koo ko bɛɛn durɔbu.
11 Mas Noemi disse: — Voltem, minhas filhas! Por que vocês iriam comigo? Vocês acham que eu ainda tenho filhos em meu ventre, para que casem com vocês?
12 Ǹ n mɛn nɑ, i ɡɔsiro nɛn bii kurɔminu. Domi nɑ bukurɑ kɔ, nɑ ǹ mɑɑ sɑ̃ɑ wi u koo durɔ suɑ. Bɑɑ nɑ̀ n mɑɑ bɛɛ sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, kon durɔ wɑ wɔ̃ku te kpɑ n ɡurɑ suɑ n bii mɑ,
12 Voltem, minhas filhas! Vão embora, porque sou velha demais para ter marido. E ainda que eu dissesse: “Tenho esperança”, ou ainda que casasse esta noite e tivesse filhos,
13 i ko i yɔ̃rɑ ù n kpɛ̃ɑ i sere nùn suɑ durɔ? Nɡe win sɔ̃nɑ i ko nɛɛ, i ǹ durɔ ɡoo suɑmɔ? Aɑwo, nɛn bii kurɔminu, yeni yɑ ǹ koorɔ. Bɛɛn sɔ̃nɑ nɑ nuki sɑnkire too. Domi Gusunɔ u mɑn win nɔmu sɛ̃re.
13 será que vocês iriam esperar até que eles viessem a crescer? Ficariam tanto tempo sem casar? Não, minhas filhas! A minha amargura é maior do que a de vocês, porque o Senhor descarregou a sua mão contra mim.
14 Yerɑ be kpuro bɑ mɑɑ wuri nɔɔ kpɛ̃ɛ bɑ swĩ. Mɑ Oripɑ u Nɑomi sɔ̃su u nùn nɔɔ kɑnɑ u doonɑ. Adɑmɑ Rutu kun nùn deri.
14 Então, de novo, choraram em alta voz. Orfa, com um beijo, se despediu de sua sogra, porém Rute se apegou a ela.
15 Yerɑ Nɑomi u nɛɛ, wee wunɛn beruse u wurɑ win tɔmbun mi, kpɑ bɑ n ben bũnu sɑ̃ɑmɔ sɑnnu. Wunɛn tii ɑ ɡɔsiro ɑ nùn swĩi.
15 Então Noemi disse: — Veja! A sua cunhada voltou para o seu povo e para os seus deuses. Vá você também com ela.
16 Mɑ Rutu u nɛɛ, ɑ ku mɑn tilɑsi ko n kɑ nun deri. A de n kɑ nun dɑ. Domi mi ɑ dɔɔ miyɑ kon dɑ. Mi ɑ wɑ̃ɑ, miyɑ ko nɑ n wɑ̃ɑ. Kpɑ wunɛn tɔmbu bu ko nɛn tɔmbu. Kpɑ Gusunɔ wunɛn Yinni u ko nɛn Yinni.
16 Porém Rute respondeu: — Não insista para que eu a deixe nem me obrigue a não segui-la! Porque aonde quer que você for, irei eu; e onde quer que pousar, ali pousarei eu. O seu povo é o meu povo, e o seu Deus é o meu Deus.
17 Mi kɑɑ ɡbi, miyɑ kon ɡbi, kpɑ bu sun sike mi sɑnnu. Gɑ̃ɑnu nù n derɑ nɑ nun deri, mɑ n kun mɔ ɡɔɔ, Gusunɔ u mɑn kuo nɡe mɛ u kĩ.
17 Onde quer que você morrer, morrerei eu e aí serei sepultada. Que o Senhor me castigue, se outra coisa que não seja a morte me separar de você.
18 Ye Nɑomi u wɑ mɑ Rutu u yɔ̃rɑwɑ u kɑ nùn dɑ, yerɑ u ǹ mɑɑ ɡɛɛ ɡeruɑ.
18 Quando Noemi viu que Rute estava mesmo decidida a acompanhá-la, deixou de insistir com ela.
19 Mɑ be yiru ye kpuro bɑ dɑ Bɛtelehɛmuɔ sɑnnu. Ye bɑ turɑ mi, mɑ biti tɔmbu mwɑ bɑ mɔ̀, Nɑomiwɑ mini?
19 Então ambas se foram, até que chegaram a Belém. E aconteceu que, ao chegarem ali, toda a cidade se comoveu por causa delas. E as mulheres perguntavam: — Essa não é a Noemi?
20 Mɑ u bu wisɑ u nɛɛ, i ku mɑɑ mɑn soku Nɑomi, i mɑn sokuo Mɑrɑ . Domi Dɑm kpuroɡii u mɑn nuki sɑnkɑ.
20 Porém ela lhes dizia: — Não me chamem de Noemi, mas de Mara, porque o Todo-Poderoso me deu muita amargura.
21 Doo nɔɔrɑ nɑ kɑ yɑrɑ minin di, ɑdɑmɑ Yinni Gusunɔ u derɑ nɑ ɡɔsirɑmɑ nɔm dirɑ. Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ i mɑn sokumɔ Nɑomi. Domi wee Yinni Gusunɔ Dɑm kpuroɡii u mɑn tɑɑrɛ wɛ̃, mɑ u mɑn nuku sɑnkirɑnu kpɛ̃ɛ.
21 Quando saí daqui, eu era plena, mas o Senhor me fez voltar vazia. Por que, então, querem me chamar de Noemi, se o Senhor deu testemunho contra mim e o Todo-Poderoso me afligiu?
22 Nɡe mɛyɑ Nɑomi kɑ win biɡii kurɔ Rutu, Mɔɑbu, bɑ kɑ Mɔɑbun tem deri bɑ nɑ Bɛtelehɛmuɔ dĩɑ ni bɑ mɔ̀ ɔɔsun ɡɛ̃ɛrun tore sɔɔ.
22 Foi assim que Noemi voltou da terra de Moabe, com Rute, sua nora, a moabita. E chegaram a Belém no começo da colheita da cevada.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?