Rute 1

BBA vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Kpɑrobun wɑɑti sɔɔ, ɡɔ̃ɔrɑ duɑ Isirelibɑn temɔ. Yerɑ durɔ ɡoo u seewɑ Bɛtelehɛmun di ye yɑ wɑ̃ɑ Yudɑn temɔ, u dɑ u wɑ̃ɑ Mɔɑbuɔ kɑ win kurɔ kɑ win bii tɔn durɔbu yiru.
1 Nos dias em que os juízes governavam, houve uma fome na terra; pelo que um homem de Belém de Judá saiu a peregrinar no país de Moabe, ele, sua mulher, e seus dois filhos.
2 Durɔ win yĩsirɑ Elimɛlɛki. Win kurɔwɑ Nɑomi. Win bii ben yĩsɑ wee, Mɑloni kɑ Kilioni. Be kpuro bɑ sɑ̃ɑwɑ Efɑrɑtɑn bweseru. Ben wuuwɑ Bɛtelehɛmu, Yudɑn temɔ. Ye Elimɛlɛki kɑ win tɔn be kpuro bɑ turɑ Mɔɑbu mi, yerɑ bɑ ben wɑ̃ɑ yeru kuɑ.
2 Chamava-se este homem Elimeleque, e sua mulher Noêmi, e seus dois filhos se chamavam Malom e Quiliom; eram efrateus, de Belém de Judá. Tendo entrado no país de Moabe, ficaram ali.
3 Sɔ̃ɔ teeru, Elimɛlɛki u kpunɑ u ɡu. Mɑ u Nɑomi kɑ bibu yiru ye deri.
3 E morreu Elimeleque, marido de Noêmi; e ficou ela com os seus dois filhos,
4 Mɑ bii be, bɑ Mɔɑbun bii wɔndiɑbɑ suɑ kurɔbu. Kurɔ ben turon yĩsirɑ Oripɑ, turowɑ mɑɑ Rutu. Mɑ bɑ wɑ̃ɑ mi sɑnnu sere n kɑ kuɑ wɔ̃ɔ wɔkuru.
4 os quais se casaram com mulheres moabitas; uma destas se chamava Orfa, e a outra Rute; e moraram ali quase dez anos.
5 Yen biruwɑ Mɑloni kɑ Kilioni bɑ kpunɑ bɑ ɡu. Mɑ Nɑomi u tiɑ wi turo. U ǹ kɑ win durɔ, u ǹ mɑɑ kɑ win bibu yiru ye.
5 E morreram também os dois, Malom e Quiliom, ficando assim a mulher desamparada de seus dois filhos e de seu marido.
6 — ausente —
6 Então se levantou ela com as suas noras, para voltar do país de Moabe, porquanto nessa terra tinha ouvido que e Senhor havia visitado o seu povo, dando-lhe pão.
7 — ausente —
7 Pelo que saiu de lugar onde estava, e com ela as duas noras. Indo elas caminhando para voltarem para a terra de Judá,
8 Mɑ u biɡii kurɔ be sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bɛɛn bɑɑwure u wuro win mɛron yɛnuɔ, kpɑ Yinni Gusunɔ u bɛɛ ɡeɑ kuɑ nɡe mɛ i bɛɛn durɔ be bɑ ɡu kuɑ, kɑ mɑɑ nɛn tii.
8 disse Noêmi às suas noras: Ide, voltai, cada uma para a casa de sua mãe; e o Senhor use convosco de benevolência, como vós o fizestes com os falecidos e comigo.
9 Kpɑ Yinni Gusunɔ u de bɛɛn bɑɑwure u durɔ wɑ u wɛ̃rɑ win yɛnuɔ.
9 O Senhor vos dê que acheis descanso cada uma em casa de seu marido. Quando as beijou, porém, levantaram a voz e choraram.
10 Yerɑ bɑ nùn sɔ̃ɔwɑ bɑ nɛɛ, sɑ ko kɑ nun dɑwɑ wunɛn tɔmbun mi.
10 E disseram-lhe: Certamente voltaremos contigo para o teu povo.
11 Mɑ Nɑomi u bu sɔ̃ɔwɑ u nɛɛ, bii kurɔminu, i wuro bɛɛn tɔmbun mi. Mbɑn dɑɑbɑ i ko kɑ mɑn dɑ. Domi nɑ ǹ mɑɑ bii tɔn durɔbu tie nukurɔ be bɑ koo ko bɛɛn durɔbu.
11 Noêmi, porém, respondeu: Voltai, minhas filhas; porque ireis comigo? Tenho eu ainda filhos no meu ventre, para que vos viessem a ser maridos?
12 Ǹ n mɛn nɑ, i ɡɔsiro nɛn bii kurɔminu. Domi nɑ bukurɑ kɔ, nɑ ǹ mɑɑ sɑ̃ɑ wi u koo durɔ suɑ. Bɑɑ nɑ̀ n mɑɑ bɛɛ sɔ̃ɔwɑ nɑ nɛɛ, kon durɔ wɑ wɔ̃ku te kpɑ n ɡurɑ suɑ n bii mɑ,
12 Voltai, filhas minhas; ide-vos, porque já sou velha demais para me casar. Ainda quando eu dissesse: Tenho esperança; ainda que esta noite tivesse marido e ainda viesse a ter filhos.
13 i ko i yɔ̃rɑ ù n kpɛ̃ɑ i sere nùn suɑ durɔ? Nɡe win sɔ̃nɑ i ko nɛɛ, i ǹ durɔ ɡoo suɑmɔ? Aɑwo, nɛn bii kurɔminu, yeni yɑ ǹ koorɔ. Bɛɛn sɔ̃nɑ nɑ nuki sɑnkire too. Domi Gusunɔ u mɑn win nɔmu sɛ̃re.
13 esperá-los-íeis até que viessem a ser grandes? deter-vos-íeis por eles, sem tomardes marido? Não, filhas minhas, porque mais amargo me é a mim do que a vós mesmas; porquanto a mão do Senhor se descarregou contra mim.
14 Yerɑ be kpuro bɑ mɑɑ wuri nɔɔ kpɛ̃ɛ bɑ swĩ. Mɑ Oripɑ u Nɑomi sɔ̃su u nùn nɔɔ kɑnɑ u doonɑ. Adɑmɑ Rutu kun nùn deri.
14 Então levantaram a voz, e tornaram a chorar; e Orfa beijou a sua sogra, porém Rute se apegou a ela.
15 Yerɑ Nɑomi u nɛɛ, wee wunɛn beruse u wurɑ win tɔmbun mi, kpɑ bɑ n ben bũnu sɑ̃ɑmɔ sɑnnu. Wunɛn tii ɑ ɡɔsiro ɑ nùn swĩi.
15 Pelo que disse Noêmi: Eis que tua concunhada voltou para o seu povo e para os seus deuses; volta também tu após a tua concunhada.
16 Mɑ Rutu u nɛɛ, ɑ ku mɑn tilɑsi ko n kɑ nun deri. A de n kɑ nun dɑ. Domi mi ɑ dɔɔ miyɑ kon dɑ. Mi ɑ wɑ̃ɑ, miyɑ ko nɑ n wɑ̃ɑ. Kpɑ wunɛn tɔmbu bu ko nɛn tɔmbu. Kpɑ Gusunɔ wunɛn Yinni u ko nɛn Yinni.
16 Respondeu, porém, Rute: Não me instes a que te abandone e deixe de seguir-te. Porque aonde quer que tu fores, irei eu; e onde quer que pousares, ali pousarei eu; o teu povo será o meu povo, o teu Deus será o meu Deus.
17 Mi kɑɑ ɡbi, miyɑ kon ɡbi, kpɑ bu sun sike mi sɑnnu. Gɑ̃ɑnu nù n derɑ nɑ nun deri, mɑ n kun mɔ ɡɔɔ, Gusunɔ u mɑn kuo nɡe mɛ u kĩ.
17 Onde quer que morreres, morrerei eu, e ali serei sepultada. Assim me faça o Senhor, e outro tanto, se outra coisa que não seja a morte me separar de ti.
18 Ye Nɑomi u wɑ mɑ Rutu u yɔ̃rɑwɑ u kɑ nùn dɑ, yerɑ u ǹ mɑɑ ɡɛɛ ɡeruɑ.
18 Vendo Noêmi que de todo estava resolvida a ir com ela, deixou de lhe falar nisso.
19 Mɑ be yiru ye kpuro bɑ dɑ Bɛtelehɛmuɔ sɑnnu. Ye bɑ turɑ mi, mɑ biti tɔmbu mwɑ bɑ mɔ̀, Nɑomiwɑ mini?
19 Assim, pois, foram-se ambas, até que chegaram a Belém. E sucedeu que, ao entrarem em Belém, toda a cidade se comoveu por causa delas, e as mulheres perguntavam: É esta, porventura, Noêmi?
20 Mɑ u bu wisɑ u nɛɛ, i ku mɑɑ mɑn soku Nɑomi, i mɑn sokuo Mɑrɑ . Domi Dɑm kpuroɡii u mɑn nuki sɑnkɑ.
20 Ela, porém, lhes respondeu: Não me chameis Noêmi; chamai-me Mara, porque o Todo-Poderoso me encheu de amargura.
21 Doo nɔɔrɑ nɑ kɑ yɑrɑ minin di, ɑdɑmɑ Yinni Gusunɔ u derɑ nɑ ɡɔsirɑmɑ nɔm dirɑ. Ǹ n mɛn nɑ, mbɑn sɔ̃nɑ i mɑn sokumɔ Nɑomi. Domi wee Yinni Gusunɔ Dɑm kpuroɡii u mɑn tɑɑrɛ wɛ̃, mɑ u mɑn nuku sɑnkirɑnu kpɛ̃ɛ.
21 Cheia parti, porém vazia o Senhor me fez tornar. Por que, pois, me chamais Noêmi, visto que o Senhor testemunhou contra mim, e o Todo-Poderoso me afligiu?
22 Nɡe mɛyɑ Nɑomi kɑ win biɡii kurɔ Rutu, Mɔɑbu, bɑ kɑ Mɔɑbun tem deri bɑ nɑ Bɛtelehɛmuɔ dĩɑ ni bɑ mɔ̀ ɔɔsun ɡɛ̃ɛrun tore sɔɔ.
22 Assim Noêmi voltou, e com ela Rute, a moabita, sua nora, que veio do país de Moabe; e chegaram a Belém no principio da sega da cevada.

Ler em outra tradução

Comparar com outra